rozwińzwiń
Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Najwyższy czas znów zapalić gwiazdy

Okładka książki Najwyższy czas znów zapalić gwiazdy autora Virginie Grimaldi, 9788366661554
Okładka książki Najwyższy czas znów zapalić gwiazdy
Virginie Grimaldi
7,4 / 10
Wydawnictwo: Sonia Draga literatura piękna
376 str. 6 godz. 16 min.
Kategoria:
literatura piękna
Format:
papier
Tytuł oryginału:
Il est grand temps de rallumer les étoiles
Data wydania:
2022-03-16
Data 1. wyd. pol.:
2022-03-16
Data 1. wydania:
2018-05-02
Liczba stron:
376
Czas czytania
6 godz. 16 min.
Język:
polski
ISBN:
9788366661554
Tłumacz:
Bożena Sęk
Średnia ocen
7,4 7,4 / 10
70 opinii 177 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Posłuchaj fragmentu
00:00 /00:00
Reklama

Kup Najwyższy czas znów zapalić gwiazdy w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Opinia społeczności i

Najwyższy czas znów zapalić gwiazdy

Ela_Monia
Ela_Monia
książek na półce przeczytane 1322 napisanych opinii 488

Oceny książki Najwyższy czas znów zapalić gwiazdy

Średnia ocen
7,4 / 10
177 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
7 ocen
9
20 ocen
8
57 ocen
7
61 ocen
6
20 ocen
5
7 ocen
4
3 ocen
3
1 ocen
2
0 ocen
1
1 ocen

OPINIE i DYSKUSJE o książce Najwyższy czas znów zapalić gwiazdy

avatar
144
131
Imka
27.11.2025
8 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Urocza i sympatyczna.
Autorka w posłowiu napisała, że może ckliwa (???),no dobrze, ma sympatyczne zakończenie, ale ja do ckliwych to bym jej nie nie zakwalifikowała. Mądra i jednocześnie zabawna. Jest trzypłaszczyznowa, jeżeli chodzi o wiek bohaterek (Mama i dwie Córki w wieku 17 i 12 lat). Szczerze polecam: do uśmiechu i do zadumy.

Urocza i sympatyczna.
Autorka w posłowiu napisała, że może ckliwa (???),no dobrze, ma sympatyczne zakończenie, ale ja do ckliwych to bym jej nie nie zakwalifikowała. Mądra i jednocześnie zabawna. Jest trzypłaszczyznowa, jeżeli chodzi o wiek bohaterek (Mama i dwie Córki w wieku 17 i 12 lat). Szczerze polecam: do uśmiechu i do zadumy.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
329
143
Lady
13.09.2025
8 / 10
Na półkach:
Przeczytane

matka

zjawi się jako pierwsza
na planie Twojego życia
wygrana w konkursie
bez prób i przesłuchań

w I akcie poczęcia
rozsunie kurtynę
skieruje na Ciebie światło
obejmie dźwiękiem

w kolejnych zaprosi na scenę
poda rekwizyty, podpowie tekst
będzie patrzeć jak grasz
zmieniając kostiumy i scenografie

gdy zniknie za kulisami
poszukaj jej
może czeka w garderobie
wspominając swój debiut
którego reżyserem
jesteś Ty


{ Powieść misterna jak haft richelieu.
Jej kompozycją jest podróż po bliskość
wypełniona matczynym ściegiem
dzierganym czułością i uważnością.
Kolorem kruchość.}

...

matka

zjawi się jako pierwsza
na planie Twojego życia
wygrana w konkursie
bez prób i przesłuchań

w I akcie poczęcia
rozsunie kurtynę
skieruje na Ciebie światło
obejmie dźwiękiem

w kolejnych zaprosi na scenę
poda rekwizyty, podpowie tekst
będzie patrzeć jak grasz
zmieniając kostiumy i scenografie

gdy zniknie za kulisami
poszukaj jej
może czeka w...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
1270
553
Teresa Karabowicz
07.08.2025
10 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Piękna. Ciepła. Wzruszająca. Wspaniała historia którą przeczytasz jednym tchem.

Piękna. Ciepła. Wzruszająca. Wspaniała historia którą przeczytasz jednym tchem.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

414 użytkowników ma tytuł Najwyższy czas znów zapalić gwiazdy na półkach głównych
  • 226
  • 188
67 użytkowników ma tytuł Najwyższy czas znów zapalić gwiazdy na półkach dodatkowych
  • 24
  • 18
  • 6
  • 5
  • 5
  • 3
  • 3
  • 3

