Clou. Jak być sobą, gdy jesteś wszystkim innym

Niesamowity wywiad Agaty Trzebuchowskiej z Cleo Ćwiek - w którym Cleo opowiedziała o swoich doświadczeniach pobutu w polskim szpitalu psychiatrycznym, o swojej psychoterapii, o doświadczeniach z chorobą afeltywną dwubiegunową oraz o doświadczeniach w związku z byciem w spektrum autyzmu, kulisach świata modelingu i wielu, wielu innych zagadnieniach.
To dla mnie niesamowite, z jaką świadomością ta dwudziestokilku letnia kobieta opowiada o swoim życiu. I ile doświadczeń już zdobyła.
Uwielbiam poznawać ludzkie historie. Zawsze coś z tego wyciągam dla siebie i czegoś się uczę. Tutaj było tak samo.

Niesamowity wywiad Agaty Trzebuchowskiej z Cleo Ćwiek - w którym Cleo opowiedziała o swoich doświadczeniach pobutu w polskim szpitalu psychiatrycznym, o swojej psychoterapii, o doświadczeniach z chorobą afeltywną dwubiegunową oraz o doświadczeniach w związku z byciem w spektrum autyzmu, kulisach świata modelingu i wielu, wielu innych zagadnieniach.
To dla mnie niesamowite,...

Dwubiegunowa autystka.

Dwubiegunowa autystka.

