Dostałam tę książkę do czytania jako biografię Madame Tussaud. Okazuje się, że jest to powieść, owszem, oparta na życiorysie Marii Tussaud, a tak naprawdę to fakty z życia historycznej postaci zostały przetworzone przez Autora, zgodnie z jego wyobrażeniami.
Edward Carey ustami Anny Marii Grosholtz opowiada jej nietuzinkowe koleje życia. Osierocona, biedna, ale utalentowana dziewczynka zostaje asystentką doktora Curtiusa. Lekarz-dziwak, związany ze szpitalem w Bernie, zajmuje się wytwarzaniem woskowych odlewów ludzkich głów i różnych narządów człowieczych. Po śmierci matki daje dziecku dom i przy nim dziewczynka uczy się zawodu.
Duża część opowieści dzieje się w Paryżu, gdzie powstaje pierwsze muzeum woskowych posągów i gdzie Marie, zwana Małą, jest poniewieraną, ciężko harującą bez zapłaty, nieletnią wyrobnicą. Niewiele lepiej jest traktowana kiedy trafia do Wersalu jako nauczycielka rzeźby siostry króla Ludwika XVI – Elżbiety. Trudno w to uwierzyć, ale w pałacu jej miejscem zamieszkania była duża szuflada w kredensie.
Straszne czasy nastają podczas Rewolucji Francuskiej, kiedy w kraju panuje chaos i zbrodnia. Widzimy to wszystko niejako od środka. Zajmowanie się przez bohaterkę zabitymi czy tylko ich odciętymi głowami nie jest niczym nadzwyczajnym. Wiele osób z najbliższego otoczenia Marie nie przetrwa tej historycznej zawieruchy. Ona tak, po rewolucji wyjeżdża do Londynu i dopiero tam stopniowo buduje od nowa swoje życie, którego podstawą jest jej wieloletnie zajęcie. Dzięki hartowi ducha, wytrwałości, pracowitości, doskonaleniu w zawodzie i talentowi bohaterki powstaje słynne Muzeum Figur Woskowych Madame Tussaud.
Książka liczy ponad 500 stron więc Mała może dokładnie opowiedzieć o trwającej długie lata samotnej walce o miłość, godność i uznanie dla jej pracy.
Autor drobiazgowo, ze znawstwem, maluje rzeczywistość końca XVIII wieku we Francji, jej różne oblicza mocno odbiegające od współczesnych standardów życia. Ogromne wrażenie robią ciężkie warunki egzystencji ludzi, a szczególnie traktowanie biednych, chorych i dzieci.
Nie da się ustalić, które elementy życiorysu Madame są prawdziwe, a które są wynikiem bogatej wyobraźni Autora. Żeby polubić historię, trzeba zaakceptować taką konwencję. Mnie powieść wciągnęła, czytałam z zainteresowaniem, chociaż wiele scen i opisów budziło przerażenie, a nawet obrzydzenie. Zachwyciła mnie postać Małej, walczącej z przeciwieństwami losu, złym traktowaniem i konsekwentnie budującej swoją ostateczną pozycję.
Wielkim atutem powieści jest klarowny, obrazowy język, pełen emocji i detali. Na ogół nie jest to przyjemna lektura ze względu na występowanie mnóstwa brutalnych wydarzeń i scen naturalistycznych, nie ukrywam, świetnie odmalowanych. Na uwagę zasługuje też fantastyczna galeria postaci, od zwykłych nędzarzy po parę królewską.
Książka jest starannie wydana, z bardzo dużą liczbą ilustracji. Mam zastrzeżenia do strony tytułowej okładki, gdyż białe litery na żółtym tle nie są dobrze widoczne. Poza tym brakowało mi spisu treści.
Lektura mocno wyjątkowa, ale warta przeczytania. Polecam.
Nominacja w Plebiscycie 2020 
Szukamy ofert...
OPINIE i DYSKUSJE o książce Zakłamane życie dorosłych
Początek na prawdę obiecujący, im dalej w lekturę tym książka mniej interesująca. Ostatni rozdział zupełnie bym wyrzuciła, niepotrzebny, pozostawił niesmak. A może takie wlasnie miał zadanie?
Początek na prawdę obiecujący, im dalej w lekturę tym książka mniej interesująca. Ostatni rozdział zupełnie bym wyrzuciła, niepotrzebny, pozostawił niesmak. A może takie wlasnie miał zadanie?
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toBardzo rozczarowująca. Treść miałka, brak trafnych refleksji i spostrzeżeń; można odnieść wrażenie, jakby autorka na bieżąco wymyślała przebieg zdarzeń, bez wcześniejszego planu; zakończenie nie prowadzi do niczego. Książka ani dla dorosłych ani dla nastolatek.
