Król odszkodowań

Pierwsza część książki jest rewelacyjna. Cela skazańca, krzesło elektryczne i wielki dramat dziennikarza, któremu świat nagle wywrócił się do góry nogami. Bardzo przejmująca, dramatyczna końcówka. Ale to był dopiero środek, a nie koniec. Potem jest znacznie gorzej. Miałem wrażenie, że pisali to jacyś posługacze, a pisarz wrócił do biurka, by postawić ostatnią kropkę. Dłużyzny, męczące wspomnienia, straszne dialogi, duszna atmosfera, błyskotliwe porównania typu: „Noc owinęła się dookoła niego jak niedopasowany garnitur.” Na szczęście są pewne elementy humorystyczne: penetracja wygódki, szaleńcze jazdy wynajmowanymi samochodami, wystraszona policjantka nosząca broń w torebce, dziennikarz z notesem, dzika pogoń detektywa za młodym Murzynem, uparcie nazywanym zabójcą (zabójca to, zabójca tamto). No i jest jeszcze babcia z dubeltówką. I jest trzech tłumaczy, którzy chyba na zmianę pracowali nad powieścią, i są redaktorzy, i są liczne pomyłki w druku. O ile pierwszą część oceniłbym nawet na „10”, to dalszy ciąg najwyżej na trzy gwiazdki, więc wychodzi 6,5.

Ostatnio po latach przypomniałem sobie film i wciąż bardzo mi się podobał. Zwłaszcza sceny sądowe i zakończenie. I po filmie zdecydowałem się na książkę i powiem szczerze , że mimo tego , że jest nawet dobra to jakoś film podobał mi się bardziej i bardziej wciągał. Książka miejscami również trochę się dłużyła

"dzień szakala" wypatrzyłem kilka lat temu na półce regału bookcrosingowego podczas oczekiwania na wizytę lekarską w przychodni. przygarnąłem od razu. po książkę sięgnąłem jednak dopiero po śmierci mistrza. o czym jest ta książka? chyba każdy fan literatury wie. o Szakalu, który za niemałe pieniądze bierze mokrą robotę i zmierza sprzątnąć francuskiego prezydenta De gaulle'a. przeszkadza mu w tym komisarz Lebel. Frederick Forsyth pisząc tę powieść był w szczytowej formie. historia opisana na kartach jest przedstawiona szczegółowo i co najważniejsze spójnie z rzeczywistością. czytałem z wypiekami na twarzy. w pewnym momencie nie umiałem się oderwać. uważam, że każdy fan literatury, obojętnie jakiej, powinien znać tę pozycję.

Miałem chwilę przerwy od Grishama i ta książka to był przyjemny powrót. Autor po raz kolejny zostawia nas z otwartym finałem. Ale do początku. Ciekawa fabuła i powrót w przeszłość gdzie to mogło się wydarzyć. Dobrze rozwinięty wątek osadzonych w zakładzie karnym w Trumble i wplecione to trwające prawybory prezydenckie. Akcja toczy się szybko przez co dostajemy cały czas kolejne informację aby poskładać to w całość. Oczywiście spolot kilku fartownych sytuacji w takiej opowieści musiał mieć miejsce, ale czy winić za to autora?

No to naprawdę świetny kryminał, może trochę dokumentalizowany. Oparty o prawdziwą historię. To co uwielbiam u Crichtona - są opisy stosunków społecznych z epoki, dane, ciekawostki. Całe tło - po modnemu mówiąc - świetny research wszystkiego. No i lubię styl. Historia z XIX wieku, fajnie patynowana. Bardzo polecam.

”Komora” jest jedną z tych powieści Grishama, która pozostanie u mnie na dłużej w pamięci. Mimo objętości i teoretycznie prostej linii fabularnej, dzieje się tutaj nadzwyczaj sporo. Oprócz moralnych refleksji na temat kary śmierci, Grisham serwuje stonowaną opowieść z pogranicza dramatu i thrillera, starannie podsycając emocje, by na samym końcu zafundować przyspieszone bicie serca.

