The Atlas Six

To książka, która, z tego, co widziałam na TikToku, zawiodła wiele osób. Ja jednak mam zupełnie inne odczucia, bo mnie całkiem się podobała i wciągnęła bardziej, niż się spodziewałam (co może być spowodowane tym że zupełnie nie wiedziałam po co sięgam, poza tym że to fantastyka).

Na początku obawiałam się, że nie polubię żadnego z bohaterów, i szczerze mówiąc, początkowo faktycznie było to trudne. Postacie wydawały się dość chłodne, ciężkie w odbiorze, a czasem nawet wkurzające, ale z czasem zaczęłam je lepiej rozumieć i ostatecznie się do nich przekonałam.

Trochę rozczarowało mnie to, że mój typ co do tego, kto zostanie wyeliminowany, się nie sprawdził. (Może nie był to oczywity typ ale szczeże miałam na niego nadzieje bo ta postać najmocniej mnie denerwowała).

Ogromnym plusem książki jest język, jakim została napisana. Styl autorki bardzo mi się podobał, jest specyficzny, momentami wymagający, ale jednocześnie bardzo klimatyczny. Widać też, że miała konkretny pomysł na tę historię, a system magii oparty na rzeczywistej fizyce wypada naprawdę ciekawie i oryginalnie.

Jedyną rzeczą, która mnie trochę zaskoczyła (i niekoniecznie pozytywnie),były sceny 18+. Gdybym wcześniej wiedziała, że książka zawiera takie elementy, w tym wątek trójkąta, to być może zastanowiłabym się dwa razy, zanim po nią sięgnę.

To książka, która, z tego, co widziałam na TikToku, zawiodła wiele osób. Ja jednak mam zupełnie inne odczucia, bo mnie całkiem się podobała i wciągnęła bardziej, niż się spodziewałam (co może być spowodowane tym że zupełnie nie wiedziałam po co sięgam, poza tym że to fantastyka).

Na początku obawiałam się, że nie polubię żadnego z bohaterów, i szczerze mówiąc, początkowo...

Nie skończyłam tej książki, a właściwie nie, inaczej: przeczytałam coś ze 360 stron, a resztę kartkowałam. Tak źle i nieciekawie nie było już od dawna.

Co ja tu dostałam? Bibliotekę z niezwykłymi dziełami, którą należy strzec przed rabusiami. Kogo zatem zatrudniają do tego zadania? Ano zbierają sześć osób i po pewnym czasie pięć z nich "zda", a jedna odpadnie — jakkolwiek to brzmi. Zaczynają się układy i układziki, bohaterowie wchodzą w interakcje i pilnują księgozbioru...

Pilnują? Pf! I jak to brzmi — fabuła miała się kręcić wokół ataków na Bibliotekę i wyborze szóstej, zbędnej osoby. A co ja dostaję? Dostaje jeden jedyny włam i w pizdu pierdolenia pseudofilozoficznego. Nie podoba mi się ten nieudany freudowski wywód, który tworzony jest wokół naszych bohaterów.

To banda pretensjonalnych, zadufanych w sobie klasistów, a autorka opisuje ich jako bardzo skomplikowane stworzenia, wiecie, z motywacją, z przeszłością, z charakterem. Cała ta banda ślizga się po tej samej sadzawce charakteru, nic poza imionami i mocami ich od siebie nie różni, tak się mi ze sobą zlewali. Relacje międzyludzkie? Oparte na wyzysku mocy, wyzwiskach i seksie przygodnym w różnych konfiguracjach, także nie szukajcie czegoś głębszego i bardziej logicznego, tego tu nie znajdziecie.

Ale muszę przyznać, że początek był dobry. Ich werbowanie było dobrze opisane, i chociaż powód przystąpienia Libby jest płytki, ale okej, może być i tak. I fajnie było aż do chwili po ataku. Bo później, jak nadmieniłam, teoretycznie pierwszoplanowy wątek poleciał w siną dal, a zajęła go szkolna drama. Koniec, cóż, przekartkowany i, oj, był ciekawy, był był. Ale nie zastąpi mi on zmarnowanego potencjału i nie nadrobi mierności środka książki. No sorry, ale to nie jest ani dobra opowieść psychologiczna, ani filozoficzna, a już na pewno nie jest to fantastyczne fantasy.

Chyba mam pecha do dzieł od wydawnictwa You&Ya, bo to już trzecia/czwarta książka od nich, którą traktuję jak barachło. Ale okej. Okej. Czy zabiorę się za tom drugi? Nie, mowy nie ma. Popatrzyłam sobie na komentarze ludzi i piszą, że filozofowanie autorce nie przeszło, więc po prostu nie.

Nie skończyłam więc oceny nie ma, ale gdybym miała jakoś wypowiedzieć się co do skali, to jest to dostateczny z minusem. Podwójnym (czy też na szynach)

Nie skończyłam tej książki, a właściwie nie, inaczej: przeczytałam coś ze 360 stron, a resztę kartkowałam. Tak źle i nieciekawie nie było już od dawna.

