Duch Święty. Tchnienie życia Kościoła

Wspaniała książka, którą polecam każdemu - zarówno wierzącym, jak i wątpiącym. Napisana przystępnym językiem, ale wciąga lepiej niż niejedna powieść. Opisuje, przypomina i wyjaśnia czym jest Eucharystia, a także jej żydowskie korzenie. Jestem pewna, że będę do niej wracać.

Ciężko mi jednoznacznie ocenić tą książkę, bo jeśli chodzi o warstwę literacką, to czyta się ją bardzo dobrze, z zainteresowaniem. Jeśli chodzi o tematykę, to papież dotyka w niej istotnych problemów stanu duchownego i zakonnego - ale właśnie tylko dotyka, sygnalizuje je. Mi brakuje jakiejś głębi w tych komentarzach, szerszego wejścia w temat, mimo, że okładka zapowiada głębię wypowiedzi papieża. Materiał zebrany w książce mógłby posłużyć do napisania dłuższego wywiadu w jakimś czasopiśmie, ale dla mnie jest trochę zbyt mały, żeby robić z niego książkę i mimo wszystko mam nadzieję, że kiedyś tematyka poruszana w wywiadzie zostanie rozszerzona przez papieża, bo czuję niedosyt.

Bardzo szczegółowo i analitycznie napisana biografia świętego Pawła, jednego z ojców Kościoła Katolickiego. Dzieje przemiany i niezłomności niestrudzonego głosiciela Ewangelii na tle uwarunkowań społecznych i historycznych, ze szczególnym uwzględnieniem ścierania się judaizmu z dopiero powstającą religią chrześcijańską. Dzieło obszerne, które momentami może przytłaczać szczegółowością w odniesieniu do dawnych nazw geograficznych. Autor nie stroni też od pewnych dywagacji i hipotez, uzupełniając w ten sposób brak zachowanych informacji co do określonych zdarzeń. Książka jest bardzo wartościowa, stanowiąc bogatą syntezę życia i nauczania świętego Pawła.

Książka napisana z piękną wrażliwością. Postacie Apostołów ukazane są w sposób przenikliwy, inspirujący, otwierający. Wnikliwa ale zwięzła analiza ukazuje nam głębię nie widoczną czasem na pierwszy rzut oka. Zachwyciły mnie analizy znaczeń konkretnych słów różnica między Filo se a Agopo se w rozdziale o Św. Piotrze. . Obawiałam się języka ale był bardzo przystępny.

Ks. Michael w przystępny sposób pisze o nauczaniu KK w świetle godności osoby ludzkiej, naturą rzeczy i jej "przeznaczeniowości". Niby oczywiste, a jednak warte przypomnienia i rozjaśnienia tematu w szerszym kontekście niż trzy punkty Katechizmu. Jeśli katecheza stałaby na takim poziomie, na jakim bym sobie życzył, chciałbym aby to była jedna z lektur przy poruszaniu tego tematu.

Chcąc lepiej zrozumieć seksualność należy przyjrzeć się temu zagadnieniu z różnych perspektyw. Właśnie taki pogląd oferuje D. Mattson w swojej książce, będącej zarazem jego osobistym wyznaniem. W kilku częściach autor porusza różne zagadnienia seksualności. Odnajdziemy tam osobiste zmaganie z grzechem nieczystości, odrzucenie przez środowisko, pragnienie powrotu do Kościoła, chęć zrozumienia swojej tożsamości oraz próby akceptacji swojej ułomności, która w przypadku Mattsona nie oznacza bezradnego trwania w grzechu. Swoją postawą Mattson udowadnia, że homoseksualizm nie określa człowieka, lecz jego zachowania i emocje, które, jak sam wskazuje, nie powinny zawładnąć człowiekiem, gdyż tak hedonistyczny sposób życia zniewala i deprecjonuje ludzką godność. Narracja pierwszoosobowa jeszcze dogłębniej pozwala czytelnikowi pojąć emocjonalne zmaganie się z grzechem, jakiego doświadczał autor przez długie lata. Jego sposób narracji przybliża czytelnikowi ból i niemoc, wynikające z poczucia osamotnienia i odrzucenia. Szukając własnej tożsamości, próbując zrozumieć siebie i swoje zachowania warto mieć dobry przewodnik, który pomoże rozwikłać najbardziej problematyczne kwestie dotyczące cielesności, seksualności i emocjonalności. Po lekturze tej książki, wydaje się, że najlepszym przewodnikiem tego typu jest książka osoby, która sama tego doświadczyła.

