Zbrodnia lorda Artura Savile i inne nowele

Lata, a nawet wieki mijają, a Oscar Wilde pozostaje jednym z niewielu twórców, którzy potrafią wywołać zachwyt, uśmiech i zadumę jednym zdaniem.

Niby proste, ale wciągające, zachwycające pomysłowością i swoistego rodzaju szlachetnością historyjki będące dobrym wstępem do poważniejszych dzieł londyńskiego dandysa.

Lata, a nawet wieki mijają, a Oscar Wilde pozostaje jednym z niewielu twórców, którzy potrafią wywołać zachwyt, uśmiech i zadumę jednym zdaniem.

Niby proste, ale wciągające, zachwycające pomysłowością i swoistego rodzaju szlachetnością historyjki będące dobrym wstępem do poważniejszych dzieł londyńskiego dandysa.

Wybuchające zegary, kapsułki z tojadem...czego to się nie zrobi aby być prawdziwie i na zawsze szczęśliwym.
Lord Artur wiedzie spokojne życie do czasu, aż pewien chiromanta czytając mu z dłoni, wróży straszliwie wydarzenie, któremu nie da się zapobiec, a jedynie spełnienie przepowiedni może zapewnić szczęście lordowi.
Artur wiedziony ogromną miłością do swojej narzeczonej postanawia, że musi zabić, zgodnie z okrutną wróżbą, wszak inaczej szczęścia nie dostąpi.
Jednak jak to w historiach Oscara Wilde'a bywa, nic nie idzie tak jak bohater sobie planuje...
"Zbrodnia lorda Artura Savile" to kolejne świetne opowiadanie z nutą satyry o tym ile jesteśmy w stanie poświęcić dla szczęścia i miłości. To też pokazanie w przewrotny sposób, że za zbrodnie zawsze ponosi się karę.
Polecam.

Wybuchające zegary, kapsułki z tojadem...czego to się nie zrobi aby być prawdziwie i na zawsze szczęśliwym.
Lord Artur wiedzie spokojne życie do czasu, aż pewien chiromanta czytając mu z dłoni, wróży straszliwie wydarzenie, któremu nie da się zapobiec, a jedynie spełnienie przepowiedni może zapewnić szczęście lordowi.
Artur wiedziony ogromną miłością do swojej narzeczonej...

Ponownie przyszedł czas, by sięgnąć po klasykę – tym razem po angielską w wykonaniu jednego z moich ulubionych klasyków – Oscara Wilda. Ten niewielki zbiór nowel udało mi się upolować podczas ostatniej wizyty w księgarni. Nie będę ukrywać, że tytuł był mi obcy, jednak opis okładkowy zachęcił do kupna.

Tytułowa nowela opowiada dość zabawną historyjkę grozy, w której główny bohater, dla spokoju sumienia, postanawia jak najszybciej wypełnić swoje przeznaczenie, czyli dokonać – tak jak wyczytał z jego ręki chiromanta – morderstwa! Nie jest to jednak takie proste.

Kolejny utwór przedstawia losy „Ducha z Kenterwilu”, do którego sprowadziła się amerykańska rodzina – zdecydowanie nienawykła do obcowania z takimi „osobistościami” – w miejsce do szpiku kości przesiąknięte dość burzliwą i niezmiernie bogatą historią. Nowi sąsiedzi przysparzają duchowi wiele zaskakujących sytuacji, doprowadzając go do skrajności.

C.D.: https://czytany-blog.blogspot.com/

Ponownie przyszedł czas, by sięgnąć po klasykę – tym razem po angielską w wykonaniu jednego z moich ulubionych klasyków – Oscara Wilda. Ten niewielki zbiór nowel udało mi się upolować podczas ostatniej wizyty w księgarni. Nie będę ukrywać, że tytuł był mi obcy, jednak opis okładkowy zachęcił do kupna.

Tytułowa nowela opowiada dość zabawną historyjkę grozy, w której główny...

Jeśli pojawi się potrzeba lektury lekkiej , z przymrużeniem oka, ironicznej , pełnej życzliwości dla ludzkich słabości, z nutą tajemnicy i niepozbawionej celnych refleksji, to nowele Oskara Wilde są właśnie taką lekturą.

Jeśli pojawi się potrzeba lektury lekkiej , z przymrużeniem oka, ironicznej , pełnej życzliwości dla ludzkich słabości, z nutą tajemnicy i niepozbawionej celnych refleksji, to nowele Oskara Wilde są właśnie taką lekturą.

Większość nowel zaskakujących, wciągających. Najmniej podobała mi się ostatnia, na szczęście nie była zbyt długa.

Większość nowel zaskakujących, wciągających. Najmniej podobała mi się ostatnia, na szczęście nie była zbyt długa.

