Blue Lock tom 2

Wracam do tej mangi i nie żałuję! Wspaniali bohaterowie, wyjątkowe poczucie humoru i wyśmienite tłumaczenie Amelii Lipko. 🔎 Zarys fabuły: Szpieg o pseudonimie Zmierzch musi pilnie zdobyć rodzinę jako przykrywkę do tajnej misji. Płatna zabójczyni pracująca na co dzień jako urzędniczka potrzebuje męża, aby utrzymywać pozory, że wiedzie przeciętne życie przykładnej obywatelki. Mała osierocona dziewczynka (która na skutek eksperymentów zyskała zdolność czytania w myślach) pragnie kochającego domu. Ta niezwykła trójka z dnia na dzień staje się rodziną, w której każdy stara się ukryć swoje sekrety przed pozostałymi... 🔎 Ostrzeżenie: W komiksie pojawiają się brutalne sceny i wulgaryzmy, dlatego nie polecam go młodszym czytelnikom.

“Znowu patrzysz w niebo? Powinienem cię nazwać psem, który strzeże gwiazd. To taki pies... Który z tęsknotą spogląda w gwiazdy, choć nigdy ich nie dosięgnie.” Kilka poruszających historii zawartych w jednej książeczce o uroczej szacie graficznej. Najbardziej poruszające było dla mnie pole słoneczników i odejście babci. Dość ciężko było mi się przestawić z kolejnością czytania okienek, nie jestem jeszcze zaprawionym czytelnikiem mangi.

Klimatyczny, spokojny wstęp do całości. Pod płaszczykiem bezpośredniego humoru i zbarwionego fantastyką obyczaju da się zauważyć lekką refleksję na temat życia. Zdecydowanie jest to manga posiadająca własną aurę, która uspokaja, relaksuje, nastraja do refleksji i zachęca do nocnych spacerów.

PopKulturowy Kociołek: Trzeci tom serii kontynuuje wątek turnieju drużynowego i ciągle trwających wewnętrznych zespołowych spięć i bezpardonowej rywalizacji każdego z każdym. Zanurzając się w lekturze tej odsłony ponownie mamy okazję prześledzić przebieg dwóch meczów, które ostatecznie zadecydują o tym, kto przetrwa, a kto skończy swoją piłkarską karierę. Oznacza to oczywiście nic innego jak kolejną wyrazistą dawkę akcji, która naprawdę mocno angażuje czytelnika i nie pozwala się oderwać od mangi do ostatniej strony. Świetnie również ukazana jest mroczna strona turnieju, w którym każdy chce wygrać za wszelką cenę, nawet jeśli oznacza to przekroczenie pewnych granic. Tym razem Kaneshiro (scenarzysta) postanawia dodatkowo dać zabłysnąć innym postaciom niż tylko Yoichi. Niekwestionowaną gwiazdą tej części jest widniejący na obwolucie Chigiri. Do tej pory był on gdzieś w cieniu, nie zdradzając nam nic o swojej przeszłości czy umiejętnościach. Jego historia być może nie jest jakoś nadmiernie zaskakująca. Opiera się ona głównie na znanych już z dziesiątek innych pozycji schematach. Dobrze jest jednak dopasowana do ogólnego wizerunku postaci i determinuje go do intensywnej walki o wszystko. https://gameplay.pl/news.asp?ID=149518

Wybitna manga pełna intryg,spisków oraz tajemnic gdzie główny bohater jednocześnie sprawia wrażenie dobrego chłopaka dla którego przyjaciele są najważniejsi zaś z drugiej strony jest chorym psychicznie człowiekiem dla którego najważniejsze są pieniądze oraz wygrana. Mimo wszystko nie wszystko się kręci wokół niego ponieważ postacie poboczne są również ciekawe i nie do końca takie jakie poznajemy je na początku. Dodatkowo kadry z głównym bohaterem to złoto wyglądają zarazem przerażająco,niepokojąco oraz pięknie.

