Magiczna 7. Rozdzielenie

POPKulturowy Kociołek: https://popkulturowykociolek.pl/sledztwa-enoli-holmes-tom-7-recenzja-komiksu/ W albumie Śledztwa Enoli Holmes tom 7 widzimy młodą bohaterkę na zupełnie nowym etapie jej życia. Nie musi się ona już bowiem ukrywać przed braćmi. Nie oznacza to jednak, że stała się ułożoną młodą damą. Ciągle jej głowa zaprzątnięta jest chęcią rozwiązywania nowych tajemnic. Kiedy więc pojawia się okazja do zanurzenia się w nowej sprawie, szybko z takowej korzysta. Tym razem będzie ona musiała zastąpić swojego brata w zadaniu wyjaśnienia zagadki zaginięcia pewnej malarki. Jeśli chodzi o scenariusz albumu, to jest on oparty na sprawdzonych schematach. Na kolejnych stronach widzimy dość klasyczne mechanizmy powieści detektywistycznej. Jest więc zalążek większej tajemnicy, badanie dowodów, snucie pierwszych domysłów, praca w terenie, rozmowy z różnymi postaciami i szukanie pomiędzy nimi powiązań i ostatecznie rozwiązanie sprawy. Do tego dochodzi jeszcze mała szczypta niebezpieczeństwa, ale ona tym razem nie odgrywa tak znaczącej roli w opowieści (jak to miało miejsce np. w innych odsłonach serii). Obok tego wszystkiego autorka w bardzo ciekawej formie prezentuje czytelnikowi zauważalny rozwój Enoli, która powoli staje się nader pewną panią detektyw....

PopKulturowy Kociołek: Nie będę się tutaj zagłębiał w żadne szczegóły fabularne recenzowanego tomu. Historia w Czarolina tom 5 jest bowiem na tyle zwarta, że nawet pozornie drobna informacja może komuś zepsuć przyjemność z czytania. Wystarczy nadmienić, że piąta odsłona cyklu zamyka pierwszą część serii. Oznacza to nic innego jak domknięcie napoczętych wątków i wyjaśnienie kilku tajemnic. Przedstawiony świat nadal jest intrygujący i na swój sposób zachwycający. Sylvia Douyé wie jak zapewnić czytelnikowi masę dobrej zabawy przy lekturze. Należy więc być gotowym na sporą liczbę zwrotów akcji. Dowiadujemy się tu jeszcze więcej o magicznych stworzeniach, odkrywamy nowe szczegóły historii wyspy, poznajemy dalsze losy profesora (po mocnym zakończeniu czwartej części). Jeśli to dla kogoś mało to ponadto bohaterowie ujawniają na swój temat wiele ciekawych rewelacji (na czele z główną bohaterką). Wszystko to podane jest w naprawdę przyjemnej formie. Nie czujemy się przytłoczeni nadmiarem informacji (biorąc pod uwagę ograniczoną ilość stron komiksu). Autorka sporo tajemnic tutaj wyjaśnia, jednocześnie ciągle utrzymuje mroczną i tajemniczą otoczkę opowieści, tak aby zachęcić fana serii do sięgnięcia po kolejne tomy. https://popkulturowykociolek.pl/recenzja-komiksu-czarolina-tom-5/

Wiele już było adaptacji książki Lewisa Carrolla: „Alicja w Krainie Czarów”. Pierwsza animacja wytwórni Disneya pojawiła się już w 1951 roku, później mieliśmy adaptacje filmowe w reżyserii Tima Burtona z lat 2010 i 2016 i książkę na podstawie animacji z 2004 roku. A teraz mamy komiks – bardzo ładną adaptację animacji Disneya. Ma 64 strony. Na pewno spodoba się dzieciom i dorosłym. Kolory są bardzo wyraziste, czasem wręcz jaskrawe, dla mnie trochę za mocne. Na początku dostajemy galerię postaci, jest to przydatny dodatek dla osób, które nie znają Alicji. Autorzy dość wiernie przekazali przygody głównej bohaterki. Trochę mi brakuje większej ilości scen z kapelusznikiem, bo to moja ulubiona postać z tej serii. Na szczęście jest kultowa nieurodzinowa impreza u Kapelusznika, choć Alicji nie poczęstowano herbatką, gra w krykieta u Królowej Kier czy przedziwna rozmowa z Gąsienicą. Komiks będzie podobał się i kolekcjonerom kochającym Alicję i młodszym czytelnikom, zaczynającymi przygodę z czytaniem.

DLACZEGO: 1. Jestem fanką Wiedźmina. 2. Czytałam pierwszy tom i mi się podobał. OPINIA: Kaczuszka na mieczu Wiedźmuna podoba mi się najbardziej, serio. Za każdym razem jak ją widzę to poprawia mi się humor, a uśmiech sam pojawia się na mym licu :D. Podobają mi się te komiksy. Bohaterowie (oczywiście wzorowani na postaniach z książek p. Sapkowskiego) są zabawni, charakterni. W czasie czytania pierwszego tomu nie potrafiłam się przekonać do Diss (Triss),która tutaj przedstawiona zostaje jako tępa dziunia, ale przy drugiej części już mi to tak nie przeszkadza. Wydaje mi się, że jeśli dorosłemu czytelnikowi podoba się ta seria, to dzieciom spodoba się nawet bardziej. Jedyny minus tych komiksów jest taki, że za szybko się kończą i na samą myśl, że została mi ostatnia część jest mi jakoś smutno.

