Pokolenie zmiany. Młodzi o sobie i świecie, który nadejdzie

Ta książka jest ciekawa i przerażająca zarazem. Czytając ją, chce się wierzyć, że wiele opisanych historii to fikcja. Niestety tak nie jest. W Polsce nadal mamy poważne problemy w szpitalach, jesteśmy tego świadomi, ale trudno uwierzyć, że niezależnie od tego, czy zapłacisz za wizytę, czy za opiekę, kobiety są zostawiane same sobie. To jest dla mnie przerażające. Jestem kobietą i te tematy są mi bliskie, choć zarazem bardzo dalekie, bo bez własnego doświadczenia i potrzeb związanych z ciążą nie zobaczyłabym wielu wyzwań. Mimo to historia przedstawiona w książce jest bardzo przejmująca. Styl książki jest odpowiedni, łatwy do przyswojenia, wszystko można sobie wyobrazić i poczuć przerażenie. Powtarzam to świadomie, bo narodziny dziecka to ogromny wysiłek dla kobiecego ciała. A jeśli zostaje się z tym sama, w czasach, gdy technologia i wiedza są powszechnie dostępne, to naprawdę przeraża. To super, że partnerzy są coraz bardziej świadomi i że są ludzie dobrzy, ale zastanawiam się, dlaczego wciąż jest ich tak mało. Książka skupia się głównie na trudnych aspektach, choć domyślam się, że czasem są też dobre momenty. Mimo to bardzo pomaga zrozumieć zagadnienie, pokazuje, na co zwrócić uwagę i na co ewentualnie się przygotować. To bardzo istotna książka dla par, które są w ciąży lub planują nią być, a także dla osób, które chcą być blisko swoich przyjaciółek ciężarnych.

Projekt Muzeum Powstania Warszawskiego „Korzenie Pamięci” przeniesiony na kartki książki, niezmiennie czytanie o tych historiach wywołuje u mnie zdumienie, wzruszenie, współczucie i podziw. Przerażające czasy w których tamtym ludziom przyszło żyć…. Nigdy więcej wojny i niech to przesłanie Mam przyświeca…..

Autorka książki, Anna Pamuła, dzieli się swoimi spostrzeżeniami na temat macierzyństwa i roli rodziców w życiu dziecka. Wiedzę na ten temat zebrała dzięki rozmowom z mamami z ponad 90 krajów świata, swoich obserwacji, ale również z własnego doświadczenia bycia mamą. Książa niezwykle ciepła, z przyjaznym, wspierającym przekazem. Podkreśla wartość intuicyjnego zachowania młodych matek względem swoich maluszków. Nie znajdziemy w niej krytycznych uwag czy bezwzględnych wskazówek np. dotyczących spania z dzieckiem, karmienia piersią czy diety kobiety ciężarnej. Za to znajdziemy w książce dużo ciekawostek, ogrom kobiecego wsparcia, podkreślenia ważności bliskości dziecka z rodzicami. Książka napisana jest w lekkim stylu, z humorem. Czyta się ją z ogromnym zainteresowaniem.

Dostajemy tu mini felietony, migawki i refleksje na temat życia z zaburzeniami. Czasem jest zabawnie, czasem strasznie. Śmiałam się na głos do momentu, kiedy uświadomiłam sobie, że to też o mnie. Może humor to jedyne antidotum, może tylko on jest w stanie pomóc nam mówić o tych codziennych zmaganiach i o tym rozlewającym się, ciężkim do przezwyciężenia, smutku. Polecam tym pogrążanym w rozpaczy (świadomość, że nie jestem z tym sama mi bardzo dodawała otuchy), tym, którzy widza już światełko w tunelu i tym kompletnie bezradnym, którzy nie wiedzą, z czym zmagają się ich bliscy. Tekst efektowny, a momentami efekciarski, ale właśnie czegoś takiego potrzebowałam. Jeśli chodzi choroby psychiczne, to wszyscy wszystko odczuwamy bardziej – to jest czasem efekciarskie.