Inne książki autora

Więcej
więcej
Virginie Grimaldi
Virginie Grimaldi
Virginie Grimaldi urodziła się w 1977 roku w Bordeaux, gdzie nadal mieszka. Jej pełne poetyckiego piękna i wrażliwości powieści poruszają i bawią czytelników już w ponad 20 krajach. Według „Le Figaro” Grimaldi była najczęściej czytaną autorką w 2019 i 2020 roku we Francji.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Spacerujący z Książkami Carsten Henn
Spacerujący z Książkami
Carsten Henn
Książka dla tych wszystkich, którzy traktują czytanie, jak pasję, hobby, czy też ulubiony sposób na spędzanie wolnego czasu. Przekona was, że nie jesteście odosobnionymi przypadkami. Co więcej, będzie was uświadamiać, że nie ma takiego stworzenia jak czytelnik doskonały lub ideał czytelniczy. Każdy z nas wybiera inne lektury, każdy dokonuje tych wyborów kierując się odmiennymi kryteriami. Autorka napisała powieść pełną aforyzmów i złotych myśli, troszkę w stylu Paulo Coelho, lecz, na szczęście, nie aż tak natrętnie pouczającą. Nie da się ukryć, że jest to opowieść wyidealizowana, bardziej przypominająca historię z półek z literaturą dziecięcą, niż poważną, „dorosłą” prozę. Postacie są dość specyficzne, a ich zachowanie przerysowane. Za to czyta się tę książkę bardzo dobrze, a poetyka języka wielokrotnie mnie urzekła. Jeśli chcielibyście się dowiedzieć, czy książki (a przede wszystkim ich czytanie) potrafią odmienić czyjeś życie – zapraszam do lektury. Przyjemnie was zaskoczy.
ilo99 - awatar ilo99
ocenił na62 miesiące temu
Tam, gdzie las spotyka się z niebem Glendy Vanderah
Tam, gdzie las spotyka się z niebem
Glendy Vanderah
W przerwie od świata zbrodni i przystojnych podkomisarzy sięgnęłam po lżejszą lekturę. Jednak jakie było moje zdziwienie gdy wsiąkłam w lekturę i przekonałam się że główną bohaterką która jest dzieckiem ma straszną historię. Jednak los się do niej uśmiecha i trafia na Joanne i Gabriela. Piękne opisy przyrody. Czyta się szybko. Jednak należy mieć na uwadze że wciąga, wzrusza.
Książki_na_plaży - awatar Książki_na_plaży
ocenił na71 miesiąc temu
Sekret panny Elizy Annabel Abbs
Sekret panny Elizy
Annabel Abbs
„Sekret panny Elizy” autorstwa Annabel Abbs to jedna z tych powieści biograficznych, które nie tylko przybliżają zapomnianą postać historyczną, ale również oddziałują na zmysły czytelnika w sposób niemal fizyczny. Autorka zabiera nas do wiktoriańskiej Anglii, by opowiedzieć historię Elizy Acton – kobiety, która zrewolucjonizowała sposób, w jaki myślimy o książkach kucharskich. Ocena 8/10 jest w pełni zasłużona, gdyż Abbs udało się stworzyć dzieło dojrzałe, nasycone aromatami i emocjami, choć momentami trzymające się bezpiecznych schematów literatury obyczajowej. Literacka uczta dla zmysłów Głównym atutem powieści jest jej niesamowita plastyczność. Abbs pisze o jedzeniu w sposób, który sprawia, że czytelnik niemal czuje zapach pieczonych jabłek, cynamonu i świeżo zagniatanego ciasta. Jednak „Sekret panny Elizy” to coś więcej niż kulinarna podróż. To przede wszystkim portret kobiety, która odmawia zamknięcia w ciasnych ramach społecznych swoich czasów. Eliza Acton, niedoszła poetka, zmuszona przez wydawcę do napisania „czegoś pożytecznego”, podchodzi do tworzenia przepisów z precyzją artystki. Jej innowacja – wymienianie składników i czasu gotowania na początku przepisu – zmieniła świat, a Abbs pięknie pokazuje ten proces jako akt buntu i samorealizacji. Równie istotna jest postać Ann Kirby, młodej pomocnicy Elizy, pochodzącej z najniższych warstw społecznych. Kontrast między światem upadającej klasy średniej Elizy a skrajną biedą i traumą Ann nadaje książce niezbędny ciężar gatunkowy. Relacja między tymi dwiema kobietami, ewoluująca od niechęci i dystansu do głębokiego, siostrzanego porozumienia, stanowi emocjonalne serce tej historii. Powieść doskonale oddaje duszny klimat epoki, w której ambicje kobiet były systematycznie tłamszone. Eliza walczy nie tylko o jakość swoich potraw, ale o prawo do decydowania o sobie w