Zwyczajne potwory

Wiktoriańska Wielka Brytania. Mały Marlowe zostaje znaleziony na ulicy przed poszukiwaną przez policję Elizę. Kiedy chłopiec podrasta, okazuje się, że emanuje dziwnym niebieskim blaskiem i razem z innymi utalentowanymi dziećmi ma zostać dostarczony do posiadłości w Szkocji, gdzie pozna prawdę o swoich mocach.

Przeczytałam tę książkę z polecenia i mimo jej objętości oraz ciemnej, mrocznej okładki, założyłam, że będzie to fantastyka dziecięco-młodzieżowa. Tymczasem dostałam powieść pełną klimatu grozy, niestroniącą od brutalności i zawiłości moralnych, zadającą pytania o to, co to znaczy być człowiekiem i do czego można się posunąć w imię swoich idei. System magiczny jest bogaty i rozbudowany, mocno trafiło do mnie połączenie magii ze śmiercią i żałobą, co zmusza do refleksji, czy naprawdę powinniśmy bać się końca życia. Połączenie fantastyki i wiktoriańskiej Anglii, ukazanie losu postaci ,,of color” czy niejako ,,szkoła” dla uzdolnionych magicznie kojarzyło mi się z ,,Babel”, ale moim zdaniem J.M. Miro ograł to wszystko zdecydowanie lepiej niż Rebecca Kuang. Zdecydowanie lepiej wyszło mu też tworzenie relacji przyjacielskich czy motyw rodziny z wyboru. Więź Charliego i Marlowe’a jest opisana naturalnie i uroczo, podobnie jest z relacją Marlowe’a z Alice, a przede wszystkim z Brynt i Elizą, gdzie pięknie widać, jak można poświęcić się dla kogoś, kto nie jest z naszej krwi. Jednak dla mnie największym plusem była kreacja czarnego charakteru, Jacoba Mabera. Uważam za kapitalny pomysł, że poznajemy go jednocześnie przez pryzmat głównych bohaterów, którzy się go obawiają, jak i retrospekcji z jego dzieciństwa, gdzie trudno mu nie współczuć. To działa, bo Jacob raz przeraża, a w innych momentach widać w nim tamtego samotnego chłopca i trudno nie spekulować, czy miał szansę na inną drogę. Zdecydowanie bardzo wielowymiarowa, ciekawa postać, kojarząca mi się nieco z Sebastianem z ,,Darów Anioła”.

Nie miałam jakichś wysokich oczekiwań wobec tej książki i choć nie będzie to moja ulubiona powieść fantasy, to spędziłam przy niej bardzo dobry czas, zaangażowałam się, poczułam klimat i w przerwach myślałam nad różnymi wątkami przedstawionymi w tej historii. Polecam.

,, Czy ci, których kochałeś, nie są stale przy tobie?(…) Śmierć nie jest śmiercią.”

Wiktoriańska Wielka Brytania. Mały Marlowe zostaje znaleziony na ulicy przed poszukiwaną przez policję Elizę. Kiedy chłopiec podrasta, okazuje się, że emanuje dziwnym niebieskim blaskiem i razem z innymi utalentowanymi dziećmi ma zostać dostarczony do posiadłości w Szkocji, gdzie pozna prawdę o swoich mocach.

Przeczytałam tę książkę z polecenia i mimo jej objętości oraz...

Jeśli ktoś z was za dzieciaka czytał i polubił serię o Harrym Potterze, to ta książka powinna wam się spodobać. To taka trochę doroślejsza wersja, jest sporo brutalnych scen i krwi. Co mnie zaskoczyło, rzadko się zdarza, by moim ulubionym bohaterem był czarny charakter, a tutaj dokładnie tak było. W ogóle ciemne postaci wg mnie są dużo ciekawsze i lepiej skonstruowane niż dzieciaki z talentami. Na minus stawiam właśnie to, że myślałam, że jak już bohaterowie znajdą się w instytucie to rozwiną swoje talenty i będzie się działo, tymczasem oni praktycznie do końca byli zagubieni i nie umieli w pełni ich wykorzystać. Być może w kolejnej części to się zmieni.
Najsłabszą częścią książki są wg mnie postaci Pani Harrogate i detektyw Alice, ich przygody przez całą książkę choć w sumie ciekawe wg mnie nie wnoszą nic do fabuły, obie bohaterki muszą się mierzyć z potężnymi siłami praktycznie bez odpowiedniego oręża, tylko z rewolwerem w ręku, który jest kompletnie nieskuteczny. Dodatkowo pani Harrogate, starsza schorowana babka, a jakby ze stali, co ona nie przeszła i dała radę....nierealistyczne bardzo, irytowała mnie ta postać.
Czekam na kolejną część, bo jednak kupił mnie ten świat.

