Dziennik roku zarazy

Inne oblicze autora " Robinsona Crusoe ".
Powieść ( 1722 r. ) opierająca się na źródłach historycznych i relacjach świadków opisuje dramatyczne żniwo dżumy w Londynie w 1665 r.
Jest uznawana za fundamentalne dzieło i pierwowzór literatury faktu nawiązującej do różnego rodzaju epidemii np. " Dżuma " A. Camusa, stanowiąc ponadczasową metaforę walki za strachem i niepewnością.
Kultowy klasyk literatury !!!
Powinno się przeczytać.
POLECAM !!!

Inne oblicze autora " Robinsona Crusoe ".
Powieść ( 1722 r. ) opierająca się na źródłach historycznych i relacjach świadków opisuje dramatyczne żniwo dżumy w Londynie w 1665 r.
Jest uznawana za fundamentalne dzieło i pierwowzór literatury faktu nawiązującej do różnego rodzaju epidemii np. " Dżuma " A. Camusa, stanowiąc ponadczasową metaforę walki za strachem i...

audycja o książce tutaj:
https://open.spotify.com/episode/4rlnNNT4SSvRa44BvaKpS4?si=783ebb6e4b934159

audycja o książce tutaj:
https://open.spotify.com/episode/4rlnNNT4SSvRa44BvaKpS4?si=783ebb6e4b934159

Ciekawy temat opisany tak sobie. Za dużo razy powtarzał się temat zamkniętych domów. Były tu dobre momenty, ciekawe, ale raczej męczyłam tę książkę, bo często mnie zwyczajnie nudziła.

Ciekawy temat opisany tak sobie. Za dużo razy powtarzał się temat zamkniętych domów. Były tu dobre momenty, ciekawe, ale raczej męczyłam tę książkę, bo często mnie zwyczajnie nudziła.

Świetne, historyczne spojrzenie na czasy zarazy.

Świetne, historyczne spojrzenie na czasy zarazy.

„Dziennik roku zarazy” Daniela Defoe jest napisana jak reportaż, położyła podwaliny pod literaturę, która stawia człowieka twarzą w twarz z problematyką zagłady, to również powieść historyczno-obyczajowa.

Bohater twardo stąpa po ziemi, więc szaleństwo zarazy opisuje chłodnym, rzeczowym językiem, bez uniesień czy strachu przed jej nadnaturalnymi przyczynami.
Jego spostrzeżenia są przenikliwe i odnoszą się do wielu aspektów życia, na jakie wpłynęła ta plaga.

„Dziennik roku zarazy” to też opisane przypadki szaleństwa ze strachu przed zarazą, gdy okazywało się, że ktoś w rodzinie zachorował i umarł.

Autor opisuje, jak ludzie próbowali sobie radzić. Głównie uciekali z miasta, ale gdy przyszła jesień zaczęło być ciężko z pozyskiwaniem żywności oraz temperaturą. Jeśli to, co opisał Defoe, jest historią opartą na prawdziwych źródłach, to za wiele się do dzisiejszych czasów nie zmieniło.

Ludzie nadal są uparci, szybko się nudzą, wierzą w bzdury i zbyt szybko ulegają, emocjom. „Dziennik roku zarazy” totalnie mnie zaskoczył, którą można uznać za napisaną współcześnie.

„Dziennik roku zarazy” Daniela Defoe jest napisana jak reportaż, położyła podwaliny pod literaturę, która stawia człowieka twarzą w twarz z problematyką zagłady, to również powieść historyczno-obyczajowa.

Bohater twardo stąpa po ziemi, więc szaleństwo zarazy opisuje chłodnym, rzeczowym językiem, bez uniesień czy strachu przed jej nadnaturalnymi przyczynami.
Jego...

6/10

6/10

Daniel Defoe w niezwykle aktualny sposób reaguje bardzo szybko na zapotrzebowanie czytelnicze. Zaraza marsylska z 1720 spowodowała powstanie książki o zarazie w Londynie w 1665 i to w formie dziennika (czy reportażu uczestniczącego jak byśmy dziś powiedzieli) Pomysł jest świetny, ale wykonanie wyraźnie pokazuje , że autor się spieszył z wydaniem książki. Jest dużo powtórzeń, wielokrotnie przewijają się te same zagadnienia, narrator jest dziwnie zdystansowany, choć często zapewnia o swoim współczuciu ofiarom epidemii. Dość fałszywie -jak na dziennik-wybrzmiewa wiele podsumowujących refleksji i pochwała dla działalności urzędników i rady miasta. Dużą role odgrywa ocena moralna współmieszkańców narratora , w której jednak brakuje prawdziwych emocji. Książka zawiera wiele ciekawych poznawczo fragmentów- także dotyczących poglądów tamtych czasów-, ale literacko i kompozycyjnie jest to słabe.

Daniel Defoe w niezwykle aktualny sposób reaguje bardzo szybko na zapotrzebowanie czytelnicze. Zaraza marsylska z 1720 spowodowała powstanie książki o zarazie w Londynie w 1665 i to w formie dziennika (czy reportażu uczestniczącego jak byśmy dziś powiedzieli) Pomysł jest świetny, ale wykonanie wyraźnie pokazuje , że autor się spieszył z wydaniem książki. Jest dużo...