świecie zdominowanym przez mężczyzn. Autorka zręcznie wplata w fabułę wątki feministyczne, nie robiąc tego jednak w sposób nachalny czy anachroniczny. Dlaczego zatem 8/10, a nie nota maksymalna? Mimo świetnego stylu, książka momentami wpada w nieco zbyt przewidywalne tony charakterystyczne dla współczesnej prozy historycznej. Niektóre zwroty akcji dotyczące przeszłości bohaterek można przewidzieć nieco za wcześnie, co odrobinę osłabia napięcie w środkowej części tekstu. Niemniej jednak, rzetelność historyczna i pasja, z jaką Abbs opisuje proces twórczy Elizy, w pełni rekompensują te drobne przestoje. „Sekret panny Elizy” to lektura obowiązkowa dla miłośników historii typu herstory oraz każdego, kto ceni literaturę celebrującą prozę życia podniesioną do rangi sztuki. To hołd złożony pasji, determinacji i kobiecej przyjaźni, która potrafi przełamać bariery klasowe. Po odłożeniu tej książki trudno nie spojrzeć na własną kuchnię z nowym szacunkiem – jako na miejsce, gdzie codzienna praca staje się formą ekspresji.
Muminka - awatar Muminka
oceniła na820 dni temu
Pamiętaj, że nie jesteś mężczyzną Etaf Rum
Pamiętaj, że nie jesteś mężczyzną
Etaf Rum
To jedna z tych książek, które zostają w głowie na długo po zakończeniu. Etaf Rum świetnie buduje emocje i prowadzi historię tak, że czytelnik naprawdę czuje ciężar sytuacji, w jakiej znalazły się Isra i Deya. Szczególnie doceniam to, jak autorka pokazuje konflikt między tym, co jednostkowe, a tym, co narzucone przez kulturę i rodzinę. Czyta się to szybko, ale każda scena ma swoją wagę. Dla mnie to nie tylko świetna powieść obyczajowa, ale też mocna opowieść o wolności i odwadze. Bez wahania daję 10/10 — naprawdę warto sięgnąć.
Dawid Gawałkiewicz - awatar Dawid Gawałkiewicz
ocenił na104 miesiące temu
O jedno cię proszę Laura Dave
O jedno cię proszę
Laura Dave
Moje pierwsze wrażenie po skończeniu tej książki było takie, że to powieść o bardzo powolnym tempie. Zdecydowanie nie jest to thriller w moim rozumieniu tego gatunku. Ani razu nie towarzyszyło mi to napięte, przerażające uczucie, że zaraz wydarzy się coś strasznego, przełomowego, zmieniającego wszystko. Większość fabuły skupia się na Hannah — na jej poszukiwaniu prawdy, stopniowym odkrywaniu faktów i zawarciu układu, który ostatecznie wpłynie na resztę jej życia. To była dobra lektura, choć mam poczucie, że fabuła mogła zostać poprowadzona lepiej. Cała historia kręci się wokół nagłego i tajemniczego zniknięcia Owena. Dlaczego z dnia na dzień, praktycznie bez słowa, porzucił swoją nastoletnią córkę i zostawił ją pod opieką macochy? Okazuje się, że Owen uciekł trochę „na wszelki wypadek” — ludzie, których się obawiał, jeszcze go nie namierzyli, ale pojawiła się okoliczność, która mogła im to umożliwić. Jeśli jednak naprawdę musiał zniknąć z życia swojej rodziny, by zapewnić jej bezpieczeństwo, to mógłby zdobyć się na minimalne wyjaśnienie — list, nagranie, cokolwiek. Brak jakiejkolwiek informacji sprawił, że Hannah i Bailey, nieświadome realnego zagrożenia, same wystawiły się na cel, desperacko szukając odpowiedzi na pytanie „dlaczego?”. I właśnie to „dlaczego” okazało się dla mnie największym rozczarowaniem. Spodziewałam się czegoś znacznie bardziej szokującego — a przynajmniej tego, że sam Owen okaże się postacią jednoznacznie negatywną. Ostatecznie faktycznie miał powody, by zapaść się pod ziemię, ale nie były one ani szczególnie zaskakujące, ani spektakularne.
Panna Jagiellonka - awatar Panna Jagiellonka
oceniła na62 miesiące temu
Przedsionek piekła Anna Bailey
Przedsionek piekła
Anna Bailey
Mimo, że nie przepadam za kobiecą literaturą, to ta książka jest strawna. Co prawda, jak to kobieta, autorka za dużo skupia się na emocjach, a mniej na akcji, niemniej lektura z każdą stroną wciąga coraz bardziej i człowiek ma chęć zajrzeć dalej i dalej. Szału nie ma, ale do przeczytania. Ot, taki ichny Mróz w spódnicy.
Stefania Cipcińska - awatar Stefania Cipcińska
oceniła na616 dni temu
Obsesja i inne formy miłości Sarah Crossan