Fantastyka bardzo wiele zawdzięcza średniowiecznej twórczości. Wizerunki jednorożców wymyślonych w starożytności stały się istotami obecnymi na gobelinach, pojawiały się w legendach były uosobieniem czysta, piękna i dobra oraz w pewien sposób bezinteresowności. Czasami pokazywano je jako dzikie zwierzęta, które nie mogą nad sobą panować. Tylko dziewice mogły na nie wpływać. W popkulturze owe wizerunki są kontynuowane. Postacie te często przynosiły wybawienie, leczyły. Czasami wizerunki tych magicznych istot traktowano z lekkim przymrużeniem oka i ironią. Właśnie z takim podejściem mamy do czynienia w serii komiksów Dany Simpson „Fibi i Jednorożec”. Pierwsze scenki trafiły do czytelników dziesięć lat temu w postaci komiksu internetowego, aby następnie pojawiać się w różnorodnych czasopismach. Istniejący na początku w postaci pasków komiks z czasem przerodził się w tomy o określonej tematyce i luźno powiązanej akcji, którą otwiera przygoda 9-letniej Fibi, która przypadkowo uderza jednorożca zapatrzonego w swoje odbicie. Jednorożec jest tu uosobieniem mitycznego Narcyza. Fantastyczny zwierzak o imieniu Marigold Heavenly Nostrils (czyli Marigold Niebiańskie Chrapy) uwolniony z pułapki niemożności oderwania wzroku od własnego odbicia postanawia nagrodzić wyzwolicielkę. Zadanie jednak okaże się bardzo trudne, bo wymaga zaangażowania jednorożca. Rezolutna bohaterka życzy sobie, aby Marigold stała się jej przyjaciółką. Od tej pory stają się niemal nierozłączne. Dzięki temu możemy dowiedzieć się o tych istotach, poznać ich magiczne umiejętności Dzięki nim jest w stanie dokonywać takich wyczynów, jak odwracanie lub przekierowywanie deszczu, wysyłanie wiadomości tekstowych i nadawanie hotspotu Wi-Fi przez klakson. Jednak jej najczęściej używanym zaklęciem jest „Tarcza nudy”, która powoduje, że ludzie postrzegają ją jako nic niezwykłego i pozwala jej na codzienne interakcje. Z każdym tomem relacje dziewczynki i jednorożca się rozwija. W otoczeniu bohaterów pojawia się też coraz więcej istot z legend. Dzięki temu poznamy smoki, gobliny i wiele innych. Tytułowa bohaterka jest rezolutną, ale nieco samotną dziewczynką. Przyjaźń z jednorożcem daje jej możliwość wchodzenia w interakcje, nawiązywanie więzi. Nawet jeśli Marigold jest próżna, zapatrzona w siebie i wydaje się uosobieniem Narcyza. Do tego traktuje wszystkich z góry oraz jest cyniczna. Kiedy przypomnimy sobie inspirację wydaje się to dość dziwne, ale z drugiej strony, co my wiemy o tych istotach, ich charakterach? Poza całą masą negatywnych cech wynikających z przerysowania skupienia się na sobie mamy też sporo pozytywnych. Marigold jest przyjazna, chętnie pomaga, bo to pozwala jej podbudować własne ego, co sprzyja tworzeniu żartów. Bohaterki doskonale do siebie pasują, uzupełniają i przeżywają różnorodne przygody. Każdy tom niesie ze sobą różnorodne wyzwania. W większości pojawia się motyw przebierania się, przygotowywania do niezwykłych wydarzeń, ale też pokazują inne spojrzenie przyjaciółek na świat. Sporo tu też scenek związanych ze szkołą, różnymi doświadczeniami, zaangażowaniem w naukę, a także doświadczeniami związanymi z mediami społecznościowymi. Dziesiąty tom zatytułowany „Szepty i rżenia” otwierają przygotowania do szkoły. Fibi cieszy się nową wyprawką. Jeśli myślicie, że to z powodu uwielbienia do instytucji edukacyjnej to się mylicie. Bardziej chodzi o zachwyt nowymi rzeczami. Z podróżą do szkoły i przebywaniem w niej bywa różnie. Dziewczyna zdecydowanie nie lubi podróży autobusem. Na szczęście może wędrować na Marigold. Do tego w klasie ma niemiłą koleżankę, która stara się jej dokuczać. Zobaczymy jak Fibi radzi sobie z problemem odrzucenia. Wyzwaniem bywa też konieczność skupienia się i odrabiania lekcji, ale od czego ma się jednorożca, który może rzucić odpowiedni czar? W tomie nie zabraknie też problemu tworzenia wizerunku, korzystania z mediów społecznościowych, samooceny, przełamywania stereotypów, samoświadomości, zamiłowania do baśni, akceptowania swoich wad. Pojawią się też motywy związane z różnorodnymi świętami. Z każdym tomem widać zacieśniającą się więź między bohaterkami. Do tego uświadomimy sobie, że nie tylko Fibi ma taką niezwykłą przyjaciółkę. Można wręcz pokusić się o stwierdzenie, że niezwykłe dzieci mają cudownych kompanów zabaw. I to sprawia, że lepiej się rozumieją. Do tego osobiści cudowni przyjaciele odzwierciedlają naturę ludzi, z którymi wchodzą w relację. Każdy tom to wycinki z codzienności. Obserwujemy jakieś pół roku z życia dziewczynki i jej przyjaciółki, wchodzimy w obszary problemów, z jakimi spotykają się młodzi ludzie, poszukiwania akceptacji, podążaniem za modami, poczucia własnej wartości, szpanowania i pytania o sens wielu działań społecznych. Bohaterzy są tu bardzo różnorodni. Jedni troszkę fajtłapowaci, inni są takimi miłośnikami technologii, że nawet, kiedy są obok kogoś to wolą do niego pisać niż z nim rozmawiać. Znajdziemy tu postacie popisujące się bogactwem, ale są też oczytane, zaangażowane w zdobywanie wiedzy tak bardzo, że nie dają sobie czasu na wypoczynek nawet w wakacje. Fibi jest zdolną i pilną uczennicą, dzięki czemu zyskała miano kujonki, ale i ona ma słabsze dni, kiedy nie odrobi zadania domowego, bo zew przygody wzywa. A ten wymaga robienia wielu nieprzewidywalnych rzeczy, udawania się na wielkie wyprawy lub zabawy z domowymi zwierzakami. To podsuwa pytania o wolność i zależność od technologii, granice dbania o prywatność. Nie obca jest jej też prokrastynacja. „Fibi i jednorożec” to bardzo ciepła seria zawierająca sporą dawkę humoru. Prosta kreska, pastelowe kolory, akcja dostosowana do chwili (czasami mknie, a czasami po prostu musimy się zatrzymać z bohaterami). Autorka wprowadza nas w świat szerokiej gamy emocji: od radości po smutek i tęsknotę. Bardzo spodobało mi się pokazanie świata dorosłych zajętych sobą i od czasu do czasu wchodzących w interakcję z własnym dzieckiem. Widzimy dziecko mające dużą przestrzeń do rozwijania własnej wyobraźni, oddawania się aktywnościom, które lubi, rozwijania swoich umiejętności. Komiksy to ten rodzaj lektury, po którą sięgną nawet najbardziej oporni czytelnicy, dlatego polecam każdemu uczniowi. Może dzięki nim odkryją jaką magią jest czytanie i że wcale nie trzeba spędzać całego dnia w telefonie, aby przeżyć niezwykłą przygodę.