Jeśli ktoś z was za dzieciaka czytał i polubił serię o Harrym Potterze, to ta książka powinna wam się spodobać. To taka trochę doroślejsza wersja, jest sporo brutalnych scen i krwi. Co mnie zaskoczyło, rzadko się zdarza, by moim ulubionym bohaterem był czarny charakter, a tutaj dokładnie tak było. W ogóle ciemne postaci wg mnie są dużo ciekawsze i lepiej skonstruowane niż...

Przeczytałam wsukie 200 stron, strasznie się wynudziłam i dałam sobie spokój. Pomyśl może i fajny ale akcja dzieje się straszliwie wolno...

Przeczytałam wsukie 200 stron, strasznie się wynudziłam i dałam sobie spokój. Pomyśl może i fajny ale akcja dzieje się straszliwie wolno...

Prawie 700 stron, a mam wrażenie, że nic w tej książce się nie wydarzyło. Pierwsza połowa jest okropnie rozciągnięta i w wielu momentach wydaje się, że akcja prowadzi donikąd. Końcówka jest swego rodzaju rekompensatą, ale nie jest na tyle mocna, żeby pokonać uczucie znużenia całą historią.
Dużo rzeczy tutaj nie zagrało, ale przede wszystkim przy wprowadzeniu wielu bohaterów brakuje im charyzmy. Dzieje się wiele makabrycznych rzeczy, ale absolutnie nie przejmowałam się losem kogokolwiek, bo byli tak niewyraziści. Powieść chyba miała być mroczna i odpychająca. Chyba, bo tutaj również dreszczyk emocji nie powstał. Wydarzenia opisywane są w sposób kronikarski, brakuje im serca. A fabuła jak najbardziej otwiera drzwi do takich zabiegów.
W ogólnym rozrachunku jest to powieść poprawna, ale niestety przy takich rozmiarach za dużo w niej lania wody, które rozmywa akcję i osłabia zapał do czytania jej.

Prawie 700 stron, a mam wrażenie, że nic w tej książce się nie wydarzyło. Pierwsza połowa jest okropnie rozciągnięta i w wielu momentach wydaje się, że akcja prowadzi donikąd. Końcówka jest swego rodzaju rekompensatą, ale nie jest na tyle mocna, żeby pokonać uczucie znużenia całą historią.
Dużo rzeczy tutaj nie zagrało, ale przede wszystkim przy wprowadzeniu wielu...

Zaczyna się całkiem interesująco, niestety w trakcie zaczyna nużyć. Historia bardzo rozciągnięta.
Plus za wiktoriański, mroczny klimat

Zaczyna się całkiem interesująco, niestety w trakcie zaczyna nużyć. Historia bardzo rozciągnięta.
Plus za wiktoriański, mroczny klimat

Przez tę okładkę myślałam, że to młodzieżówka i że biorę coś lekkiego w stylu Pottera. A to jest fantasy w bardzo wiktoriańskim klimacie, w dodatku cegła z drobnym fontem. Jest obowiązkowa londyńska mgła, latarnie i zaułki. Jest bieda, głód, brud i zimno. Jest mroczno i magicznie. Tajemnice są bardzo powoli odkrywane, ale wtedy zmieniają ogląd sytuacji i potęgują wątpliwości. To jedno z moich większych zaskoczeń tego roku.

Przez tę okładkę myślałam, że to młodzieżówka i że biorę coś lekkiego w stylu Pottera. A to jest fantasy w bardzo wiktoriańskim klimacie, w dodatku cegła z drobnym fontem. Jest obowiązkowa londyńska mgła, latarnie i zaułki. Jest bieda, głód, brud i zimno. Jest mroczno i magicznie. Tajemnice są bardzo powoli odkrywane, ale wtedy zmieniają ogląd sytuacji i potęgują...

DNF 217 strona

No niestety, ta książka całkowicie mi się nie spodobała. Po pierwsze jest za bardzo rozwleczona, akcji jest bardzo mało przez co okropnie się wynudziłam. Sam koncept na fabułę też nie jest zbyt ciekawy. Jakoś całkowicie czas akcji nie pasuje mi się do czasu, w którym dzieje się ta historia. Bohaterowie są, bo są. Ani ich nie polubiłam ani nie znienawidziłam. Główny antagonista jest bardzo dziwny i nijaki. Moim zdaniem te ponad 600 stron to zdecydowanie za dużo jak na tą historię, a co dopiero trylogia. Ja od siebie nie polecam - nudne i nijakie niczym flaki z olejem.

