Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej

Podręcznik bardzo długo był na mojej "kupce wstydu" - aż nadszedł ten moment i mogę go odłożyć. Cudowne uczucie. Dużo obrazków i zdjęć ilustrujących treść - na plus. Dobrze wytłumaczone zachowania / działania - na plus. W początkowych rozdziałach zabrakło mi pewnych wytłumaczeń (znaki w ramkach tylko z nazwami),ale zostały wytłumaczone parę rozdziałów dalej. Dzięki podręcznikowi czułam, że mam się czego chwycić, gdy totalnie nie wiem o co chodzi.

Lubię historię i przyjemnie było sobie przypomnieć wszystkich władców i królów Polski. Miałem nawet swoich ulubionych. Kazimierz Wielki, który zastał Polskę drewnianą, a zostawił murowaną. Stefan Batory, nie zamierzał uczyć się polskiego, ze szlachtą porozumiewał się po łacinie. Ojciec husarii Polskiej. No i najlepszy jak dla mnie. Zygmunt II August. Całkowicie oddany sprawom państwa. Idealista. Odszedł bezpotomnie. Typowy samotnik. Jakie wnioski? Nie byłoby rozbiorów, gdyby nie kilku elekcyjnych królów, którzy nas wplątali w niechcianą wojnę oraz fakt, że od trzystu lat źle dobieraliśmy sobie sojuszników...

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale dla każdego, kto szuka w książce czegoś więcej niż tylko rozrywki. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie dobrej literatury jest cenny.

Przeczytane ze względu na fragmenty "Rozważań...". Uniwersalizm i swoistość narodu rzymskiego w ujęciu dobrych i sprawiedliwych rządów. Dzisiejszego czytelnika głównie zainteresują myśli nad Imperium Romanum, aniżeli nad Półwyspem Apenińskim, lecz to nadal są ciekawe zastosowania nakładania form na różne dzieje.