Tytuł jest kwintesencją całej historii. Stitch rozbija się na Ziemi, akurat w Japonii tuż przed groźnym samurajem, który miał podbić zamek swojego konkurenta/wroga. Można spotkać trochę kalk z animacji Lilo i Stitch. W tomie 1 i zwłaszcza w tomie 3. Tom 2 według mnie jest najzabawniejszy. Historia jest prosta i komiczna. Rysunki bardzo dobre. Podsumowując: fajna ciekawostka. Ot sympatyczna historia na krótki wieczór dla relaksu.

Początek nowego cyklu - gdy nowym nauczycielem adeptów fantastykologii zostaje ich dotychczasowy antagonista, demoniczny Vorn. Zapowiada się ciekawie - tym bardziej, że kontynuowane są tu wątki z wcześniejszych części (próba wyleczenia Madame C., poszukiwanie księgi, umożliwiającej dzieciom powrót do normalnego świata, próba zneutralizowania Vorna). Ale mam wrażenie, jakby tempo nieco zwolniło. Choć to może dlatego, że to dopiero pierwsza część, dopiero wszystko rozkręca się na nowo ;)

Trzeba przyznać, że Francuzi nie boją się tworzyć totalnie odjechanych komedii łączących groteskę z przemocą oraz wyśmiewając przy tym pewne współczesne przywary. Frnck jest tego doskonałym przykładem, podobnie jak Ekho czy komiksy z uniwersum Troy. Jednak tutaj współczesny nastolatek, do tego dość kapryśny i marudny, trafia do prehistorycznego świata, gdzie musi zderzyć się z brutalnymi prawami natury. A jedno z nich brzmi: W kupie raźnie, dlatego nie szkodź swemu plemieniu. Franck w końcu nauczył plemię, które go przygarnęło, samogłosek. Skorzystało na tym również wrogie plemię, dotąd współpracujące z kanibalami, podsłuchując z ukrycia lekcje dawane przez chłopaka. Jednak większość pomysłów nastolatka kończyły się katastrofą. Mydło, koło i ostatecznie ogień. Za każdym razem coś sknocił, w efekcie czego nie zyskiwał przychylności plemienia. Jednak, jak to mówią: W przyrodzie nic nie ginie i każdy wynalazek zyskuje w końcu zastosowanie. Drugi album średnio pchnął główny wątek fabularny do przodu, koncentrując się głównie na wynalazkach głównego bohatera. Oczywiście wszystko ukazane w krzywym zwierciadle i mocno przerysowane, ku uciesze czytelników. Na samym starcie dostaliśmy też przecudny obrazek puszystego króliczka leżącego na ludzkiej czaszce i długo nie można było tego z niczym powiązać. Gdy jednak nadszedł ten moment to prawie padłem ze śmiechu. Naprawdę przednia robota. Ogólnie album nie jest zły, ale czuć że to taki przerywnik przed większymi wydarzeniami. Mamy raczej zapętloną sekwencję gagów, wprowadzenie tytułowego ognia oraz na drugim plamie trójkę ocalałych z przeciwnego plemienia. Czyta się to szybko, lekko i przyjemnie, ale w przeciwieństwie do poprzedniego tomu, brakuje tutaj troszkę bardziej zawiązanej intrygi. Mam nadzieję, że trzeci album to uzupełni, bo nie chciałbym, aby seria przerodziła się w zwykła groteskę. Jest w niej bowiem potencjał na rasową przygodę pokroju Ekho, choć na razie jeszcze mu do tego daleko.

Drugi tom ujawnił w końcu kolejną osobę władającą mocą, ale też pokazał pełen arsenał tytułowej siódemki. Osób obdarzonych różnymi darami magii, pozwalającymi im kontrolować konkretne elementy. Poznaliśmy wcześniej pięcioro z nich, teraz przyszła pora na szóstego maga oraz garść informacji o ostatnim z całej grupy. Oczywiście nie zabrakło fajerwerków i całkiem ostrego pojedynku pomiędzy dziećmi a dorosłymi. Ktoś w miasteczku manipuluje dorosłymi, którzy są coraz bardziej nieufni wobec dzieciaków. Również własnych. Wprowadza się straż obywatelską, godzinę policyjną, w szkołach wprowadza się surowe przepisy odnośnie mundurków i tak dalej. Wszystko to wygląda coraz dziwniej, a jednak z dziewczyn z załogi magów traci swój warsztat z robotami. Nastolatkowie zaczynają się buntować, a grupa obdarzona niezwykłymi zdolnościami pragnie rozwiązać zagadkę owych zdarzeń i odkryć kto tak naprawdę pociąga za sznurki. Fabuła jest prosta, ale napisana naprawdę solidnie. Co ważniejsze, niezwykle dynamicznie dzięki czemu nie narzeka się na nudę podczas lektury. Otrzymamy też kilka interesujących zwrotów akcji oraz równie zaskakujący finał. To naprawdę działa mocno na korzyść całej opowieści, bowiem łatwo było mi się wczuć w jej klimat, a przy tym kibicować konkretnym postaciom. Nie zabrakło też klasycznych nastoletnich miłostek, które przedstawiono ciekawie. Szczególnie z punktu widzenia osoby mogącej się komunikować z duchami. Seria dopiero się rozwija, ale już zapowiada się dość mocno. Z pewnością dopiero poznamy prawdziwy czarny charakter, a przy tym nadal nie wiemy kto włada siódmą mocą - wyobraźnią. Opcji na dalszy rozwój fabuły jest wiele, a każda zapowiada się interesująco. Czas pokaże jak to ostatecznie wypadnie, jednak jestem dobrej myśli. Zatem jeśli ktoś szuka lekkiej młodzieżowej literatury o dzieciakach obdarzonych super mocami (w tym wypadku magicznymi),to niech śmiało sięga po tą serię.