Zbiór 5 znakomitych nowel/opowiadań, każde z nutą tajemnicy, "grozy" i typowego dla pisarstwa angielskiego XIX w. humoru, a wszystkie spod ręki prawdziwego mistrza. Krótka forma w najlepszym wydaniu. Gorąco polecam i szczerze namawiam.

Zbiór 5 znakomitych nowel/opowiadań, każde z nutą tajemnicy, "grozy" i typowego dla pisarstwa angielskiego XIX w. humoru, a wszystkie spod ręki prawdziwego mistrza. Krótka forma w najlepszym wydaniu. Gorąco polecam i szczerze namawiam.

Zbiór pięciu bardzo różnych i nieoczywistych opowiadań. Wydaje się, jakby pisane były na marginesie innych, ważniejszych dla autora utworów. Sprawiają nawet wrażenie wprawek literackich, stworzonych przez błyskotliwe i utalentowane pióro, ale jednak wprawek. Ciężko mówić tu o jakimś jednorodnym zamyśle artystycznym. Najciekawsze wydaje się opowiadanie tytułowe, fabuła jest zaskakująca, język całości skrzy się od wyrafinowanego humoru. O ile ktoś nie interesuje się historią literatury czy samym autorem, opowiadania mogą się okazać dość niestrawne.

Zbiór pięciu bardzo różnych i nieoczywistych opowiadań. Wydaje się, jakby pisane były na marginesie innych, ważniejszych dla autora utworów. Sprawiają nawet wrażenie wprawek literackich, stworzonych przez błyskotliwe i utalentowane pióro, ale jednak wprawek. Ciężko mówić tu o jakimś jednorodnym zamyśle artystycznym. Najciekawsze wydaje się opowiadanie tytułowe, fabuła jest...

Szybkie i ciekawe nowele

Szybkie i ciekawe nowele

Czy ufacie całkowicie swojemu umysłowi? Jesteście bez zawahania pewni, że wszystko, co widzicie, co słyszycie i czujecie jest prawdziwe? Nawet w deszczowy, ponury wieczór, gdy wiatr uderza o okna, a mrok rozprzestrzenia się po domu? Jak sądzicie – można ufać samemu sobie? Patrząc, ile razy wydawało mi się, że widzę rzeczy niemożliwe, a jestem człowiekiem mocno wierzącym w naukę, odpowiem, że ja sobie nie ufam. W mroku i grze świateł jestem w stanie dopatrzeć się wszystkiego, a duchów to już na pewno. Dlatego też uwielbiam sięgać po powieści, gdzie niemożliwe nagle nie jest czymś nieoczywistym.

Nadeszła jesień, a wraz z nią kolorowe liście, przymrozek, czasami szarugi, a już niedługo Halloween, może dla niektórych Dziady i później Wszystkich Świętych. To czas dla wielu trudny przez zmiany pogodowe, ale moim zdaniem też bardzo klimatyczny, zachwycający i... magiczny. Lektura z nutką podobną do gotyku, pełną tajemnic i zjawisk nadprzyrodzonych jest perfekcyjnym wyborem. Z pomocą przyszedł mi krótki zbiór nowel Oscara Wilde'a. Jak wrażenia?

Dotychczas czytałam wyłącznie fragmenty "Portretu Doriana Gray'a" z twórczości Oskara Wilde'a. Nie były to zbyt dobre wspomnienia, więc i do nowel podchodziłam z pewnym sceptyzmem i dystansem. Niemniej gdy tylko zaczęłam czytać tytułowe opowiadanie, zdałam sobie sprawę, że pisarz za pomocą słów kreuje świat pełen tajemniczości i magii. Oddziaływuje na wyobraźnię czytelnika i sprawia, że przeczytane słowa stają się rzeczywistością i poruszają strunę niepokoju i niepewności. Przyznam, że styl, którym posługuje się pisarz intensywnie kojarzy mi się z Edgarem Allanem Poe. Wyczuwam ten sam mistycyzm i właśnie wspomniany gotyk. Dzięki temu w mgnieniu chwili oddałam się całą sobą lekturze nowel i czytałam jedna po drugiej, by za chwilę zdać sobie sprawę, że przeczytałam wszystkie dostępne i chcę jeszcze więcej. Miałam wrażenie, że całość zarazem mnie przytłoczyła, ale daje też poczucie lekkości i przynależności.

Same opowiadania mają strukturę, gdzie dominuje powolne rozwijanie akcji. Jest to zabieg bardziej opowiadania w czasie ciemnej nocy jedynie przy świetle kominka, by na sam koniec zaskoczyć swoją oryginalnością i nieprzewidywalnością akcji. Dzięki temu miałam wrażenie, że i ja siedzę przy kominku i już po zakończeniu w powietrzu pozostają wibracje zaskoczenia i niekończących się przemyśleń tworzonych przez intensywne emocje. Tutaj składam pokłony Oscarowi Wilde'owi, którym z całym kunsztem i gracją pisarską udowodnił, że jest w stanie podołać jednemu z najtrudniejszych zabiegów literackich i robi to bez wysiłku – z przemyśleniem i precyzją, ale bez wysiłku. Przychodziło mu to naturalnie i nawet tyle lat później nadal oczarowuje.