"Blue Lock" to zaskakująca sportówka, bo nie uczy o pięknie gry zespołowej, tylko pokazuje zaciętą i niezdrową rywalizację. Historię napisał Muneyuki Kaneshiro, który ma już na swoim koncie kilka innych tytułów. Ilustracje do mangi stworzył Yusuke Nomura, który ma na swoim koncie jedną mangę. Swoją drogą, jego kreska jest fantastyczna. To świetnie zapowiadający się tytuł.

Opinia całej serii: Bardzo mi się podobała. Kreska przecudowna, fajne prowadzenie fabuły. Kiedy zaczynałam czytać nie mogłam się oderwać, a kiedy musiałam bardzo tego nie chciałam. Fajny character development, szkoda tylko, że zabrakło czasu (?) na rozwinięcie pozostałych bohaterów, bo uważam że ich arc byłby naprawdę ciekawy, ponieważ każda postać wydaje się skrywać ciekawą historię za fasadami publicznego wizerunku. SPOILER (?) Zastanawia mnie tzn crow girl, była ona bóstwem (raczej),które miało z mojej perspektywy za akumulator pewnych działań i niejakiego narratora, dzięki któremu fabuła miejscami miała nabierać sensu i klarowności. W sumie całkiem spoko zabieg, ale jednak nie jestem w 100% co do niej przekonana, ponieważ nie spodziewałam się nadprzyrodzonych postaci i wydarzeń w tej opowieści (oczywiście poza samą reinkarnacją yk). Ostatecznie na nią nie narzekam, bo sama nie mam pojęcia jak poprowadzić fabułę bez niej. KONIEC SPOILERA Kontynuując (moje fascynujące rozważania) Myślę że mam do wypowiedzenia się jeszcze tylko o zakończeniu, które moim zdaniem było bardzo fajnie przemyślane, i mimo tego , że preferuję te wesołe. Podobał mi się pomysł na nie, co muszę przyznać z bólem, bo mnie zabolało. Jedyne co mam do zarzucenia w jego kwestii, to fakt, że było ono bardzo pośpieszone. Myślę, że lepszym pomysłem byłoby rozbicie i tak już grubszego tomiku 16 na dwie części i głębsze rozwinięcie zakończenia w tomie 17, lub może nawet 18. Nie wiem ile takie rozwinięcie mogłoby potrwać, żeby było odpowiednio rozwinięte i równocześnie nie zbytnio przeciągnięte. Ostatnie akty były przedstawione w formie opowieści z punktu widzenia narratora z towarzyszącymi temu ilustracjami. W sumie spoko zabieg, ale (powtórzę) sprawiło to, że zakończenie było króciutkie. Chociaż w sumie może o to chodziło? Niezależnie od wszystkich wad uważam, że jest to manga warta poświęceniu czasu. Anime, mimo, ze obejrzałam tylko pierwszy sezon też polecam. (Za długo czekałam na kolejne, więc kupiłam i przeczytałam mangę)

Kolejna nieoczywista, jednotomowa pozycja od autora „Chainsaw Mana” i „Żegnaj, Eri” to historia o dwóch skrajnie różnych od siebie, młodocianych artystkach, między którymi rodzi się niespodziewana dość przyjaźń, mimo bardzo nierównych podwalin opierających się na zazdrości, podziwie, samozachwycie i dominacji. Manga opowiada o pasji do tworzenia, ale Fujimoto jak zwykle zaskakuje i nie zamyka się w konkretnych ramach. Uwielbiam ten bezczelny nonkonformizm autora i elastyczność jego historii. Dobre. Po więcej recenzji zapraszam na Instagram: @traczytanko

W mandze mamy do czynienia z klątwami, które powstają poprzez zawarcie paktu człowieka z demonem. Służą do zabijania ludzi. Trudno napisać coś więcej, by nie zdradzić fabuły tego tomiku. Powiem tyle, że pewna postać kojarzyła mi się tutaj z Dorianem Grey'em - piękna fasada, która skrywa paskudne wnętrze. Biorąc pod uwagę, że mam słabość do dziwaków, to oczywiste, że pana klątwo-śledczego polubiłam od razu. ;)