Kobiety, czytajcie. Mężczyznom też polecam. Wszystkim, bez względu na Wasze przekonania polityczne. Przyznam jednak, że konserwatystom ksiażka może nie przypaść do gustu. No cóż! Może tym bardziej powinni przeczytać?Dla poszerzenia horyzontów, zobaczenia sprawy z innej strony? Zrozumienia problemu. Najbardziej polecam książkę językoznawcom. Ich na pewno zainteresuje. Myślę, że ludzi zainteresowanych językiem polskim lub takich, którzy zawodowo mają do czynienia z językiem nie trzeba specjalnie do czytania tej pozycji namawiać. Naprawdę warto! Czy wiecie, że feminatywy były w języku polskim od zawsze?! Taka jest specyfika naszego języka polskiego. Wszystko odmieniamy, mamy mnóstwo końcówek. I to jest piękne! Gościni (żeńska forma słowa gość) nie jest wymysłem lewicy i TVN. Gościni była w słownikach już w XVIII wieku, podobnie jak bogini. Jest też przecież gospodyni i naukowczyni. Inne takie ciekawostki znajdziecie w książce. Ileż tam tego! A jakże ciekawy jest rozdział o słowach związanych z seksualnoscią człowieka. Słuchałam audiobooka. Bez słuchawek. W samochodzie. Dobrze, że jechałam sama i nikt oprócz mnie nie tego słyszał 😂 W książce jest też dużo o języku inkluzywnym. W ogóle to bardzo ciekawa pozycja. Uświadomiła mi, że w języku odzwierciedlają się wszystkie zmiany zachodzące w społeczeństwie. Język jest ważny. A nasz język polski jest też po prostu piękny. Kocham go za te wszystkie gościnie, psycholożki, naukowczynie, a także za wszystkie przypadki i zdrobnienia 😁

Czytałam ją z dużym zainteresowaniem, nie tylko prywatnym, ale też zawodowym. Nie z perspektywy matki, ale z perspektywy córki i położnej mającej codziennie do czynienia z świeżo upieczonymi matkami. Dlatego zacznę od ważnej dla mnie, ze względu na zawód, uwagi. Autorka pokazuje, jak wygląda opieka medyczna w Polsce. Często przeciążona i niewystarczająca, zmedykalizowana, dehumanizując co oburza mnie, myślę że w większym stopniu co autorkę i kobiety opowiadające swoje historie. Rozumiem ten obraz i wiem, że w wielu miejscach jest on zgodny z rzeczywistością, chodź zupełnie niedopuszczalny. Jednocześnie zwróciłam uwagę na język- bardzo często pojawia się słowo „pielęgniarka”, a znacznie rzadziej „położna”. Dla mnie nie jest to drobna kwestia, bo osoby po studiach położniczych- kobiety i mężczyźni - to osoby, które całe swoje kształcenie opierają na nauce o kobiecie, jej fizjologii, emocjach i potrzebach. W książce która porusza dogłębnie temat kobiet, ciąży, porodu, połogu i późniejszego czasu, myślę, że nazewnictwo powinno być zachowane. Są oddziały na których pracują i pielęgniarki i położne, ale myślę że w przypadku wątpliwości lepiej byłoby używać chodzby ,,personel medyczny”. Na początku lektury miałam też moment niepokoju- w wielu historiach przewijał się temat wiary. Zaczęłam się obawiać, że książka skręci w stronę narracji o tym, co „wolno” i „czego nie wolno” według Kościoła. Na szczęście w dalszej części pojawiają się historie w których kobiety nie odwołują się do wiary: dylematy związane z aborcją, doświadczenia matek dzieci transpłciowych, sytuacje, w których nie ma prostych odpowiedzi ani jednego „słusznego” rozwiązania.