Nie mogę powiedzieć, że spotkało mnie rozczarowanie, bo niczego błyskotliwego się nie spodziewałem. Książkę ściągnąłem z półki, opisanej jako "Sensacyjne", chcąc sobie zapewnić lekką lekturę na majówkę. Ku mojemu zaskoczeniu, powieść była całkiem niezła, znacznie lepsza niż się spodziewałem. Atutem jest dobrze przygotowane tło, dokładne opisy miejsc i sytuacji, co sprawia, że czytelnik "widzi" te miejsca w wyobraźni i sprawia to wrażenie solidnie wykonanej roboty. Akcja przeprowadzona jest dobrze - nie błyskotliwie, ale dobrze. Zwalnia, gdy bohater jest zmęczony i targają nim niepewności, przyspiesza, gdy trzeba działać szybko. Postaci są wyraziste, przynajmniej te najważniejsze - poboczne mogą się czytelnikowi mylić, ale nic to nie szkodzi, bo wkrótce i tak będą martwe. To właśnie jest słaby punkt książki - trupów więcej niż w Hiroszimie. Autor tak szafuje tu ludzkim życiem, że po pewnym czasie gdy tylko pojawia się nowa postać, możemy być pewni, że końcowej strony nie dożyje. Niepotrzebnie też wpleciono tu wątek miłosny, który spłyca powieść i czyni ją przewidywalną. Prawa fizyki traktowane są tu dość dowolnie. Wspomnę tylko o cięciu skalpelem w temperaturach bliskich zeru bezwzględnemu. Tak, jakby w takich temperaturach cokolwiek można było uciąć. Urąbać, ukruszyć, rozbić - jak najbardziej - ale uciąć? I to jeszcze tak precyzyjnie? Już w minus 70 st. Celsjusza większość przedmiotów robi się krucha jak szkło. Akcja rozwija się dość długo. Niepotrzebnie długo. Gdy dochodzi do kulminacji, czytelnik zaczyna się trochę gubić, ale to uwaga na plus - bowiem podobnie gubią się śledczy. Zakończenie trudne do przewidzenia, co też jest zaletą, ale co znajduje się w tajemniczym pakunku, średnio inteligentny czytelnik domyśli się od razu - nie trzeba było zwlekać z tym do ostatniego słowa. Ostatniego - dosłownie! W sumie, nie była to lektura na dwa wieczory, jak się spodziewałem. Trochę wysiłku jednak kosztowało przebrnięcie przez zagmatwaną akcję. Jeśli ktoś to lubi - polecam. Ale moim zdaniem, to po prostu niedoskonałość formy. Treść na czwórkę, forma na trójkę. Wychodzi ocena przeciętna. Dodatkowa gwiazdka za oryginalny pomysł.

Dość ciekawa powieść, idealna na urlopowy czas. Nie mam po lekturze jakiegoś megaciśnienia na nią, ale nie nazwę też tego gniotem bo tak nie jest. Fabuła książki nieodparcie kojarzy mi się z filmem "Obsesja namiętności" z Kurtem Russellem i Madeleine Stowe; jeśli ktoś z Czytelniczek/Czytelników zna ów film, i się jej/mu podobał, to może spokojnie sięgnąć po "Instynkt zabójcy". Analogie bardzo widoczne. To moje pierwsze spotkanie z twórczością Josepha Findera, ale raczej nie ostatnie.

To, co w „Pierwotnym strachu” kupiło mnie bez reszty, to głębia, z jaką Diehl potraktował psychologię bohaterów. Często w thrillerach prawniczych wszystkie „diagnozy” i motywacje są traktowane po macoszemu, byle tylko popchnąć akcję do przodu. Tutaj jest inaczej. Świetnym zabiegiem było wprowadzenie postaci psycholożki zajmującej się schizofrenią, która przy okazji wyjaśnia pewne mechanizmy. Martin Vail jako protagonista jest nie jest ani dobrym gliną, ani złoczyńcą. To człowiek uwikłany w system, który sam jest mocno wadliwy. Trudno nie odnieść wrażenia, że amerykański wymiar sprawiedliwości to jeden wielki, przerażający cyrk. Diehl bezlitośnie pokazuje, że amerykański sąd to miejsce, gdzie wygrywa ten, kto lepiej sprzeda swoją opowieść, a nie ten, kto ma rację. Chociaż najlepiej swoją opowieść sprzedał główny oskarżony i zakończenie totalnie mnie zaskoczyło. Okazało się, że w tym całym sądowym teatrze, gdzie wszyscy uważali się za genialnych reżyserów, to oskarżony napisał najlepszy scenariusz i odegrał go bezbłędnie.

