Hop, siup, Stokrotko!

Książka zaczyna się obrazkami przyszłych możliwości, takich jak przyszła badaczka/stolarka/pisarka/lekarka/komiczka/ nauczycielka/gimnastyczka/prawniczka/wynalazczyni/tancerka/ artystka/inżynierka. Natomiast kończy się obrazkami słynnych (ale chyba nie w Polsce) kobiet, jak Serena Williams, Arunima Sinha-himalaistka, Sue Wimpenny - konstruktorka, Jane Goodall - zoolożka, Walentyna Tiereszkowa - kosmonautka, Josephine Reynolds - strażaczka. Na plus dużo pięknych obrazków, śliski kredowy papier, duży format książki, rymowane teksty, oraz afirmacja wzmacniająca dziewczynki, że: "Dziewczynki rządzą, a więc teraz Jestem dziewczynką powiedz! I jestem super, silna, dzielna! Naprawdę wszystko mogę!"

Mam mieszane uczucia co do tej książki. Z jednej strony bardzo podoba mi się styl ilustracji, z wiecznie zmęczoną, zblazowana miną Pana Pandy. Z drugiej strony nie przemawia do mnie przesłanie, że "liczą się dobre chęci". Owszem książka jest zabawna, bo prezenty wręczane przez Pandę dziwaczne i nietrafione. Wydaje mi się jednak, że takie uproszczone postawienie sprawy w kwestii dawania prezentów jest trochę niefajne. Wiem, że czasami zdarza się w życiu tak, że trzeba przyjąć nietrafiony prezent tak, by nie urazić ofiarodawcy, ale z drugiej strony jeśli ktoś ciągle daje bezsensowne, nietrafione i niepotrzebne prezenty, to może z nim coś jest nie tak i powinien się nad sobą zastanowić. Nie zawsze "liczą się dobre chęci". Czasem lepiej się zastanowić i dać naprawdę trafiony prezent. Już i tak świat cierpi z powodu nadmiernej konsumpcji i nadprodukcji odpadów, więc może lepiej uczyć dzieci bardziej rozsądnego podejścia do rzeczy, a książka trochę uzasadnia beztroskie podejście do przedmiotów.

Bóbr perfekcjonista musiał zawsze wszystko robić SAM, idealnie i starannie. Mimo, że jego przyjaciele pomogli mu z tortem, bóbr był wściekły. Musiał od nowa, sam, bez niczyjej pomocy, w nocy, robić nowy tort. Cieżko być perfekcjonistą, a jeszcze trudniej z kimś takim żyć, bo nawet jeśli chcesz pomóc, to nie możesz, bo on "zrobi to lepiej i szybciej" Mamy tu dużo super przekazów: - możesz prosić o pomoc - nie wszystko musi być idealnie wg twojego widzimisię - nie musisz wydatkować swojej energii siedząc po nocy, by było perfekcyjnie - może być coś zrobione po prostu dobrze - często mamy poczucie, że nasze urodziny, to taki wyjątkowy dzień i napinamy się, żeby wszystko tego dnia było idealne. Odpuść i ciesz się dniem, takim jakim jest, z koślawymi dekoracjami, gorzką lemoniadą i ciastem zakalcem!;)

Jedna z fajniejszych książek tych autorów z serii Amberek. Ilustracje są naprawdę ładne i ciekawe. Tekst całkiem zgrabnie przetłumaczony wierszem. Zebra cyrkowa chciałaby gdzieś osiąść na stałe, ale jej obecność zawadza staremu Kozłowi. Na szczęście błędy da się często naprawić.

Doskonała do przeczytania dzieciom, które wybierają się w podróż samolotem:) Kajtek i Zuzia Koala wybierają się samolotem do rodziny do Koala Lumpur :))) Idziemy razem z nimi do punktu odpraw, gdzie trzeba okazać bilet i paszport. Widzimy, jak walizy rodziny Koala wędrują na przenośniku taśmowym. Przechodzimy razem z nimi kontrolę bezpieczeństwa. Docieramy do hali odlotów - mama koala robi zakupy i kupuje bikini, tata kupuje perfumy dla babci, wspólnie jedzą lunch. Ucinają sobie krótką drzemkę, gdy nagle budzi ich komunikat - ostatnie wezwanie dla rodziny Koala! Lot przebiega bez zakłóceń i wkrótce rodzina może bawić się u babci na imprezie w Koala Lumpur! Polecam wszystkim dzieciom wkrótce lecącym samolotem - to perełka!

