Kto zabił mamusię?

Bohaterka vel autorka łącząca cechy 2 swoich tworów (jednej rudej furii i drugiej, mniejszej, również furii 😉) zostaje zabrana na komendę i przesłuchana przez inny owoc jej (z założenia) imaginacji. Po takim wstępie można przypuszczać, że to wina wina (lub innych substancji) bądź za miejsce akcji przyjąć okolice Ankh-Morpork.
Ale, że historia dzieje się na dolnym śląsku wraz z Małgorzatą stajemy się częścią grubymi nićmi szytej intrygi. Liczne dygresje i typowo "babskie pitupitu" dają lekkość fabule, ale sprawiają, że historia zbrodni jest dziurawa jak rzeszoto. Sytuacji nie poprawia również fakt, że rozwiązanie pojawiło się samo, bez faktycznego udziału bohaterki...

Bohaterka vel autorka łącząca cechy 2 swoich tworów (jednej rudej furii i drugiej, mniejszej, również furii 😉) zostaje zabrana na komendę i przesłuchana przez inny owoc jej (z założenia) imaginacji. Po takim wstępie można przypuszczać, że to wina wina (lub innych substancji) bądź za miejsce akcji przyjąć okolice Ankh-Morpork.
Ale, że historia dzieje się na dolnym śląsku...

Mega zabawna komedia kryminalna w której nieś sposób pojąć kto zabił tytułowa mamuśkę. Ubawiłam sie bardzo czytając ta książkę i zdecydowanie wrócę do niej za jakiś czas ! Jak mnie porównywalna z sama Chmielewska :)

Mega zabawna komedia kryminalna w której nieś sposób pojąć kto zabił tytułowa mamuśkę. Ubawiłam sie bardzo czytając ta książkę i zdecydowanie wrócę do niej za jakiś czas ! Jak mnie porównywalna z sama Chmielewska :)

Zwariowana komedia kryminalna.

Zwariowana komedia kryminalna.

Lekka komedia kryminalna

Lekka komedia kryminalna

Wciągająca, idealna komedia kryminalna.

Wciągająca, idealna komedia kryminalna.

Gorąco polecam.

Gorąco polecam.

Książkę dostałam w prezencie, swoje odleżała, bo bałam się, że mnie zawiedzie gdyż jest wysyp tego typu książek komedio-kryminalnych , gdzie żarty są na siłę. Wraz z wyzwaniem czytelniczym, przyszedł na nią czas i...okazała się być miłym zaskoczeniem!! Pierwszy raz miałam do czynienia z tą autorką i myślę ,że nie ostatni;) Zaskoczył mnie właśnie dość inteligentny dowcip, w momentach których go oczekiwałam, nie było tu nic "na siłę", także duży plus. Oczywiście jest nawiązanie stylem i nie tylko do Joanny Chmielewskiej ale w mało nachalny sposób. Znalazłam kilka nieścisłości, jak to że licząc lata, to w roku 2002 nie było jeszcze latarek w komórkach, ale to szczegół bo całość ogólnie dała radę! Mogę więc polecić tym co się jeszcze wahają;)

Książkę dostałam w prezencie, swoje odleżała, bo bałam się, że mnie zawiedzie gdyż jest wysyp tego typu książek komedio-kryminalnych , gdzie żarty są na siłę. Wraz z wyzwaniem czytelniczym, przyszedł na nią czas i...okazała się być miłym zaskoczeniem!! Pierwszy raz miałam do czynienia z tą autorką i myślę ,że nie ostatni;) Zaskoczył mnie właśnie dość inteligentny dowcip, w...

