Porzuciłam islam, muszę umrzeć

Dobra

Dobra

Nie zachwyciła mnie ta książka, nic ciekawego się nie działo w niej.

Nie zachwyciła mnie ta książka, nic ciekawego się nie działo w niej.

Książka to fabularyzowana opowieść saudyjskiej ateistki. (Polecam wersję czytaną przez Ilonę Chojnowską —świetna lektorka.) Lekturę szybko się czyta/słucha, choć że względu na tematykę do łatwych nie należy.

Tak jak w pozostałych książkach autora znajdziemy sporo informacji na temat islamu i bliskowschodnich obyczajów, ale już kilka razy znalazłam błędy rzeczowe. Pewnie wynikają one z uproszczeń, żeby bez zbędnych dłużyzn przestawić temat.

I tak np. Autor pisze, że Turkmenistan i Uzbekistan zalegalizowały związki lesbijskie, ale to nieprawda. To, że prawo nie karze wyraźnie relacji seksualnych między kobietami, nie jest równoznaczne z legalizacją związków pełnoprawnych czy ich uznaniem. W obu krajach brakuje jakiegokolwiek systemu prawnego uznającego związki osób tej samej płci.

Książka to fabularyzowana opowieść saudyjskiej ateistki. (Polecam wersję czytaną przez Ilonę Chojnowską —świetna lektorka.) Lekturę szybko się czyta/słucha, choć że względu na tematykę do łatwych nie należy.

Tak jak w pozostałych książkach autora znajdziemy sporo informacji na temat islamu i bliskowschodnich obyczajów, ale już kilka razy znalazłam błędy rzeczowe. Pewnie...

Jedna z najbardziej poruszających książek autora.

Jedna z najbardziej poruszających książek autora.

Z całym szacunkiem do muzułmanów, ale islam to okrutna religia, pełna nienawiści i mizoginii.

Z całym szacunkiem do muzułmanów, ale islam to okrutna religia, pełna nienawiści i mizoginii.

Ciekawa historia kobiety, która porzuciła wiatr w islam.
Bardzo ciekawy reportaż po raz kolejny pokazujący świat islam i to jak kobiety są traktowane w tej części świata. I po raz kolejny mnie to przeraża, najbardziej to jak zwłaszcza mężczyźni manipulują religią pod swoje zachcianki i „widzi mi się” i po raz kolejny najbardziej przeraź mnie to, że to bardzo często osoby z najbliższego otoczenia, rodzina.

Ciekawa historia kobiety, która porzuciła wiatr w islam.
Bardzo ciekawy reportaż po raz kolejny pokazujący świat islam i to jak kobiety są traktowane w tej części świata. I po raz kolejny mnie to przeraża, najbardziej to jak zwłaszcza mężczyźni manipulują religią pod swoje zachcianki i „widzi mi się” i po raz kolejny najbardziej przeraź mnie to, że to bardzo często osoby z...

" Wiara to bardzo intymna, prywatna sprawa. Nie powinna być narzucana, nie powinna podlegać ocenie. Powinna wynikać z wewnętrznej potrzeby, a nie z obowiązującego w danym kraju prawa, czy przymusu narzuconego przez rodzinę." (str9)

Kolejna bardzo dobra książka Autora, która porusza do głębi, zmusza do refleksji i nie pozwala przejść obojętnie. Po raz kolejny przytoczona została prawdziwa, wstrząsająca historia młodej arabskiej kobiety Faricie. To imię oznacza "odważna i ciekawa" i taka była główna bohaterka. Wychowana w duchu ortodoksyjnego islamu, zaczęła kwestionować zasady religii, społeczeństwa i pozycji kobiet w muzułmańskim świecie.

Jako muzułmańska dziewczynka powinna być posłuszna, siedzieć cicho, modlić się i wykonywać rozkazy męskich członków rodziny. Jednak jej ciekawość świata zmuszała ją do zadawania niewygodnych pytań, przez co nieustannie wpadała w kłopoty. Pojawienie się w ich domu kuzyna Murada nieodwracalnie zmieniło jej życie. Murad wychowywał się w Stanach Zjednoczonych i jego spojrzenie na świat było odmienne niż w rodzinie Farity. Na siłę usiłowano zrobić z niego pobożnego muzułmanina.

W rodzinie Farity źle się działo. Każdy skrywał jakieś tajemnice. Niewygodna prawda musiała być ukryta, a za jej ujawnienie groziła kara. Farita opowiada historię swojej rodziny, losy jej członków, które czasem przerażały, a niektóre kończyły się tragicznie.

" U nas religia była sensem istnienia. A pytanie jej największym wrogiem." (str77)

Dorastając Farita zadawała coraz więcej kłopotliwych pytań, kwestionujących wiarę w Allacha. Wykrętne odpowiedzi tylko potęgowały jej ciekawość. Odkrywała różne rzeczy, które ją szokowały, a nie były dziełem Allacha jak jej wmawiano. Zaczęła myśleć racjonalnie i powoli odchodzić od religii, co stało się dla niej wyrokiem śmierci wydanym przez ojca, a brat miał być wykonawcą. W Arabii Saudyjskiej apostazja karana jest śmiercią.