Trzy zeszyty: "Mistrzowie", "Miła przejażdżka" i "Szybko jak Błyskawica". Każdy zabawny, przemyślany i niezwykle odprężający. Między kolejnymi tomami ciekawostki na temat zawodów jeździeckich. Kocham Pompona i biorę się za 3. tom!

Odkrywanie prawdy nie jest łatwe, kiedy nie wie się jak szukać, gdzie i czym się kierować. Na szczęście wakacje są porą dającą sporą ilość wolnego czasu. Leo trafia wówczas do oczytanego ojca mającego bogatą bibliotekę oraz rozległą wiedzę, w jaki sposób poszukiwać śladów o dawnych magach. Chłopak ma też do dyspozycji spore grono dusz, które może przywołać. Czasami pomagają mu oni w uporządkowaniu wiadomości, a innym razem w rozszyfrowaniu tekstu. Nie zabraknie tu też włamania się do sejfu. Jakie tajemnice uda się odkryć Leo? Jak wygląda przeszłość magów? Jaka klątwa nad nimi ciąży? Czy uda im się znaleźć sposób na pokonanie bestii? Skąd się ona wzięła? Opowieść składa się z kadrów i przeskoków czasowych. Mamy tu pokazaną codzienność nastolatków i jednocześnie wchodzimy w świat baśni, tworzenia idylli. Nie zabraknie problemu tworzenia różnorodnych wynalazków mających ułatwić ludziom życie, wojen, tworzenia lepszego świata, inkwizycji prześladujących każdego, kto nie wpisuje się w normy. Sporo tu wątków baśniowych oraz historycznych. Magiczna 7” to kolejna seria komiksów fantasy, ale troszeczkę z połączeniem science fiction. W tej ciekawej sadze siódemka niezwykłych bohaterów spotka się, konkuruje, a następnie jednoczy, by stawić czoła wspólnemu zagrożeniu, jakim ma być najeźdźca z innej planety. Wśród wrogów napotkanych przez buntowniczych magów będą roboty, demoniczne stworzenia, tajemniczy ósmy mag, tajemnicza istota, ale też ich właśni rodzice oraz nauczyciele, bo codzienność też stawia wiele wyzwań. Jednak ich największym wrogiem będą oni sami: niewygoda Leo, bezczynność Hamelina, cynizm Farah, bunt Lupe i brak doświadczenia Alicji. Tych pięciu bohaterów spotkamy w pierwszym tomie. Kolejni dołączą w drugim i trzecim, a w czwartym odkryjemy coś niezwykłego. W sumie jest siedem nastolatków z różnymi, nadprzyrodzonymi mocami: Duch, Alchemik, Zaklinacz, Telepata, Czarnoksiężnik, Wróżbita i Szaman. Do pierwszego albumu komiksu zatytułowanego „Nigdy sami” wchodzimy poznając odległą przeszłość. Dawno temu wielki mag przed śmiercią podzielił swoje moce między siedmiu uczniów. Nadszedł czas, aby potomkowie połączyli się w jednej misji. Dzieciaki oczywiście tego początkowo nie wiedzą i korzystają ze swoich mocy w różnych celach. Pomagają im one przetrwać oraz nawiązać więź z różnymi bytami. Do tego każde z nich jest przekonane o tym, że jest dziwakiem, odmieńcem, kimś innym od reszty. Leo trafia do nowej szkoły. Samotnie wychowująca go matka dużo pracuje i ledwo wiąże koniec z końcem i często zmienia pracę. Z tego powodu często zmieniają miejsce zamieszkania. Kiedy rodzicielka wychodzi z domu widzimy, że chłopak jest w towarzystwie duchów. Kolejne przenosiny to kolejne wyzwanie związane z wejściem w szkolną społeczność. Pierwszego dnia w Mercury College wszystko ma pójść dobrze, ale bohater trafia na bandę łobuzów zamykających go w piwnicy. Od towarzyszących mu duchów dowiaduje się, że nie jest tam sam. W podziemiach szkoły znajduje się jeszcze chłopak grający szczurom na flecie (popularny motyw z baśni). Oboje spóźniają się na lekcję matematyki. Okazuje się, że nie tylko oni. Do tego wychodzi na jaw, że z jednej z gablot zniknął najważniejszy puchar. Trójka uczniów jest podejrzana, ale szczególnie pod lupę brany jest ubogi Hamelin, dlatego Leo postanawia przeprowadzić śledztwo. W tym celu będzie mu potrzebna pomoc ducha wybitnego detektywa. Wielu zrobi wszystko, aby ubogi uczeń opuścił szkołę. Czy Leo uda się wykryć sprawcę kradzieży? W drugim tomie zatytułowanym „Przeciwko wszystkim” widzimy jak hangar z olbrzymimi robotami zostaje przejęty przez policję i profesora, który chce je lepiej poznać oraz odnaleźć ich twórcę. W tym celu powstaje całe mnóstwo nowych przepisów, a także zasadzek. Młodzież będzie miała ograniczone prawa. Dorośli mają wmawiane, że ich dzieciom coś grozi ze strony grupki rówieśników i z tego powodu są pilnowani całą dobę. W dzień zawożone do szkoły, po szkole rodzice pilnują ich jak małych dzieci, a w nocy patrolują ulice. Wszystko po to, aby zapewnić bezpieczeństwo. Młodzi magowie muszą się spieszyć ze znalezieniem pozostałych dzieciaków mających moce, bo wiedzą, że czeka ich poważna misja. Jakby poszukiwania były nie dość trudne muszą jeszcze stawić czoło własnym rodzicom i ścigającej ich policji. Szybko okazuje się, że zakazami stoi tajemniczy „Mistrz”. Dlaczego pojawił się w mieście i dlaczego chce schwytać wszystkie naznaczone dzieci? W trzecim tomie poznamy siódmego z młodych magów. Jest to postać z ciekawą i mroczną przeszłością, zadziwiającymi umiejętnościami. Poza wejściem w jego codzienność przyjrzymy się też głównej akcji, czyli tej toczącej się wokół gromadzenia się i jednoczenia magów, próby wyjaśnienia ich umiejętności, a także rozwijającej się przyjaźni, budowaniu zaufania oraz radzenia sobie ze szkolnymi problemami, towarzyszącym im emocjom. Do tego zaczynają sobie uzmysławiać jak wielka odpowiedzialność na nich spoczywa, poszukiwaniu źródeł swoich magicznych mocy. Widzimy młodych bohaterów posiadający niezwykłe moce początkowo nieufnych wobec siebie. Boją się zdemaskowania i uznania za dziwaków. Jednak z biegiem czasu oraz doświadczeń uczą się współpracy, a także zaczynają rozumieć moce innych. Do tego spotkamy tu zadziwiające roboty oraz dziewczynkę, która wygląda jak wróżka. Kolejny tom to odkrywanie innych zdolności. Łącznie z umiejętnością wpływania na myśli innych. Komiks zdecydowanie skierowany jest do młodzieży. Młodsi czytelnicy mogą się zgubić w fabule snutej przez Kida Toussainta. Znajdziemy tu ciekawe rysunki przypominające coś na pograniczu mangi i cartoona autorstwa Rosy La Barbera i Giuseppe Quattrocchi, z kolorami dobranymi przez Franceskę Mengozzi i Giovanniego Marcory. Rysownicy stosują chwyt znikającego tła, aby podkreślić relacje i emocje bohaterów. Wstępnie pomysł wydaje się ciekawy.