„XIII Księga Pana Tadeusza” to nietypowy, nieco kontrowersyjny utwór przypisywany Aleksandrowi Fredrze, choć wielu badaczy skłania się ku Włodzimierzowi Zagórskiemu jako prawdopodobnemu autorowi. Ten satyryczny, czasem wręcz rubaszny dodatek do narodowej epopei Adama Mickiewicza oferuje czytelnikom zupełnie nowe spojrzenie na literackie kanony – pełne humoru, przymrużenia oka i poetyckiej swobody. Z właściwym sobie poczuciem humoru autor „XIII Księgi” wprowadza nas w noc poślubną Tadeusza i Zosi, przedstawiając ją w sposób, który znacznie odbiega od klasycznego, poważnego tonu, jakiego można by się spodziewać po „Panu Tadeuszu”. Styl Mickiewicza został tu zachowany, choć jest nasycony bezpośredniością, która nie stroni od wulgaryzmów, a nawet ociera się o groteskę, co sprawia, że całość czyta się z szerokim uśmiechem na twarzy. „XIII Księga” to swoisty „fan fiction” XIX wieku, będący wyrazem buntu przeciwko nadmiernemu patosowi i powadze, które w Polsce często otaczają narodowe dzieła. Obcując z tym tekstem, dostrzegamy, jak ożywcza i potrzebna jest taka satyra w świecie pełnym wzniosłości, pomnikowych postaci i wydarzeń opisywanych z najwyższą powagą. Dla wielu czytelników, szczególnie tych, którzy „Pana Tadeusza” znają głównie z lekcji języka polskiego, ten dodatek jest jak świeży powiew w historii, którą znali na pamięć, lecz której nigdy nie widzieli od tej „swobodniejszej” strony. Co ciekawe, „XIII Księga” zyskała status kultowy i, jak dowodzą liczne anegdoty, krążyła przez dekady wśród młodych czytelników jako nieco nieoficjalna, lecz fascynująca część „Pana Tadeusza”. Dla wielu była ona swoistym „podziemnym” odkryciem, czymś, co nie figuruje na liście lektur, a jednak fascynuje i bawi. Czytając tę wersję losów Tadeusza i Zosi, można dostrzec, że autor umiejętnie operuje stylem Mickiewicza, zachowując oryginalny rytm trzynastozgłoskowca, ale podając treści, których w klasycznej epopei trudno się spodziewać. To połączenie powoduje, że czytelnik, raz po raz parska śmiechem, czytając opisy, które utrzymują Mickiewiczowską formę, lecz zaskakują treścią. Ten nieco zuchwały zabieg literacki w ciekawy sposób łączy powagę narodowej epopei z lekkością, tworząc rozrywkę w najlepszym wydaniu, choć zdecydowanie skierowaną do dojrzałego odbiorcy. „XIII Księga” z pewnością nie jest dla każdego; jej humor, jak i dosadny język, balansują na granicy dobrego smaku, co jednych rozbawi do łez, a innych być może zgorszy. Zaletą tego tekstu jest jednak nie tylko komizm, ale również to, jak doskonale wpisuje się w konwencję literackiego żartu, który ma na celu przypomnieć, że nawet wielcy literaci byli ludźmi z poczuciem humoru i mieli świadomość ówczesnych obyczajów. Warto zwrócić uwagę, że ten nieco frywolny ton pozwala na odświeżenie wizerunku postaci z „Pana Tadeusza”, którzy w wersji Mickiewicza wydają się często nazbyt idealizowani, pozbawieni wad, z przywarami ledwie wspomnianymi. Tutaj natomiast widzimy Tadeusza i Zosię jako parę zwykłych ludzi, których związek nie jest wolny od cielesności i emocji. Ten zabieg pozwala również spojrzeć na narodowe dzieło z większym dystansem, jako na coś, co może być również źródłem satyry, a nie jedynie podniosłej refleksji. Zważywszy na epokę, w jakiej powstała „XIII Księga”, jest ona także dowodem, że humor, a nawet zuchwałość w literaturze istniały także w XIX wieku. W tamtym czasie pisanie o erotyce, szczególnie w kontekście narodowych dzieł, było swoistym tabu, więc popularność i trwanie tego utworu w świadomości kolejnych pokoleń świadczą o jego nietuzinkowym charakterze. Satyra ta jest więc zarazem aktem odwagi, co nadaje jej dodatkowego smaczku. Podsumowując, „XIII Księga Pana Tadeusza” jest wyjątkowym przykładem literackiego żartu, który bawi, ale też intryguje. Wspaniale nadaje się do czytania w kameralnym, przyjacielskim gronie, bo radość z odbioru jest wtedy o wiele większa – tekst ten aż prosi się o wspólne chichoty, co sprawia, że choć to „księga”, to i tak nabiera kameralnego, intymnego charakteru. Warto znać ten tekst jako ciekawostkę literacką, która przełamuje wzniosłość „Pana Tadeusza” i pozwala spojrzeć na narodową epopeję z dystansem, lekkim uśmiechem i świadomością, że nawet XIX-wieczni autorzy potrafili stworzyć dzieło, które bawi, zaskakuje i na długo pozostaje w pamięci.

Pierwszy tom "Polityki" Arystotelesa wydanej w serii "Biblioteka filozofów" dostał ode mnie ocenę maksymalną, drugi tom takiej oceny nie uzyska, ale jest to nadal poziom wybitny (9/10). Drugiego tomu nie mogę nazwać arcydziełem. Tom ów zawiera księgi "Polityki" od piątej do ósmej. Podkreślę raz jeszcze, że oceniam wydanie ze wspomnianej serii "Biblioteka filozofów" (Hachette),która charakteryzuje się przede wszystkim tym, że mamy tu do czynienia z niesamowitym, świetnym interesującym staropolskim przekładem (początek siedemnastego wieku) medyka, doktora Sebastiana Petrycego z Pilzna. Każdą księgę poprzedzają dedykacje (wierszem i prozą) tłumacza. Księga piąta rozpoczyna się od dedykacji dla Mikołaja Krzysztofa Radziwiłła, księga szósta od dedykacji dla Stanisława Mińskiego, siódma od dedykacji dla Janusza Ostrogskiego, ósma od dedykacji dla Mikołaja Oleśnickiego. Każda księga podzielona jest na numerowane rozdziały, a po każdym rozdziale niezwykle ciekawe "Przestrogi" tłumacza. "Przestrogi" streszczają, dopełniają, komentują każdy z rozdziałów dzieła Arystotelesa. Na końcu książki znajdziemy kilkustronicowy, bardzo przydatny, pomocny słowniczek wyrazów staropolskich, które są używane przez tłumacza - Sebastiana Petrycego. Zacna lektura filozoficzna w wyjątkowej staropolskiej odsłonie. Choć tego tomu nie oceniłem maksymalnie, nadal jest to książka o nieprzeciętnie wysokim poziomie, o wielu walorach. Godnie reprezentuje ocenę 9/10.