„Statystycznie rzecz biorąc 2” to niezwykle lekka, a jednocześnie merytoryczna podróż po świecie statystyki, która pokazuje, że liczby mogą bawić równie mocno, co dobra komedia. Janina Bąk z humorem i dystansem obala mit statystyki jako nudnej dziedziny, udowadniając, że można nią mierzyć nie tylko poważne zjawiska, ale i siłę tornada za pomocą gofra. Książka pełna jest anegdot, ciekawostek i przykładów z popkultury, dzięki czemu nawet najbardziej oporne umysły znajdą w niej coś dla siebie. To doskonała lektura zarówno dla tych, którzy chcą odświeżyć wiedzę, jak i dla tych, którzy nigdy wcześniej nie mieli do czynienia z analizą danych. Zabawna, przystępna i jednocześnie pouczająca – takiej statystyki chce się uczyć!

Książka jest jakaś taka... nie wiem, jak streszczenie. Historie są jakby liźnięte, można było szerzej, dokładniej, w sumie historia każdej z osób udzielającej wywiadu autorce sama w sobie mogłaby być ciekawa! A tu mamy z każdego po fragmencie, ja wiem że zakres książki na wiele więcej pewnie nie pozwolił, ale mimo wszystko czuję spory niedosyt. Jednocześnie są irytujące powtórzenia - już dokładnie wiem, o którą rodzinę chodzi przeprowadzającą się z San Francisco do Karoliny Północnej (chyba, bo raz się pojawia Południowa), nie trzeba mi tego 3 razy opisywać... Ogólnie jednak przystępna książka, taka lekka raczej rozrywka, jest ok, choć bez "wow". Jak zwykle trochę cytatów: "(...) Elcia zawsze trzymała się jej [mamy] spódnicy. Była wstydziochem. Czerwieniła się za każdym razem, gdy ktoś obcy się do niej odezwał. Ktoś mógłby też pomyśleć, że miała tak zwane dwie lewe ręce. Nie potrafiła sobie zrobić kanapki. Sprzątanie? Prościej było spalić jej pokój, niż spróbować go doprowadzić do ładu. I nagle to dziecko (no dobra, miała już wtedy 21 lat) mówi mi, że wsiada do samolotu i leci, bo „tu już nie ma żadnych perspektyw”." (pdf.str.7) - o, to zupełnie tak jak o mnie :D No. I można mimo to zupełnie normalnie żyć na emigracji ;) "I chociaż powodów emigracji jest tyle, co ludzi emigrujących, to po setkach rozmów z Polakami i Polkami mieszkającymi poza krajem wyłania mi się jednak obraz kogoś, kto zwyczajnie chce lepiej żyć. Błędem byłoby natomiast sądzić, że w poprawie jakości życia chodzi wyłącznie o aspekt ekonomiczny." (pdf.str.13) - no właśnie. "Oboje przyznają, że kiedyś w Niemczech było lepiej, a teraz poziom życia w Polsce i w Niemczech się wyrównał, może nawet w Polsce jest lepiej. Wiola mówi: „Niemcy zatrzymały się w rozwoju, a Polska się rozwija. Nawet w domach Polaków tutaj widać, że mają lepsze sprzęty niż Niemcy, nowocześniejsze meble. Niemcy potrafią mieć rozlatującą się kanapę w salonie przez lata. Ale to chyba dlatego, że oni wolą mieć kasę na koncie niż nową kanapę, są oszczędni”." (pdf.str.16) - wiadomo: kiedyś to były czas, a dzisiaj to nie ma czasów :D Poza tym, nie każdy po to wyjeżdża (jak już ustaliliśmy wyżej) ;) No i w końcu: mnie też stara kanapa nie przeszkadza :D "Nigdy nie zapomnę, jak kilka lat temu podczas jakiejś plenerowej imprezy Radia ZET, którą prowadziłam w Ciechocinku, podeszła do mnie około siedemdziesięcioletnia kobieta i powiedziała: „Pani