Obsesja i inne formy miłości
Sarah Crossan
Fabuła powieści „Obsesja i inne formy miłości” Sarah Crossan to odważne i bezkompromisowe studium destrukcyjnej siły uczuć, która wymyka się wszelkim społecznym normom. Główna bohaterka, Ana, prowadzi pozornie uporządkowane życie żony i matki, dopóki nie dowiaduje się o tragicznej śmierci swojego kochanka, Connora. Sytuacja staje się kuriozalna i bolesna jednocześnie: Ana musi opłakiwać mężczyznę, o którego istnieniu nikt z jej otoczenia nie miał pojęcia, a co więcej – jako prawniczka zajmująca się spadkiem zmarłego, zostaje zmuszona do wejścia w bliską relację z jego żoną, Rebeką. To punkt wyjścia do mrocznej podróży w głąb żałoby, zazdrości i tytułowej obsesji, która powoli rozmontowuje dotychczasową tożsamość głównej bohaterki. Największym atutem publikacji jest jej unikalna forma. Sarah Crossan, znana z mistrzowskiego posługiwania się wierszem wolnym, tym razem również stawia na oszczędność słów, która generuje ogromny ładunek emocjonalny. Krótkie, rwane frazy idealnie oddają stan psychiczny Any – jej zagubienie, furię i fizyczny ból po stracie. Taka konstrukcja sprawia, że przez książkę się „płynie”, a każde słowo wydaje się ważyć tonę. Kolejnym plusem jest psychologiczna wiarygodność. Autorka nie ocenia swojej bohaterki; pokazuje romans nie jako tanią ekscytację, ale jako skomplikowaną, często brudną zależność, która zostawia po sobie emocjonalne zgliszcza. Przyznaję tej książce ocenę 7/10. To literatura mocna, mięsista i prowokująca do trudnych pytań o granice lojalności. Dlaczego jednak nie wyżej? Momentami chłód narracyjny i skrajny egocentryzm Any mogą utrudniać czytelnikowi pełne współczucie, przez co lektura staje się chwilami nużąca w swojej monotonii cierpienia. Mimo to, portret toksycznej miłości, która po śmierci obiektu westchnień zamienia się w detektywistyczne śledztwo dotyczące cudzego życia, jest fascynujący. Dlaczego warto sięgnąć po tę książkę? Oryginalność: Minimalizm językowy, który mówi więcej niż opasłe tomy. Perspektywa: Rzadkie w literaturze spojrzenie na żałobę „tej drugiej”. Emocje: Wiwisekcja zazdrości, która nie cofnie się przed niczym. To lektura dla tych, którzy nie szukają w książkach pocieszenia, lecz prawdy o mrocznych zakamarkach ludzkiego serca.
Muminka - awatar Muminka
oceniła na71 miesiąc temu
Pozorantka Alexandra Andrews
Pozorantka
Alexandra Andrews
Podczas czytania pierwszej połowy książki zastanawiałem się czy to aby napewno jest thriller, bo pierwsza połowa albo jakieś 150 stron trochę nudne i przypomina bardziej powieść obyczajową. Kiedy już przebrniemy przez ten etap który skupia się na przedstawieniu życia codziennego Florence śmiało można powiedzieć że, fabuła książki nabiera posmaku thrillera. Florence młoda i żądna sławy, pragnąca zostać rozpoznawalną pisarką, prowadząca nudne i monotonne życie kobieta dostaje propozycje objęcia posady asystentki wielkiej pisarki piszącej pod pseudonimem Maud Dixon. Florence jest zachwycona, uwarza że to jej szansa aby rozłożyła skrzydła i bez zastanowienia przyjmuje ofertę. Dziewczyna razem z szefową wyjeżdża do Maroka aby towarzyszyć jej podczas pisania książki. Niby wszystko ok, ale czy aby napewno zbyt łatwa droga do spełnienia marzeń Florence nie wydaje sie zbyt naciąganą historią?? Gdzie jest haczyk? Co skrywa sławna pisarka, a kim staje się Florence? Kim jest pozorantka? Na jakie jeszcze pytania czytelnik znajdzie odpowiedzi? To już zostawiam wam.
Maciej Kasprzyk - awatar Maciej Kasprzyk
ocenił na68 miesięcy temu
Kobieta, którą byłam Kerry Fisher
Kobieta, którą byłam
Kerry Fisher
📖🐲 Za długa i pod koniec już musiałam przeskakiwać akapity, bo ileż można, ale w sumie całkiem niezła i dałam radę na tyle zaangażować się w tę historię, żeby ją skończyć. Bohaterki trochę się od siebie różnią temperamentem, choć moim zdaniem są dość jednowymiarowe i cały ten kontrast social media - prawdziwe życie też jest mocno przerysowany i mocno dydaktyczny. Poza tym historia Sally strasznie mi się nie podobała i liczyłam na to, że otrzymamy zupełnie inne rozwiązanie tej opowieści. Ogółem, jako letnie czytadełko — jak najbardziej, ale jeżeli ktoś szuka głębi, to raczej nie tutaj.