Świetny tytuł Książki !!! Nawet współczesny macher od PR by się nie powstydził. Jeśli jesteś miłośnikiem Niemca Tyfuska, lewackim terrorystą lub powiązanym z nimi liberałem: czerwonym, różowym czy tęczowym, to muszę Cie rozczarować. Ta książka nie jest o Tobie !!! Nawet autor nie był w stanie przewidzieć Twojej głupoty !!! Ad rem Ideą książki jest ukazanie głupoty jako źródła szczęścia i źródła ludzkiego zadowolenia w przeciwieństwie do mądrości, prowadzącej do cierpienia. Zmusza do refleksji nad własnymi wartościami i postawami !!! SYGNALIŚCI, DO ATAKU !!! URAAA !!! POLECAM !!! P.S. Dziękuję wszystkim za życzenia imieninowe !!!

„Pamiętniki Paska” to rzecz kapitalna, z kilkoma zastrzeżeniami. Jest to swoiste antidotum na satyryczne uproszczenia serialu "1670": pozwala zobaczyć, że XVII wieku naprawdę istniał ten typ mentalności, ale w dużo bogatszej, bardziej zniuansowanej formie. Pasek nie jest głupcem z komedii np. Fredry — on jest szlachcicem z całym światopoglądem swojej epoki, z jego wartościami, a także z wszystkimi ograniczeniami tamtych czasów. Czytając jego zapiski można szybko zorientować się, że wiele elementów ówczesnej mentalności wciąż rezonuje w naszym społeczeństwie - i ja myślę, że to bardzo dobrze. Podobnie gdy czytasz nieco bardziej swojskie czy "wyluzowane" fraszki Kochanowskiego - masz wrażenie że można by razem usiąść przy piwku i mniej lub bardziej swobodnie porozmawiać. Ważna uwaga - najlepiej czyta się końcówkę książki, gdzie jest więcej zabawnych sytuacji, najtrudniej przebrnąć przez mowy i listy, gdzie Pasek popisuje się swoją znajomością Łaciny i cytatami z Cycerona czy Owidiusza - całe strony pisane łaciną (!) A wracając do trunków - co pił Pasek? Petercymenty, miód pitny (z imbierem i gwoździkami - zresztą faktycznie goździki przypominają gwoździe:)) oraz piwo. A co to takiego "petercyment"? To zniekształcona nazwa - taka bardziej zniemczona - czy zholenderyzowana wina szczepu Pedro Ximénez - a więc szczepu białych winogron z Andaluzji, z którego robiono (i nadal się robi) bardzo słodkie wina, najczęściej wzmacniane, o smaku suszonych winogron, fig, miodu i karmelu. A więc hiszpańskiej Malagi! Zastanawiające że w notatkach Paska pili malagę, a nie pili win z Węgier. Może dlatego, że w tych czasach doszło do najazdu węgierskiego i miano do Węgrów uraz/ ewentualnie istaniały utrudnienia handlowe? Zawsze było dużo o "węgrzynach'; a tu nic. Brak win węgierskich u Paska mógł wynikać z utrudnień handlowych i niechęci do Węgier (Siedmiogrodu) po walkach z Rakoczym, a Malaga / „petercyment” była po prostu dostępniejsza, modniejsza i bardziej egzotyczna. Co pięknie pokazuje, że Rzeczpospolita XVII wieku była bardziej „miodowo-morska” niż „winna”. Był tez i teatr, choć nieco inaczej to wyglądąło niź dzisiaj :) Słynny incydent, który opisął Pasek, wydarzył się około 1660 r., gdy w Warszawie występowała francuska trupa