“Pozytywka. Pióro łagodnego orła” to piąty tom przygód Noli i jej niesamowitych przyjaciół. W tej części dzieje się naprawdę sporo, ale żeby Wam nie zdradzać, opiszę serię oraz perypetie dziewczynki bardzo ogólnie. Po pierwsze zacznę od tego, że uwielbiam kreskę tego komiksu, fabułę oraz świat w nim przedstawiony. Jest cudowny i jedyny w swoim rodzaju. Z Ziemi można dostać się do niego poprzez pozytywkę, którą Nola odziedziczyła po swojej zmarłej mamie, za którą niesamowicie tęskni i nie potrafi pogodzić się z jej stratą. Kiedy trafia do niesamowitego świata, pełnego przeróżnych stworzeń i mieszkańców, nie może uwierzyć w to, że jej mama nigdy nie pisnęła na ten temat nawet słowa. Dziewczynka odkrywa coraz to nowe sekrety i niestety wiele rzeczy się nie zgadza, wszystko się komplikuje, a ona nie może podzielić się niczym ze swoim ojcem. Może liczyć tylko na swoich nowych przyjaciół, jednak kontakt z nimi jest utrudniony, zarówno jak podróże międzyświatowe. Seria Pozytywka to fantastyczna przygoda, przy której świetnie się bawię. Komiksy pochłaniam błyskawicznie i mam nadzieję, że seria będzie wielotomowa. Świat ma ogromny potencjał, pojawia się w nim mnóstwo magicznych stworzeń, wiele tajemnic do rozwiązania oraz skomplikowane konflikty. Pośrodku tego wszystkiego jest mała Nola, która całym sercem pragnie rozwiązać swój prywatny sekret. Czy jej się to uda?

Początkowo odbierałam tę serię jako komiks typowo dla odbiorcy dziecięcego - no bo i główni bohaterowie są dziećmi i ta tematyka - supermoce, którymi są obdarzeni - jakoś tak nie do końca do mnie trafiała. Ale z każdym kolejnym tomikiem wciągałam się w tę historię coraz bardziej. I po przeczytaniu tomu czwartego stwierdzam, że to całkiem fajna seria z intrygującą fabułą. Z przyjemnością sięgnę po kolejne tomy ;)

Do pierwszego tomu tej serii podszedłem nieco sceptycznie, ale im dalej w przysłowiowy las, tym to się solidniej rozkręca. Drugi tom nie do końca wykorzystał swój potencjał, ale trzeci nadrabia i to z nawiązką. Tym razem przenosimy się do Kambodży, gdzie dwoje rodzeństwa posiada więź z gigantem dzierżącym moc skał. Jednocześnie główna intryga się zagęszcza, bowiem świat już w poprzednim albumie był świadkiem starcia potworów z ogromnym Alypharem, nieudolnie kontrolowanym przez korporację Crossland. Teraz kolejne karty zostają odkryte i świat staje w obliczu nowego zagrożenia. Fabuła naprawdę mocno się rozwinęła, stając się dynamiczniejsza, mniej cukierkowa oraz bardzo angażująca czytelnika. W pierwszym tomie mieliśmy dość szablonową gadkę o ekologii, w drugim nie wykorzystany do końca potencjał głównego bohatera, który jest przykuty do wózka. W obu przypadkach całość wyglądała miejscami dość naiwnie. Trzeci tom jest z tego odarty na każdym polu. Mamy pokazanie życia na ulicach jednego z większych miast Kambodży, brutalność dorosłych wobec dzieci, próbę kontroli polityków oraz zasobów, tym samym sterując całymi społeczeństwami. Tutaj nie ma już miejsca na głaskanie po główce i mówienie, że w końcu będzie lepiej. Teraz dzieciaki muszą działać, albo czeka je śmierć. Jednocześnie mamy Crosslanda i jego korporację oraz próby dążenia do podbicia świata przez zwykły terror. Alyphar to monstrum nie przebierające w środkach. To co odczynia w finale tego tomu jest przerażające i zarazem zmienia całkowicie oblicze serii. Teraz wiemy, że w kolejnych albumach będzie naprawdę mrocznie oraz gorąco. Szkoda, że tak nie było od samego początku, choć z drugiej strony odarcie teraz serii z tej słodkiej otoczki działa jeszcze mocniej na czytelnika. Czekam zatem na czwarty tom, bowiem już czuję w kościach, że będzie się tam sporo działo.