Book_Dragoness - awatar Book_Dragoness
ocenił na610 miesięcy temu
Papierowy pałac Miranda Cowley Heller
Papierowy pałac
Miranda Cowley Heller
Chaos w linii czasowej oraz mnogość postaci. Większość z nich nawet nie wymagała zapamiętania, tak byli nieistotni. Wszyscy piszą o pięknym języku, a ja wyczułam raczej dystans w opisywaniu tragicznych zdarzeń oraz wiele zbędnych słów. Zdrada potraktowana po macoszemu, szczególnie pod koniec powieści, nieładnie. Jedyne, w co mogłam się wczuć, to nostalgia za pierwszą miłością i odwieczny dylemat: co by było gdyby? Jak żyć, kiedy czasu nie da się cofnąć, a przyszłości zmienić bez skrzywdzenia najbliższych? Kiedy wybór partnera był dobry, ale nie najlepszy? Otwarte zakończenie na minus. Przeciętna rozrywka.
Agnieszka - awatar Agnieszka
oceniła na62 miesiące temu
Zniknięcie Pani Christie Marie Benedict
Zniknięcie Pani Christie
Marie Benedict
Zniknięcie Agathy Christie w grudniu 1926 roku to jeden z najbardziej fascynujących rozdziałów w historii literatury kryminalnej, przyćmiewający niejeden fikcyjny scenariusz. Kiedy samochód królowej kryminału odnaleziono porzucony nad brzegiem jeziora, a sama autorka rozpłynęła się w powietrzu na jedenaście dni, cała Wielka Brytania wstrzymała oddech. Do dziś badacze spierają się, czy była to amnezja spowodowana załamaniem nerwowym, czy może najbardziej zuchwały marketingowy trick w dziejach, mający na celu promocję książki i ukaranie niewiernego męża. Marie Benedict w swojej powieści Zniknięcie pani Christie podejmuje tę rękawicę, oferując czytelnikom literacką rekonstrukcję tych wydarzeń, którą oceniam na mocne 7/10. Jak Marie Benedict ogrywa te jedenaście dni? Benedict nie sili się na suchy reportaż; zamiast tego konstruuje misterną grę pozorów. Autorka ogrywa te legendarne dni, stosując dwutorową narrację. Z jednej strony śledzimy wydarzenia z 1926 roku z perspektywy Archibalda Christie – męża Agathy, który pod presją opinii publicznej i policji musi konfrontować się z własnymi kłamstwami. Z drugiej strony otrzymujemy retrospekcje pisane z perspektywy samej Agathy, które rzucają światło na lata narastającego upokorzenia w małżeństwie. Benedict sugeruje, że zniknięcie nie było impulsem, lecz precyzyjnie zaplanowanym kryminałem, w którym to mąż miał stać się głównym podejrzanym. To fascynująca wizja Agathy jako genialnego stratega, która wykorzystuje narzędzia własnego fachu, by odzyskać podmiotowość. Toposy: Maska i domowa pułapka W powieści silnie wybrzmiewają klasyczne toposy. Najważniejszym z nich jest topos maski – Benedict pokazuje, że życie Agathy było nieustannym odgrywaniem roli wzorowej żony, podczas gdy wewnątrz niej narastał bunt twórczy i osobisty. Drugim kluczowym motywem jest dom jako miejsce opresji. Rezydencja Styles, choć pełna luksusu, staje się dla bohaterki złotą klatką, w której jej sukces literacki jest deprecjonowany przez męża. Autorka świetnie wykorzystuje topos „zbrodni bez ciała”, gdzie samo zniknięcie staje się dowodem oskarżenia przeciwko Archibaldowi. Atmosfera: Duszna elegancja lat 20. Atmosfera książki to majstersztyk oddania nastroju epoki. Benedict kreuje klimat dusznej, brytyjskiej elegancji, gdzie pod warstwą nienagannych manier i popołudniowych herbatek kryją się nienawiść, zdrada i chłód. Czujemy wilgoć grudniowej mgły, w której zniknęła Agatha, ale przede wszystkim czujemy emocjonalny mróz panujący w jej małżeństwie. To atmosfera paranoi – Archibald czuje na plecach oddech opinii publicznej, a czytelnik zaczyna powątpiewać w każde słowo bohaterów. Postacie kobiece: Przebudzenie gigantki Benedict słynie z wyciągania z cienia zapomnianych lub niedocenianych postaci kobiecych. Tutaj portretuje Agathę nie jako kruchą ofiarę, ale jako kobietę świadomą swojej potęgi intelektualnej. Postać Agathy ewoluuje od uległej partnerki do kobiety, która przejmuje kontrolę nad narracją własnego życia. To feministyczne spojrzenie na ikonę kryminału dodaje książce głębi, czyniąc z niej coś więcej niż tylko literacką zagadkę. Podsumowując, choć niektóre rozwiązania fabularne mogą wydawać się nieco naciągane, Marie Benedict stworzyła wciągający portret kobiety, która postanowiła napisać własne zakończenie dla nieszczęśliwego związku. To solidna lektura dla każdego, kto zastanawiał się, co naprawdę wydarzyło się w hotelu w Harrogate.