teatralna, która odgrywałą sceny triumfu nad cesarzem niemieckim. Był to tak zwany theatro publico -czyli plenerowy. Dla sarmackiej szlachty, wychowanej na husarskich ideałach i nabożeństwach, te przedstawienia — gdzie „król francuski” i „cesarz niemiecki” byli postaciami scenicznymi, nierzadko ośmieszanymi — wyglądały jak bluźnierstwo i polityczna kpina. No i, jak to w barokowej Polsce bywało — zamiast napisać list protestacyjny, chłopaki wzięli łuki i postanowili zrobić recenzję po swojemu. Krótko mówiąc dla wielu aktorów był to ostatni występ. Nie bez znaczenia był fakt, że Francuzów zwyczajnie nie lubiano, a były to czasy gdy stronnictwa profrancuskie mocno lansowały kandydatów na tron z tego pańśtwa (Kondeusz, Walezy, Lotaryńczyk, etc.) Po całym zdarzeniu szukano winnych śmierci aktorów, a Pasek cytuje sceny ze swojego komicznego przesłuchania: WśćM. MPan skąd jedziesz?« Powiedam: »Z Warszawy«. »Kiedyś Wść wyjechał?« Powiedam: »Po śmierci cesarza chrześcijańskiego i krola francuskiego«. :)— »Patrzałeś Wść na to, kiedy się to stało?« — »Patrzałem«. »Co za osoba był, ktory najpierwej do cesarza strzelił?« Powiedziałem: »Taki, jako Wść i jako ja«. Rzecze, śmiejąc się: »Czy i nie Wść sam?« Odpowiem: »Wszak tam strzelono z łuku, a jam tu bez sahajdaku przyjechał«. Rzecze: »Choćby i Wść i ktokolwiek to uczynił, ma od Pana Boga odpust za to, że się ujął o takie srogie scandala, i krol J-oMść w oczy tylko krolowej kondolencyą czyni, a w sercu z tego się śmieje«. Naśmiawszy się tedy z owego dyalogu, nacieszywszy, wypili beczkę piwa gospodarzowi i drugą, i pojechali. Toto taką Francuzowie mieli w Polszcze powagę za Ludowiki... No komiczne, nieprawdaż? „Kto strzelił pierwszy?” — „Taki, jako Wść i jako ja.” Czyli: wszyscyśmy tacy sami, po co drążyć, panie bracie! A potem jeszcze ten genialny komentarz żołnierza: „Choćby i Wść to uczynił, ma od Pana Boga odpust, że się ujął o takie srogie scandala.” — czyli: dobrze zrobiliście, żeście tych Francuzów postraszyli, Pan Bóg Wam to policzy na plus! I wreszcie — beczka piwa jako zwieńczenie przesłuchania! To już czysty Sarmacki Monty Python. Miay tez miejsce wojny domowe jak rokosz Lubomirskiego. I Pasek tez świetnie to opisał w kapitalnym fragmencie o tym, jak ludzie mieli dość tej wojny i „tańca gonionego" między królem a rokoszanami, podwodów, kontrybucji, prowiantów, kwater, i innych kontyngentów dla wojsk. W skrócie: "Utęskniło się też krolowi na miejscu i mowi do swoich: »Nie byłoby też tu gdzie przejechać się do szlachcica ktorego, bo już uprzykrzyło się na miejscu kilka niedziel siedzieć«. Rają mu to tu do tego, to d[o t]ego, o dwie mili, o trzy od miejsca. Krol rzecze: »Ale ja chcę blisko kędy, żeby powrocić na wieczerzą«. Ozwie się ktoś: »Jest tu, Miłościwy krolu, szlachcic polityczny, pan Sułkowski; zaraz pod obozem mieszka, będzie rad Waszej KMści«. Kazał się tedy krol nagotować, pojechał i z krolową. Nie wiemy o niczym, napijamy się piwka, karty grają — bom i ja tam był, gdyż to dobry przyjaciel ojca mego i moj — żołnierzow też kilkanaście; aż wchodzi sługa: »Krolestwo IchMść do WM. MPana jadą, jeżeli w czym nie przeszkodzą?