Bardzo zmieniło ją spotkanie grupy gejów w Londynie. Od tego momentu zaczęła się jej reedukacja. Nowy świat podobał się się, choć czasem szokował. Zaczęła odkrywać się w nowej roli. Po obejrzeniu filmu "Submission" Theo van Gogha i lekturze książek piętnujących Boga i islam, zaczęła się jej świadoma edukacja w temacie religii. Modlitwę zastąpiła myśleniem. Chciała uświadamiać ludziom, że religia jest narzędziem zniewolenia. Wiedziała, że w tej sytuacji nie może wracać do domu. Musiała się ukrywać i walczyć o prawo do własnej tożsamości i wolności.

W ubieganiu się o azyl i zdobyciu dokumentów pomogli jej poznani przed laty przyjaciele z Londynu. Finansowo wspierała ją najstarsza siostra, która bardzo przeżyła śmierć swoich młodszych sióstr. Faritę czekało wiele dramatycznych chwil, gdyż brat nie odpuścił w poszukiwaniach jej i wymierzeniu zemsty. Żyła w ciągłym strachu. Ofiarami zemsty rodzinnej stali się bliscy Farity. Musiała żyć w ukryciu i nauczyła się z tym żyć. Czuła się w miarę bezpieczna, choć wiedziała, że brat nawet po śmierci ojca nie odpuści.

Skończyła studia, została lekarką i angażowała się w wolontariat. Pomagała uchodźcom. Wierzyła, że czyniąc dobro spłaca swój dług wobec ludzi, którzy jej pomogli.

Farita opowiada nie tylko o losach swojej rodziny, o swoim cierpieniu, lecz także ukazuje złożoność życia w Arabii Saudyjskiej. Kiedy dzieciom od samego początku wpajało się miłość do Allacha, uczono na pamięć Koranu i mówiąc wprost robiono wodę z mózgu. Opowiada też jak traktowane są kobiety, w zasadzie bez prawa do własnego zdania. Młode dziewczyny wydawane za mąż w nastoletnim wieku, często za starszych od siebie mężczyzn. Jak ludzie o odmiennych orientacjach seksualnych nie mają prawa do ujawnienia prawdy o sobie, bo karane to jest śmiercią. Pokazuje brutalność patriarchalnych tradycji.

To nie tylko historia o religii, to także opowieść o człowieczeństwie, odwadze i cenie jaką trzeba zapłacić za wolność.
" Bo tak naprawdę to nie religia czyni nas dobrymi. Wszystko zależy od tego, co w niej uznasz za swoje."

" Wiara to bardzo intymna, prywatna sprawa. Nie powinna być narzucana, nie powinna podlegać ocenie. Powinna wynikać z wewnętrznej potrzeby, a nie z obowiązującego w danym kraju prawa, czy przymusu narzuconego przez rodzinę." (str9)

Kolejna bardzo dobra książka Autora, która porusza do głębi, zmusza do refleksji i nie pozwala przejść obojętnie. Po raz kolejny przytoczona...

Nie ma ludzi niewierzących. Każdy w coś wierzy. Jeden wierzy, że Bóg jest, inny wierzy, że Go nie ma. To tak tytułem wstępu do recenzji tej niezbyt dobrej xiążki.
Przede wszystkim trudno mi uwierzyć, że to prawdziwa historia. Zagęszczenie nieprawdopodobnych zdarzeń wokół bohaterki, w kręgu jej znajomych i rodziny sprawia, że trudno mi uwierzyć, że to prawdziwa historia jednej kobiety. Raczej jestem skłonny uznać, że to zbiór prawdziwych historii ze świata islamu zamknięty w fikcyjnej postaci wymyślonej na potrzeby tej xiążki.
Skoro to podobno prawdziwa historia to ciekawy jestem czy Margielewski podzielił się honorarium z bohaterką xiążki, czy przytulił całą kasę dla siebie. Wypadałoby podzielić się skoro jego rola ograniczyła się do wysłuchania czyichś wyznań.
Przeszkadzało mi także, że opisując perypetie bohaterki Margielewski przemycał swoją krytykę religii jako takiej. Tak odbieram fragmenty xiążek Hitchensa i Dawkinsa, które zostały zamieszczone. Akurat "Boga urojonego" czytałem i jest to żenujący bełkot, który ośmiesza infantylność i narcyzm autora a nie religię jako taką.
Margielewski słynie z pisania xiążek na tematy związane z islamem bo w kraju takim jak Polska trudno zweryfikować prawdziwość tych historii.
Największą zaletą jest to, że czyta się to lekko. Z drugiej strony, to też wada bo czytałem to jak jakiś romans a nie traumatyczną historię.
To zdecydowanie nie jest literatura faktu.

Nie ma ludzi niewierzących. Każdy w coś wierzy. Jeden wierzy, że Bóg jest, inny wierzy, że Go nie ma. To tak tytułem wstępu do recenzji tej niezbyt dobrej xiążki.
Przede wszystkim trudno mi uwierzyć, że to prawdziwa historia. Zagęszczenie nieprawdopodobnych zdarzeń wokół bohaterki, w kręgu jej znajomych i rodziny sprawia, że trudno mi uwierzyć, że to prawdziwa historia...

Przerażająca, ale warta przeczytania

Przerażająca, ale warta przeczytania

Polecam

Polecam