Muminka - awatar Muminka
oceniła na71 miesiąc temu
Szkoła luster Ewa Stachniak
Szkoła luster
Ewa Stachniak
Spodziewałam się fabuły osadzonej w atmosferze blichtru Wersalu, gdzie nacisk kładzie się na najpiękniejsze i najcenniejsze dzieła sztuki. Dzieła, takie jak niezwykle piękne zwierciadła będące ponadczasowym świadectwem kunsztu artystów. A co dostałam? Można krótko i dosadnie stwierdzić, że rynsztok. Nie oznacza to jednak, że jest to zła powieść, mimo, że nie ma tutaj żadnej szkoły luster. Widocznie tytuł jest przenośnią, więc nasuwa się sztampowe pytanie: co autorka miała na myśli? Prawdę mówiąc nie wiem. Akcja toczy się we Francji w czasach Ludwika XV, nieudolnego władcy i potwornego człowieka. W Polsce wiemy z historii, że mieliśmy lepszych i gorszych królów, ale to co wyprawiał Ludwik XV, przechodzi ludzkie pojęcie. Król miał dwór po to tylko żeby służył spełnianiu własnych zachcianek i zabawie, brutalnie i bezwzględnie niszcząc tym życie młodych dziewcząt i ich dzieci. Poznajemy młodą dziewczynę Veronique. Pochodzi ona z biednej rodziny i matka ją de facto sprzedaje zamożnym ludziom obiecującym tejże matce i dziewczynie wspaniałą pracę u dobrych i bogatych ludzi i świetlaną przyszłość. Tymczasem Veronique i inne dziewczęta trafiają do przybytku o nazwie “Park Jeleni”. Mają być wdzięczne i ślepo posłuszne. Wszystko oparte jest na kłamstwach, obłudzie i okrucieństwie. Ponoć dziewczęta miały być uczone dobrych manier żeby odwiedzić “polskiego hrabiego” i odpowiednio się zachować w jego towarzystwie. Nie było żadnego hrabiego, a dziewczynki były tresowane jako zabawki dla zaspokajania uciech zwyrodniałego monarchy. Cały ten bezduszny system był zdegenerowany i wręcz przesiąknięty obłudą. Śledzimy w tej powieści losy nie tylko Veronique, ale też jej nieślubnej córki z królem o imieniu Marie-Louise. Dziecko zostaje jej odebrane, co stanowi dodatkową traumę dla i tak już strasznie zmaltretowanej dziewczyny. Ludwik XV był przez pochlebców zwany Ukochanym, a w praktyce był wielce niepopularnym, wręcz znienawidzonym władcą. Pomijając aspekt wizerunkowy, bo z króla naśmiewano się nie tylko we Francji, ale też i za granicą, to jego zachowanie skutkowało katastrofalnymi wręcz rządami. Francja toczyła wtedy wojny z Anglią o kolonie w Ameryce i jak się można domyślić przegrywała te wojny. W dalszej części tej książki główną bohaterką jest Marie-Louise, która koniecznie chce się dowiedzieć co się stało z jej matką. Trauma pokoleniowa spowodowana przez króla i jego przerażający system dworski ciągnie się dalej, również po śmierci monarchy. „Szkoła luster”, to wielowątkowa, ciekawa i świetnie napisana powieść historyczna. Jest to w sumie smutna opowieść o systemowym, okrutnym wykorzystywaniu kobiet i dzieci. Nie jest to lektura przyjemna, ale warto spędzić przy niej czas, chociażby dla walorów historycznych. To moje drugie spotkanie z twórczością Ewy Stachniak po “Ogrodzie Afrodyty”. Na pewno sięgnę po inne pozycje tej autorki, bo bierze ona na warsztat trudne, ale ważne historie, która warto poznawać. Polecam.
Gosia_7 - awatar Gosia_7
ocenił na81 miesiąc temu
Wszystko, co ukrywamy Kelly Rimmer
Wszystko, co ukrywamy
Kelly Rimmer