Trzy tomy w jednym zeszycie: "Jazda!", "Na łonie przyrody" i "Ubaw po pachy". Dowiedziałam się z nich, że: aby mieć energię do życia, powinnam jeść owies, powinnam się cieszyć, że nie urodziłam się chłopcem (miałam mieć na imię Artur i mogłabym mieć przerąbane jak jeden z bohaterów tych komiksów) ;) Za bardzo dobry pomysł uważam wstawki o mitycznych i niezwykłych koniach. Szkoda, że nie ma 4. części.

PopKulturowy Kociołek: Album Ptyś i Bill: Pies idealny podobnie jak wszystkie wydane wcześniej na naszym rynku komiksy z tej serii, jest zbiorem trzech oryginalnych zeszytów. Na czytelnika czekają więc tutaj historie: Pamiątki rodzinne, Bill tropiciel, i tytułowa Pies idealny. W głowie każdego, kto zna ten cykl, wraz z debiutem nowej części pojawiają się ważne pytania. Czy album utrzymuje poziom poprzednich tomów? Odpowiedź może być tylko jedna – Tak! Czy nadal mamy tu do czynienia z humorem, któremu trudno jest się oprzeć i który powinien rozbawić każdego? Zdecydowanie tak! Czy ciągle jest to jeden z tych czasoumilaczy, po który należy sięgnąć, aby chociaż na chwilę zapomnieć o szarej codzienności? Po raz trzeci musi paść odpowiedź twierdząca. Zasadniczo na tych kilku pytaniach i krótkich odpowiedziach można byłoby zakończyć całą recenzję. Jasno wynika bowiem z tego, że jedenasta odsłona przygód Ptysia i Billa jest pozycją wartą uwagi (szczególnie jeśli jest się fanem owej dwójki)... https://popkulturowykociolek.pl/recenzja-komiksu-ptys-i-bill-pies-idealny/

Kto z Was nie czytał jeszcze komiksu o przygodach Supersów, to szczerze zachęcam! Razem z córeczkami pokochałyśmy przygody trójki niezwyczajnego rodzeństwa. A „Supersi. Bohaterowie” oraz "Supersi. Home sweet home" Frederica Maupome to świetne kontynuacje przygód superbohaterów. Komiks zapewnia fantastyczne połączenie codziennych problemów nastolatków z superzdolnościami i nutką dobrze utkanej tajemnicy. Scenariusz trzyma tempo i nie popada w banały. Opisywane i rysowane historie są ciekawe, wzruszające, momentami zaskakujące, ale przede wszystkim niegłupie i dobrze przemyślane. Bohaterowie dojrzewają, są wielowymiarowi, niepozbawieni uczuć, pełni wewnętrznych rozterek. Relacje między nimi zacieśniają się, nabierają głębi i wyrazistości. Ogromnym atutem pozostaje przepiękna kreska Dawida – dynamiczna, pełna emocji, nastroju i detali, które przyciągają wzrok na każdej stronie. Komiksy czyta się jednym tchem, ale zostawiają niedosyt... Chciałoby się więcej i więcej, a tu trzeba czekać na wydania kolejnych tomów serii... Świetna propozycja nie tylko dla młodszych czytelników – dorośli też znajdą tu coś dla siebie. Zapewniam. Jeśli podoba Wam się moja recenzja, to zapraszam po więcej: https://www.instagram.com/anemonenemorose/

Bardzo wartościowy komiks o byciu niezrozunianym. Najmłodsza siostra uwielbia zwierzęta i jest przez to traktowana jak dziwaczka nawet przez swoje siostry. Miło jest obserwować przemianę po obu stronach. Mądra ta książka. Myślę że dla około 10latkow będzie idealna.

PopKulturowy Kociołek: W najnowszej ósmej części obserwujemy dwie niezwykłe bohaterki, jak radzą sobie one z nadmiarem wolnego czasu podczas trwających wakacji. Okres odpoczynku od szkoły to doskonały moment na rozwijanie swoich pasji. Fibi i Marigold wybierają się więc na obóz teatralny. Będą tam mogły udoskonalić swój kunszt „aktorski” (co Marigold raczej nie jest już potrzebne). Młoda Fibi liczy również na to, że uda się jej spędzić wiele wspaniałych chwil, ze swoją magiczną towarzyszką. Niespodziewanie jednak Marigold na wyprawę tą zabiera ze sobą swoją siostrę Florencję. Już jeden magiczny jednorożec to dawka wielu niezwykłych przygód. Dwa to zwiastun szaleństwa, humoru, niezwykłej rozrywki i wielu kłopotów. Dwa jednorożce i obóz teatralny gdzie trzeba wystawić własną sztukę. Brzmi to dość prosto, ale również na swój sposób ciekawie i dokładnie tak też jest. Każdy, kto miał do czynienia z poprzednimi częściami serii, doskonale wie czego może się spodziewać po nowej odsłonie. Każda kolejna przeczytana strona to dawka rozrywki przypadającej do gustu zarówno małemu, jak i dużemu odbiorcy. Dana Simpson sięga po pozornie proste żarty, w których można się doszukać pewnej większej głębi. Nic nie stoi jednak na przeszkodzie, aby potraktować album jako dawkę niezobowiązującej rozrywki, po którą sięga się, aby zapomnieć o wszystkim innym. https://popkulturowykociolek.pl/recenzja-komiksu-fibi-i-jednorozec-tom-8-krolowe-dram/