Co ja tu dostałam? Bibliotekę z niezwykłymi dziełami, którą należy strzec przed rabusiami. Kogo zatem zatrudniają do tego zadania? Ano zbierają sześć osób i po pewnym czasie pięć z nich "zda", a jedna odpadnie — jakkolwiek...

Jeżeli rozczytujecie się w motywie Dark Academia i czytaliście już “Serketną Historię” Donny Tartt, to poczujecie się jak w domu. Rozpoznacie, że historia nie gna z fabułą na łeb na szyję, a bardziej rozgrywa się w przemyśleniach bohaterów, w budowaniu relacji i reagowaniu na sytuację. To zdecydowanie najmocniejsza część książki - czytanie rozdziałów z perspektywy postaci. Olivie Blake bardzo umiejętnie zostawia haczyki na końcu danej części i gnacie dalej, byle się dowiedzieć, o co chodzi. Spoiler? Nie dowiecie się. Historia bardzo wodzi czytelnika za nos. W pewnym momencie możecie zacząć kwestionować, co dzieje się naprawdę, a co tylko w głowach bohaterów.

Bohaterowie są dość… archetypowi i pewnie takie miało być założenie. Libby, Nico, Parisa, Reina, Callum i Tristan są w jednymi z najpotężniejszych Medejów na świecie, więc naturalnie, mają o sobie dość wysokie mniemanie. Bardzo ciekawie rozwijała się moja relacja z nimi. Na początku nie lubiłam dosłownie nikogo, a potem, przez cały czas czytania, przeskakiwali w rankingu dosłownie w czasie rzeczywistym - z jednym tylko wyjątkiem. Callum od początku wywoływał we mnie agresję i nie zmieniło się to absolutnie do samego końca. Natomiast na sam koniec bardzo empatyzowałam z Parisą i Tristanem, którzy z początku byli mi bardzo obojętni.

I tutaj można by przejść do części, co mi się podobało i nie podobało. Ale zadziwiająco, w tej książce to się bardzo mocno łączy. Właściwie jedynym elementem, który ewidentnie mi się nie podobał był wyłącznie moment pewnej potyczki na zupełnym początku historii. Był dla mnie bardzo naciągany, nie byłam w stanie w niego uwierzyć i pozostawił po sobie wyłącznie niesmak. Mam też trochę problem z zawiązaniem finalnej intrygi. Jeżeli rozwiąże się w sposób, jaki sugeruje nam książka, to będę akurat bardzo rozczarowana. Mam natomiast jedną teorię w tym temacie, a Atlas już udowadniał, by nie wierzyć, w to co się widzi, więc na razie jej się trzymam.

To, co było dla mnie momentami problematyczne to sporo wzmianek o fizyce i filozofii. Ale głównie dlatego, że ostatnimi czasy miałam czas czytać tylko przed snem, więc mój mózg nie zawsze mógł nadążać. Jak nie macie tego problemu (albo Wam nie przeszkadza),to śmiało, lećcie z tematem.

Podsumowując, czy polecam The Atlas Six? Tak, to naprawdę solidna książka, a serię będę na pewno kontynuować. :)

Jeżeli rozczytujecie się w motywie Dark Academia i czytaliście już “Serketną Historię” Donny Tartt, to poczujecie się jak w domu. Rozpoznacie, że historia nie gna z fabułą na łeb na szyję, a bardziej rozgrywa się w przemyśleniach bohaterów, w budowaniu relacji i reagowaniu na sytuację. To zdecydowanie najmocniejsza część książki - czytanie rozdziałów z perspektywy postaci....

Czytało się super, głównie dzięki magii i powiązanymi z nią zagadkami fizycznymi. Czasem czułam się jak w Hogwarcie, ale potem pojawiały się zawiłe intrygi czy sceny dla dorosłych... Prowadzenie narracji z perspektyw wszystkich sześciu bohaterów było powiewem świeżości.

Czytało się super, głównie dzięki magii i powiązanymi z nią zagadkami fizycznymi. Czasem czułam się jak w Hogwarcie, ale potem pojawiały się zawiłe intrygi czy sceny dla dorosłych... Prowadzenie narracji z perspektyw wszystkich sześciu bohaterów było powiewem świeżości.

Powiem szczerze - mocno się zmęczyłam czytając tą książkę.

Generalnie nie mam problemu z przeskakiwaniem pomiędzy punktami widzenia różnych bohaterów, ale 6 różnych "narratorów" sprawiło, że przez dobrą 1/3 książki nie mogłam się do końca połapać kto jest kim. Język tego "dzieła" również nie do końca do mnie trafiał, miałam wrażenie, że autorka momentami sama nie wie co chciała napisać. Dodatkowo- fabuła - po przeczytaniu całości nie dość, że nie jestem pewna jaki był główny wątek, jeszcze okazuje się, że będzie kontynuacja, po którą wcale nie miałam ochoty sięgać biorąc pod uwagę jak zmęczyła mnie pierwsza część.

Niestety muszę powiedzieć, że to jedna z gorszych w moim odczuciu książek, jakie mam w swojej mini biblioteczce.