Zaczęłam czytać tę mangę z dwóch powodów: dlatego, że pasowała mi pod styczniowe wyzwanie czytelnicze i dlatego, że kiedyś oglądałam już anime i bardzo mi się podobało (swoją drogą szkoda, że nie powstał drugi sezon). Muszę przyznać, że w przeciwieństwie do anime manga mnie jakoś specjalnie nie porwała. Akcja trochę się wlecze, co chyba ma wynagrodzić fanserwis, ale jakby nie jestem tu grupą docelową. Kreska dosyć prosta – może być, ale specjalnie nie zachwyca. Duchy za to są świetnie narysowane! Każdy z nich jest inny i dopracowany co do detalu. Chyba najbardziej zabrakło jakiejkolwiek fabuły, jakiegoś punktu zaczepiania, który sprawiłby, że chętnie wracałabym do tej mangi. Trochę szkoda, nie ukrywam, że liczyłam na nieco więcej. Nie wiem, czy sięgnę po kolejne tomy. Końcówka nieoczekiwanie mocna i smutna, co pozostawiło mały pozytywny smaczek po rozczarowaniu tą mangą. (Wyzwanie czytelnicze LC na styczeń 2026: Przeczytam książkę z imieniem w tytule)

/przeczytane po angielsku/ Manga o przemijaniu, o odrzuceniu, o idealizowaniu przeszłości. O jeden zwrot akcji za dużo (chociaż końcówka też miała swój urok, zwłaszcza ostatni panel). Widać w całości ręke Tatsukiego, zarówno w kreowaniu postaci jak i przedewszytskim w całym artsyle'u. Wciągnęła mnie i połknąłem w całości, wyleczyła mnie z jakiejś niechęci do ponownego czytania tego medium.

Poezja to mało do powodzenia. Nic nie umywa się do serii Orange. Autentycznie nic XD Po raz pierwszy czytałam pozostałe tomy, gdy miałam 15 lat. Teraz wróciłam do nich w wieku 22 lat i... Nic nie dało mi takiej refleksji jak te mangi (o mojej przeszłej ja, gdzie marzyłam o byciu uratowanej oraz mojej obecnej ja, gdzie uczy się jak to jest kochać siebie i innych). Czuję wzruszenie i zaszczyt, że teraz udało się przeczytać wszystkie tomy, gdzie mogłam zamknąć cała historie. I te łzy na policzkach są ze wzruszenia, śmiechu i miłości którą czuje do tej historii. Teraz tylko pamiętać, że życie bywa różne, ale w tym równie piękne i wartościowe i doskonale wiem, że Ichigo Takano nie przeczyta tej recenzji, ale... Dziękuję, że twoja historia ratowała mnie w najtrudniejszych latach mojego życia 💖

„Historie nie mogą istnieć bez kogoś, kto będzie je kontynuował…” Cywilizacja już nie istnieje. Dwie dziewczynki z opuszczonego miasta znajdują starą kasetę wideo i postanawiają ją odtworzyć. Nagle pojawia się Sadako, która podobno ma zniknąć po tygodniu. Ale zamiast strachu… dziewczynki wraz z upiorzycą wydają się na wyprawę po postapokaliptycznym świecie w celu poszukiwania innych ludzi. Jednak dziewczynki nie wiedzą, jaki cel ma Sadako… Bardzo ciekawy pomysł na mangę! Osadzenie w świecie postapo, gdzie bohaterowie nie są wszystko wiedzącymi dorosłymi, a raczej niewinnymi dziećmi, które na swój sposób chcą sobie poradzić w tym pustym świecie i ta kontrastująca z nimi zjawa… cóż typowy klimat japoński, który tak sobie cenię. Mangę czytało się bardzo szybko, akcja się nie wlokła. Było trochę tajemniczo, trochę mrocznie i trochę zabawnie – połączenie idealne. Upiór Sadako w takim dość niewinnym przedstawieniu na pewno nabrał zupełnie innego wydźwięku niż w filmach grozy i było to ciekawe doświadczenie. Można powiedzieć, że historia z jednej strony była oryginalna, z drugiej strony za dużo się nie działo. Myślę, że to taka manga na raz, którą przyjemnie się czyta, ale pewnie za jakiś czas zapomni. Chociaż nie jest to specjalnie wada – takie historie też uważam za potrzebne, szczególnie kiedy sięgam po krótszą formę czytelniczą, aby po prostu się odprężyć. To, co rzuciło mi się w oczy, to dość oryginalna kreska oraz gra cieni na kartach mangi. Różni się ona od takich tytułów jak „Hanako” czy „Jujutsu Kaisen”, gdzie na obrazku wiele się dzieje. Tutaj sceny były bardziej stonowane, mniej dynamiczne, w odpowiednich momentach cieniowane, aby dodać aury tajemniczości – manga nie stawiała na przytłoczenie czytelnika akcją, a raczej na spokojniejsze budowanie napięcia połączonego z prostą historią... Pod koniec mangi mamy jeszcze okazję przyjrzeć się nieco projektom postaci oraz poczytać co nieco o studiu filmowych z filmu o Sadako. Jest również mały dodatek na końcu z bonusową krótką historyjką. Myślę, że mogę polecić wam tę mangę, szczególnie jeśli szukacie czegoś niezobowiązującego, a jednocześnie lubicie lekkie klimaty grozy, pomieszane z czarnym humorem. Sadako czeka!