Kelly Rimmer w swojej przejmującej powieści „Wszystko, co ukrywamy” podejmuje temat, który w literaturze obyczajowej wciąż zbyt często bywa pudrowany – mroczne oblicze macierzyństwa i międzypokoleniową transmisję traumy. To książka o bolesnym pękaniu ideałów i o tym, że najgłośniejsze krzyki o pomoc to często te, które więzną w gardle. Przyznaję tej pozycji mocne 8/10, doceniając odwagę w portretowaniu depresji poporodowej jako siły niszczącej, a nie tylko chwilowego obniżenia nastroju. Narracja prowadzona jest z punktu widzenia trzech kobiet z jednej rodziny, co nadaje historii głębi i niemal detektywistycznego rysu. Poznajemy Grace, która dzieli się swoimi przeżyciami w formie intymnych zapisków, jej córkę Beth oraz Maryanne – starszą siostrę Grace, będącą strażniczką rodzinnej pamięci. Główną bohaterką jest jednak Beth, na którą w krótkim czasie spadają dwie życiowe tragedie: wyniszczająca choroba i śmierć ojca oraz ciężka depresja poporodowa. Ta ostatnia sprawia, że kobieta kompletnie nie odnajduje się w wymarzonym macierzyństwie, a każdy dzień staje się dla niej walką o przetrwanie w gęstym mroku własnego umysłu. Choć mąż, rodzeństwo i dalsza rodzina desperacko próbują rzucić jej koło ratunkowe, prawdziwym punktem przełomowym okazuje się odkrycie dawnych notatek matki. Grace oficjalnie zginęła w wypadku samochodowym, jednak jej zapiski rzucają na tę śmierć zupełnie nowe, niepokojące światło. Wynika z nich, że i jej nieobca była ciężka depresja po kilku porodach, co stawia Beth i jej rodzeństwo przed wstrząsającym pytaniem: co właściwie wiedzą o kobiecie, która ich wychowała, i jaka była prawdziwa przyczyna jej odejścia? Największą siłą prozy Rimmer jest bezwzględna szczerość. Autorka zdejmuje z macierzyństwa lukrowaną maskę, pokazując wstyd, poczucie winy i paraliżujący lęk przed oceną otoczenia. Styl jest pełen empatii, ale i surowości, co pozwala uniknąć taniego sentymentalizmu. Mechanizm odkrywania kolejnych kart rodzinnej tajemnicy jest skonstruowany tak precyzyjnie, że od lektury trudno się oderwać, mimo jej ciężkiego ładunku emocjonalnego. Momentami wątek współczesny wydaje się nieco zbyt osadzony w schematach znanych z innych poradnikowych powieści, a postać męża bywa chwilami zbyt mało domyślna, co służy podbiciu dramatyzmu, ale trąci literackim uproszczeniem. Niemniej jednak, finałowe rozwiązanie zagadki uderza z ogromną siłą, oferując bohaterom – i czytelnikowi – gorzką, ale potrzebną dawkę prawdy. „Wszystko, co ukrywamy” to lektura obowiązkowa, która udowadnia, że wyzdrowienie zaczyna się tam, gdzie kończy się milczenie. Kelly Rimmer stworzyła poruszający hołd dla kobiet, które w ciszy niosły swój ciężar, przypominając, że tylko konfrontacja z przeszłością pozwala na autentyczne przeżywanie teraźniejszości.
Muminka - awatar Muminka
oceniła na818 dni temu
Czarne skrzydła czasu Diane Setterfield
Czarne skrzydła czasu
Diane Setterfield
Jeśli chodzi o język, jest bardzo mało autorów, którzy mogliby się równać z Diane Setterfield. No kurczę, przecież to powieść o prowadzeniu sklepów, o biurokracji i budowaniu imperium kupieckiego. Taki angielski Wokulski. I właśnie. Bo koniec końców książka nie wniosła do mojego życia za wiele. Poprzednie książki niosły za sobą efekt wow, zostawiały po sobie ślad. Tutaj mam wrażenie, że mogę szybko zapomnieć, o czym była, będę tylko pamiętać, że była napisana pięknym językiem.
AuraGwen - awatar AuraGwen
ocenił na619 dni temu
Kilka upalnych nocy Anna Szczypczyńska
Kilka upalnych nocy
Anna Szczypczyńska
Krzysztof był miłością pierwszą Natalii. To dla tej miłości odważyła się Natalia przeciwstawić się własnej despotycznej,surowej matce,żeby być z Krzysztofem. Mieli być szczęśliwi oboje razem,adoptować psa,mieć szczęśliwe dzieci. Lecz pewnego dnia Krzysztof oznajmia Natalii,że odchodzi od niej. Świat Natalii rozpada się i pęka jak bańka mydlana. Z pomocą przychodzi jej sąsiad Franek od przesyłek i Gabba ekscentryczna,elegancka dama,która robi to co chce i kiedy ma ochotę. Historia zmysłowa,intrygująca ładnie napisana przez pisarkę. Fabuła emocjonalna,prawdziwy roallcoster,dynamiczne zwroty akcji,świetne napięcie. Bohaterowie znakomici,prawdziwi,pełno wzruszeń wspaniałych w powieści było,emocje silne,mocne przekazane zostały przez autorkę jak dla mnie. Naprawdę sporo tu się zadziało w lekturze na nudę nie narzekałam nie dało się nudzić przy tej książce,z każdą stroną i rozdziałami książki intrygowało mnie byłam ciekawa,zaintrygowana co będzie się dziać u głównej bohaterki Natalii czy ułoży sobie życie na nowo,bardzo jej kibicowałam❤️❤️ Piórem autorka operuje wspaniałym,a jej styl pisania przyjemny,plastyczny,piękny język jakim pisze. Daje do myślenia mi,do refleksji ta inspirująca,mądra i dobra książka przypadła mi do gustu lektura🤩