Powieść składała się z czterech odrębnych powiastek (każda działa się w innym miejscu, traktowała o odmiennych problemach; zostały ułożone chronologicznie),a były one połączone interludiami. Można było przeczytać tylko jedną. Wszystkie łączył jeden główny bohater – Sam McCready, nazywany przez kolegów "Fałszerzem". To był dojrzały człowiek ciągle aktywnie pracujący w brytyjskiej służbie wywiadowczej (wybrał sobie bardzo niebezpieczne zajęcie). Pierwsza historia najbardziej mnie zainteresowała i dlatego wszedłem w całość książki. Stwierdziłem, że to bardzo dobra powieść, ale Frederick Forsyth napisał lepsze dzieła (dałem temu wyraz w ocenach do przeczytanych już przeze mnie książek tego autora).

Joseph Finder to ekspert od thrillera „korporacyjnego”, opisującego sposób funkcjonowania wielkich firm. Fabuła dzieli się na dwie drogi: kryminalną i firmową. Pierwsza przeprowadza nas przez interesujące wątki, a druga to takie trochę lanie wody. Przez tą drugą książka jest sztucznie wydłużona i spokojnie mogłaby być dużo krótsza. W “Instynkcie zabójcy” wątki firmowe były ściśle powiązane z fabułą, a tutaj mogłyby zejść na dalszy plan i nie być tak bardzo eksponowane. Za to pierwsza droga trochę przypomina motyw ze “Zbrodni i kary” Dostojewskiego. Nick jako główny bohater zachowuje się nijako. Nie jest panikarzem, ani też zbyt pewny siebie jeżeli chodzi o sytuację stresowe. Lepiej wychodzi to Eddiemu Rinaldiemu, który trzyma rękę na pulsie. Początkująca śledcza Audrey ma wiele do zaoferowania, ale cały czas jest pomijana w męskim świecie policji. Gdy dostaje sprawę zabójstwa może w końcu pokazać swoje umiejętności. Historia ma jeden wielki zwrot akcji zawarty w zakończeniu. Według mnie trochę zbyt przekombinowany, ale nie zmienia to faktu, że samo zakończenie jest oryginalne. Reasumując książka byłaby lepsza gdyby nie pewne wątki, które wydają się tu być zbędne. Nick to dyrektor finansowy wielkiej firmy, który jest nękany przez włamywacza wandalistę. Zbiega się to z redukcją zatrudnienia w jego firmie. Policja jednak lekceważy incydenty w jego domu. Dlatego Nick postanawia wziąć sprawy we własne ręce, przez co doprowadza do tragedi. Ten problem zmieni całkowicie jego życie.

Czytając książkę cały czas przed oczami miałem sceny z filmu. Scenariusz jednak różnił się w kilku momentach od książki więc czytałem z ciekawością w szczególności, że sam film widziałem już trochę czasu temu. Ciekawa idea leku który zamieniałby nas w geniuszy. Jak mocno życie każdego zmieniłoby się po zażyciu takiego leku? Gdzie skończyłaby się granica potencjału? Kim byśmy się stali? Czy znając konsekwencje nadal zdecydowalibyśmy się na wzięcie tego leku? Książkę czytało mi się lekko i przyjemnie chyba dlatego, że sam lubię koncepcję przekraczania własnych granic. Polecam

Thriller spiskowy z globalna intryga. Bardzo ciekawa historia zachaczajaca o mroczna tajemnice. Czytalam z przyjemnoscia, rozkoszujac sie pierwszorzednymi opisami przyrody i miejsc, ktore wzbogacaja tresc i podnosza walory ksiazki dzieki, ktorym wciaga czytelnika, a sama fabula pobudza umysl. Nietaktem z mojej strony byloby pominiecie, pieknie wykreowanych przez autora postaci. Ksiazka bedzie perelka dla fanow Robina Cooka i Roberta Ludluma. Polecam.