Swietna pozycja, choć zawiera elementy teologii zstąpienia, ktora została odrzucona przez wiele Kościołów chrześcijańskich, w tym Kościół katolicki. Myślę, ze nie jest to kwestia intencji autora, a raczej konsekwencja wielu lat nauczania zawierającego taką interpretację. Mimo wszysyko warto przeczytać. Ukazuje spójność Słowa Bożego, ujmuje historię zbawienia w sposób zapalający do tego, aby chcieć dowiedzieć się jeszcze więcej, odkrywa elementy interpretacji pewnych zachowań Jezusa, ktorych nie sposób zrozumieć bez podanego kontekstu.

Żyjemy w świecie hałasu, nadmiaru informacji, rozwijającej się technologi. Sięgnęłam po książkę ze względu na MOC, I nie zawiodłam się. W ciszy spotykamy Boga, sam na sam. Cisza to spotkanie, ciszy nie czujemy ona jest. W ciszy pojawiają się najlepsze rozwiązania, rodzi się miłość, której doświadczając przekazujemy innym. Nie jest zarezerwowana tylko do zakonów. Wystarczy się zatrzymać, znaleźć miejsce zamilknąć i słuchać wschłuchiwać się w ciszę. Być w Obecności sam na sam. Po pewnym czasie zorientujemy się że bez ciszy nie potrafimy już żyć. Nasze życie się zmieni. Milczenie naprawdę ma MOC. Książkę mam, i często do niej wracam. Gorąco polecam

Niniejszą opinię piszę z perspektywy dwudziestokilkuletniego mężczyzny. Tej książki nie potrafiłem czytać jednym ciągiem — bywało, że do tę samą stronę musiałem czytać kilkukrotnie. Niesie ona ze sobą ogromną wartość i uważam, że jest szczególnie aktualna w dzisiejszych czasach, niezależnie od płci czy wieku czytelnika. Została napisana w formie podręcznika, jednak nie byłem w stanie stosować jednocześnie wszystkich zawartych w niej wskazań. Myślę, że jest to lektura, do której warto regularnie wracać, podobnie jak czynił to św. Franciszek Salezy. Bardzo serdecznie polecam ją wszystkim.