Ogólnie jestem pod wrażeniem wnikliwości obserwacji ludzkiej natury i zawarciu w tak krótkiej i w dodatku naznaczonej grozą formie głębokich analiz natury ludzkiej. To scena, na której czytelnik może obserwować mroczną część duszy człowieka i patrzeć, jak zawłada nią obsesja, brak wyobraźni i nadmierna pewność siebie. Niekiedy przenika w tym nadzieja, ale ostatecznie i tak dąży do zrozumienia, że niektórych cech nie będziemy w stanie pokonać nigdy. Da się też odczuć, że przekorność losu potrafi doprowadzić do sytuacji niewyobrażalnych i przez to niepozwalających na przygotowanie się. Lub wręcz to nasze subiektywne spostrzeganie i wiara okazują się naszą własną przekornością i wywołują obsesję, fiksację albo efekt placebo.

Podczas czytania "Zbrodni Lorda Artura Saville i innych nowel" bawiłam się przednio. Już dawno żadna książka nie poruszyła tak strun mojej wyobraźni odpowiadających za tajemniczość, mrok i mistycyzm. Te opowiadania pochwyciły moją dusze i dały mi szansę spędzić wspaniały wieczór wśród nieprzewidywalności, obsesji, zbrodni i duchów. Dzięki nim czuję się gotowa, by po raz kolejny spróbować dać szansę innym powieściom tego osławionego pisarza.

Czy ufacie całkowicie swojemu umysłowi? Jesteście bez zawahania pewni, że wszystko, co widzicie, co słyszycie i czujecie jest prawdziwe? Nawet w deszczowy, ponury wieczór, gdy wiatr uderza o okna, a mrok rozprzestrzenia się po domu? Jak sądzicie – można ufać samemu sobie? Patrząc, ile razy wydawało mi się, że widzę rzeczy niemożliwe, a jestem człowiekiem mocno wierzącym w...

Zbrodnia lorda Artura Savile jest krótką powieścią Oscara Wilde z epoki wiktoriańskiej, która ujmuje satyrycznym dowcipem, nieprzewidywalnym zakończeniem oraz zachwycającym stylem autora, jednoczesnie zmuszając czytelnia do głębokich przemyśleń.

Tytułowego lorda Artura, zaręczonego z uroczą Sybillą, poznajemy podczas wykwintnego przyjęcia zorganizowanego przez lady Windermere. Jedną z głównych rozrywek jest intrygująco dokładne wróżenie z ręki przez pana Podgersa.

❝ — A więc on przepowiada przyszłe dobre losy?
— I złe także — odparła lady Windermere — wszystko, co się ma stać. Na przyszły rok, na przykład, będę w wielkim niebezpieczeństwie, zarówno na lądzie, jak na morzu, zamierzam więc zamieszkać w balonie i każę sobie wciągać co wieczór na linie kosz z obiadem. Wszystko to jest wypisane na moim małym palcu, czy też na dłoni, już nie pamiętam gdzie.❞

W pewnym momencie zaciekawiony lord Artur również powstania poznać swoją przyszłość, o którą się nigdy przedtem nie obawiał.

❝Ale kiedy pan Podgers zobaczył rękę lorda Artura, zbladł dziwnie i nie rzekł ani słowa. Dreszcz nerwowy wstrząsnął nim, a jego wielkie, krzaczaste brwi ściągnęły się konwulsyjne w dziwnie drażniący sposób, jak zwykle, ilekroć był czymś mocno poruszony. Wielkie krople potu wystąpiły na jego żółtym czole, niby rosa jadowita, a jego grube palce stały się zimne i lepkie.❞

Po wysłuchaniu przerażającej wróżby o morderstwie, młody i naiwny lord Artur Savile postanawia wziąć los w swoje ręce… Właśnie od tego momentu Wilde nikczemnie ośmiesza ludzkie wady w sposób przerażająco precyzyjny, ukazując nam głębię ludzkiej głupoty, która mnie bezsprzecznie pochłonęła i oczarowała!

Oscar Wilde jest zdecydowanie jedynym w swoim rodzaju.

Zbrodnia lorda Artura Savile jest krótką powieścią Oscara Wilde z epoki wiktoriańskiej, która ujmuje satyrycznym dowcipem, nieprzewidywalnym zakończeniem oraz zachwycającym stylem autora, jednoczesnie zmuszając czytelnia do głębokich przemyśleń.

Tytułowego lorda Artura, zaręczonego z uroczą Sybillą, poznajemy podczas wykwintnego przyjęcia zorganizowanego przez lady...