Manga wchodzi w mroczniejsze rejony i dość dosadnie przedstawia swój antywojenny przekaz. Jak manga jest przyjemna cały czas, tak anime do tego momentu strasznie mnie wymęczyło i adaptacją tych tylko poważnych rozdziałów oddało nieco wiary w serię. Ogólnie w mandze poważne rozdziały są równie dobre, po prostu warstwa audio – dźwięki wojny są jakoś zakodowane, że dodatkowo wywołują odpowiednie emocje. W dodatku mamy tu do czynienia ze złamaniem okładkowej tradycji tomów (vide fanbook) – na każdej bohaterowie siedzą na designerskich krzesłach z epoki. Tym razem młody <REDACTED> siedzi na ruinach. Może o czymś nie wiem, ale nie ma takiego krzesła. Przypadkiem odkryłem także, że pod obwolutą poza obrazkami, pojawiają się także różne historyjki. Nie jestem pewny, kiedy się pojawiły, ale nie chce mi się już sprawdzać. Mimo wszystko w dodatkowej meta-historyjce na końcu Loid zadaje właściwe pytanie – w 10 tomów zdobyliśmy tylko jedną Stellę, jak tak dale pójdzie to "Spy x family" będzie potrzebowało ich 80. Na szczęście Endo dynamizuje akcje, dodając kolejne opcje. Stety niestety koniec wciąż jest daleki. Komiks czytany dzięki życzliwości Biblioteki na Koszykowej (Biblioteki Głównej Województwa Mazowieckiego).

Waham się w ocenie, bo idealne by było 9.5. Oceniam dopiero po entym rereadzie, bo tak mi się po pierwszym przeczyataniu manga spodobała że ni hu ha ha musiała trafić na moją półkę. Nie wiem, czy mnie wciągnęła przez styl rysowniczy (specyficzny swoją drogą, wciąż słyszę że się nie podoba) który mnie urzekł, czy przez akcję w którą naprawdę idzie się wciągać. Emocje jak na grzybobraniu albo przy gotowaniu bigosu.

Jestem z pewnością zakochana w tej serii, oczarowana prostotą kreski, formą w jakiej została stworzona manga. Przede wszystkim kocham tego małego niesfornego kota - Yukiego, który jest mądrzejszy niż wszyscy bohaterowie występujący w tej mandze. W drugim tomie docieramy na wyspę, na której schronili się ludzie przed apokalipsą zombie. Yuki zostaje przygarnięta przez dziewczynkę Kaoru, która jest dobrą kompanką, dba o Yukiego i ich relacja również staje się wyjątkowa. Na wyspie dzieją się różne perypetie, tak jak to w tak zamkniętej społeczności się zdarza, aż w końcu przydarza się kolejna tragedia, która rozdziela po raz kolejny Yuki od swojej nowej pani. Ta manga jest wyjątkowa dla mnie, potrafi potężnie poruszyć głębokie struny emocjonalne. Czas na tom trzeci i zarazem ostatni, już się nie mogę doczekać jak skończy się przygoda Yuki.