Przeprowadzony przez amerykańską dziennikarkę wywiad z biskupem z Kazachstanu posiada klarowną strukturę z trafnymi i logicznie naprowadzającymi na kolejne wątki podejmowanych tematów pytaniami, które zapewniają dobrze przyswajalną ciągłość tekstu. Poruszane tematy zostały dobrane właściwie i są bardzo interesujące. Na szczególną uwagę zasługują dzieje Kościoła prześladowanego w Związku Sowieckim oraz perypetie młodego Antoniusa-Atanasiusa na „zgniłym Zachodzie”, gdzie zetknął się z nieznanymi wcześniej wynalazkami handkomunii tudzież efektami teologii wyzwolenia. Po przedstawieniu nader interesujących niuansów z życia biskupa i jego rodziny wywiad odsłania jego stanowisko na ważkie problemy współczesnego świata i Kościoła. Wywiadowany hierarcha stawia na temat kondycji Kościoła współczesnego bardzo bolesną, lecz rzeczową diagnozę: „Największą męką Kościoła nie jest prześladowanie z rąk jego zewnętrznych wrogów, lecz z rąk jego wrogów wewnętrznych: bezwzględnych ludzi pozbawionych wiary, którzy zdołali zdobyć wysokie i wpływowe stanowiska kościelne.”. W kolejnych rozdziałach biskup przedstawia składniki największego kryzysu, jaki dotychczas dotknął Kościół w zakresie: liturgii, doktryny wiary i moralności, prawości życia wiernych i kościelnej hierarchii oraz zaniku prowadzenia przez nich autentycznego życia duchowego. Z treści książki odsłania się wizerunek biskupa prawdziwie zatroskanego o sprawy najważniejsze: zbawienie dusz oraz Eucharystycznego Pana, który stale żyje i zwycięża – Christus vincit! Merytoryczne wątpliwości budzą jedynie dwa fragmenty książki, wynikające być może z wadliwego tłumaczenia. Na s. 130 biskup przekreśla możliwość wspólnej modlitwy chrześcijan z żydami ze względu na odrzucanie przez nich Boga w Trójcy Świętej. Dopuszcza jednak – w drodze wyjątku – wspólną recytację psalmów przy okazji sytuacji tragicznych. W następnej odpowiedzi, dopytany przez dziennikarkę, odrzuca jakąkolwiek możliwość wspólnych modłów, nawet tekstami biblijnymi, czym przeczy uprzedniej własnej deklaracji. Na s. 213-214 rozmówca, po zdecydowanym sprzeciwie wobec udzielania Komunii św. niekatolikom, stwierdza, że protestanci i prawosławni w obliczu duchowej potrzeby lub śmierci mogą przyjąć Komunię św. duchową na sposób znany tylko Bogu. Komunia św. duchowa ma prawie tę samą wartość co sakramentalna, więc trudno przyjąć, jak można nie dopuszczać kogoś do jednego rodzaju zjednoczenia z Bogiem, a zalecać drugi. Poza tym całość lektury należy ocenić jako godną najwyższego uznania i polecenia.

Książka pt. „O naśladowaniu Maryi” napisana przez nieocenionego Tomasza a Kempisa jest nieco mniej znaną niż rozważania pt. „O naśladowaniu Chrystusa” refleksją autora na wybrany temat wyznaniowy. Tym razem przedstawił on wizerunek Chrystusa przez pryzmat postaci i uczuć Marii – jego matki. W ten sposób książeczka pt. „O naśladowaniu Maryi” jest czymś w rodzaju uzupełnienia sztandarowego dziełka Tomasza a Kempisa, której przesłanie wpisuje się w nurt literatury mariologicznej. Autor zwraca uwagę na pomijany (raczej delikatnie zaznaczony) w treści Biblii wątek cierpienia Marii zaistniałego w związku z męką jej syna. Treść książeczki niewątpliwie skłania do rozważań, aczkolwiek ta raczej adresowana jest dla osób głęboko wierzących.

Ta książka to krótki przegląd herezji wczesnochrześcijańskich, pozycja dobra dla niewtajemniczonych. Jednakże ks. Pietras używa dość dziwnego słownictwa, czym momentami wprawiał mnie w konsternację i sama się zastanawiałam czy nie wygłasza teraz jakichś herezji. W paru miejscach pisał o adopcjonistach i innych, podobnych heretykach, mówiąc, że nie akceptowali bóstwa Chrystusa z powodu monoteizmu. To sugeruje, że katolicyzm i sporo innych odłamów chrześcijaństwa wyznaje politeizm, co jest oczywiście kompletną bzdurą. W innym miejscu czepia się opisu cudownych narodzin Chrystusa, w których wychodzi On z łona Maryi bez przebijania błony dziewiczej. Nie twierdzę, że nie ma racji pisząc, że autor tego tekstu ujmuje człowieczeństwu Chrystusa, jednak potem twierdząc, że "Chrystus urodził się jak każdy inny człowiek" przeczy uznanemu dogmatowi, który mówi, że Maryja na zawsze pozostała dziewicą. Nie mogę tej książki polecić z czystym sumieniem każdemu, bo osoby mniej wtajemniczone w wiarę katolicką mogą z niej wyciągnąć błędne wnioski.