Jak to u Crichtona po prostu dobra powieść sensacyjna. Bohaterowie walczą ze złem w cywilizacji, odmrażają palce na lodowym pustkowiu, uciekają kanibalom w dżungli, momentami naprawdę przeżywałam ich przygody :-) Byłoby 7*, ale za rozprawienie się i to w świetnym stylu (łącznie z przypisami do źródeł cytowanych danych) z TEORIĄ globalnego ocipienia, hipokryzją zarządzających państwami, bezwzględnością ekoterrorystów i głupotą ludzi wspierających tą szopkę jest 9*! Dość łagodna, bo pisana z punktu widzenia Amerykanów, którzy jeszcze mają resztki rozsądku. O Unii Europejskiej i jej pomysłach, dojeniu ogłupionego społeczeństwa i pierdoleniu o śladzie węglowym nie ma słowa. No ale to już nie mogłaby być sensacja tylko horror, bo doprowadzenie do nędzy całego kontynentu z powodu swoich urojeń to już tak by się kwalifikowało. Polecam wyłącznie ludziom o otwartych umysłach. Reszta się tylko zirytuje.

„Tożsamość Bourne’a” Roberta Ludluma była dla mnie niespodzianką, gdyż bardzo długo wzbraniałam się przed sensacją zarówno w filmach, jak i książkach. Uważałam, że to gatunek nie dla mnie, a ta książka stanowczo mi nie podejdzie. Nie mogłam się bardziej pomylić. Chciałabym, żeby każde moje pierwsze zetknięcie się z danym gatunkiem zaczynało się od tak dobrych lektur jak ta. Bardzo szybko wciągnęła mnie swoją fabułą, nabierającą co chwila rozpędu akcją, napięciem i pogłębiającą się intrygą, grą z tożsamością głównego bohatera oraz bardzo dobrze wykreowanymi postaciami. Naprawdę przyjemnie spędziłam czas przy tej lekturze i bardzo chciałabym o niej zapomnieć, żeby znów móc przeczytać ją po raz pierwszy. Fabuła była naprawdę wciągająca, dobrze przemyślana i zaplanowana od pierwszej strony aż do ostatniej. Początek był nieco spokojny, ale szybko zdałam sobie sprawę, że to tylko cisza przed burzą. Gdy Bourne trafił do Szwajcarii, akcja bardzo przyspieszyła i od tego momentu niemal nie pozwalała mi oderwać się od książki. Każdy moment na przerwanie lektury był zły. Choć zdarzały się spokojniejsze i wolniejsze rozdziały, to było ich niewiele i traktowałam je raczej jako chwile na wytchnienie, zwłaszcza że po nich tempo historii znów bardzo szybko rosło. Czasem też pojawiały się humorystyczne sceny, które bawiły, skutecznie rozładowywały napięcie i mam poczucie, że również wpasowywały się w całą historię. Dzięki nim historia zachowywała równowagę i ani przez moment nie przytłaczała mnie samą akcją. Ponadto Ludlum jak dla mnie mistrzowsko sobie poradził z dialogami oraz opisami. Gdy pochylał się nad wyglądem miejsc, choćby Paryża, to miałam wrażenie, jakbym tam była i obserwowała to, co wskazuje mi autor. Mogłam się w tym bardzo łatwo zatracić. Ludlum często też zwracał uwagę detale, jak np. co działo się w tle, jak zachowywali się przechodnie, przez co miałam poczucie, że pierwszy, drugi i dalsze plany były bardzo żywe. Z kolei dialogi między postaciami zdawały się bardzo naturalne, nieprzegadane i to właśnie za ich sprawą przekazywano istotne informacje. Dzięki nim czułam, że napięcie w scenach nie opadało, a relacje między postaciami wydawały się autentyczne. Wielokrotnie miałam poczucie, jakbym podczas lektury oglądała film we własnej wyobraźni. Postacie w „Tożsamości Bourne’a” zasługują na szczególne wyróżnienie. Każda z nich była dla mnie złożona, wyraźnie zarysowana i miała swoje miejsce w historii. Nie miałam poczucia, by ktokolwiek pojawił się przypadkowo, każdy miał jakiś cel. W całej książce nawet epizodyczne postacie, np. z pozoru zwykły taksówkarz, były częścią tej historii i przyczyniały się do rozwoju zdarzeń. Szczególnie spodobała mi się postać Marie, wobec której początkowo miałam spore obawy. Bałam się, że jej rola ograniczy się do stania i bycia ładnym dodatkiem dla głównego bohatera. Szybko jednak okazała się jedną z najlepiej napisanych postaci. Niezachwianie towarzyszyła Bourne'owi w jego wyprawach, wspierała go w odzyskiwaniu pamięci, pomagała mu i wdrażała w dobrze sobie znany świat finansów. Czułam, że z Bournem byli sobie równi. Choć na początku dostrzegałam w jej zachowaniu rysy książkowego syndromu sztokholmskiego, nie wpłynęło to negatywnie na mój odbiór postaci i z czasem przestałam zwracać na to uwagę. Moją uwagę przykuł również Bourne, którego kreacja była według mnie fenomenalna. Bardzo podobał mi się ten zabieg, że wraz z nim odkrywałam kim tak właściwie jest i że nawet do końca książki nie było to takie pewne. Informacje na jego temat były według mnie idealnie rozmieszczone w czasie. Dzięki temu nie miałam poczucia przytłoczenia nadmiarem faktów oraz mogłam zrozumieć sytuację, w jakiej się znalazł. Szczególnie ciekawił mnie dysonans między Bournem „teraz” a „kiedyś”. Jego zagubienie i niepewność kontrastowały z wyuczonymi umiejętnościami, którym w niebezpiecznych sytuacjach ufał bez wahania, choć sam ich do końca nie rozumiał. Najbardziej jednak empatyzowałam z nim w momentach, gdy na głos analizował swoją przeszłość, wpadał w potok myśli i próbował uporządkować chaos w swojej głowie. Miałam wrażenie, jakbym była tuż obok i wyczuwała narastające w nim napięcie, z ciekawością śledziłam jego próby poskładania siebie od nowa. Muszę jednak przyznać, że niektóre momenty wymagały ode mnie większego skupienia. Dotyczyło to rozdziałów, w których naradzali się wysoko postawieni urzędnicy, CIA oraz rząd. Szczególnie zapadły mi w pamięć rozdziały 19 i 20, w których sporo kwestii się wyjaśniło, dużo się działo, ale jednocześnie pojawiło się stanowczo za dużo dla mnie postaci naraz. Dodatkowo autor naprzemiennie żonglował ich imionami, nazwiskami i pseudonimami, przez co szybko zaczęło mi się wszystko mieszać. Gdy już kończyłam 20. rozdział, żałowałam, że wcześniej nie wpadłam na pomysł stworzenia sobie listy postaci, która pomogłaby mi uporządkować wszystkie informacje. Konieczny okazał się powrót do początku 19. Nie spodziewałam się, że aż tak w tej książce przepadnę. Z ogromną przyjemnością zagłębiałam się w jej fabułę, dałam się wciągnąć akcji oraz chętnie poznawałam kolejne, świetnie rozwinięte postacie. Według mnie Ludlum zrobił kawał dobrej roboty, książka z pewnością zostanie w mojej głowie na dłużej. Z przyjemnością sięgnę po dwie kolejne tomy serii o Jasonie Bournie.