Niezwykłe moce krążące we Wszechświecie wymagają równowagi. Posiadanie ich czyni z posiadacza odpowiedzialnym za wiele rzeczy. Nietypowe moce zawsze bywają problematyczne. Niesamowicie ważna jest wówczas świadomość swoich zalet i umiejętności w połączeniu ze zdolnością współpracy, dopełniania się są cennym darem. Nie zawsze talent da się pogodzić z możliwością dogadania się oraz spotkania bezinteresownych osób. Czasami występuje cały szereg nieporozumień, który sprawia, że nie potrafimy lub nie chcemy robić różnych rzeczy z innymi ludźmi. Do tego dochodzi manipulacja i chęć przejęcia kontroli nad talentami. To sprawia, że magowie natrafiają na osoby chcące przejąć ich moc. Rezygnacja z daru także wiąże się z odpowiedzialnością za taką decyzję. Wokół takich problemów toczy się akcja cyklu „Magiczna 7”. Każdy tom wprowadza nas w inny obszar problemów, ma inny motyw przewodni, pokazuje różnorodne rozwiązania i decyzje bohaterów oraz wpływ otoczenia. Widzimy młodych bohaterów zmagających się z wątpliwościami. W pierwszych tomach stajemy się świadkami stopniowego przyswajania sobie mocy przez obdarzonych, próbują z nimi normalnie funkcjonować, poznają tragiczną prawdę o swoim pochodzeniu i o tym jak wiele zła uczyniły poprzednie wcielenia mocy. Z tego powodu bohaterzy nie chcą stawać do walki ze złem. „Magiczna 7” to kolejna seria komiksów fantasy, ale troszeczkę z połączeniem science fiction. W tej ciekawej sadze siódemka niezwykłych bohaterów spotka się, konkuruje, a następnie jednoczy, by stawić czoła wspólnemu zagrożeniu, jakim ma być najeźdźca z innej planety. Wśród wrogów napotkanych przez buntowniczych magów będą roboty, demoniczne stworzenia, tajemniczy ósmy mag, tajemnicza istota, ale też ich rodzice oraz nauczyciele, bo codzienność też stawia wiele wyzwań. Jednak ich największym wrogiem będą oni sami: niewygoda Leo, bezczynność Hamelina, cynizm Farah, bunt Lupe i brak doświadczenia Alicji. Tych pięciu bohaterów spotkamy w pierwszym tomie. Kolejni dołączą w drugim i trzecim, a w czwartym odkryjemy coś niezwykłego. W sumie jest siedem nastolatków z różnymi, nadprzyrodzonymi mocami: Duch, Alchemik, Zaklinacz, Telepata, Czarnoksiężnik, Wróżbita i Szaman. Do pierwszego albumu komiksu zatytułowanego „Nigdy sami” wchodzimy poznając odległą przeszłość. Dawno temu wielki mag przed śmiercią podzielił swoje moce między siedmiu uczniów. Nadszedł czas, aby potomkowie połączyli się w jednej misji. Dzieciaki oczywiście tego początkowo nie wiedzą i korzystają ze swoich mocy w różnych celach. Pomagają im one przetrwać oraz nawiązać więź z różnymi bytami. Do tego każde z nich jest przekonane o tym, że jest dziwakiem, odmieńcem, kimś innym od reszty. Leo trafia do nowej szkoły. Samotnie wychowująca go matka dużo pracuje i ledwo wiąże koniec z końcem i często zmienia pracę. Z tego powodu często zmieniają miejsce zamieszkania. Kiedy rodzicielka wychodzi z domu widzimy, że chłopak jest w towarzystwie duchów. Kolejne przenosiny to kolejne wyzwanie związane z wejściem w szkolną społeczność. Pierwszego dnia w Mercury College wszystko ma pójść dobrze, ale bohater trafia na bandę łobuzów zamykających go w piwnicy. Od towarzyszących mu duchów dowiaduje się, że nie jest tam sam. W podziemiach szkoły znajduje się jeszcze chłopak grający szczurom na flecie (popularny motyw z baśni). Oboje spóźniają się na lekcję matematyki. Okazuje się, że nie tylko oni. Do tego wychodzi na jaw, że z jednej z gablot zniknął najważniejszy puchar. Trójka uczniów jest podejrzana, ale szczególnie pod lupę brany jest ubogi Hamelin, dlatego Leo postanawia przeprowadzić śledztwo. W tym celu będzie mu potrzebna pomoc ducha wybitnego detektywa. Wielu zrobi wszystko, aby ubogi uczeń opuścił szkołę. Czy Leo uda się wykryć sprawcę kradzieży? W drugim tomie zatytułowanym „Przeciwko wszystkim” widzimy jak hangar z olbrzymimi robotami zostaje przejęty przez policję i profesora, który chce je lepiej poznać oraz odnaleźć ich twórcę. W tym celu powstaje całe mnóstwo nowych przepisów, a także zasadzek. Młodzież będzie miała ograniczone prawa. Dorośli mają wmawiane, że ich dzieciom coś grozi ze strony grupki rówieśników i z tego powodu są pilnowani całą dobę. W dzień zawożone do szkoły, po szkole rodzice pilnują ich jak małych dzieci, a w nocy patrolują ulice. Wszystko po to, aby zapewnić bezpieczeństwo. Młodzi magowie muszą się spieszyć ze znalezieniem pozostałych dzieciaków mających moce, bo wiedzą, że czeka ich poważna misja. Jakby poszukiwania były nie dość trudne muszą jeszcze stawić czoło własnym rodzicom i ścigającej ich policji. Szybko okazuje się, że zakazami stoi tajemniczy „Mistrz”. Dlaczego pojawił się w mieście i dlaczego chce schwytać wszystkie naznaczone dzieci? W trzecim tomie poznamy siódmego z młodych magów. Jest to postać z ciekawą i mroczną przeszłością, zadziwiającymi umiejętnościami. Poza wejściem w jego codzienność przyjrzymy się też głównej akcji, czyli tej toczącej się wokół gromadzenia się i jednoczenia magów, próby wyjaśnienia ich umiejętności, a także rozwijającej się przyjaźni, budowaniu zaufania oraz radzenia sobie ze szkolnymi problemami, towarzyszącym im emocjom. Do tego zaczynają sobie uzmysławiać jak wielka odpowiedzialność na nich spoczywa, poszukiwaniu źródeł swoich magicznych mocy. W czwartym tomie zobaczymy, że odkrywanie prawdy nie jest łatwe, kiedy nie wie się jak szukać, gdzie i czym się kierować. Na szczęście wakacje są porą dającą sporą ilość wolnego czasu. Leo trafia wówczas do oczytanego ojca