Bardzo rozczarowująca. Treść miałka, brak trafnych refleksji i spostrzeżeń; można odnieść wrażenie, jakby autorka na bieżąco wymyślała przebieg zdarzeń, bez wcześniejszego planu; zakończenie nie prowadzi do niczego. Książka ani dla dorosłych ani dla nastolatek.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTrudności czasu dorastania…
Giovanna wychowuje się we wzorowym domu. Rodzice są nauczycielami, ona sama jest pilną uczennicą. Jednak cała ta fasada idealnej rodziny zaczyna się sypać w momencie, gdy dziewczynka, dojrzewając, postanawia poznać swoje korzenie. Zaczyna od siostry swojego ojca - Vittorii, z którą ten nie utrzymuje kontaktów…
Elena Ferrante w „Zakłamanym życiu dorosłych”, ukazując świat z perspektywy dojrzewającej nastolatki, stopniowo odziera świat dorosłych z idealności i wszechmocności, które dostrzegają wyłącznie dzieci. Ukazuje obłudę, zakłamanie, dwulicowość i bardzo kruche poczucie stabilności, które są udziałem dorosłych ludzi. Autorka, na zasadzie kontrastu, przedstawia świat dorosłych widziany oczami dziecka i oczami dorastającej osoby, która patrzy na świat w coraz bardziej obiektywny sposób.
Powieść Ferrante to historia o trudach dorastania, o poplątanych relacjach rodzinnych, pełna kłamstw, niedomówień i zmian narracyjnych. W pewnym momencie nie jesteśmy w stanie stwierdzić, co jest prawdą, a co kłamstwem, kto tu jest tym ‘dobrym’ a kto ‘złym’ dorosłym.
Dorastanie to też okres fascynacji sferą seksualną i autorka również ten aspekt uwzględnia w swojej powieści. Wątek seksualności Giovanny, początkowo bardzo subtelnie rozwijany, z końcem powieści pozostawia czytelnika jedynie z poczuciem smutku.
Dlaczego „... w ludziach o wielkiej inteligencji jest tak mało mądrości” ?
„Zakłamane życie dorosłych” idealnie punktuje zarówno dylematy i problemy wieku dorastania jak i trudności z jakimi mierzymy się w dorosłym życiu. To opowieść o inteligencji, ale braku mądrości. O dojrzewaniu fizycznym, za którym w tym samym tempie nie idzie dojrzewanie psychiczne. O złości, nienawiści i pogardzie, które przez lata tak mocno zakorzeniły się w duszy ludzkiej, że nijak nie da się ich wyplenić. O potrzebie miłości, wysłuchania i docenienia. A nade wszystko o tym z ilu kłamstw składa się nasze życie…
Bardzo refleksyjna opowieść, która sprawia, że pióra autorki chce się tylko więcej.
Polecam!
https://www.instagram.com/w_otchlani_wyobrazni
Trudności czasu dorastania…
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toGiovanna wychowuje się we wzorowym domu. Rodzice są nauczycielami, ona sama jest pilną uczennicą. Jednak cała ta fasada idealnej rodziny zaczyna się sypać w momencie, gdy dziewczynka, dojrzewając, postanawia poznać swoje korzenie. Zaczyna od siostry swojego ojca - Vittorii, z którą ten nie utrzymuje kontaktów…
Elena Ferrante w „Zakłamanym życiu...
Szalenie infantylna opowieść, przepełniona niezdrowym podejściem do seksualności. Książka jest w zasadzie o niczym, bo autorka w pewnym momencie porzuca wiwisekcję bohaterów na rzecz powtarzania banałów o tym, że mężczyźni są okropni, seks okropny, dorośli okropni i ogólnie życie jest okropne.