« Porwie się gospodarz: »Będę rad panu memu miłościwemu, proszę i z ochotą czekam«. Słyszę, kiedy sama rzekła: »Będęć ja tobie rada! Dyjabeł w tobie, poczekaj jeno!« Ale nie wiedzieli, na co to mowiła. Powypadali tedy wszyscy, a krol jeszcze był opodal. Skoro już wjeżdża we wrota konno, a krolowa jeszcze karetą na zadzie była, aż mię pyta Sułkowska: »Moj złoty, pokażże mi, ktory to tu krol, boć ja go jeszcze nie znam. Wiem, że po niemiecku chodzi, ale to tu kilka Niemcow: nie wiem, ktory«. Ja tedy, nie wiedząc, na co pyta, że »ten to, co między tymi dwiema na takim koniu«. Dopiero owa, przybliżywszy się przeciwko niemu, klęknie, ręce złożywszy ku niebu podniesie i mowi: »Panie Boże sprawiedliwy! — krol, co już miał zsiadać, zatrzymał się — jeżeliś kiedykolwiek rożnymi plagami karał złych i niesprawiedliwych krolow, wydziercow, szarpaczow, krwie ludzkiej niewinnej rozlewcow, dziś pokaż sprawiedliwość twoję nad krolem Janem Kazimierzem, żeby pioruny na niego z jasnego nieba trzaskały, żeby go ziemia żywo pożarła, żeby go pierwsza kula nie minęła, żeby wszystkie owe, ktore dopuściłeś na Faraona, jego dotknęły plagi za te wszystkie krzywdy, ktore my, ubodzy ludzie, cierpiemy i całe krolestwo!« Mąż jej gębę zatyka, a ona tym bardziej mastykuje. Krol nazad do wrot; gospodarz skoczy, prosi, strzemienia się chwyta. »Żadnym sposobem; złą macie żonę, panie, nie chcę, nie chcę!« Pojechał; potkał się z krolową: »Nawracaj, nic tu po nas«. Przyjechawszy do Rawy, krol w śmiech, krolowa w gniew: »A, kazałabym ją tak!« Krol rzecze: »Nie trzeba tak, niech się ukrzywdzony przynajmniej tym ucieszy, co się nagada. Ale, dla Boga, niech kto oznajmi Lubomirskiemu, żeby się z nami przeprosił, boć już nas o tę wojnę i baby konfundują«. Stąd kolejna kopalnia wiedzy: nawet jeśli Jan Kazimierz mówił po polsku, dla zwykłego szlachcica czy żony gospodarza był „Niemcem” z kilku powodów: ubiór – król nie nosił typowego sarmackiego stroju, nie miał kontusza, pasów, buńczuka przy boku itp., fryzura / golenie – Sarmaci mieli swoje charakterystyczne wąsy i fryzury; król był „po zachodniemu”, czyli "Niemiec". I ta bezcenna wiązanka wymierzona w zaskoczonego króla, któremu białogłowa "jasną cholerą w oczy zaświeciła" parafrazując Mostowicza. Długo bym mógł jeszcze pisać o Pamiętnikach, ale resztę zostawiam dla tych, którzy chcieliby jednak sami zmierzyć się z oryginałem. Na zachętę kilkanaście zabawnych fragmentów w sekcji "cytaty". No i jeszcze przecież jest tu kapitalna historia o udomowionej wydrze imieniem "Robak" - która spała w pościeli i łowiła ryby na komendę, a sama jadła tylko te upieczone i przyprawione pietruszką. Polecam.