Intrygująca opowieść o oszustwach i przestępczych machinacjach ze świata wielkich firm farmaceutycznych. "Adwokat" to typowy thriller sądowy, Akcja koncentruje się na kilku wątkach ze świata przestępczego i prawniczego. Głównym bohaterem jest młody, świetnie zapowiadający się adwokat jednej z kancelarii w Oregonie, Daniel Ames. Klientem owej kancelarii zostaje firma farmaceutyczna Geller Pharmaceuticals, oskarżona o produkcję leku zagrażającemu zdrowiu kobiet w ciąży i ich nienarodzonych dzieci. Twórczość Phillipa Margolina polecam każdemu miłośnikowi intrygujących thrillerów

Choć nie mam w zwyczaju oceniać książek po okładce, tym razem zrobiłam wyjątek. Zobaczyłam Nicolasa Cage'a a pierwsza myśl, która zaświtała w mojej głowie była mniej więcej taka: "Muszę to przeczytać. Jeżeli w filmie na podstawie tej książki gra NICOLAS CAGE, na pewno jest świetna". Wypożyczyłam, przeczytałam... i co? Nie myliłam się! Bo tej książki się nie czyta, przez nią się płynie. Naprawdę trudno się oderwać. No ale skoro już ją przeczytałam, oceniłam 10/10, z czystym sumieniem mogę siąść przed laptopem i odpalić... "Naciągaczy" ;)