London calling.
Mnie zawsze!
Czy dżuma czy Kuba Rozpruwacz, nieważne. Jeżeli czujecie tak jak ja, że została w Londynie jakaś Wasza cząstka z poprzedniego wcielenia to czytajcie. :)

London calling.
Mnie zawsze!
Czy dżuma czy Kuba Rozpruwacz, nieważne. Jeżeli czujecie tak jak ja, że została w Londynie jakaś Wasza cząstka z poprzedniego wcielenia to czytajcie. :)

Moje zachcianki czytelnicze kierują się dziwnymi drogami. Sięgnąłem po tę książkę zachęcony wznowionym, pięknym wydaniem. Poza tym chciałem porównać reakcje ludzi na pandemię, przeżyć ciekawą opowieść o walce z dżumą. Otrzymałem natomiast jakąś dziwną formę reportażu, z mikro opowieścią w środku, która jest pisemną formą propagandy londyńskiego rządu.

Przez książkę przewija się ciągle jeden motyw, który sprawia, że ma się wrażenie autentyczności relacji pisarza. Jest to dyskusja nad zamykaniem domów. Autor do końca nie wie, czy to ma sens, czy też nie. Jednak konstatuje, że jest to rozkaz władzy, a ona dobrze sprawuje swój mandat. Nie wiedziałem, że powiedzenie “wybór między dżumą a cholerą” to przesąd, że zarażając się jedną śmiertelną chorobą (syfilisem lub dżumą) zdobywamy odporność na drugą.

Bardzo ciekawy jest opis rozważań autora nad przeznaczeniem, wyrokami Boga, a racjonalną analizą przyczyn i skutków pandemii. W analizach głównego bohatera widać jego proweniencję i purytańskie wychowanie oraz pewną myśl oświeceniową. Nie omieszkał strofować ateistów, pouczać kobiety kradnące kapelusze, ale już zgłosić ich do sądu nie chciał. Z jednej strony mówił, że to kara za grzechu, a z drugiej że sprawiedliwi i bogobojni też umierają.

Nie zdawałem sobie sprawy, że Londyn, i pewnie inne miasta w tamtych czasach, były administrowane za pomocą podziału na parafie. To była najmniejsza jednostka administracyjna. Co więcej, wynagrodzenia strażników domów, cyrulików, pielęgniarek były wypłacane z mienia odwiedzanych, a w przypadku jego braku, z mienia parafii.

Dla niektórych fragmentów - opisu życia marynarzy, osób ważących zmarłych na cmentarze, pijanego kobziarza, który zaczął grać na kobzie w wozie z umarłymi, imprezowników śmiejących się w twarz czarnej śmierci - warto!

Poniżej pare ciekawych obserwacji, które mogą być uniwersalną reakcją na tego rodzaju zagrożenie:
• podczas pandemii pojawiło się wielu szarlatanów i oszustów. Widziano złowrogie znaki na niebie. Nawet część duchowieństwa mówiła, że to kara za grzechy.
• pandemia wpływa negatywnie pod względem ekonomicznym na wszystkich ale o wiele bardziej na najuboższych, którzy nie mieli pracy i musieli pracować jako pielęgniarki zadżumionych albo stróże kamienic/kwartałów.
• dżuma w Anglii nie wywoła inflacji ze względu na obfite zbiory i dużą siłę roboczą zmuszoną do pracy za niskie wynagrodzenie.
• najmniej wykształceni korzystali z rad znachorów, wróżbitów, kupowali eliksiry. Najlepiej wykształceni (i najbogatsi) wyjeżdżali do posiadłości na wsi.
• wszelka aktywność usługowa (rzemieślnicza) zamarła.
• w najgorszej sytuacji były kobiety w ciąży ze względu na brak położnych i miejsca do porodu. Czasami znajdowano niemowlęta przy zmarłych matkach.
• według autora proces administracji miastem polegał na doborze najbardziej zaufanych ludzi w danej parafii na egzekutorów prawa pandemicznego
• ludzie pozbawieni celu i środków w złości chodzili po mieście i celowo zarażali innych
• lekceważenie prawa najszybciej i najłatwiej przychodziło najbiedniejszym
• najbardziej lamentowali nad swym losem osoby egoistyczne i zbyt pewne siebie
• w momencie pierwszego spadku liczby zachorowań doszło do ogromnego odprężenia i wyjścia ludzi na ulice

Moje zachcianki czytelnicze kierują się dziwnymi drogami. Sięgnąłem po tę książkę zachęcony wznowionym, pięknym wydaniem. Poza tym chciałem porównać reakcje ludzi na pandemię, przeżyć ciekawą opowieść o walce z dżumą. Otrzymałem natomiast jakąś dziwną formę reportażu, z mikro opowieścią w środku, która jest pisemną formą propagandy londyńskiego rządu.

Przez książkę...

Jest to swoisty monolog głównego bohatera który przeżył zarazę która nawiedziła Londyn. Dowiadujemy się ile ludzi zmarło, jak sobie radzili w tych ciężkich czasach, jakie środki stosowali w celu uniknięcia choroby, znamienne jest to że od tamtych wydarzeń do obecnych czasów upłynęło setki lat a tak naprawdę wiele się nie zmieniło.

Jest to swoisty monolog głównego bohatera który przeżył zarazę która nawiedziła Londyn. Dowiadujemy się ile ludzi zmarło, jak sobie radzili w tych ciężkich czasach, jakie środki stosowali w celu uniknięcia choroby, znamienne jest to że od tamtych wydarzeń do obecnych czasów upłynęło setki lat a tak naprawdę wiele się nie zmieniło.