Grace, córka latarnika

Książka oparta na historycznych wydarzeniach, ukazuje życie Grace Darling. Książkę bardzo przyjemnie się czyta. Jest osadzona w dwóch przedziałach czasowych. W jednym poznajemy właśnie młodą latarniczkę, a w drugim inną młodą kobietę, która trafia do tej samej latarni. Fabuła choć lekka to potrafi wywołać wiele emocji.

Książka oparta na historycznych wydarzeniach, ukazuje życie Grace Darling. Książkę bardzo przyjemnie się czyta. Jest osadzona w dwóch przedziałach czasowych. W jednym poznajemy właśnie młodą latarniczkę, a w drugim inną młodą kobietę, która trafia do tej samej latarni. Fabuła choć lekka to potrafi wywołać wiele emocji.

Bardzo przeciętna powieść, w której zmarnowano cały potencjał tkwiący w prawdziwej historii.

Bardzo przeciętna powieść, w której zmarnowano cały potencjał tkwiący w prawdziwej historii.

Przed Wami obyczajowa powieść z (podobno) prawdziwymi akcentami osadzona w dwóch płaszczyznach czasowych. W pierwszej połowie XIX wieku w latarni morskiej wraz z rodziną mieszka tytułowa Grace. W końcu lat 30. XX wieku z Irlandii do Stanów Zjednoczonych płynie ciężarna, niezamężna córka polityka. Czas ciąży ma spędzić z dala od znajomych, za to pod opieką krewnej latarniczki. Tutaj wątki się zawiązują, bo Grace to daleka przodkini wysłanej na wygnanie Matildy.

Resztę fabuły pozostawię chętnym czytelnikom, a poświęcę parę zdań samej problematyce i motywom.

Być może wiele osób zachęci obecna w powieści mnogość morskich wątków związanych głównie z latarnictwem, misją tego fachu, wyzwaniach zawodu oraz codzienności w latarni. Jako że latarnia morska to element łączący wszystkie bohaterki (także te, których tu nie wymieniłam),dość sporo dowiadujemy się o technikaliach pracy i odpowiedzialności latarników.

Obok wyłania się istotny, feministyczny wątek. Bohaterki to kobiety żyjące w patriarchalnym świecie i radzące sobie z rzeczywistością na różne sposoby. Łączy je siła, odwaga, samozaparcie i wyznaczanie swoich ścieżek.

Jeśli macie ochotę w jesienny, ponury wieczór poczytać romantyczną (choć nie zawsze pozytywną i różową) opowieść o dojrzewaniu, miłości i odnajdywaniu (dosłownie i w przenośni) swojej tożsamości - polecam. To przyjemnie napisana historia, która potrafi wzbudzić małą refleksję, a nawet trochę wzruszyć. "Czytadełko" w sam raz na leniwe wieczory, gdy za oknem deszcz stuka w parapety.

Przed Wami obyczajowa powieść z (podobno) prawdziwymi akcentami osadzona w dwóch płaszczyznach czasowych. W pierwszej połowie XIX wieku w latarni morskiej wraz z rodziną mieszka tytułowa Grace. W końcu lat 30. XX wieku z Irlandii do Stanów Zjednoczonych płynie ciężarna, niezamężna córka polityka. Czas ciąży ma spędzić z dala od znajomych, za to pod opieką krewnej...

Pomysł na fabułę i historię ciekawy, jednak książka napisana bez polotu i w nudny sposób. Od początku do końca los bohaterów jest czytelnikowi obojętny. Choć na koniec robi się nieco refleksyjnie i smutno/wzruszająco, to jest już za późno żeby w ogóle się tym przejąć czy zaangażować. W samej książce za dużo się nie dzieje. Książka żeby raz przeczytać i zaraz o niej zapomnieć.

Pomysł na fabułę i historię ciekawy, jednak książka napisana bez polotu i w nudny sposób. Od początku do końca los bohaterów jest czytelnikowi obojętny. Choć na koniec robi się nieco refleksyjnie i smutno/wzruszająco, to jest już za późno żeby w ogóle się tym przejąć czy zaangażować. W samej książce za dużo się nie dzieje. Książka żeby raz przeczytać i zaraz o niej zapomnieć.