DNF 217 strona

No niestety, ta książka całkowicie mi się nie spodobała. Po pierwsze jest za bardzo rozwleczona, akcji jest bardzo mało przez co okropnie się wynudziłam. Sam koncept na fabułę też nie jest zbyt ciekawy. Jakoś całkowicie czas akcji nie pasuje mi się do czasu, w którym dzieje się ta historia. Bohaterowie są, bo są. Ani ich nie polubiłam ani nie znienawidziłam....

Trochę fantasy, trochę grozy, dzieci z niezwykłymi zdolnosciami i potwory...kto jest kim i kto z kim walczy. Książka wciąga i trzyma w napięciu. Czyta się dobrze. Polecam!!!

Trochę fantasy, trochę grozy, dzieci z niezwykłymi zdolnosciami i potwory...kto jest kim i kto z kim walczy. Książka wciąga i trzyma w napięciu. Czyta się dobrze. Polecam!!!

Miłe zaskoczenie. W ostatnich latach literatura fantasy rzadko pochłania mnie podczas czytania. W tym przypadku było inaczej, prawie jak za dawnych lat.

Miłe zaskoczenie. W ostatnich latach literatura fantasy rzadko pochłania mnie podczas czytania. W tym przypadku było inaczej, prawie jak za dawnych lat.

Gdzieś na tajemniczej wyspie pod Edynburgiem znajduje się instytut dla dzieci ze zdolnościami. Dyrektorem jest doktor Berghast, który z pomocą Glifina - osobnika o wyjątkowej mocy - dba o bezpieczeństwo mieszkających w ośrodku dzieci. Wiktoriański świat nie jest bezpiecznym miejscem, a juz na pewno nie dla kogoś kto wyróżnia się z tłumu. Przekonuje się o tym na własnej skórze Charlie Ovid, chłopak którego ciało samo się leczy. Gnębiony przez mieszkańców miasteczka w Missisipi cierpi i dziczeje. Wszystko do momentu, w którym wysłannicy doktora Berghasta przybywają żeby go uwolnić. Podobnie rzecz ma się z Marlowem, kilkuletnim chłopczykiem, który 'świeci'. Po przybyciu do Szkocji okazuje się, że Marlow jest kluczem do wygrania wojny ze złem. A to zło to ciemne istoty, które podążają śladami nowoprzybyłych chłopców.

Okropnie ciężko jest streścić 'Zwyczajne potwory'. Dzieje się tutaj tak wiele, mnóstwo wątków przenika się i łączy w zaskakujący sposób. Wiktoriański okres rodem z powieści Dickensa pobudza wyobraźnię, a elementy fantastyki tylko podbijają ciekawość czytelnika. Pojawiające się postaci są tak intrygująco napisane, że nawet te, które są na kartach książki jedynie przez moment, hipnotyzują. O ile kilkadziesiąt pierwszych stron książki może znużyć (opis USA i poszukiwanie dwóch chłopców),tak przeniesienie akcji do Edynburga czy Londynu przestawia lekturę na dobre tory. Atmosferę wielkiego miasta można kroić nożem, a mroczny klimat powoduje ciarki. Oprócz fantastycznego świata przedstawionego i wyjątkowo interesujących postaci książka ma czytelnikowi do zaoferowania o wiele więcej. Chociażby stawia pytania kto tak na prawdę jest prawdziwym potworem - człowiek, który bez sentymentów usuwa z drogi zło dążąc do dobra czy może ktoś z pozoru dobry czyniący zło. Kolejnym bardzo wartościowym wątkiem w książce jest kwestia przyjaźni pomiędzy dwoma bohaterami. Nie ma tutaj mowy o elemencie romantycznym, a chodzi o przyjaźń dwóch chłopców, którzy są dla siebie jak bracia. To plus relacja bohaterów z Alice Quick - kobietą, która sprowadza chłopców do Edynburga - jest podsumowane wspaniałym zdaniem: Sam wybierasz kto jest twoją rodziną.

Chociaż dość długo czytałem 'Zwyczajne potwory' to uważam, że jest bardzo dobra książka. Mnogość wątków może niektórych zniechęcić - zrozumiałe - ale dajcie szansę książce, a nie będziecie zawiedzeni. Końcówka jest pełna sprzecznych emocji, bo dostajemy wzruszające sekwencje, poprzeplatane brutalnymi scenami walki. Będąc w połowie lektury nie myślałem, że to napiszę, ale nie mogę doczekać się kolejnego tomu.

Gdzieś na tajemniczej wyspie pod Edynburgiem znajduje się instytut dla dzieci ze zdolnościami. Dyrektorem jest doktor Berghast, który z pomocą Glifina - osobnika o wyjątkowej mocy - dba o bezpieczeństwo mieszkających w ośrodku dzieci. Wiktoriański świat nie jest bezpiecznym miejscem, a juz na pewno nie dla kogoś kto wyróżnia się z tłumu. Przekonuje się o tym na własnej...