Agnieszko, uwielbiam program «Polacy za granicą». Pewnie się pani dziwi, bo stara jestem, ale ja tak kibicuję tym młodym ludziom. Nigdy nie miałam tyle odwagi co oni, by spełniać swoje marzenia”. Poruszyło mnie to. Pomyślałam wtedy: w życiu bywamy zbyt zachowawczy. Za rzadko podążamy za pragnieniami. Nie słuchamy tego, co nam serce podpowiada." (pdf.str.19) - a to tak po prostu, też dla mnie ku pamięci ;) "Po raz pierwszy spotkałam Ewę w Rio de Janeiro. Aby móc mieszkać przy słynnej plaży Copacabana, zatrudniła się jako wolontariuszka w hostelu. Dzieliła pokój z kilkoma innymi osobami, a w zamian za nocleg i dostęp do kuchni i łazienki kilka razy w tygodniu pracowała na recepcji. W międzyczasie była jeszcze trzy lata w Anglii, sporo czasu spędziła w Hiszpanii, Portugalii, Stanach Zjednoczonych. „Ludzie mówią, że jestem niecierpliwa, ale jak coś mi się nie podoba, szybko to zmieniam. Świat jest piękny, trzeba go zobaczyć. Ludzie, którzy nie podróżują, mówią, że na to trzeba mieć kasę. Bzdura, wszędzie musisz jeść, płacić czynsz, co za różnica, gdzie to robisz, nie musisz siedzieć na miejscu”." (pdf.str.21-22) - dobrze powiedziane. "Domy w kiepskim stanie. Za to pod domami stały zwykle naprawdę dobre samochody. Nie rozumiałam, dlaczego tak jest. Szybko dostałam wyjaśnienie: „Mieszkańcy tej dzielnicy wychodzą po prostu z założenia, że lepiej mieć dobry samochód niż dom. Domem nigdzie nie pojedziesz, a w dobrym samochodzie to się i prześpisz”" (pdf.str.64) - dobre i też prawdziwe :D "A jak dogaduje się za granicą Polak z Polakiem? Pomagają sobie czy się zwalczają? Wielu moich rozmówców mieszkających w krajach europejskich mówiło mi jedno: „Znasz powiedzenie, że jak ci Polak na emigracji nie zaszkodził, to już ci pomógł?”." (pdf.str.118) - haha, to też dobre :D i pewnie, też takie historie słyszałem... ale to zależy - jak zwykle ;) "Jak dziad odżyje, to cię torbą zabije. Znasz to przysłowie?" (pdf.str.129) - ja nie znałem :D "Bardzo chcę, aby moi rodzice często do nas przylatywali w odwiedziny i żeby mała miała jak najczęstszy kontakt z językiem polskim. Jak skończy trzy lata, to ją wyślemy do weekendowej polskiej szkoły”." (pdf.str.201) - oooch, cóż za wspaniały pomysł... jakby dziecko nie dość miało szkoły w tygodniu, nie! Dowalmy mu jeszcze w weekend! ...jeśli nie wybrzmiało jak bardzo uważam to za zły pomysł, to: TO JEST ZŁY POMYSŁ. Żeby te zajęcia z polskiego były powiedzmy jak nauka gry na fortepianie, powiedzmy ze dwa razy w tygodniu po godzince, to jeszcze spoko, ale psuć dziecku sobotę od rana?! Mogę tylko zaapelować do wszystkich rodziców na emigracji: nie róbcie tego swoim dzieciom... Z resztą jedna matka w książce też przyznaje, że ciężko było budzić synów do szkoły w sobotę i w końcu im odpuściła. P.S. - Pan Jacek z Trynidadu i Tobago bardzo sympatyczny człowiek - można na YT obejrzeć :) (czytana/słuchana: 24-26.01.2026) 3+/5 [6/10]

Historie kobiet, które późno dostały diagnozę ASD są najciekawsze. Na samym końcu robi się kwestionariusz psychologiczny. Autorka mogłaby nie poświęcać takiej uwagi tej części, tylko opisać ją bardziej zwięźle. Szczególnie przeszkadzała mi część związana z pracą.