Jaki pasterz, takie owce. Kapłan jako żertwa. Kapłan powinien dawać przykład we wszystkim ! Świętość kapłana pomaga uświęcać wiernych. Bóg odrzuca wszelką imitację. Nadmierna ilość ozdób i nieumiarkowane umiłowanie luksusów dowodem wewnętrznej nagości ! Dobrobyt jest szkodliwy dla kapłaństwa. Czas kapłana nie należy do niego, należy do Boga. Zawodzimy, gdy okazujemy niepełne posłuszeństwo Jego woli. Głównym przedmiotem troski proboszcza powinno być Tabernakulum, a nie plebania. Czyż Król nie powinien mieć lepszego domu niż Jego ambasador ? Ludzie powrócą do Boga przez pokorę. Magna abusio est habere os in brevario, cor in foro, oculus in televisifico. Od siebie mogę dodać, że kapłan powinien być cierpliwy, uprzejmy, opanowany, otwarty ale też i stanowczy, jednak bez oschłości. Itd. Radość bycia kapłanem !

Ze względu na przerażający wygląd i prymitywne zachowania, potwory utożsamiane są z wcieleniem zła. Od zarania dziejów pojawiały się w wierzeniach ludowych i opowieściach, a łączone z niezrozumiałymi zjawiskami, stanowiły przestrogę przed lekkomyślnością. W ofercie Wydawnictwa W drodze znalazł się "Podręcznik łowcy potworów". Wyzwanie, jakie przed czytelnikiem stawia Diego Goso, jest jednoznaczne: "Pokonaj wady, lęki, pożądania!" Po lekturze będzie wiadomo, jak tego dokonać. Schematyczny układ dziesięciu rozdziałów (każdy został poświęcony jednemu potworowi) zawiera proste wyjaśnienia pięciu najważniejszych zagadnień: występowanie potwora w świecie fantazji, przejawy jego mocy w codziennym życiu, charakteryzujące go cechy (ich znajomość bez wątpienia okaże się przydatna w czasie walki z nim),obecność potwora w Kościele (szczególny nacisk położono na parafię) oraz najbardziej skuteczne sposoby umożliwiające jego pokonanie. Dobór właśnie takich zagadnień został dokonany z pełną odpowiedzialnością, o czym łatwo przekonać się podczas lektury. Rozważania Diego Goso są interesujące. Ogrom pracy włożonej w powstanie "Podręcznika łowcy potworów" świadczy o głębokiej znajomości tematu oraz odpowiedzialności i kompetencji autora. Dzięki jego zaangażowaniu, czytelnik ma okazję poznać (od najgorszej strony) karmiącego się emocjami wampira, nastawionego na fałsz i hipokryzję ogra, niezdolnego do podjęcia odpowiedzialności oraz stale krytykującego teraźniejszość ducha, doskonałego twórcę bałaganu poltergeista, niechętnego do podejmowania wysiłku zombie, a także ceniącą nade wszystko gniew barshee i kłamliwe syreny. Mowa jest również o wilkołakach z nieograniczoną potrzebą posiadania, czarownicach z mrocznym sercem i diable, który wytrwale atakuje człowieka, by poróżnić go z Bogiem. Publikacja Wydawnictwa W drodze, choć nie jest opasłym tomem, zawiera mnóstwo interesującej treści. Diego Goso w swoich przystępnych rozważaniach odwołuje się do legend, fantastycznych opowieści, wierzeń ludowych, sięga zarówno do Biblii jak i folkloru wielu kultur oraz zapisów mitologicznych, nawiązuje do scen filmowych i sztuk teatralnych. Dzieli się mądrością porzekadeł. Przytacza nauczanie Kościoła Katolickiego (słowa papieża Benedykta XVI i modlitwa do św. Michała Archanioła). Tekst wzbogacają pochodzące z wielu źródeł wymowne czarno-białe ilustracje oraz grafiki (wraz z okładką),a także liczne wyliczenia i wypunktowania. Pomocą służy zamieszczony na końcu książki materiał szkoleniowy, prezentujący zasady idealnego treningu łowcy. Publikacja Wydawnictwa W drodze pokazuje, że walka z potworami jest najlepszym sposobem na ocalenie duszy. A ponieważ chrześcijanin wierzy, że tam, gdzie jest Bóg, nie ma miejsca dla Złego, warto sięgnąć po "Podręcznik łowcy potworów" i dostosować się do polecenia Diego Goso: "Pokonaj wady, lęki, pożądania!" Walka ze złem trwa. I trwać będzie. Warto się zaangażować. I to jak najszybciej.