Dobrych kilka lat temu przeczytałem powieść Tajna sankcja mało u nas popularnego amerykańskiego autora, analityka wojskowego i byłego oficera armii USA, Briana Haiga. Książka, otwierająca cykl z byłym komandosem, obecnie wojskowym prawnikiem, Seanem Drummondem jako protagonistą, niezwykle przypadła mi do gustu i wystawiłem jej bardzo dobrą recenzję. Postanowiłem zaczekać na drugą powieść serii i tak czekałem, czekałem, czekałem... aż zapomniałem. Minęło ponad pięć lat, w końcu sobie przypomniałem; patrzę, i co widzę? Jest już trzecia powieść cyklu i czwarta, a drugiej jak nie było, tak nie ma! Cóż, Polska to nie jest kraj, który można zrozumieć, to stan umysłu, czyli Zulu-gula. Przekonawszy się o tym po raz kolejny, tym razem na przykładzie naszej polityki wydawniczej, postanowiłem nie czekać na upragniony odcinek drugi i przejść od razu do trzeciego, którym jest Spisek. Bill Morrison, amerykański generał i ostatnio attache wojskowy w Moskwie, którego karierę można było dotąd z powodzeniem określać jako błyskotliwą, nagle zostaje aresztowany pod zarzutem zdrady, zabójstw i mnóstwa innych pomniejszych przestępstw. Obrony zdrajcy, na prośbę jego żony, również pracownika amerykańskiego wywiadu, podejmuje się jej były kochanek, czyli znany nam już główny bohater całego cyklu powieściowego, Sean Drummond. Oskarżenie ma do pomocy cały aparat wywiadu i kontrwywiadu USA, ma także za sobą przewagę czasu, gdyż do momentu aresztowania gromadziło dowody, które do siedziby obrony teraz trzeba będzie dowodzić ciężarówkami, a obrońcy tak będzie brakować do pomocy ludzi, którym by mógł zaufać, że na swojego asystenta będzie musiał zatrudnić cywilną prawniczkę wziętą dosłownie z ulicy. Oczywiście będzie ona piękna, bystra i tak dalej, podobnie zresztą jak żona oskarżonego, co już na kilometr pachnie kłopotami. Czy Drummond ma jakiekolwiek szanse, by ze swym nielicznym zespołem stawić czoła machinie amerykańskich tajnych służb i prawnikowi oskarżenia, na którego wybrano laureata Nagrody Kata, takiego prawniczego Top Gun, majora Eddiego Goldena, który na dodatek podebrał Seanowi do swego zespołu najlepszą do takiej sprawy asystentkę, Karen Zbrovnię, gwiazdę korpusu JAG? Tego oczywiście nie zdradzę. Nadmienię tylko, że walka odbędzie się nie tylko na papiery, dowody i poszlaki, ale również na broń palną i białą. Będzie się działo i w Stanach, i w Moskwie, a Drummond będzie musiał zaryzykować nie tylko swoją karierę, ale i głowę. Do książki podszedłem uwzględniając wrażenia z Tajnej sankcji, a więc z oczekiwaniem na naprawdę dobry kawał beletrestyki. W pierwszej chwili doznałem jednak szoku - powieść niemal rozpoczyna się żenującą wpadką – scena rozmowy przez telefon płynnie przechodzi w rozmowę oko w oko, tak jakby autor zapomniał, o czym pisał. Na szczęście to jedyny, choć bardzo zastanawiający błąd, który zauważyłem w powieści. Gdzie korekta? Fabuła nie jest przesadnie rozbudowana, i całe szczęście, gdyż sama intryga jest dość skomplikowana i mam wrażenie, że może być trudna do ogarnięcia dla niezbyt uważnych czytelników, choć bez przesady. Akcja będzie, a jakże, i romanse też, czyli dla każdego coś miłego. Całość okraszona bardzo dobrym warsztatem literackim, znajomością realiów, specyficznym wojskowym humorem. Postać głównego bohatera może nieco sztampowa, ale przekonująca, sympatyczna, spójna psychologicznie. Czego można więcej chcieć? No właśnie. Gdyby chodziło tylko o to, o czym już wspomniałem, byłaby to piątka (w starej skali ocen) w swojej klasie, czyli na styku powieści prawniczej, szpiegowskiej, sensacyjnej