Poruszający reportaż. Rozmówcy Grynberga rzucają światło na rzeczywistość, na którą niewygodnie patrzeć, ale wstyd odwracać wzrok. Wymiar systemowego okrucieństwa na polskiej granicy szokuje i uderza w same podstawy zaufania publicznego. Szczególnie poruszające rozmowy z funkcjonariuszami Straży Granicznej. Szkoda, że nie udało się przeprowadzić ich więcej lub/i wywołać do głosu innych urzędujących na stanowiskach publicznych. Trudno również się nie zgodzić, że jest to fundamentalnie książka o figurze “polskiego bohatera”, nie o uchodźcach. Nie ukrywa tego zresztą blurb. Nie jest to jednak zarzut delegitymizujący Grynberga i jego rozmówców w debacie publicznej, szczególnie w momencie aktywnego kryzysu. Jeśli to narracja o polskim bohaterstwie ma największą siłę przebicia, posłuchajmy o polskich bohaterach. Warto.

Mirjam Synger, polska Żydówka mieszkająca w Krakowie otwiera przed czytelnikiem swój dom. Pokazuje w bardzo osobisty sposób, co kształtuje jej żydowską tożsamość i jej system wartości. Jej książka – pamiętnik zaczyna się wraz z rozpoczęciem roku szkolnego we wrześniu i kończy w czerwcu zakończeniem szkoły. Mirjam dzień po dniu opisuje swoje ,,zwyczajne” życie, a każdy zapis ma na celu przybliżenie judaizmu i pokazanie bogactwa tradycji i żydowskich obyczajów. Bardzo dobra pozycja dla osób zainteresowanych religią żydowską. Można sporo się dowiedzieć, jak żyć zgodnie z naukami i regulacjami Tory. Na końcu książki jest słowniczek najważniejszych pojęć judaizmu.

Nie spotykam się na co dzień z zagadnieniem transpłciowości. W gronie moich znajomych nie ma osoby transseksualnej – albo przynajmniej nic mi o tym nie wiadomo. Tym chętniej sięgnęłam po tę książkę, poszukując czegoś więcej niż stereotyp. Nie zawiodłam się. Autorka odsłoniła bezmiar mojej ignorancji. Zupełnie inaczej wyobrażałam sobie to, z czym mierzą się osoby uwięzione w nie swoich ciałach – zwłaszcza od strony medycznej tranzycji. Ale to nie kwestie chirurgiczne są głównym tematem książki. Przede wszystkim poznajemy konkretnych ludzi z ich radościami, lękami, problemami i sukcesami – bo to solidny, rzetelny reportaż, przeplatany mini-słowniczkiem podstawowych pojęć. Co mi dała lektura (a właściwie słuchanie, bo sięgnęłam po audiobooka)? Coś niesamowicie cennego. Skłoniła mnie do bardzo głębokiej refleksji nad tym, kogo kocham – mężczyznę czy człowieka? Czy chciałabym nadal budzić się i zasypiać obok tej samej osoby, gdyby ta postanowiła przejść tranzycję? Wnioski pozostawię sobie a książkę gorąco polecam! Na pochwałę zasługuje również lektorka audiobooka – naprawdę świetna interpretacja.

To mocna, często otwierająca oczy pozycja, która potrafi poruszyć bardzo czułe struny w psychice. O ucieczce w pracoholizm, perfekcjonizm czy unikaniu bliskości, o poczuciu wstydu i winy. Tylko te wywiady z gośćmi w drugiej części nietrafione... bo jakim cudem psycholog może nienawidzić innych ludzi tylko dlatego, że nie popierają jednej właściwej opcji politycznej?