Co może niektórych zaskoczyć, choć okładka przypomina mangową i jest to „Chainsaw man” to nie jest to manga, tylko zbiór opowiadań. „Buddy stories” to spin-off „Chainsaw mana” przedstawiający różne historie z jego świata, a w szczególności – z perspektywy znanych i lubianych bohaterów. Najlepiej chyba przeczytać je po 11 tomiku, czyli pierwszej części „Chainsaw mana”. Dlatego też nie będę bał się spoilerów do głównej serii. Jednak dla ciekawskich poza omówieniem przedstawię, kiedy teoretycznie można czytać i pogrubię tomy z rozdziałami. „Słynna detektyw Power i jej asystent Denji” Jak można przeczytać w opisie okładkowym, wszystkie opowiadania poza ostatnim opowiadają o duetach. Jak wiadomo najważniejszy duet pierwszej części to Denji i Power. To oni idą na pierwszy ogień. Aby wpasować ich opowieść w fabułę autor – Sakaku Hishikawa, nie Tatsuki Fujimoto, umieścił jej akcje pomiędzy wyjściem z hotelu z Demonem Nieskończoności a piciem. Dokładniej mowa tu o wydarzeniach z 3 tomu, po 20 rozdziale. Szczerze, żeby nic nie spoilerować. Mamy tutaj wyłącznie wydestylowaną relację Denji’ego i Power z dodatkami. Nowy demon, nieco detektywistycznej tajemnicy i postać zbyt poważnie traktująca Power. Krótko mówiąc – jedna wielka komedia absurdu. Gdyby pisał to Fujimoto i nie powstało mniej więcej w tym samym czasie, to można by zobaczyć inspiracje z „Glass onion” (2022). Jednak ta historia ma wyłącznie charakter rozrywkowy i nie dodaje raczej nic do postaci, ani fabuły „Chainsaw mana”. „Smak dziewięciu lat" W tym przypadku mamy do czynienia z prequelem. Opowiada on o Kishibe i jego partnerce (z pracy). Teoretycznie można czytać po poznaniu samego Kishibe (tom 4, rozdział 29),ale najlepiej czytać po tomie 8. Dokładniej „Smak dziewięciu lat” dodaje kontekstu do ostatniego kadru tomu 8 i wokół niego się obraca. Niewiele wiemy o Kishibe i Quanxi, choć jak każda postać wprowadzona przez Fujimoto zostawiają niemałe wrażenie. W tym opowiadaniu poznajemy ich bardziej, a przede wszystkim ich możliwości jeszcze przed „Chainsaw manem”. Jednak jak zawsze najważniejsze jest odkrywanie ich osobowości. Oboje w tej relacji dowiadują się czegoś nowego o siebie, nawet jeśli po dziewięciu latach. To odkrywanie i sama jego treść pokazuje nam jak bardzo ludzkie są postacie Fujimoto. Nawet jeśli są bardzo dziwni, albo brakuje im piątej klepki, to w tym przypadku jego postacie przypominają te z filmografii Jamesa Guna. Jak to w prequelach poznajemy tutaj też kontekst właściwej historii. Czasem starają się w nich zbyt dużo i łopatologicznie wyjaśniać, ale na szczęście nie tu. Fragment odkrywania siebie przez Kishibe pięknie współgra z fragmentem „Chainsaw mana”. Wyjaśniając na początku opowiadania, czemu nikogo już nie uczy, mówi: Oficjalnym łowcom demonów potrzeba tylko roku. Silni, czy nie, i tak po roku albo giną, albo zostają wolnymi strzelcami. Tylko że przez ten czas wcale nie dojrzewają. Gdy już się to zrozumie, odechciewa się uczyć kolejnych. Cała procedura jest jak tresura psa. Problem, że nawet psa zaczyna się lubić. […] W tym miesiącu zginęło aż pięcioro, więc powiedziałem szefostwu, żeby nie przydzielali mi do szkolenia ani ludzi ani psów, a niezniszczalne zabawki. Jak sobie zażyczył, tak się stało. Wyłączając inne nawiązania do serii. Poza tym przepisywanie tego cytatu przypomniało mi to, że ten aspekt świata „Chainsaw mana” krytykuje pośrednio kapitalizm. W tym świecie za najgroźniejsze demony odpowiada państwo i ono zgarnia najlepszych łowców. Reszta kończy martwa, albo jako odpadki na