Klasyczne zagadnienia w standardowej formie. Książka momentami nużąca, mimo to myślę, że warto zagryźć zęby i doczytać do końca, by zdobyć wiedzę w niej zawartą. Niektórzy twierdzą, że klasyczna mikroekonomia opisuje fikcyjne problemy i idealne rozwiązania, a mało ma wspólnego z rzeczywistym procesem decyzyjnym w prawdziwych firmach. Nawet jeśli to prawda, to chyba wszyscy się zgodzą, że aby krytykować klasyczną mikroekonomię, też trzeba najpierw... ją poznać!

Definicja Polaka: Jestem Polakiem - to znaczy, że należę do narodu polskiego... czuję swą ścisłą łączność z całą Polską: z dzisiejszą, która bądź cierpi prześladowanie ( po Targowicy, Tuskowica )... wszystko co polskie jest moje: niczego się wyrzec nie mogę !!! R.D. 1903 r. Autor jest obok J. Piłsudskiego i I. Paderewskiego nazywany OJCEM POLSKIEJ NIEPODLEGŁOŚCI !!! Pomimo to niewiele jest w historii Polski osób na których temat pojawiło się tyle kłamstw i fałszywych informacji. Najczęściej bazujących na stereotypach, niewiedzy, ale przede wszystkim na złej woli ! W czasach PRL -u książka była zakazana przez cenzurę. Ja czytałem ją wydaną w drugim obiegu. " Myśli nowoczesnego Polaka " są arcydziełem polskiej myśli politycznej. To najważniejsze z dzieł politycznych Dmowskiego oprócz pogłębionej oceny sytuacji politycznej Polski oraz charakteru narodowego Polaków zawiera podstawową wykładnię zasad, jakimi powinien kierować się ruch narodowy i cały naród w dążeniu do odzyskania i zachowania państwowej suwerenności i tożsamości narodowej. Książka definiuje polskość jako odpowiedzialność, łączność z całą historią oraz obowiązek budowania silnego państwa. Podkreśla, że polskość to nie tylko emocje ale świadome działanie, praca nad słabościami narodu i priorytet interesu narodu. Uważa, że naród musi stać się nowoczesny, zorganizowany i zdolny do konkurencji międzynarodowej !!! Jeśli masz trochę oleju w głowie zrozumiesz dlaczego i przez kogo, poglądy autora i on sam były, są i będą zwalczane !!! POLECAM !!!

„Trudno z kilku słów wykrzesać więcej.” Szukałem książki, która w możliwie skondensowanej formie przedstawi całą historię Polski. Próbowałem wcześniej sięgnąć po Normana Daviesa, jednak jego bardziej podręcznikowy styl oraz ogrom materiału sprawiły, że nie byłem w stanie przez tę lekturę przebrnąć. Dopiero „Historia Polski” Jerzego Topolskiego okazała się strzałem w dziesiątkę. To książka napisana bardzo zwięźle i konkretnie, obejmująca całość dziejów bez zbędnego rozwlekania tematu. Oczywiście trzeba mieć świadomość, że tak krótka forma wymusza liczne uproszczenia. Dobrym przykładem jest opis zamachu stanu przeprowadzonego przez Piłsudskiego — wydarzenie to zostaje sprowadzone do kilku zdań: zbrojne wystąpienie przeciw władzy, przejęcie rządów i przejście dalej. Podobnych skrótów jest w książce znacznie więcej. Z tego powodu nie jest to pozycja, z której zapamięta się wiele szczegółów, zwłaszcza jeśli czyta się ją bardziej hobbystycznie niż analitycznie. Jednak jako źródło bardzo podstawowej, wręcz elementarnej wiedzy o historii Polski sprawdza się znakomicie. Co więcej, książka skutecznie zmotywowała mnie do sięgnięcia po inne pozycje z tej tematyki i do znacznie głębszego zainteresowania się historią.