i thrillera. Jest jednak coś jeszcze, co sprawia, że jest to pozycja z całkiem innej półki. Dotychczas uważałem, że głównie fantastyka jest gatunkiem, gdzie można pisać o rzeczach jak najbardziej realnych, prawdziwych, o których nie można opowiedzieć jako o rzeczywistych, z powodu cenzury, obawy przed pozwem, zemstą, czy z innych przyczyn. Tutaj powraca sprawa założeń fabuły powieści, a dokładniej sedna intrygi, wokół wszystko zbudowano. Polski tytuł Spisek jest fałszywy i szkodliwy, gdyż sugeruje, że mamy do czynienia z kolejną spiskową teorią dziejów. Tymczasem tytuł oryginału The Kingmaker odnosi się do rzeczy jak najbardziej rzeczywistej. W historii nawet najwięksi władcy, którzy od początku panowania startowali z silnej pozycji, musieli walczyć o utrzymanie swej niezależności od różnych, jak byśmy to dziś określili, grup nacisku. Często też walkę tę przegrywali i stawali się w mniejszym lub większym stopniu narzędziami w rękach możnowładców, szarych eminencji czy różnych układów politycznych. O tych słabych nawet nie ma co wspominać. Wielu z nich zostało osadzonych na tronach przez różnych kingmakerów, którzy potem aż do końca ich panowania pociągali za sznurki, niczym u marionetki w koronie, po czym tworzyli sobie nowego władcę. W ostatnich stuleciach, wraz z koncentracją kapitału, wzrostem jego wirtualności, gwałtownym rozwojem stojących ponad prawem tajnych służb i komplikacją światowej sceny politycznej, globalizacją i innymi procesami, nastąpiło drastyczne zmniejszenie realnej władzy osób i organów oficjalnie ją posiadających. W literaturze pięknej początki tego procesu niezmiernie obrazowo opisał choćby Umberto Eco w Cmentarzu w Pradze. Stan obecny jest tak odległy od tego, co funkcjonuje w powszechnej świadomości społecznej, że większość wprost nie może i nie chce uwierzyć w rzeczywistość taką, jaką jest. Brian Haig w lekkiej formie rozrywkowej, w założeniach intrygi, przemycił nam bardzo oryginalną wariację na temat obecnego stanu światowych tajnych służb, która pomimo pewnego pierwiastka fikcji, jest jak najwierniejszym odbiciem rzeczywistości. Nie każdemu chce się czytać poważne, udokumentowane opracowania w rodzaju Wielkich kłamstw Ameryki Diany West; ludzie w ogóle w większości nie lubią sobie łamać głowy i komplikować światopoglądu, a co za tym idzie życia. Wolą widzieć walkę wywiadów taką, jak w Stawce większej niż życie, niż zastanowić się, na przykład, jak to możliwe, że w Polsce listy agentów UB i SB są kilometrowej długości, a szpiegów służb zagranicznych jak na lekarstwo. I nikt nie pyta, kto pracował dla Stasi, że o Wielkim Czerwonym Bracie, czy obecnej Rosji, nie wspomnę. A trzeba zaznaczyć, że pomiędzy poziomem celów i środków polskiego wywiadu oraz kontrwywiadu, a celami i środkami służb głównych światowych graczy, jest mniej więcej taka różnica, jak między ich PKB. Do tego dochodzą jeszcze tradycje, zaszłości historyczne i wiele innych czynników. Uwzględniając tę wartość dodaną do tradycyjnej powieści, Spisek staje się powieścią must read, która może czytelnikom, którzy się dotąd w ogóle tym nie interesowali, otworzyć oczy na takie sprawy jak niezależność niepodległych państw, na „upadek” Rosji i wiele innych rzeczy. I zachęcić do sięgnięcia choćby po wspomniane już Wielkie kłamstwa Ameryki, bo w świecie tajnych służb nic nie jest takim, jakim się wydaje. Spisek Briana Haiga polecam gorąco i z pełnym przekonaniem. Zapraszam do lektury Wasz Andrew źródło i miejsce do pogadania : https://klub-aa.blogspot.com/2017/09/dugie-rece-moskwy-czyli-spisek-briana.html