Od strony wizualnej książka jest naprawdę piękna, idealna do czytania jesienią. Treść jest prosta, oto mały jeżyk rośnie i jego mama oznajmia mu, że już czas na pierwszą samodzielną wielką przygodę. Książka może zachęcać maluchy do odważnego decydowania się na nowe wyzwania. Ale mnie czegoś tu zabrakło, bo przygoda zwierzątka jest taka dość nijaka, nieciekawa. Porywa go wiatr, rzuca gdzieś w śniegi. Potem znów wiatr zanosi go bezpiecznie do domu. W dodatku jeżyk widzi świat oczami swoich wyobrażeń, a niektóre z nich są trochę dziwne. Trochę niedopracowany pomysł, jeśli chodzi o treść.

Bałam się sięgnąć po tę pozycję, widząc tyle negatywnych opinii. Ciekawość okazała się silniejsza ;). Nie rozumiem skąd aż tak niska ocena. Fajna, wierszowana książeczka z humorem. Trzeba umieć nabrać trochę dystansu, bo nie każda historia musi kończyć się morałem. Ja z dziećmi mieliśmy prawdziwy ubaw ;) Jedyne co nam nie odpowiadało, to naprawdę brzydkie ilustracje...

Przepiękna opowieść, wspaniałe ilustracje i cudownie dobrane kolory - po prostu uczta dla oczu. Historia prosta, o tym, że nie zawsze wszystko jest tak, jak sobie zaplanujemy. Jednak nie należy się tym przejmować, bo efekt końcowy, mimo że inny od zaplanowanego, może zachwycić. Ale o co chodzi? Borsuk zaplanował sobie zrobienie ogródka. Z pomocą przyjaciół zrobił grządki, wszystko starannie wymierzył, użył nawet sznurka do wyznaczenia równych linii i zasiał swoje różnorakie nasiona. Przyszedł deszcz (OK),potem burza, a na koniec wichura. I pofrunęły wszystkie nasiona, i wszystkie plany borsuka porwał wiatr.... Był niepocieszony i próbował różnych zajęć, bo rozwiać swój smutek - trochę jogi, trochę malowania i czytania (zajęcia dla duszy),dużo spania, szorowanie podłogi (zajęcia dla ciała). Trochę czasu minęło, kiedy jego przyjaciele zapukali do drzwi. Okazało się, że nasionka uporządkowały się po swojemu tworząc przepiękną, barwną łąkę. Borsuk poczuł zachwyt i szczęście i uzmysłowił sobie, że to jego NAJPIĘKNIEJSZY OGRÓD :)))

Bajka obyczajowa dla dzieci z przesłaniem. Książka dużego formatu. Twarda oprawa. W minimalnym stopniu okładka lakierowana. Duża czcionka czarna lub biała w zależności od tła. Przepięknie zilustrował Marcin Minor. Treścią opowieść przypomina bardzo niedawno przeczytaną przez nas książkę ,,Kici tyci kociorożec ’’autorstwa Shannon Hale . W tamtej główny bohater kotek marzył by być kociorożcem. Tutaj spotykamy niezwykłego kotka Oskara, który chce być ptakiem i takim się czuje. Ma przyjaciółkę kotkę Plamkę , która go bardzo wspiera. Ptaki jednak nie pomagają mu. Właściwie nie widzą w nim duszy ptaka i bardzo się go boją. Do jakich ptaków Oskar przymierzał się ze swoją osobowością? Czy któreś z ptaków zaakceptowało go? Czy ktoś mu pomógł i w jaki sposób? Skąd się wzięła tytułowa nazwa Oskar Pazurek? Odpowiedzi na pytania znajdziecie w książeczce. Przesłanie książki jest takie jak jedna z mądrych myśli Małego Księcia według Antoinego de Saint- Exupéry’ego : „Dobrze widzi się tylko sercem. Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu.” Kotek potrzebował wsparcia i akceptacji. Jego wewnętrzne cechy charakteru i osobowości, były niewidoczne dla otoczenia. Chciał spełniać swoje marzenia. Nauka dla wszystkich ,że najważniejszych cech człowieka nie widać z zewnątrz. Trzeba oceniać ludzkie wnętrze, a nie powierzchowny wygląd. Oczy pozwalają widzieć i dostrzegać to co na zewnątrz, a serce czuje wewnątrz. To tak jak wartości niematerialne, uczucia , nie widać ich a istnieją. Prześliczna książka. Polecam dla dużych i małych dzieci. Przesłanie jest ponadczasowe.