dlaczego rewolucja wybuchła we Francji (mimo, że ucisk był tam znacznie mniejszy niż w innych krajach - eg. Normandia - już w XII w. pańszczyzna była w szczątkach),dlaczego rewolucja francuska była tak krwawa (mimo, że Francuzi są tak łagodni, oddając się swym zajęciom),dlaczego instytucje rewolucyjne są tak okrutne (mimo, że istnieją od czasów starego ustroju),co i jak potrafią zepsuć niesprawiedliwe podatki a co kupczenie posadami publicznymi i jak fatalne są skutki gwałtownej migracji ze wsi do miasta, szlachcica który jakkolwiek się wzbogacił (i czym szlachta różni się od arystokracji) i dlaczego literaci stali się kreatorami polityki.... oraz wiele innych obrazków z laboratorium w którym wyhodował się potwór o gilotynowych kłach i szponach... wzorcowy opis tzw. motorów rozwoju, od historycznego przez gospodarczy do społecznego...

Jest to książka która jest tak gruba objętościowo i przez co nieporęczna że sprzedałem papierowy egzemplarz w antykwariacie i kupiłem sobie ebooka. Książka jest bardzo dobra jeśli chodzi o układ treści. Wszystkie rozdziały są znakomite. Jedyna rzecz którą bym zmienił jest zbyt dużo informacji o seniorach w rozdziale o biegu życia a za mało informacji o pozostałych etapach życia człowieka. Niewątpliwie najlepsze wprowadzenie do socjologii dostępne na rynku. Szczerze polecam:-)

Mocny zestaw! Tak jak większość osób mojej generacji miałem szkolny obowiązek zapoznania się z opowiadaniami Borowskiego, ale tylko z niektórymi. Ta książka poszerza perspektywę spojrzenia jego oczyma na obozy nazistowskie. O dziwo po 20 latach pamiętałem i tytuły i główny wątek kilku opowiadań. Inne różniły się treścią ale przekaz był podobny. Im krótsze opowiadanie tym mocniejszy przekaz. Naprawdę porażające. Polecam czytać te opowiadania w odstępach, nie ciurkiem. Efekt będzie większy. Czytając je jedno po drugim wchodzimy w świat bohatera i ta beznamiętność, bezuczuciowość staje się zrozumiała i normalna. A może to właśnie chce przekazać Borowski?

Filozofia dla niefilozofa jest jak wielki hamburger - nie wiadomo jak to ugryźć. Pomimo tytułu, enigmatycznego dla kogoś kompletnie nie znającego się na filozofii, ale chcącemu wejść w ten temat, LEGENDARNA książka Ajdukiewicza to dobry pomysł, a już na pewno lepszy niż inne wprowadzenia o tytułach jak "Filozofia dla zalatanych", "Podstawy filozofii", "Top 100 filozofów wszechczasów" itp. Jest jeden warunek - stosunkowo cieniutka książka wymaga jednak skupienia i spokoju, ażeby cokolwiek zrozumieć i co ważniejsze, żeby coś wynotować i zadać sobie ciąg innych pytań, które za fraki wciągną nas w niebezpieczny ale jakże ciekawy świat filozofowania.

Roman Dmowski w świetny sposób pokazuje zagrożenie grożące Nam z zachodu, z krajów, gdzie nie ma kręgosłupa moralnego opartego na Kościele Rzymskim, oraz złe skutki odwrócenia się od kościoła i oddzielenia religii od państwa. Nie jest to nużący wykład, a bardzo inteligentne przesłanie, które uważam, że każdy powinien przeczytać.

Hitler byl przedewszytskim filozofem ale dosc wyjatkowym bo otrzymal jeszcze plus 100 do charyzmy dzieki ktorej porwal za soba caly narod niemiecki. Zachecam kazdego kto chce myslec samodzielnie do przeczytania tej ksiazki. Nie dziwie sie, ze niektorzy tak mocna pluja na nia jadem bo Hitler gdyby zyl dzis bylby przeciwny unii europejskiej. Czytalem wersje z 2005 roku bo nowych wydan po 2020 nie uznaje za wartosciowe. Na koncu ksiazki jest program NSDAP ktory jest mega patriotyczny. Jako zachete dodam ze Adolf przeprowadzil eksperyment i zagonil czlonkow komisji swoich komitetow partii do roboty, bo zirytowalo go ich nierobstwo i branie kasy za produkowanie bezsensownych nikomu niepotrzebnych rozporzadzen. Nagle jak mieli cos zrobic to zaczeli znikac i nie mozna bylo ich znalezc.... To daje do myslenia.