Justyś - awatar Justyś
ocenił na72 lata temu
List Kathryn Hughes
List
Kathryn Hughes
"List" Kathryn Hughes to głęboko wzruszająca i wciągająca powieść, która splata losy dwóch kobiet żyjących w różnych epokach, połączonych przez jeden, niewysłany list. Akcja prowadzona w dwóch płaszczyznach czasowych (lata 70. XX wieku i 1939 rok) jest dynamiczna i porusza istotne, trudne tematy, takie jak przemoc, strata i bezsilność, ale jednocześnie niesie nadzieję i opowiada o różnych odcieniach miłości. To piękna, pełna emocji historia.
Feliznami - awatar Feliznami
ocenił na75 miesięcy temu
Gujcio Steven Rowley
Gujcio
Steven Rowley
Sięgnęłam po „Gujcia” zupełnie nie wiedząc, o czym jest. Wmojej głowie była to po prostu książka dla dzieci. O rany, jak bardzo się pomyliłam. To historia zaskakująco głęboka i poruszająca. Patric mierzy się ze stratą swojej najlepszej przyjaciółki, a jednocześnie żony swojego brata. Gdy brat prosi go o opiekę nad dwójką dzieci na trzy miesiące, Patric nie ma pojęcia, jak sobie z tym poradzić. Mimo to, z miłości do brata i pamięci o przyjaciółce, podejmuje się tego wyzwania. Jak można się domyślić, dzieci wywracają jego świat do góry nogami. Zmieniają jego sposób myślenia, postrzeganie życia, a przede wszystkim pomagają sobie wzajemnie przejść przez żałobę. To jedna z tych historii, które trafiają znacznie głębiej, niż można się spodziewać.
gabipoleca - awatar gabipoleca
oceniła na816 dni temu
Rodzina Strangerów Katherena Vermette
Rodzina Strangerów
Katherena Vermette
"Rodzina Strangerów" to historia rodziny i jej tożsamości etnicznej, to opowieść o kobietach pełna bólu ,cierpienia i chęci życia w świecie gdzie nie zawsze jest im dane godnie egzystować . Każda z bohaterek jest inna ,żadna nie ma łatwego życia ,przed każdą życie stawia inne przeszkody ,ale więzy które je łączą mają wielką moc i pozwalają w mniejszym lub większym stopniu walczyć z systemem ,który nie daje im nadziei na lepsze życie . Smutna i refleksyjna to książka o potomkach rdzennych mieszkańców Kanady i o tym jakie miejsce zajmują na przecież wciąż swoich ziemiach .
Eniutek - awatar Eniutek
ocenił na61 miesiąc temu
Hard Land Benedict Wells
Hard Land
Benedict Wells
Poruszyła we mnie jakąś czułą strunę, miejscami wyżęła mnie jak mokrą ścierkę i pogruchotała trudną tematyką żałoby w epoce rozwoju tożsamości. W gatunku coming-of-age chyba jedna z najlepiej rozpisanych pozycji. Ciekawa, nostalgiczna, stylistycznie dość surowa, jednak w surowości tej dopatruję się warsztatowego zamiaru, który zresztą sprawdził się doskonale, pozwalając uniknąć męczącej ckliwości.
Mateusz M - awatar Mateusz M
ocenił na74 miesiące temu
Smutek i rozkosz Meg Mason
Smutek i rozkosz
Meg Mason
Słodko gorzka. Podobało mi się szerokie ukazanie głównej bohaterki i jej otoczenia. Choroba psychiczna z którą mierzy się postać nie jest sprecyzowana co uważam za dobry wybór. Często bohaterką jest antypatyczna ale to w sumie dobrze. Szybko się czyta. Zakończenie mnie trochę zawiodło ale nie jest to najgorsze czego się obawiałam.
Jagoda - awatar Jagoda
oceniła na71 miesiąc temu

Inne materiały dotyczące książki Najwyższy czas znów zapalić gwiazdy

Cytaty z książki Najwyższy czas znów zapalić gwiazdy

Więcej
Virginie Grimaldi Najwyższy czas znów zapalić gwiazdy Zobacz więcej
Virginie Grimaldi Najwyższy czas znów zapalić gwiazdy Zobacz więcej
Virginie Grimaldi Najwyższy czas znów zapalić gwiazdy Zobacz więcej
Więcej