rynku. Czemu zatem kapitalizm i liberalizm działa? Bo państwo bierze na siebie najtrudniejszą i najbrudniejszą robotę. Niestety w naszym świecie jest tak samo poza tymi najlepszymi w służbach. „Dzień, w którym zostaliśmy partnerami” To opowiadanie opiera swoje ramy narracyjne o podróż Akiego z Denji i Power w rozdziale 72, tomie 9. Jednak to tylko ramy narracyjne i właściwa część opowiada o początkach pracy Akiego z Himeno. Z tego powodu czytać najlepiej po 3 tomie, ale jeśli kogoś nie bolą spoilery to w trakcie. Da się jednak bezspoilerowo przeczytać przed 22 rozdziałem, jeśli ominąć ramy narracyjne oddzielone pierwszą i ostatnią piłą mechaniczną (zastępującą asteryskowe rozdzielacze tekstu). Poczekam chwilę z odpowiedzeniem na pytanie, czemu takie czytanie ma służyć i przejdę do anime. To opowiadanie zostało w dużej części zaadaptowane, jednak nie jako oddzielny odcinek. Kiedy czytałem mangę, czegoś mi właśnie brakowało. W anime było dużo więcej flashbacków z relacją Akiego i Himeno. W mandze ich brakowało i odnalazłem ich fragmenty właśnie tutaj. W anime zostały zręcznie wplecione, żeby przywiązać nas do nowej postaci w najlepszy możliwy sposób – przez zbudowanie jej relacji ze znaną i lubianą już osobą. Ludzie w końcu myślą społecznie. W ten sposób manga i trochę lepiej anime budowało relację między Akim, a Himeno. Budowało, by ją zabić. Dlatego też lepiej ocieplić swój stosunek do niej przed końcem. Jednak „Dzień, w którym zostaliśmy partnerami” nadal jest ciekawe. Poznajemy początki relacji Akiego i Himeno podczas ich pierwszego polowania na demona. Jak to bywa, oboje nawzajem są do siebie uprzedzeni. Himeno obawia się przywiązania, jak Kishibe, z kolei Aki nie wyszedł jeszcze z edgy fazy „sam zabije Palniaka”. Ostatecznie oboje okazują się kompetentni, udowadniają coś sobie i może zaczynają się przywiązywać. Słodka i przyjemna historia, która mogłaby działać nawet bez „Chainsaw mana”. Co do tematu adaptacji nie gwarantuje, że pamiętam wszystko z anime, ale nadal chyba z tego wyżej trochę zostaje do odpakowania. A nawet, jeśli zaadaptowali naprawdę wszystko, to nadal mamy zarys tego w jednym miejscu, a nie pocięte we flashbackach. Tytuł bardzo fajnie podsumowuje tę historię, a w dodatku jest wieloznaczny. Można mówić o akcie formalnym, ale też o budowaniu zaufaniu i tego, co wiemy z poprzedniego opowiadania – przeżyciu. Dlatego szczerze te ramy narracyjne są całkowicie niepotrzebne, nic nie dodają i jak można było widzieć wyżej, mogą popsuć przyjemność. „Wyśniona Enoshima” Ta też opowiada o podróży. Tym razem o tej, która była głównym motywatorem Denjiego w finale, do czasu... To na pewno lepiej czytać po całości pierwszej części (11 tomie). Teoretycznie to 93 rozdział, ale lepiej sobie nie przerywać w środku akcji, chyba że potrzeba odpoczynku. W sumie te ramy narracyjne przypominają mi te z „Zabójcy Trolli” Wiliama Kinga – niby są, ale szczerze nic nie dodają, a po zastanowieniu się, autor trochę na siłę starał się umiejscowić swoje opowiadania w ramach samej mangi. Takie historie działają po prostu obok, jako na wpół kanoniczne fillery. Niestety tutaj tak nie jest i trzeba się martwić o spoilery, albo o pracę domową niczym z MCU. Poza tym jak to powiedział George Lucas: „It’s like poetry, it ryhmes” (To jak poezja, rymuje się). Tą drogą poszedł w ostatnim opowiadaniu Hishikawa. Jakby ktoś był zaskoczony po przeczytaniu mangi, albo samego tytułu – tak to sen. I nie uważam, że to spoiler. Opowiadanie zaczyna się od obudzenia i kończy. Oczywiście tylko jedno