Ostatnia akcja Nazwisko Thomasa Harissa, jako autora książek sensacyjnych, znane jest w świecie od dawna. Wydawałoby się, iż napisał niezliczone ilości opowieści, jak jego rówieśnicy, którzy tworzyli cały nurt literatury zwanej potocznie thrillerem. Wszyscy szturmem wdarli się do księgarń i na biblioteczne półki. Pisali, pisali, pisali, co jeden utwór to lepszy. Ale z Harissem tak nie było… Jeśli jeszcze nie wiecie, to informuje, iż jest on autorem zaledwie sześciu książek…. Ale wśród nich jest TA, jedyna, najważniejsza, która ukształtowała literaturę sensacyjna i nadał jej kształt. Zupełnie tak samo jak z piosenką „The Sound of Silence” duetu Simon & Garfunkel. Śpiewali jeszcze wiele, ale „Sound …” to utwór, który uczynił ich nieśmiertelnymi. W przypadku Harissa jest to „Milczenie owiec”. Nie o tej książce będę jednak mówić. Po raz drugi w życiu przeczytałam bowiem „Czarną niedzielę”, pierwszą powieść pisarza. Zatem parę słów o niej. Wydana został w 1975 roku, trzy lata po ataku terrorystycznym na wioskę olimpijską w Monachium. Do tamtej chwili mieszkańcom globu wydawało się, że terroryzm jest daleko od nich i dotyczy tylko garstki szaleńców. Atak organizacji Czarny Wrzesień wraz z nieudaną akcją odbicia zakładników uświadomiła, iż terroryzm stanowi jedno z największych zagrożeń współczesnego świata. Wkroczył również do literatury. „Czarna niedziela” jest właśnie ponurą opowieścią o przygotowaniu zamachu w imię ponurej ideologii i zemsty. Praktycznie wiemy wszystko od samego początku, kto dokona zbrodni, kto mu w tym pomoże, jak zostanie wykonana i kto zajmuje się poszukiwaniem przyszłych zamachowców. W trakcie czytania poznajemy życiorysy poszczególnych postaci i metody działania służb zwanych ogólnie specjalnymi. Oczywiście w znacznie okrojonej formie, bo to jeszcze nie czasy, kiedy dzielono się faktami z dziennikarzami czy pisarzami. Atak na wypełniony po brzegi stadion w czasie rozgrywek Super Bowl za pomocą sterowca musi być starannie przygotowany. Czy zostanie udaremniony? Część recenzentów książki popełnia delikatny błąd oceniając jej wartość. Porównuje do „Milczenia owiec” i krytykuje, że to nie to. Zapomina jednak, iż jest to pierwsza książka Harissa, być może jedna z pierwszych popularnych opowieści o terroryźmie. Rzeczywiście, chwilami może nużyć, ale nie usypia. Intryga prosta, ale trzyma w napięciu. Zamiast pytanie „kto kogo złapie”, zadajemy inne „kiedy go (ich) złapią”. Zakończenie – raczej zaskakujące, ale dość prawdopodobne. Hariss swą powieścią wpisał się w tematykę aktualną swoim czasom. Ostrzegł, że terroryści mogą być wszędzie, mogą być jednymi z nas. Akcje zamachowe to już nie garstka szaleńców rzucających się bez ładu i składu na cele daleko od naszych granic. To zaplanowane działania mające na celu unicestwienie niewinnych. Gdybym w 1975 roku przeczytała tę książkę, zapewne tak wyglądałaby moja interpretacja. Dziś potraktowałam ją jak inne opowieści sprzed lat. I … jak to zwykłam powtarzać przy takich okazjach… niech tak zostanie.

Dobrze napisana, interesująca fabuła, trzymająca w napięciu, ale też i refleksyjna. Opowieść nie wydaje się nieaktualna, mimo że umieszczona w latach 70. XX wieku. Lektura tej książki dała taką dawkę emocji, jakiej nie doznałam od dawna w czasie lektury współczesnej literatury.