Stacja pośrednia

Niezwykle przejmujące studium samotności. Człowiek który się nie starzeje i codziennie musi wykonywać wiernie swoje zadania. Niby ma wszystko: jedzenie, pracę, rozrywki, prezenty od podróżnych itp. Ale pragnie miłości, spełnienia, a na to nie ma szans.

Pod zabawną zgoła historią, Simak ukrywa filozoficzne rozważania nad życiem człowieka. Co daje sens, czy warto być wiernym i dobrym.

Pobrzmiewa tu także wątek antywojenny. Wszak główny bohater doświadczył bezsensu ludzkiej wojny i rozważa koszty światowego pokoju.

Doskonała powieść.

Niezwykle przejmujące studium samotności. Człowiek który się nie starzeje i codziennie musi wykonywać wiernie swoje zadania. Niby ma wszystko: jedzenie, pracę, rozrywki, prezenty od podróżnych itp. Ale pragnie miłości, spełnienia, a na to nie ma szans.

Pod zabawną zgoła historią, Simak ukrywa filozoficzne rozważania nad życiem człowieka. Co daje sens, czy warto być...

Nigdy nie myślałem, że kiedyś przeczytam książkę z gatunku sci-fi. Wyszedłem z swojej"bańki" więc postanowiłem przeczytać coś z sci-fi. Na dobre się wkręciłem w książkę, która bardzo mi się spodobała. Jest to ksiązka pt."Stacja pośrednia" opowiadada o losach bardzo starszego Pana w wieku około 200 lat, który pamięta Wojne secesyjną. Posiada kontakt z osobami z świata poza kuli ziemskiej. Społeczeństwo w którym rezyduje główny bohater w miasteczku są bardzo podejrzliwi z niestarzającego się sąsiada. Jak to jest możliwe tak długo żyć. Jest to spowodowane pewnym składnikiem, który posiadają przybysze z kosmosu, którzy mają na naszej ziemi stacja pośrednia. O dalszych losach co się dzieje w książce nie napiszę tylko zachęcam do przeczytania tej książki bo warto.

Nigdy nie myślałem, że kiedyś przeczytam książkę z gatunku sci-fi. Wyszedłem z swojej"bańki" więc postanowiłem przeczytać coś z sci-fi. Na dobre się wkręciłem w książkę, która bardzo mi się spodobała. Jest to ksiązka pt."Stacja pośrednia" opowiadada o losach bardzo starszego Pana w wieku około 200 lat, który pamięta Wojne secesyjną. Posiada kontakt z osobami z świata poza...

Klasyczna sci-fi, przesiąknięta wiarą w ludzi i pozytywną wizją naszej roli we wszechświecie. Powieść na miarę czasów, w których powstał Star Trek. Czyta się to zaskakująco dobrze. Miejscami oczywiście trąci myszką, głównie przez przedstawienie istot pozaziemskich jak trochę inaczej wyglądających ludzi. Choć nie jest to literatura najwyższych lotów to muszę przyznać, że urzekło mnie to trochę naiwne podejście do tematu.

Klasyczna sci-fi, przesiąknięta wiarą w ludzi i pozytywną wizją naszej roli we wszechświecie. Powieść na miarę czasów, w których powstał Star Trek. Czyta się to zaskakująco dobrze. Miejscami oczywiście trąci myszką, głównie przez przedstawienie istot pozaziemskich jak trochę inaczej wyglądających ludzi. Choć nie jest to literatura najwyższych lotów to muszę przyznać, że...

Ogólne wrażenia po lekturze mam mieszane. Widać, że to literatura z piętnem czasów w których powstawała. To był środek zimnej wojny ale jeszcze przed pierwszym lotem na księżyc. No i mamy tu light krytykę eskalacji i widmo wybuchu 3 wojny światowej, tym razem nuklearnej. Większa część książki to przemyślenia bohatera na temat własnej samotności i utraty kontaktu z mieszkańcami Ziemi, długowieczność, która okazała się brzemieniem. Z jednej strony zyskał przywilej obiektywnego obserwatora pozwalający na wnioski o dojrzałości naszego gatunku ale z drugiej dalej czuje się człowiekiem i z nim sympatyzuje oraz pragnie jego bliskości. Jego nowymi towarzyszami stali się różnoracy kosmici, którzy odwiedzają go w czasie przesiadki na tytułowej stacji tranzytowej, którą prowadzi. Tu miłe zaskoczenie bo coś na kształt teleportacji z książki działa w ten sam sposób w jaki udało nam się teleportować cząstkę kwantowo kilka lat temu. Trzeba przyznać Simakowi, że pod tym kątem książka jest bardziej hard science niż w dniu premiery. Niestety wplątał się w historię dodatkowo wątek duchowy. Różne gatunki kosmitów, koncepcja ustandaryzowanego, wspólnego języka którym mogłyby się posługiwać inne gatunki nie posiadające rąk, nóg, ust czy uszu to najciekawsza część książki. Natomiast uduchowienie kosmitów i cały wątek międzygalaktycznego talizmanu, który spaja obce rasy w harmonii i pokoju to totalny bullshit. Przez to cała końcówka książki i to co się w niej dzieje jest dla mnie niestrawne. W momencie kiedy czytam SF i mistyka miesza się z science w moralizatorski sposób mam mdłości. Język jest prosty, czcionka duża, strony przelatują jedna za drugą. Podobnie jak inni komentujący uważam, że książka jest dobra na start z gatunkiem bo nie odstrasza ani hermetycznością tematu, ani objętością. Ja się skusiłem na lekturę bo chciałem poznać klasyka i zdobywcę jednej z ważniejszych nagród w fantastyce. Nie do końca tego się spodziewałem i nie do końca trafiła w mój gust. Lekko się zestarzała i już trochę czuć paździerzem. 4/10