Książkę „Clou. Jak być sobą, gdy jesteś wszystkim innym. Cleo Ćwiek w rozmowie z Agatą Trzebuchowską” przeczytałam już ponad rok temu, od razu gdy pojawiła się na rynku wydawniczym, ale miałam jakieś wewnętrzne przekonanie, że żadne słowa, nawet peany pochwalne i polecanie książki wszem i wobec, nie będą adekwatne, by wyrazić odczucia i myśli, które pojawiły się zaraz po przeczytaniu, więc na tamten czas nie byłam wewnętrznie gotowa na tę recenzję. Książka musiała we mnie trochę „popracować”. Sięgam po nią ponownie, gdy zdarzyła się w naszym mieście sytuacja trudna i bolesna: znana częstochowska pedagog, wieloletnia dyrektorka liceum, do którego uczęszczałam „sto lat temu”, popełnia samobójstwo. Nie miejsce tutaj i czas, by oceniać całą sytuację, grzebać w czyimś życiu i dociekać, zwłaszcza gdy nie jest się w środku wydarzeń, ale historia Cleo zarezonowała w moim sercu i umyśle, łącząc się pośrednio z tym wydarzeniem, bo chociaż to dwie zupełnie inne narracje oraz postaci, to opowieść o niedopasowaniu, o osobności i o tym, jak czasami niezrozumienie, niepopularne wybory, podążanie wbrew ogólnie przyjętym trendom, mogą przynieść ogromny koszt psychiczny, zawód, ból, ostracyzm społeczny i hejt, jest ponadczasowa.
Wracając do lektury - osobista historia Cleo Ćwiek, znanej modelki, podcasterki, założycielki fundacji Można Zwariować oraz aplikacji do medytacji MEditate App, ma formę luźnej rozmowy z Agatą Trzebuchowską. Przepytywana opowiada o swoim dorastaniu, zmaganiach z chorobą afektywną dwubiegunową, życiowym niedopasowaniu do rówieśników oraz ogólnym zagubieniu. Wspomniana Agata Trzebuchowska, aktorka znana z roli w filmie Pawła Pawlikowskiego „Ida”, gdzie wcieliła się w rolę Idy Lebenstein, zaskoczyła tutaj na plus wejściem w rolę dziennikarki. Dzisiaj wciąż jest blisko filmowego świata, ale już jako reżyserka i scenarzystka.
Gdy trzynastolatka pisze o sobie: „Chyba najbardziej przytłaczała mnie myśl o tym, jaką nieistotną rolę we wszechświecie odgrywam jako jednostka […] niczego istotnego nie zrobiłam i nim zdołam, moje życie się skończy”, musi pojawić się pytanie o przyczyny, bunt w tak młodym wieku i mimowolne spojrzenie w kierunku dorosłych: gdzie są, czy wszystko widzą? Chociaż akurat Cleo miała w rodzinie duże wsparcie, jej rodzice zrobili wszystko, co na tamten czas mogli i potrafili, a przecież w tysiącach rodzin takiego zrozumienia, wsparcia, zauważenia problemów w ogóle brak…
To także mocna opowieść o świecie modelingu, o wyśrubowanych standardach, wymaganiach i wiecznych ocenach. Zapewne dziwi, co tam robi tak wrażliwa, delikatna i osobna postać, ale czasami człowiek jest w stanie nałożyć gruby pancerz, przykleić na twarz uśmiech i dopasować się. To także jest o tym, chociaż sama Cleo zachowała do pracy ogromny dystans, spokój i mam wrażenie, nigdy nie kierowała się emocjami, co pozwoliło jej nie oszaleć w tej branży, ani nie mieć zbyt wygórowanych wymagań, zachowując dla siebie w zanadrzu coś jeszcze.
Dobre zarobki, ciekawe wyjazdy, mnóstwo pochlebców wokół – owszem, to jest, ale ktoś, kto uwielbia spędzać czas sam i jasno deklaruje się jako zdystansowany introwertyk także, jak widać, może zagrzać miejsce w świecie pełnym blichtru, interesowności, często udawanych uśmiechów i poklepywania po plecach, zorientowanym niemal wyłącznie na kobiecą urodę i rozmiar. Cleo mówi o tym tak:
„Dopóki będziemy żyć w patriarchalnej strukturze społecznej, używanie ciała przez kobiety w pełni na własnych zasadach nigdy nie będzie możliwe. Z jednej strony idealnym byłoby zaprzestanie komentowania cudzego wyglądu, z drugiej – każda forma zarządzania swoim wyglądem – czy to jest decyzja o nieużywaniu makijażu, czy o noszeniu bardzo obcisłych ubrań – jest zawsze formą jakiegoś komunikatu, czy nam się to podoba, czy nie. Chciałabym i staram się mieć kontrolę nad tym komunikatem. Mam poczucie, że to wysokie i szczupłe ciało, które mam wyłącznie dzięki genetycznej loterii, jest czymś, co daje mi przewagę, chociażby dlatego, że dzięki temu mogę pracować jako modelka, a to daje mi większą „widzialność”. Mogę wykorzystać ją na różne sposoby, na przykład rozmawiając z tobą o zdrowiu psychicznym”.
To prawdziwa, edukująca i bardzo szczera opowieść o tym, jak nie stracić siebie i swoich wartości w świecie, który być może wymaga od nas okresowo czegoś innego. To wreszcie historia o życiu ze spektrum autyzmu, o trudnych zmaganiach psychicznych jej siostry Oli, o zaburzeniach odżywiania, pobycie na oddziale psychiatrycznym, stalkingu, życiu z depresją, wielkiej miłości, pasjach które ratują w najtrudniejszych momentach i odzyskiwaniu równowagi na terapii. O słońcu, które w końcu przebija się zza chmur. Wreszcie o działalności we własnej fundacji, zajmującej się psychoedukacją oraz dialogiem o zdrowiu psychicznym. O ludziach, którymi jesteśmy - z całym bagażem naszych zranień i nadziei.
„Czuję, że jestem w innym miejscu, jestem pewniejsza siebie, bardziej spełniona, a dzięki temu spokojniejsza. W końcu świadomie ustalam, gdzie są moje granice, jakie rzeczy są dla mnie ważne, a w jakie interakcje ze światem nie chcę i nie muszę wchodzić”.
Niech te słowa będą potwierdzeniem tytułowego clou – najistotniejszą częścią życia tu i teraz i dobrym zakończeniem tej pasjonującej oraz wzmacniającej historii. RECENZJA JEST MOIM AUTORSKIM TEKSTEM. ZAKAZ KOPIOWANIA, POWIELANIA I WYKORZYSTYWANIA CAŁOŚCI LUB CZĘŚCI PUBLIKACJI, BEZ MOJEJ WCZEŚNIEJSZEJ ZGODY. WSZYSTKIE RECENZJE POCHODZĄ ZE STRONY, NA KTÓRĄ ZAPRASZAM: https://www.facebook.com/TatraLang/

Książkę „Clou. Jak być sobą, gdy jesteś wszystkim innym. Cleo Ćwiek w rozmowie z Agatą Trzebuchowską” przeczytałam już ponad rok temu, od razu gdy pojawiła się na rynku wydawniczym, ale miałam jakieś wewnętrzne przekonanie, że żadne słowa, nawet peany pochwalne i polecanie książki wszem i wobec, nie będą adekwatne, by wyrazić odczucia i myśli, które pojawiły się zaraz po...