jest prawdziwe. To ciekawa historia, która nie przestawia nam duetu, a patologiczną rodzinkę: mamę – Akiego dwójkę rozwydrzonych dzieciaków – Denji’ego i Power toksyczną ciotkę – Makime Mimo że to sen, to poza momentami doliny niesamowitości i finałem relacje wydają się naturalne. Dostajemy zatem więcej interakcji między wymienionymi postaciami. Nie wszystkie z tych relacji dostały czasu na wybrzmienie, a tutaj mamy trochę ich podkreślenia i zniuansowania. Jednak nie wszystko mi się tutaj podobało. Wadą zajrzenia do umysłu szaleńca jest to, co znajdziemy gdy zajrzymy do środka. Łatwiej jest dopowiadać intencje i myśli do słów oraz min, niż słyszeć te myśli bezpośrednio. W „Słynnej detektyw Power”, opowiadaniu, które celowało w komedie absurdu, narracja Denji’ego tak bardzo mi nie przeszkadzała. To opowiadanie celuje właśnie w coś innego – thrillerowego lub egzystencjalnego. Pewne słowa i frazy, choć mogłyby zostać wypowiedziane przez postacie, stanowią komentarz do świata poza snem. I niestety na tym polu polega. Zostaje nam jedynie przyjemna historia, która jak „Coś się kończy, coś się zaczyna” Sapkowskiego, nigdy się nie zdarzyła. Manga w nie-mandze Czytając tę książkę, można znaleźć kilka elementów graficznych, które nie są literami. Każde opowiadanie ma swój obrazek, a poza tym na początku znajdziemy rozkładaną stronę z jedną starą i jedną nową ilustracją. Rysunki te są chyba autorstwa Fujimoto. Tak się wydaje z wyglądu, a dodatkowo potwierdza to anglojęzyczna Wikipedia, która powołuje się na jakiś japoński tekst. Jedna z tych ilustracji stanowi wariację tej z okładki, nieco wierniej nawiązując do treści opowiadania. Elementy graficzne, jednak nie kończą się na tych ilustracjach. Jak wspomniałem wcześniej oddzielacze fragmentów, które często mają postać trzech gwiazdek, tutaj stają się piłami mechanicznymi. I trzeba przyznać, że autor nie szczędzi przeskoków, dlatego często można je zobaczyć. Jest to zatem ciekawe urozmaicenie, a nie choćby wysublimowana linia. Finito Pod koniec zdecydowałem się prześwietlić autora opowiadań. Niewiele o nim można znaleźć poza tym, że od 2016 roku pisał swoją pierwszą light nowele – „Gamble Witch Kingdom”. Potem w 2019 roku napisał podobny spin-off do „Jigokuraku”, jednego z byłych asystentów Fujimoto. Nie jest to bogate portfolio, ale czytam to po przeczytaniu „Buddy stories”. Teoretycznie ten tekst też jest light nowelą. Jednak ten podział jest związany raczej z kwestiami języków dalekowschodnich, gdzie light nowelki mają nie używać trudnych znaków i trafić do szerszego odbiorcy. Niestety większość z nich, nawet przy uzyskaniu popularności, nie przejawiają wysokiej jakości przez swoją prostotę i trudno się je czyta. Mimo to, to samo można powiedzieć o niektórych fanfikach z Wattpada, a w tym przypadku naprawdę nie jest źle. Choć nigdy nie wiadomo, ile było w tym pracy tłumacza. Zatem w większości te historie służą, by pobyć dłużej w świecie i z postaciami. Czasem mają wartość samą w sobie, ale nie należy jej przeceniać. Jak zauważyłem, część została dodana do anime. Dodanie tych historii do anime pozwoliło naprawdę lepiej wybrzmieć pewnym elementom i mam szczerą nadzieję, że 2 i 4 opowiadanie pojawi się w anime w jakiejś formie. Jeśli nie jesteście fanami dubbingu albo napisów, a lubicie „Chainsaw mana”, to lektura tylko was ubogaci. Choćby o pozytywne emocje i więcej Himeno (nie ma dowodów, że to moja ulubiona postać). Książka czytana dzięki życzliwości Biblioteki na Koszykowej (Biblioteki Głównej Województwa Mazowieckiego).