Świetna komedia, polecam 👌

Świetna komedia, polecam 👌

Kto zachęcony tytułem spodziewał się poradnika niestety będzie musiał poszukać czegoś innego albo zmienić dostawcę…  Młoda pisarka w leciutkiej komedii kryminalnej sama siebie obsadziła w jednej z głównych ról tropiąc złoczyńcę, który ukatrupił jej pierwszą teściową a ta spodziewając się nierychłej śmierci niejako namaściła ją do wykrycia zabójcy. Mamy jeszcze retrospekcje sprzed lat w którą uwikłany był pierwszy mąż-zakała rodziny a dotyczyła ona niewyjaśnionej śmierci młodej dziewczyny odnalezionej w nurtach rzeki. Czego my tu nie mamy. Naleciałości „Szatana z siódmej klasy” gdzie przebiegły młodzik penetruje tajemnice starego dworu w celu wytopienia tajemnicy w nim skrywanej gdzie w miejsce Adasia Cisowskiego z wdziękiem wpisuje się rezolutna i figlarna Pani detektyw z przypadku. Tu też za scenerię również mamy dworek, tajemnicze tunele i zaginiony pierścień. Można doszukiwać się wielu nawiązań, zarówno do klimatu doskonałego filmu „Na noże” utrzymanego z kolei w konwencji rodem z Agathy Christie czy przebiegłości sierżanta Columbo, który po nitce do kłębka doprowadzi do ujęcia zabójcy udowadniając, że zbrodnia doskonała zawsze niesie za sobą jakiś nieprzewidziany detal, którego sprawne oko detektywa (upss. Niezamierzona gafa względem odtwórcy głównej roli-przyp. Peter Falk od dzieciństwa miał tylko jedno oko) doprowadzi do wymierzenia sprawiedliwości. Można by jeszcze wymieniać wzorce ale nie ma potrzeby. Ważne, że autorka czerpie z tych najlepszych i wcale nie odstaje od nich poziomem. Czyta się z przyjemnością, zaciekawieniem a i uśmiech niejednokrotnie pojawia się na twarzy czytelnika. Relacja pomiędzy matką-córką i obecną teściową i dialogi, które ze sobą prowadzą są autentycznie zabawne, uszczypliwe i wiarygodne a z racji różniących je trzech pokoleń dostajemy w pakiecie trzy inne spojrzenia na rzeczywistość. Końcowe rozrachunki nie przyniosły jakichś specjalnych fajerwerków bo i krąg podejrzanych był wąski i z czasem ich ubywało ale i tak rozwiązanie i jego konsekwencje położyły cieniem pozycje ważnych i wpływowych co można odebrać za przesłanie, ze prawda wcześniej czy później ujrzy światło dzienne i nie zazna spokoju ten, który dopuści się niegodziwości. Cóż można dodać. Pisarka z dużym potencjałem. Żyjąca tu i teraz i pisząca tu i teraz. Robi to z gracją, pomysłowością i otwartą głową, która zapewne jeszcze nie raz przyniesie jej przepis na udaną książkę.

Kto zachęcony tytułem spodziewał się poradnika niestety będzie musiał poszukać czegoś innego albo zmienić dostawcę…  Młoda pisarka w leciutkiej komedii kryminalnej sama siebie obsadziła w jednej z głównych ról tropiąc złoczyńcę, który ukatrupił jej pierwszą teściową a ta spodziewając się nierychłej śmierci niejako namaściła ją do wykrycia zabójcy. Mamy jeszcze...

Niezła książka, chociaż, jak to zwykle, nosi zupełnie zbędne cechy swojego gatunku, czyli komedii kryminalnej.
Te wszystkie wtręty w rozmowach, przerywanie naprawdę ważnych wypowiedzi jakimś "dowcipnym" pytaniem czy komentarzem, przypisywanie ludziom konkretnych postępowań na podstawie bardzo wątłych przesłanek (np. pewność teściowej, że główna bohaterka MA romans z policjantem i przynajmniej ROZWAŻA rozwód z jej synem) no i wreszcie - niechlujność ostatecznego wyjaśnienia obu zbrodni to coś, czego naprawdę nie lubię.
Dlaczego np. autodestrukcyjne skłonności eksa zaprowadziły go do jakiegoś gangu czy mafii? Zostaje w domyśle, a ja, hmmm... nie znam się na takich powiązaniach i znać się nie muszę.
Skąd się wziął pierścionek w ręku chłopaka?
Co się, tak naprawdę wydarzyło 21 lat temu nad rzeką - w miarę rozumiem przebieg wypadków, ale nie do końca, bo w przypadku morderstwa naprawdę nie ma miejsca na domniemania i uproszczenia. Ma być wyjaśnione wszystko, a nie rzucone w przestrzeń domniemanie winy/ niewinności.

Ale, z kolei, plus za umieszczenie w powieści kilku nazwisk z polskiej sceny, np. Aleks Rogoziński (nie przepadam) czy Marta Kisiel (zdecydowanie TAK).
Kolejny plus za dosyć zgrabne umieszczenie książki w książce - lubię ten zabieg. Chociaż w tym przypadku trudno mi powiedzieć, co tak naprawdę z tego wynikło. Niby rozwiązanie miało się znajdować we wcześniejszej książce, ale, cóż - według mnie się nie znajdowało.
Zwracam też uwagę na fakt, że w powieści traktującej o autorce kryminałów nie było wzmianek o tupaniu nogami przez agenta, popędzania przez wydawnictwo itp. To nietypowe. I , akurat w tym przypadku, fajne.
Dlatego, ostatecznie, daję ocenę pozytywną.

Niezła książka, chociaż, jak to zwykle, nosi zupełnie zbędne cechy swojego gatunku, czyli komedii kryminalnej.
Te wszystkie wtręty w rozmowach, przerywanie naprawdę ważnych wypowiedzi jakimś "dowcipnym" pytaniem czy komentarzem, przypisywanie ludziom konkretnych postępowań na podstawie bardzo wątłych przesłanek (np. pewność teściowej, że główna bohaterka MA romans z...