Inspirująca, kojąca, poszerzająca horyzonty, wzruszająca, edukująca, PRZEPIĘKNA!!!

Niesamowita historia niesamowitej osoby!

Inspirująca, kojąca, poszerzająca horyzonty, wzruszająca, edukująca, PRZEPIĘKNA!!!

Niesamowita historia niesamowitej osoby!

Ciekawy powód napisania książki, autorki chcą dodać trochę otuchy, a zarazem pokazać że może być różnie, ale na koniec dnia i tak trzeba dużo w sobie wypracować.

Trochę zabrakło mi przykładów o relacji z innymi ludźmi, gdyż mamy tutaj przedstawioną historię Clou i jej perspektywę. We wstępie jest to trochę wyjaśnione, że to jest spojrzenie i jej obserwatorzy dostaną w tej książce wiele odpowiedzi na różne pytania, które często do nie docierały. Dla mnie to było mimo wszystko problematyczne, ściągnął mnie temat a nie osoba. Więc jestem trochę rozczarowana skupieniem na konkretnej grupie odbiorców, gdyż główne założenie "otuchy" przestaję być w całości realizowane. Otucha tylko dla tych którzy kojarzą daną osobę. Cóż, może nie zrozumiałam wszystkiego co autorki miały na myśli.

Ciekawy powód napisania książki, autorki chcą dodać trochę otuchy, a zarazem pokazać że może być różnie, ale na koniec dnia i tak trzeba dużo w sobie wypracować.

Trochę zabrakło mi przykładów o relacji z innymi ludźmi, gdyż mamy tutaj przedstawioną historię Clou i jej perspektywę. We wstępie jest to trochę wyjaśnione, że to jest spojrzenie i jej obserwatorzy dostaną w tej...

Interesuje się modelingiem, jak i zdrowiem psychicznym. W swoim domu mam osoby autystyczne i depresyjne. Sama zmagam się z depresją.

Uważam, ze ta ksiazka jest naprawdę dobra. Czytając ją miałam wrażenie, ze autorka prawdziwie stara się pomoc poprzez swoje trudne doświadczenia. Zdecydowanie na tak.

Interesuje się modelingiem, jak i zdrowiem psychicznym. W swoim domu mam osoby autystyczne i depresyjne. Sama zmagam się z depresją.

Uważam, ze ta ksiazka jest naprawdę dobra. Czytając ją miałam wrażenie, ze autorka prawdziwie stara się pomoc poprzez swoje trudne doświadczenia. Zdecydowanie na tak.

„Trudno mi się wyzbyć myśli, że mam dopiero dwadzieścia siedem lat i to absurdalny moment, żeby pisać biografię. Ale trafiłam na coś, co powiedziała Brene Brown, co zmieniło moje podejście: „Któregoś dnia opowiesz historię o tym, jak przezwyciężyłaś to, przez co teraz przechodzisz, i stanie się ona częścią czyjegoś poradnika przetrwania”.
Powyższy cytat widnieje na wewnętrznej stronie okładki książki pt „CLOU Jak być sobą kiedy jesteś wszystkim innym”. To słowa Cleo Ćwiek, modelki oraz założycielki Fundacji „Można zwariować”, zajmującej się tematyką zdrowia psychicznego. Autorka od wielu lat zmaga się z chorobą afektywną dwubiegunową. W rozmowie z Agatą Trzebuchowską opowiada o swoim życiu, przygodzie z modelingiem , a także o zaburzeniach psychicznych, które miały początek w klasie maturalnej. Mamy okazję poznać realia leczenia szpitalnego, widziane oczyma młodej kobiety oraz jej podejście do tego rodzaju terapii.
Już jako dorosła kobieta, Cleo odkrywa fakt, że jest w spektrum autyzmu, co jest według niej prawdopodobną przyczyną problemów z komunikacją społeczną. Autorka dzieli się z nami swoimi doświadczeniami, pokazując jednocześnie, że zaburzenia psychiczne nie są dla niej powodem do wstydu. Przekonuje o konieczności leczenia farmakologicznego oraz zachęca do psychoterapii. Cleo pokazuje również jak diagnoza wpływa na jej relacje z innymi ludźmi.
Szczególnie poruszyła mnie historia jej narzeczonego i koleżanki, którzy wykorzystali fakt, że autorka jest chora psychicznie. Jak się później okazuje Cleo padła ofiarą gaslightingu. który jest formą manipulacji emocjonalnej, w której wprowadza się drugą osobę w stan dezorientacji. Dwie najbliższe osoby wmówiły jej, że jej domysły są wytworem wyobraźni, celem odwrócenia uwagi od swoich niemoralnych zachowań.
Na uwagę zasługuje opis zaburzeń odżywiania Siostry Cleo, Oli. W osobnym rozdziale zatytułowanym „Ciało siostry” autorka szczegółowo opisuje jak wygląda życie z zaburzeniami odżywiania z perspektywy członka rodziny.
Dzięki książce mamy również okazję poznać kulisy świata mody oraz drogę kariery nastoletniej dziewczyny, która dzięki swojej determinacji, staje się światowej sławy modelką.
Polecam tę książkę w szczególności osobom, które same zmagają się z chorobami psychicznymi, zwłaszcza tym, które czują się nierozumiane, bądź wykluczone.