Na książkę trafiłam zupełnym przypadkiem. I uważam, że jest nie dość, że świetna, to jeszcze absolutnie potrzebna. Wbrew pozorom jest to opowieść przede wszystkim o słyszących i ich postrzeganiu Głuchych, przez pryzmat historii tych drugich. I, niestety, jest to, bardzo gorzki obraz. I chodzi tu nie tylko, że są oni dla systemu właściwie "niewidzialni". Chyba bardziej przerażający jest jednak fakt, że często są oni "niewidzialni" także dla swoich najbliższych. Myślę, że powinna to być pozycja obowiązkowa na wszystkich studiach z przedrostkiem "surdo".

Uważam, że to bardzo dobry reportaż. Porusza perspektywę bezdzietności opowiedzianą przez różne osoby - bezdzietne kobiety, bezpłodne kobiety, lekarzy, psycholog. Warto sięgnąć i zapoznać się z tą tematyką, bo książka wyjasnia, dlaczego kobiety nie chcą bądź czasem, nie mogą mieć dzieci. To nie jest płaski, czarno-biały temat. To temat ważny i złożony. A zaniżanie ocen, bo komuś nie podobanie czyjaś opinia.. cóż. Sama jestem matką i może przybić piątkę tym odważnym kobietom, które nie wpakowały się w macierzyństwo. Niestety obecnie wszelki książki o bezdzietności wywołują bardzo skrajne odczucia, co jest dla mnie mocno niezrozumiałe.

Wspaniała, wciągająca lekttura! Poznałam historie wielu bardzo inspirujących kobiet. W mojej opinii książka ma pozytywny przekaz, mimo że bohaterki nie stroniły od dzielenia się trudnymi doświadczeniami. W dalszym ciągu myślę o tym jak wiele kobiet w Polsce doświadcza różnej formy nadużyć i przekraczania granic. Ta książka zostanie ze mną na dłużej.

"Człowiek w dużej mierze składa się z dobrych intencji". Za mało mi opowieści o własnym siedlisku autora. Ale z drugiej strony zaskakujące było to otwieranie (moich) oczu na tematy pozasiedliskowe (fermy w bliskości domów, dzierżawy łąk i "ptaszkowe" dotacje) oraz wymienione z nazw niezwykłe miejsca (czas planować wakacje). A ostatni rozdział to prawdziwa wisienka na torcie. Mocno liczę na ciąg dalszy.

„Dorosłość” to wyznania ludzi dorosłych zanalizowane i ubrane w opowiadania przez autorkę oraz ubarwione ciekawymi obrazami Lisy Asato. Wyłaniają się z nich różne postaci postawione w różnych okolicznościach. Czasem są to ludzie dorośli, czasem dojrzali, tak naprawdę nie wiemy w jakim wieku kończy się młodość i zaczyna dojrzałość i kiedy ona się kończy. Ale jest to chyba najdłuższy okres życia i warto go przeżyć na dobrych warunkach i nie być tylko statystą w czyimś życiu. Książka skłania do zastanowienia, czy chcesz być postacią barwną czy przeźroczystą, lubianą czy tolerowaną. To dość ciekawy rys rzeczywistości, w którym można znaleźć własne odbicie, ale także to jak Ciebie widzą inni. P.S. Które odbicie podoba Ci się bardziej?

Książka brzmi smacznie i zamieszczone między opowiadanymi historiami przepisy są dla mnie atutem i ciekawostką ale choć lubię aktora to zabrakło mi w tym wszystkim emocji. To dość losowy zbiór doświadczeń i wspomnień aktora. Ani to biografia ani książka kulinarna z ciekawostkami z życia. Nawet wątki zdrowotne nie wywołały we mnie większych emocji. Z braku laku można przeczytać ale lektura nie zostawi mnie ze szczególnymi przemyśleniami.