Ogólne wrażenia po lekturze mam mieszane. Widać, że to literatura z piętnem czasów w których powstawała. To był środek zimnej wojny ale jeszcze przed pierwszym lotem na księżyc. No i mamy tu light krytykę eskalacji i widmo wybuchu 3 wojny światowej, tym razem nuklearnej. Większa część książki to przemyślenia bohatera na temat własnej samotności i utraty kontaktu z...

„Stacja pośrednia” („Way Station”) Clifforda D. Simaka, przełożył Michał Jakuszewski, Zysk i S-ka 2023, książka z 1963, wysłuchana w Legimi
Stara, piękna, humanistyczna, pięknie napisana, z szacunkiem dla czytelnika fantastyka, pełna głębokiej troski o losy Wszechświata i Ziemi, ale ukazująca to z perspektywy samotnego Ziemianina. Treść – jak w tytule. Niektóre rzeczy starzeją się bardzo szlachetnie.

„Stacja pośrednia” („Way Station”) Clifforda D. Simaka, przełożył Michał Jakuszewski, Zysk i S-ka 2023, książka z 1963, wysłuchana w Legimi
Stara, piękna, humanistyczna, pięknie napisana, z szacunkiem dla czytelnika fantastyka, pełna głębokiej troski o losy Wszechświata i Ziemi, ale ukazująca to z perspektywy samotnego Ziemianina. Treść – jak w tytule. Niektóre rzeczy...

Ciekawa, dająca do myślenia opowieść. Porusza kwestie człowieczeństwa, wojny, odnalezienia swojego miejsca w kosmosie i porozumienia z innymi inteligentnymi gatunkami - w pewien sposób kojarzy mi się z "Autostopem przez galaktykę". Napisana lekko i mimo wielu uproszczeń przemyślenia głównego bohatera nie trącą banalnością. Konstrukcja powieści nie do końca mi odpowiada - myśli czasem są dziwnie porwane, powtarzane, niektóre rzeczy niedopowiedziane, a inne wygodnie uproszczone - to kłuje w oczy, zwłaszcza przy zakończeniu. Mimo wszystko czytałam z przyjemnością.

Ciekawa, dająca do myślenia opowieść. Porusza kwestie człowieczeństwa, wojny, odnalezienia swojego miejsca w kosmosie i porozumienia z innymi inteligentnymi gatunkami - w pewien sposób kojarzy mi się z "Autostopem przez galaktykę". Napisana lekko i mimo wielu uproszczeń przemyślenia głównego bohatera nie trącą banalnością. Konstrukcja powieści nie do końca mi odpowiada -...

Ciekawy pomysł, pomimo ciężaru problemów i dylematów głównego bohatera (o skali osobistej i kosmicznej) książka jest napisana lekko i finezją. Dwa oczka w dół za rozmemłane zakończenie

Ciekawy pomysł, pomimo ciężaru problemów i dylematów głównego bohatera (o skali osobistej i kosmicznej) książka jest napisana lekko i finezją. Dwa oczka w dół za rozmemłane zakończenie

Polecam.

Polecam.

Boring, boring, boring.

Boring, boring, boring.

Ajaj, ale bieda.

Pierwsza połowa to powolne budowanie świata i opis spokojnego życia w wiejskiej chacie będącej jednocześnie stacją przesiadkową dla niezliczonych gatunków obcych podróżujących po galaktyce. Czekałem na rozwój jakiejkolwiek akcji bardzo długo i powiedzmy że się doczekałem, ale nastąpiło to niemal na samym końcu, a to co sie wydarzyło było mocno nieinteresujące i takie trochę no... głupawe i naiwne ("miłość i przyjaźń pokona wszystkie problemy w galaktyce").

Ale najbardziej wymęczył mnie styl pisarski Simaka, byłem w lekkim szoku bo miałem wrażenie jakbym czytał coś napisane przez AI. Kompletne zero polotu, jakichś ładnych opisów, zero głębi, ot po prostu takie "John otworzył drzwi, wszedł do środka, zamknął drzwi, usiadł, wziął gazetę do ręki, przeczytał gazetę itd.". Mocna amatorka.

Nie lubię tak brzydko mówić o książkach, ale ta była po prostu słabo napisana, nudna i tandetna.

Ajaj, ale bieda.

Pierwsza połowa to powolne budowanie świata i opis spokojnego życia w wiejskiej chacie będącej jednocześnie stacją przesiadkową dla niezliczonych gatunków obcych podróżujących po galaktyce. Czekałem na rozwój jakiejkolwiek akcji bardzo długo i powiedzmy że się doczekałem, ale nastąpiło to niemal na samym końcu, a to co sie wydarzyło było mocno...