Powiem szczerze - mocno się zmęczyłam czytając tą książkę.

Generalnie nie mam problemu z przeskakiwaniem pomiędzy punktami widzenia różnych bohaterów, ale 6 różnych "narratorów" sprawiło, że przez dobrą 1/3 książki nie mogłam się do końca połapać kto jest kim. Język tego "dzieła" również nie do końca do mnie trafiał, miałam wrażenie, że autorka momentami sama nie wie co...

Some gorgeous sentences couldn’t save this from feeling like pretentious word vomit - overdone, and I’m still not even sure what the story was. Left me completely confused, which is heartbreaking because based on the premise I am the target audience for this book.

Some gorgeous sentences couldn’t save this from feeling like pretentious word vomit - overdone, and I’m still not even sure what the story was. Left me completely confused, which is heartbreaking because based on the premise I am the target audience for this book.

„The Atlas Six” – Olivie Blake
3/10 – już dawno nie dałam tak niskiej oceny. Nie polubiłam żadnego z bohaterów – ani na początku, kiedy dopiero ich poznawałam, ani później, gdy miałam ich już lepiej „rozgryźć”. Styl też mocno mnie męczył. Nie wiem, na ile to kwestia tłumaczenia, a na ile samej autorki, ale zdania są tak długie i niezgrabne, że często musiałam czytać je po kilka razy, żeby w ogóle zrozumieć sens. Na domiar złego, dopiero pod koniec zorientowałam się, że to dopiero pierwszy tom cyklu – i zamiast domkniętej historii dostałam urwany wstęp, który wcale nie zachęcił mnie do sięgania po kolejną część. Pomysł może i miał potencjał, ale wykonanie mega słabe.

„The Atlas Six” – Olivie Blake
3/10 – już dawno nie dałam tak niskiej oceny. Nie polubiłam żadnego z bohaterów – ani na początku, kiedy dopiero ich poznawałam, ani później, gdy miałam ich już lepiej „rozgryźć”. Styl też mocno mnie męczył. Nie wiem, na ile to kwestia tłumaczenia, a na ile samej autorki, ale zdania są tak długie i niezgrabne, że często musiałam czytać je po...

The atlas six to moje odkrycie tego miesiąca. Bardzo bałam się chwycić następną książke tej autorki gdyż sami w eterze w ogóle mi sie nie podobało i się zniechęciłam. Ale spróbowałam I naprawdę była to przyjemna lektura. Były tu ciekawe tematy poruszony I widać że autorka zrobiła duży research na temat fizyki I jak niektóre prawa działają. A zakończenie bardzo przyjemne i się w ogóle nie spodziewałam takich zdarzeń.

The atlas six to moje odkrycie tego miesiąca. Bardzo bałam się chwycić następną książke tej autorki gdyż sami w eterze w ogóle mi sie nie podobało i się zniechęciłam. Ale spróbowałam I naprawdę była to przyjemna lektura. Były tu ciekawe tematy poruszony I widać że autorka zrobiła duży research na temat fizyki I jak niektóre prawa działają. A zakończenie bardzo przyjemne i...

Początek był dla mnie małym rozczarowaniem, miałam ogromny problem z odnalezieniem się w tej historii. Z czasem było jednak coraz lepiej.
Książka napisana w ciekawy sposób, właściwie czytelnik ma problem z odróżnieniem tych dobrych, czy tych złych bohaterów. Nie wiadomo komu ufać.
Jestem zaciekawiona kolejnymi częściami i od razu sięgam po kolejny tom.

Początek był dla mnie małym rozczarowaniem, miałam ogromny problem z odnalezieniem się w tej historii. Z czasem było jednak coraz lepiej.
Książka napisana w ciekawy sposób, właściwie czytelnik ma problem z odróżnieniem tych dobrych, czy tych złych bohaterów. Nie wiadomo komu ufać.
Jestem zaciekawiona kolejnymi częściami i od razu sięgam po kolejny tom.

Przekonajmy się, czy „The Atlas Six”, „Te Atlas Paradox” i „The Atlas Complex” Olivie Blake to jedna z wybitniejszych serii z nurtu dark academia, czy raczej Akademia Pana Kleksa (w najgorszej filmowej odsłonie). Dziesięć argumentów w obronie książki, dziesięć przeciw, a także miniwywiad z autorką ilustracji, o których złego słowa powiedzieć nie mogę :)

Przykłady mocnych i słabych stron powieści zaczerpnęłam ze wszystkich trzech tomów, lekkie spoilery dotyczą tylko pierwszego.

Przekonajmy się, czy „The Atlas Six”, „Te Atlas Paradox” i „The Atlas Complex” Olivie Blake to jedna z wybitniejszych serii z nurtu dark academia, czy raczej Akademia Pana Kleksa (w najgorszej filmowej odsłonie). Dziesięć argumentów w obronie książki, dziesięć przeciw, a także miniwywiad z autorką ilustracji, o których złego słowa powiedzieć nie mogę :)

Przykłady mocnych...