Opinia całej serii: Bardzo mi się podobała. Kreska przecudowna, fajne prowadzenie fabuły. Kiedy zaczynałam czytać nie mogłam się oderwać, a kiedy musiałam bardzo tego nie chciałam. Fajny character development, szkoda tylko, że zabrakło czasu (?) na rozwinięcie pozostałych bohaterów, bo uważam że ich arc byłby naprawdę ciekawy, ponieważ każda postać wydaje się skrywać ciekawą historię za fasadami publicznego wizerunku. SPOILER (?) Zastanawia mnie tzn crow girl, była ona bóstwem (raczej),które miało z mojej perspektywy za akumulator pewnych działań i niejakiego narratora, dzięki któremu fabuła miejscami miała nabierać sensu i klarowności. W sumie całkiem spoko zabieg, ale jednak nie jestem w 100% co do niej przekonana, ponieważ nie spodziewałam się nadprzyrodzonych postaci i wydarzeń w tej opowieści (oczywiście poza samą reinkarnacją yk). Ostatecznie na nią nie narzekam, bo sama nie mam pojęcia jak poprowadzić fabułę bez niej. KONIEC SPOILERA Kontynuując (moje fascynujące rozważania) Myślę że mam do wypowiedzenia się jeszcze tylko o zakończeniu, które moim zdaniem było bardzo fajnie przemyślane, i mimo tego , że preferuję te wesołe. Podobał mi się pomysł na nie, co muszę przyznać z bólem, bo mnie zabolało. Jedyne co mam do zarzucenia w jego kwestii, to fakt, że było ono bardzo pośpieszone. Myślę, że lepszym pomysłem byłoby rozbicie i tak już grubszego tomiku 16 na dwie części i głębsze rozwinięcie zakończenia w tomie 17, lub może nawet 18. Nie wiem ile takie rozwinięcie mogłoby potrwać, żeby było odpowiednio rozwinięte i równocześnie nie zbytnio przeciągnięte. Ostatnie akty były przedstawione w formie opowieści z punktu widzenia narratora z towarzyszącymi temu ilustracjami. W sumie spoko zabieg, ale (powtórzę) sprawiło to, że zakończenie było króciutkie. Chociaż w sumie może o to chodziło? Niezależnie od wszystkich wad uważam, że jest to manga warta poświęceniu czasu. Anime, mimo, ze obejrzałam tylko pierwszy sezon też polecam. (Za długo czekałam na kolejne, więc kupiłam i przeczytałam mangę)

Zdaje się, że każda próba zmiany przyszłości wychodzi tylko na gorsze i Takemichi ciągle zawodzi. Dziewiąty tom Tokyo Revengers ukazuje nam nową rzeczywistość, gdzie chłopak, który na początku swojej przygody pracował w sklepie z filmami DVD, teraz jest w zarządzie jednej z najpotężniejszych organizacji przestępczych Japonii. Tylko co z tego jeśli wszystkie dotychczasowe zmiany przyczyniły się do większego rozlewu krwi i śmierci najbliższych młodzieńca?

Pozycja obowiązkowa dla miłośników Stitcha :) Manga jest urocza, ma prostą fabułę i wydaję się bardzo lekka, aczkolwiek są w niej ukryte pewne wartości. Komiks czyta się szybko i przyjemnie. Ładne rysunki doskonale odwzorowują znanego z bajki niebieskiego stworka. Na uwagę zasługuje ciekawe połączenie samuraja - władcy jednej z prowincji i Stitcha - małego przybysza z kosmosu, między którymi powstaje więź. Przyjemna lektura dla wielbicieli komiksów,mang i oczywiście Stitcha :)