„Trudno mi się wyzbyć myśli, że mam dopiero dwadzieścia siedem lat i to absurdalny moment, żeby pisać biografię. Ale trafiłam na coś, co powiedziała Brene Brown, co zmieniło moje podejście: „Któregoś dnia opowiesz historię o tym, jak przezwyciężyłaś to, przez co teraz przechodzisz, i stanie się ona częścią czyjegoś poradnika przetrwania”.
Powyższy cytat widnieje na...

Siegnelam po ksiazke, bo znam i lubie Cleo z podkastu.
Przesluchalam w wersji, ktora czytaja autorki, ale raczej nic dla siebie nie wynioslam, ani nic mnie nie zainteresowalo szczegolnie w historii Cleo. Mialam poczucie, ze rozdzialy nie lacza sie ze soba, jakbym sluchala o roznych osobach.

Siegnelam po ksiazke, bo znam i lubie Cleo z podkastu.
Przesluchalam w wersji, ktora czytaja autorki, ale raczej nic dla siebie nie wynioslam, ani nic mnie nie zainteresowalo szczegolnie w historii Cleo. Mialam poczucie, ze rozdzialy nie lacza sie ze soba, jakbym sluchala o roznych osobach.

Bardzo potrzebna. Niestety, nadal wiele osób twierdzi, że nie warto iść do psychiatry, bo "przecież nie jestem wariatem".
Ten wywiad pokazał, że choroby psychiczne to choroby jak każde inne. Dlatego warto przeczytać i dowiedzieć się, jak to wygląda z punktu osoby chorej i bardzo aktywnej zawodowo.

Bardzo potrzebna. Niestety, nadal wiele osób twierdzi, że nie warto iść do psychiatry, bo "przecież nie jestem wariatem".
Ten wywiad pokazał, że choroby psychiczne to choroby jak każde inne. Dlatego warto przeczytać i dowiedzieć się, jak to wygląda z punktu osoby chorej i bardzo aktywnej zawodowo.

bardzo potrzebny głos w sprawie normalizacji walki z chorobami psychicznymi i tego, że to choroba jak każda inna i może dotknąć każdego. ma swoje wzloty i upadki i są rzeczy, które są z ich powodu trudniejsze lub na dany moment niemożliwe, ale nie znaczą, że jest się "świrem" czy "wariatem", a o pomoc warto prosić. pomaga też trochę zrozumieć bliskich zmagających się z nimi i wiedzieć co zrobić, by dać im wsparcie, nie zaszkodzić. przy okazji naprawdę przyjemnie prowadzony, ciekawy wywiad

bardzo potrzebny głos w sprawie normalizacji walki z chorobami psychicznymi i tego, że to choroba jak każda inna i może dotknąć każdego. ma swoje wzloty i upadki i są rzeczy, które są z ich powodu trudniejsze lub na dany moment niemożliwe, ale nie znaczą, że jest się "świrem" czy "wariatem", a o pomoc warto prosić. pomaga też trochę zrozumieć bliskich zmagających się z nimi...