mającego bogatą bibliotekę oraz rozległą wiedzę, w jaki sposób poszukiwać śladów o dawnych magach. Chłopak ma też do dyspozycji spore grono dusz, które może przywołać. Czasami pomagają mu oni w uporządkowaniu wiadomości, a innym razem w rozszyfrowaniu tekstu. Nie zabraknie tu też włamania się do sejfu. Jakie tajemnice uda się odkryć Leo? Jak wygląda przeszłość magów? Jaka klątwa nad nimi ciąży? Czy uda im się znaleźć sposób na pokonanie bestii? Skąd się ona wzięła? Piąty tom zatytułowany „Rozdzielenie” otwiera pokazanie uwięzionego Milo, czyli telepaty. Za namową zespołu specjalistów chłopak jest uwięziony. Miejsce izolacji pozbawione jest jakichkolwiek rozrywek. Nie znajdzie tam zabawek czy książek. Takie warunki zaserwowano mu pod pretekstem uwolnienia otoczenia od jego manipulacji i oduczenia go tej umiejętności. Wchodzimy też do zwyczajnego życia pozostałych niezwykłych bohaterów. Widzimy szkolne życie, przekomarzanie się, a nawet przemoc i wzajemne starcia różnych grup. Tym razem mamy też wątki okultystyczne i pokazanie czegoś w rodzaju egzorcyzmów. Obok zwyczajnych wyzwań nastoletni bohaterzy muszą kryć się przed osobami polującymi na nich i chcącymi wykorzystać ich moc. Czy młodym magom uda się zjednoczyć nim zostaną namierzeni? Szósty tom zatytułowany „Miasto przeklętych” pokazuje jakim problemem może być uwolniona demonica. Farah ze swoimi przyjaciółmi tropi niszczącą otoczenie Jezebel. Przemieszczają się niezwykle szybkim pociągiem, ale i tak ścigana ciągle im się wymyka. Jedynym śladem pozostawionym po jej bytności jest szereg zniszczeń. Władczyni demonów sięga po ostateczne środki, które prowadzą bohaterów do dziwnego miasta, w którym szybko odkryją, że ich moc nie działa. Jakby tego było mało spotykają też ściganą, której muszą stawić czoła. Do tego w ich otoczeniu zaczyna dziać się wiele złego. Odkryją też, że przez długi czas są śledzeni. Ten tom podsuwa wiele nawiązań do religii, kultów. Do tego spotkamy tu zarówno roboty, opętanych jak i zombie. Pojawią się też dylematy związane z relacjami wewnątrz grupy, uczuciami. Opowieść składa się z kadrów i przeskoków czasowych. Mamy tu pokazaną codzienność nastolatków i jednocześnie wchodzimy w świat baśni, tworzenia idylli. Nie zabraknie problemu tworzenia różnorodnych wynalazków mających ułatwić ludziom życie, wojen, tworzenia lepszego świata, inkwizycji prześladujących każdego, kto nie wpisuje się w normy. Sporo tu wątków baśniowych oraz historycznych. Siódmy tom zabiera nas do przyszłości. „Magowie i królowie” to pouczająca historia zniewolenia, dyktatury, ścierania się sił. Jeden z bohaterów przekona się, że rezygnacja z mocy wcale nie uwalnia go z odpowiedzialności za nią. Wszystko, co robi ten, który przejął dar ma wpływ na cały świat, warunki, w jakich żyją ludzie oraz magowie. Prowadzone wojny, wykorzystywanie kolejnych technologii w celu opanowania świata – temu wszystkiemu będzie musiała przeciwstawić się grupka bohaterów. Czy zdołają schować swoje urazy? Czy można cofnąć czas i sprawić, że świat będzie wyglądał inaczej? Czy przyszłość jest nieunikniona? Siódmy tom zdecydowanie poraża wizjami dyktatury, totalitaryzmu, wojen imperiów, walki o całkowitą kontrolę każdego człowieka. Przyszłość jest tu bardzo przygnębiająca. Dużo tu zła. Magowie znajdują się pod kontrolą mężczyzny, który przejął talent telepaty. Jego zdolności manipulacji sprawiły, że przekonał wszystkich do wybrania go na przywódcę. Pozory demokracji, wmawianie mieszkańcom krainy, że tylko pod jego rządami mogą być szczęśliwi. W takich realiach były telepata musi stawić czoło konsekwencjom własnych decyzji. Mamy tu pięknie pokazane etyczne dylematy i spojrzenie na bierność takie jak w filozofii Isaiah Berlina: zawsze jesteśmy odpowiedzialni za każdy swój wybór i nie ma sytuacji, w której nie możemy podjąć decyzji. Zobaczymy też jak wiele zamieszania może przynieść decyzja jednego człowieka. Jeden z przyjaciół bohatera zyskuje moc widzenia duchów. To sprawia, że ląduje on w zakładzie psychiatrycznym. „Magiczna 7” to opowieść o młodych bohaterach posiadający niezwykłe moce początkowo nieufnych wobec siebie. Boją się zdemaskowania i uznania za dziwaków. Jednak z biegiem czasu oraz doświadczeń uczą się współpracy, a także zaczynają rozumieć moce innych, wspierać się, współpracować. Kolejne doświadczenia pozwalają im zrozumieć, że rezygnacja z daru kogokolwiek z nich może doprowadzić do katastrofy. Po drodze nie zabraknie nieporozumień i zgrzytów. Do tego spotkamy tu zadziwiające roboty oraz dziewczynkę, która wygląda jak wróżka, chłopaka rozmawiającego ze zwierzętami, chłopca tworzącego różne istoty przy użyciu wyobraźni itd. Komiks zdecydowanie skierowany jest do młodzieży. Młodsi czytelnicy mogą się zgubić w fabule snutej przez Kida Toussainta. Znajdziemy tu ciekawe rysunki przypominające coś na pograniczu mangi i cartoona autorstwa Rosy La Barbera i Giuseppe Quattrocchi, a także Jheremy'ego Rapacka i Kenny Ruiz, z kolorami dobranymi przez Franceskę Mengozzi i Giovanniego Marcory, a także Andrewa Eldera i Noiry. Rysownicy stosują chwyt znikającego tła, aby podkreślić relacje i emocje bohaterów. Mamy przybliżenie lub zawieszenie akcji na określonych gestach. Postaci są tu bardzo dynamiczne, uchwycone w ruchu, który podkreślony bywa albo dodatkowymi kreskami albo ułożeniem włosów i ubrań. Całość ciekawa, porusza interesujące tematy. Pod kostiumem fantasy i science fiction kryją się ważne problemy społeczne, wyzwania, z jakimi mierzą się ludzie. Polecam.