Lubicie motywy morskie w literaturze? Gustujecie w książkach opartych na prawdziwych wydarzeniach? Hazel Gayonr, Wydawnictwo Prószyński i S-ka i ja zapraszamy w podróż do Anglii, na wyspy Farne, do latarni morskiej o nazwie Longstone. „Grace córka latarnika” - to powieść o nieustraszonych latarniczkach, „które uratowały setki istnień ludzkich i zadbały o ciała ofiar wyrzuconych przez morze”.
Rok 1838- Młoda kobieta imieniem Grace pomaga ojcu Williamowi Darlingowi, który jest latarnikiem w jego codziennych obowiązkach. Czyści lampy, napełnia zbiorniki olejem, nakręca mechanizm zegarowy, przycina knoty, trzyma wachtę. Obserwuje i zapisuje przypływy i odpływy, wschody i zachody słońca, pojawianie się i znikanie statków, zbliżające się i cichnące sztormy …
„Sztorm należy szanować, nigdy się go nie bać. Okaż strach a będziesz w połowie drogi do śmierci.”
Mimo iż zdaje sobie sprawę z tego, że jako kobieta nigdy nie przejmie po ojcu obowiązków latarnika, jej miłość do latarni i morza jest tak wielka, że odrzuca myśl o prywatnym szczęściu i miłości.
7 września 1838r. wyspy Farne nawiedza potężny sztorm. Mimo fatalnych warunków atmosferycznych ojciec za namową Grace wypływa na wzburzone morze i z pomocą córki ratuje rozbitków z parowca Forfarshire. Dzięki Grace i jej ojcu uratowano dziewięciu członków załogi : ośmiu mężczyzn i jedną kobietę - Sarę Dawson. Między Grace, a Sahrą, która jest w rozpaczy po śmierci dzieci zawiązuje się nić przyjaźni. W dowód wdzięczności za ocalenie Sara w dniu wyjazdu wręcza Grace ozdobny wisiorek -zwany sekretnikiem. Natomiast Grace rewanżuje się książką pt. „Wskazówki dla latarników” z dedykacją „Dla Kochanej Sarah. Żebyś mogła się dowiedzieć. Grace.”
Wieść o odwadze Grace Darling obiega kraj. Gazety rozpisują się o czynach młodej kobiety, ludzie piszą do niej listy, a malarze przypływają na wyspę, aby malować jej portrety.
Jednym z artystów jest George Emmerson. Krótki pobyt młodego człowieka na wyspie zbliża tę dwójkę ku sobie. Co okaże się silniejsze - uczucie do mężczyzny, czy przywiązanie do latarni? Podobno „kąt padania jest równy kątowi odbicia”, czy to uniwersalne prawo fizyki ma swoje swój odpowiednik w miłości? Przekonajcie się sami.
Rok 1938 - Matilda Emmerson córka polityka, która ściągnęła hańbę na siebie i rodzinę zostaje wysłana z rodzinnej Irlandii do Ameryki. Dziewczyna w podróż zabiera rodzinne pamiątki książkę pt. „Wskazówki dla latarników” z dedykacją „Dla Kochanej Sarah. Żebyś mogła się dowiedzieć. Grace.” oraz sekretnik. Co łączy Matildę i Sarę Dawson? Kim jest latarniczka Harriet Flahert i dlaczego zgodziła się zaopiekować młodą ciężarną kobietą?
Książka przepełniona odgłosami uderzających o skały fal, szumem wiatru, łopotaniem skrzydeł edredonów i maskonurów oraz „poszczekiwaniem” fok.
Kiedy w wakacyjny poranek będę spacerować brzegiem morza i porównywać kształt zebranych muszli cofnę się myślą do słów Hazel Gaynor, że …
„… każda muszla jest niepowtarzalna i każda latarnie morska - … jak wyjątkowy odcisk palca. Każda lampa ma wyróżniający ją aspekt, jeśli chodzi o światło jedyny w swoim rodzaju wzór błyskającego lub stałego snopu.. Poza tym każda wieża ma identyfikujący ją znak w czasie dnia, tak by marynarze mogli je rozpoznać i dostosować do nich nawigację. To jak rozmowa między światłem, a marynarzem. Porozumienie bez słów.”
Słyszeliście o Idzie Lewis z latarni Lime Rock, Hannah Thomas z latarni Gurnet Point, Kate Walker z Robbins Reef i Abbie Burgess z Maine? To one w swoich wieżach światła pilnowały, by lampy nie zgasły.
Gorąco polecam. Idealna morska opowieść na wakacje 🌊☀️⚓️🐚

Lubicie motywy morskie w literaturze? Gustujecie w książkach opartych na prawdziwych wydarzeniach? Hazel Gayonr, Wydawnictwo Prószyński i S-ka i ja zapraszamy w podróż do Anglii, na wyspy Farne, do latarni morskiej o nazwie Longstone. „Grace córka latarnika” -...

Lubię powieści,mające w pewien sposób wspólny mianownik.W przypadku tej jest nim latarnia morska i postać Grace Darling,tytułowej córki latarnika,która w 1838 roku wraz z ojcem uratowała grupę rozbitków.
Rok 1938 młoda dziewczyna Matilda zostaje wysłana do Ameryki,aby uniknąć skandalu związanym z tym że jest w ciąży .Pomocy ma jej udzielić Harriet,która jest latarnikiem,chociaż te dwie bohaterki łączy coś więcej.
"Powieść jest wzruszająca,wyciśnie niejedną łzę.Polecam!!