Broszurowe wydanie „Erystyki”, zaopatrzone w ciekawy wstęp, którego autor szczerze potępia wszelkie chwyty erystyczne i broni Schopenhauera jako tego, który co prawda napisał o nich, ale ku przestrodze ogółu. Niczym Machiavelli. Sama pozycja jest mocno przeceniana w dyskursie. Schopenhauer nie napisał nic odkrywczego, co można by podciągnąć pod coś więcej niż: „gdy typ się rzuca, zacznij go wyszydzać”. Tak naprawdę to bardziej kilka strategii prowadzenia kłótni, których zapewne sam się nauczył, bowiem w swoich tekstach używa tak wielu kontrowersyjnych (nawet jak na tamte czasy) zdań, że trudno uwierzyć, by jego otoczenie było na to głuche. Podsumowując, Schopenhauer bardzo mnie rozczarował. Spodziewałem się błyskotliwego wywodu, a dostałem porady złośliwego starca.

„Fraszki, Pieśni, Treny” Jana Kochanowskiego to zbiór bardzo różnorodny – od lekkich, żartobliwych fraszek po poważne i głębokie refleksje nad życiem i śmiercią. Niektóre utwory czyta się łatwo i przyjemnie, inne, przez trudny język i staropolszczyznę, wymagają sporo wysiłku. Całość nie zawsze jest równie ciekawa, ale daje wgląd w bogactwo twórczości poety. Sięgnęłam po ten zbiór ze względu na tegoroczne Narodowe Czytanie.

TRANSKRYPCJA ZAPISU Z POCZĄTKU XV WIEKU Bogurodzica, dziewica, Bogiem sławiena Maryja! U twego syna, Gospodzina, matko zwolena Maryja! Zyszczy nam, spuści nam. Kirielejson. Twego dziela Krzciciela, bożyce, Usłysz głosy, napełni myśli człowiecze. Słysz modlitwę, jąż nosimy, A dać raczy, jegoż prosimy, A na świecie zbożny pobyt, Po żywocie rajski przebyt. Kirielejson. Nas dla wstał z martwych syn boży, Wierzyż w to człowiecze zbożny, Iż przez trud Bog swoj lud Odjął diablej strożej. Przydał nam zdrowia wiecznego, Starostę skował pkielnego, Śmierć podjął, wspominął Człowieka pirwego. Jenże trudy cirzpiał zawiernie, Jeszcze był nie prześpiał zaśmierne, Aliż sam Bog z martwych wstał. Adamie, ty boży kmieciu, Ty siedzisz u Boga [w] wiecu, Domieściż twe dzieci, Gdzie krolują anjeli. Tegoż nas domieściż, Jezu Kryste miły, Bychom z Tobą byli, Gdzież się nam radują szwe niebieskie siły. Była radość, była miłość, było widzienie tworca Anjelskie bez końca, Tuć się nam zwidziało diable potępienie. Ni śrzebrzem, ni złotem nas diabłu odkupił, Swą mocą zastąpił. Ciebie dla, człowiecze, dał Bog przekłoć sobie Ręce, nodze obie. Kry święta szła z boka na zbawienie tobie. Wierzyż w to, człowiecze, iż Jezu Kryst prawy, Cirpiał za nas rany, Swą świętą krew' przelał za nas krześcijany. O duszy o grzeszne sam Bog pieczą ima, Diabłu ją otyma, Gdzie to sam kroluje, k sob[ie] ją przyma. Maryja dziewice, prośmy synka twego Krola niebieskiego, Haza nas huchowa ote wszego złego. Amen tako Bog daj, Bychom szli szwyćcy w raj.