Fajna pozycja o uważności, byciu tu i teraz, zawieszeniu się w teraźniejszości i dostrzeganiu piękna w pobliżu. Ciekawi mnie, czy wywołałaby jakichś efekt na dzieciach, które co rusz myślą o przyszłości i wybiegają myślami do przodu, zamiast cieszyć się obecną zabawą/zabawką/chwilą. Będę musiał to sprawdzić!

Strona wizualna tej książki całkiem fajna, kolorowa (choć na niektórych stronach zbyt pstrokata),czytelna. Więcej zarzutów mam do tekstu książki. Polski przekład był nudny, niezgrabny, wymęczony jakby. Zabrakło mi w nim lekkości i polotu. Dzieciaki w ogóle nie chciały jej przeczytać.

Pięknie ilustrowana książka o podróżowaniu pociągiem. Przystępna dla młodszych dzieci, które nie potrafią czytać i łatwa do przeczytania dla tych, które w czytaniu stawiają pierwsze kroki. To dobra pozycja dla tych, którzy kochają pociągi i dla tych, którzy nigdy pociągiem nie jechali (w książce jest krótka informacja o tym jak należy się zachować w pociągu, co może być przyczyną opóźnienia i kiedy najlepiej kupować bilety). Polecam

O żyrafie Gerardzie książeczka to jest, co wysoka była o szyjki przepięknej ale koślawych kolanach. Dobra była w staniu nieruchomo i zjadaniu listków z wysokiego drzewa ale już w tańczeniu to nie za bardzo, a przecież niebawem miał się odbyć wielki coroczny konkurs tańca w dżungli. Książeczka o tym jak oswajać to co nas lęka, uczyć się rzeczy wydawać by się mogło zupełnie poza naszymi zdolnościami oraz przełamywać swoją wstydliwość. Książka i zabawna i wzruszająca. Choć nie zrobiła na nas wielkiego wrażenia to jednak kilka razy ją przeczytaliśmy i wróciła do biblioteki. 

Piękna książka ze wspaniałym przesłaniem. W dzisiejszym podzielonym świecie brakuje nam zwykłej, ludzkiej życzliwości i empatii. Książeczka zachęca dzieci do wyobrażenia sobie świata, w którym ludzie się dla siebie dobrzy i mili. Odpowiada na pytanie, co można zrobić, by to marzenie stało się prawdą? Niewiele! Można się uśmiechnąć, przytulić kogoś smutnego, potrzymać za rękę, włączyć kogoś do zabawy, posłuchać kogoś, przepuścić w kolejce..... małe, drobne, codzienne gesty, a tak ważne! Książkę zilustrowało grono najróżniejszych ilustratorów i nie jestem pewna, czy to jest wada, czy zaleta tej książki. Ilustracjom brak spójności, ale też ciekawią różne style, mniej lub bardziej atrakcyjne. Oceńcie sami.

Jak to się mówi, nie taki diabeł straszny jak go malują🙂👍Moje dzieci uwielbiają książeczki- bajeczki Amberka, Są piękne, kolorowe, mają zwiększony format i przesłanie, mądre, proste i takie, które dotrze do dzieci . Autorki w bardzo humorystyczny sposób pokazują jak pokonać lęk przed nieznanym. W pewną ciemną i straszną noc królik ucieka przed lisem. Kiedy już szczęśliwy dociera do domu i zamyka sie w nim na cztery spusty, słyszy pukanie, a raczej dobijanie! Okazuje się, że inne zwierzątka też szukają schronienia przed lisem i po kolei na progu domu lisa pojawiają się Pan kaczor, mała myszka, owieczka a w końcu mały, zapłakany lisek, ktory zgubił gdzieś swoją mame... I jak go zostawić samego w ciemną noc na pastwę losu? Książeczka skierowana do maluchów. Ta rymowana opowieść jest pochwałą przyjaźni, pomagania sobie w trudnych chwilach, dzielenia się ze sobą tym co się ma, nawet malutką norką i jeszcze mniejszym łóżeczkiem. Ilustruje powiedzenie, że strach ma wielkie oczy ! Polecam.

Lubicie burzę? Ja lubię ale gdy jestem z kimś w domu :) Gdy nocą szaleje burza Szop nie chce być sam. Mimo ulewy postanawia wyjść z domu, by przeczekać burzę u jednego z przyjaciół. Kto udzieli mu schronienia? Przecież " to straszne być samemu w taką noc jak dziś". "Mogę wejść" - Marsha Diane Arnold, ilustrowana przez Jennie Poh to wzruszająca książka, która uczy o prawdziwej przyjaźni. Kolejna mądra książeczka z serii Przyjazna Łapka w naszej biblioteczce.