Szalenie infantylna opowieść, przepełniona niezdrowym podejściem do seksualności. Książka jest w zasadzie o niczym, bo autorka w pewnym momencie porzuca wiwisekcję bohaterów na rzecz powtarzania banałów o tym, że mężczyźni są okropni, seks okropny, dorośli okropni i ogólnie życie jest okropne.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJak zwykle styl i klimat Ferrante - genialny. Postacie, tak skomplikowane i wielowarstwowe, że praktycznie żadnej nie da się lubić. Miałam wrażenie jakbym to ja dorastała razem z główna bohaterka, odkrywała prawdę, hipokryzję i kłamstwa dorosłych. ALE minus za zbytnio naturalistyczne, aż obrzydliwe sceny, dla mnie juz przesada
Jak zwykle styl i klimat Ferrante - genialny. Postacie, tak skomplikowane i wielowarstwowe, że praktycznie żadnej nie da się lubić. Miałam wrażenie jakbym to ja dorastała razem z główna bohaterka, odkrywała prawdę, hipokryzję i kłamstwa dorosłych. ALE minus za zbytnio naturalistyczne, aż obrzydliwe sceny, dla mnie juz przesada
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toŚwietna książka, wciągnęła mnie już od pierwszych stron, zwłaszcza to jakich autorka stworzyła bohaterów, to jak po kolei budowała czyjś obraz, a potem go burzyła było magiczne, a co istotne ten mechanizm świetnie wpisał się we wchodzenie głównej bohaterki w dorosłość i sposób jej postrzegania świata. Burza uczuć, lawirowanie pomiędzy skrajnościami, zmianami decyzji i chyba to, od czego się tak naprawdę zaczęło, czyli zasłyszane zdania, które nie chcą nam wyjść z głowy i myślimy, że nas definiują. W tle tego wszystkiego Neapol, a właściwie kilka różnych Neapolów, z których każdy inny i na swój sposób dumny.
Ps. Postać ciotki Vittorii, bez wątpienia zostaje w głowie na dłużej, nie wiem tylko, czy to dobrze, czy nie? ;)
Świetna książka, wciągnęła mnie już od pierwszych stron, zwłaszcza to jakich autorka stworzyła bohaterów, to jak po kolei budowała czyjś obraz, a potem go burzyła było magiczne, a co istotne ten mechanizm świetnie wpisał się we wchodzenie głównej bohaterki w dorosłość i sposób jej postrzegania świata. Burza uczuć, lawirowanie pomiędzy skrajnościami, zmianami decyzji i chyba...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo tohmm. autorka przekazuje nam dwie główne refleksje: 1. wszyscy mężczyźni zachowują się tak samo, są niedojrzali, łatwo nimi sterować, a ich siłą napędową jest popęd seksualny. 2. obłuda i kłamstwo są wszędzie...
ogólnie męcząca książka.
hmm. autorka przekazuje nam dwie główne refleksje: 1. wszyscy mężczyźni zachowują się tak samo, są niedojrzali, łatwo nimi sterować, a ich siłą napędową jest popęd seksualny. 2. obłuda i kłamstwo są wszędzie...
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toogólnie męcząca książka.
O dziwo książka mi się spodobała. Jest z morałem i przemyśleniami. Po raz kolejny mamy rodzinę mieszkającą w Neapolu ze swoimi dialektami i dziwactwami. Młoda dziewczyna poznaje ciotkę, która została wykluczona z rodziny. Odkrywa życie, pierwsze doznania seksualne. Po raz kolejny mamy dużo polityki w książce Ferrante. Okazuje się, że ci, którzy grają najporządniejszych, mają najwięcej za uszami i na sumieniu. Jak na Elene książka nawet mi się spodobała. Okazało się również, że powstał mini serial na Netflixie o tym samym tytule. Ten film już wcale nie przypadł mi do gustu.
O dziwo książka mi się spodobała. Jest z morałem i przemyśleniami. Po raz kolejny mamy rodzinę mieszkającą w Neapolu ze swoimi dialektami i dziwactwami. Młoda dziewczyna poznaje ciotkę, która została wykluczona z rodziny. Odkrywa życie, pierwsze doznania seksualne. Po raz kolejny mamy dużo polityki w książce Ferrante. Okazuje się, że ci, którzy grają najporządniejszych,...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toŚwietna książka. Ferrante zawsze pisze wprost, bez owijania. Wspaniale przedstawiła całe kłamstwo świata, w którym dorastamy a potem żyjemy. Człowiek to przedziwna istota, która kocha obcować z iluzją, którą sama stworzyła. Z jednej strony obowiązkowa książka dla każdego nastolatka aby zobaczył w co się pakuje gdy staje się dorosłym. A z drugiej, po co tak szybko dorastać? Po co widzieć rodziców takim jakim są a nie takimi jakimi chcieliby być w oczach swoich dzieci. Polecam
Świetna książka. Ferrante zawsze pisze wprost, bez owijania. Wspaniale przedstawiła całe kłamstwo świata, w którym dorastamy a potem żyjemy. Człowiek to przedziwna istota, która kocha obcować z iluzją, którą sama stworzyła. Z jednej strony obowiązkowa książka dla każdego nastolatka aby zobaczył w co się pakuje gdy staje się dorosłym. A z drugiej, po co tak szybko dorastać?...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toOpowieść o problemach dorastającej młodzieży oraz tajemnice skrywane przez dorosłych.
Opowieść o problemach dorastającej młodzieży oraz tajemnice skrywane przez dorosłych.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to