Tytuł książki nawiązuje do kwestii, wokół której autor skupia się w sposób szczególny - wody.  Opracowanie skupia się na terytorium Ameryki Południowej. Przedstawione są problemy związane z brakiem dostępu ludności do wody zdatnej do użytkowania, skrajnym wykorzystywaniem wody w celu nawadniania upraw wymagających potężnych jej zasobów (w książce jest to awokado), działania farm "chmur danych" dla globalnych platform, wydobywania surowców - co związane jest dodatkowo z zanieczyszczaniem wód, które wplywają zarówno na ubożenie bioróżnorodności, jak i jakość życia miejscowej ludności. Uprawy oraz wydobywanie surowców prowadzone są przez potężne koncerny z kapitałem zagranicznym, które w większości są eksportowane m.in. do Europy oraz Ameryki Północnej. O ich bezwzględności świadczy przedstawiony w książce, aby jako remedium na brak wody w pewnych regionach przywozić całe góry lodowe z Antarktyki... Aby bezrefleksyjnie, w imię zysku rozpuścić zapasy zamrożonej wody ważne dla całej planety...  W odniesieniu do prowadzonej w ostatnich latach polityki Unii Europejskiej odnośnie umów z tymi też krajami jest to temat bardzo "na czasie". Przedstawia problemy związane z łamaniem praw człowieka (" Karnej chciała z tym walczyć, ale Kolumbia to nie jest dobry kraj dla aktywistów. Według raportów Global Witness tylko w 2020 roku zamordowano ich tu sześciesięciu pięciu. Karmen i jej rodzina otrzymywali wiele gróźb na długo przed tym, zanim zdecydowano się na ich liczenie", wymuszenie na jednym z bohaterów rezygnacji z kandydowania do mandatu w wyborach),  ignorowaniem opinii autorytetów że środowiska naukowego w imię zysku (cytat jednego z naukowców: "Serce już nie to, mówił, trzeba się schować na uczelnianych korytarzach, za analizami, które nikogo nie obchodzą, jakoś dotrwać do emerytury"). Co więcej, odnieść można wrażenie, iż w imię haseł odnoszących się do "ochrony środowiska", "wspólnej polityki rolnej" oraz "praw człowieka" w UE ofiarami są właśnie zwykli ludzie oraz ekosystemy krajów Ameryki Południowej, gdzie w imię zysku kraje te są gotowe poświęcać własne ekosystemy oraz zdrowie ludności.  Autor daje czytelnikowi możliwość wyciągania własnych wniosku z opracowania, które nie narzuca własnych opinii autora. Są przedstawione dane statystyczne, opisy świadków wydarzeń oraz wypowiedzi aktywistów, naukowców, polityków oraz przedstawicieli koncernów.  Jednak w przypadku wątku odnoszącego się do migrantów na granicy polsko-białoruskiej oraz amerykańsko-meksykańskiej podawane dane oraz wypowiedzi nakierowują dość jednostronnie w kierunkach politycznych, w moim odczuciu w sposób dość... Naciągany nawiązujący do głównego tematu - jakim jest woda. Pojęcia "granicy" i "zapory" nie są wystarczająco zbliżone znaczeniem, aby przekonały mnie do przekonującego włączenia wątków migracyjnych... Problem nielegalnej migracji jest znacznie bardziej złożony, zaś przedstawienie go w tej książce jest zbyt płytkie i jednostronne jak na powagę i złożoność problemu. Mimo fo... Jest to lektura w sposób właściwy  poszerzająca sposób myślenia na sprawy związane z eksploatacją krajów uboższych na rzecz krajów wyżej rozwiniętych.  Moje pytanie brzmi po lekturze brzmi:  czy robienie interesów z władzami, które są gotowe szkodzić własnemu środowisku naturalnemu, ignorować krzywdę trutych dzieci, uciskanej ludności oraz bezwzględne rozprawianie się z ludźmi walczącymi o dobro swojego kraju jest słuszne?  W książce tej znajdziemy również wątek powiązany z wodą, konflikt między Palestyńczykami a Izraelitami oraz wpływ kulturowych zwyczajów religijnych na dodatkowe marnowanie wody, związane z rolą kobiet w życiu codziennym oraz chęcią rozwoju zawodowego.