Lubię powieści,mające w pewien sposób wspólny mianownik.W przypadku tej jest nim latarnia morska i postać Grace Darling,tytułowej córki latarnika,która w 1838 roku wraz z ojcem uratowała grupę rozbitków.
Rok 1938 młoda dziewczyna Matilda zostaje wysłana do Ameryki,aby uniknąć skandalu związanym z tym że jest w ciąży .Pomocy ma jej udzielić Harriet,która jest...

Piękna historia, pisana z perspektywy dwóch ram czasowych. Trzy bohaterki Grace, Matilda i Harriet - jakie tajemnice skrywają i co ich łączy - na pewno zaskoczy czytelnika.
Historia warta polecenia też dlatego, jest oparta na prawdziwych wydarzeniach.

Piękna historia, pisana z perspektywy dwóch ram czasowych. Trzy bohaterki Grace, Matilda i Harriet - jakie tajemnice skrywają i co ich łączy - na pewno zaskoczy czytelnika.
Historia warta polecenia też dlatego, jest oparta na prawdziwych wydarzeniach.

1. Szybka, wartka opowieść o kobietach.
2. Wątki dość dobrze się przeplatają, bohaterki niczym się nie wyróżniające, ale bardzo autentyczne w tej swojej codzienności.
3. siłą tej opowieści jest jej wiarygodność, tu nie ma miłości od pierwszego wejrzenia, czy bezsensownych romantycznych uniesień, tu raczej jest pragmatyzm, pogodzenie się z losem, ale troska o swoje dobro.
4. Pewnie na długo nie zostanie w pamięci, ale miło się z nią spędza czas.

1. Szybka, wartka opowieść o kobietach.
2. Wątki dość dobrze się przeplatają, bohaterki niczym się nie wyróżniające, ale bardzo autentyczne w tej swojej codzienności.
3. siłą tej opowieści jest jej wiarygodność, tu nie ma miłości od pierwszego wejrzenia, czy bezsensownych romantycznych uniesień, tu raczej jest pragmatyzm, pogodzenie się z losem, ale troska o swoje dobro....

Tytułowa Grace jest córką latarnika, która nade wszystko ukochała naturę. W jej życiu pojawia się mężczyzna, któremu i ona nie jest obojętna, mimo że jest on po słowie z inną panną.

Sto lat później dziewiętnastoletnia Mathilda Emerson wbrew swej woli, za to zgodnie z wolą rodziców, wyrusza z Irlandii do Ameryki. Niezamężna dziewczyna czas ciąży ma spędzić u dalekiej krewnej opiekującej się latarnią morską na Rhode Island.

Kluczowe dla powieści postacie zyskują głos w pierwszej osobie, ale mamy też szereg bohaterów drugiego planu, nie mniej istotnych dla treści. Między innymi Sarah Dawson, wdowa z dwójką dzieci cierpiąca na depresję po śmierci nowo narodzonego dziecka, a niedługo potem ukochanego męża. A to przecież nie koniec tragicznych wydarzeń w jej życiu.

Cudowna i wielopłaszczyznowa fabuła tej powieści od razu skradła moje serce. Poznajemy dzieje kobiet nierozerwalnie splecione nicią przewrotnego losu i przeżyjemy wraz z nimi wiele dramatycznych chwil. Doświadczymy tu spektrum emocji od straty, smutku i bólu, po ciepło, radość i miłość. Z każdego opisu przebija umiłowanie natury, a jej ujęcia są niezwykle barwne i plastyczne. Zaznajomimy się z pracą i życiem codziennym latarnika.

"Grace, córka latarnika" Hazel Gaynor to piękna, wzruszająca i niezwykle dramatyczna historia o silnych kobietach, oparta na prawdziwych wydarzeniach.

Tytułowa Grace jest córką latarnika, która nade wszystko ukochała naturę. W jej życiu pojawia się mężczyzna, któremu i ona nie jest obojętna, mimo że jest on po słowie z inną panną.

Sto lat później dziewiętnastoletnia Mathilda Emerson wbrew swej woli, za to zgodnie z wolą rodziców, wyrusza z Irlandii do Ameryki. Niezamężna dziewczyna czas ciąży ma spędzić u dalekiej...

No nie zagrało mi z Grace. Pomysł na fabułę świetny i naprawdę byłam bardzo ciekawa tej książki. Problem leży w sposobie, w jaki została napisana. Nudno, bez polotu, jakoś bardzo się męczyłam. Przyznam, że nie doczytałam do końca, bo szkoda mi czasu na nudne książki. Może to nie był czas na tę książkę.

No nie zagrało mi z Grace. Pomysł na fabułę świetny i naprawdę byłam bardzo ciekawa tej książki. Problem leży w sposobie, w jaki została napisana. Nudno, bez polotu, jakoś bardzo się męczyłam. Przyznam, że nie doczytałam do końca, bo szkoda mi czasu na nudne książki. Może to nie był czas na tę książkę.