Znany amerykański duchowny (żył w latach 1895-1979) pisze tym razem o znaczeniu 7 sakramentów. W bardzo ciekawy i poruszający sposób ukazuje, jak dzięki widzialnym znakom możemy dostąpić niewidzialnej łaski. Wyjaśnia, dlaczego jedynie w Eucharystii możemy dotykać żywego Chrystusa, dlaczego grzechy podczas spowiedzi muszą być wyznane księdzu, dlaczego Sakrament Namaszczenia Chorych to wcale nie "ostatnie namaszczenie" i czemu Chrzest Święty zostawia w nas trwały znak. Arcybiskup pisze też o nierozerwalności małżeństwa, porównując je do relacji Chrystusa i Kościoła. Lektura, którą każdy katolik powinien poznać.

„Szczęśliwa, po tysiąckroć szczęśliwa jest dusza na ziemi, której Duch Święty objawia Tajemnicę Maryi, by ją poznała.” To nie jest książka do czytania – to książka do przeżywania. To kopia rękopisu św. Ludwika Maria Grignion de Montfort, francuskiego mistyka z XVIII wieku. Spisana podobno w ciągu trzech dni, w formie listu. Na początku jest notatka:
„Kopia rękopisu, który zmarły Pan de Montfort napisał własnoręcznie i wysłał pewnej pobożnej osobie.” Niektóre fragmenty zostają we mnie na długo: * „Duszo, co czynisz? Jakie środki wybierzesz, by wznieść się tam, gdzie Bóg cię wzywa?” * „Aby znaleźć łaskę Boga, trzeba znaleźć Maryję.” * „Nie ma miejsca, gdzie stworzenie mogłoby znaleźć Boga bliższego niż w Maryi.” To książka, która nie daje odpowiedzi – ona przemienia. Wzywa do oddania. Do życia w pełni zawierzenia. * „Niech więc nikt nie sądzi, (…) że Maryja (…) jest przeszkodą w zjednoczeniu ze Stwórcą. To już nie Maryja żyje, to sam Jezus Chrystus, to sam Bóg żyje w Niej.” * „Skoro to przez Maryję Bóg po raz pierwszy przyszedł na świat (…) czy nie (…) przez Maryję Bóg przyjdzie po raz drugi (…)?”

Książka jest zapisem rozmowy o liturgii dwóch dominikanów, z czego zadający pytania jest filozofem, a drugi historykiem liturgii. Wyszło ciekawie. Z pewnością dużym atutem książki jest to, że forma wywiadu pochłania się bardzo łatwo, a przy tym zawiera jednocześnie sporo informacji. Obaj zakonnicy też nie zawsze w 100% się ze sobą zgadzają. Generalnie przesłaniem książki jest to, by liturgia nabrała znaczenia w naszym życiu. Nie była przykrym obowiązkiem, a czymś co przemienia nasze życie. Niektóre spostrzeżenia o. Dominika Jurczaka OP (historyk liturgii) warto jednak przemyśleć. Bardzo podobał mi się wywiad o mszach dla dzieci i tego, jak w rzeczywistości banalizują one liturgię i stawiają księdza w roli kogoś kto ma być niedzielnym "baby-sitterem": "Jeśli przychodzimy na liturgię, by miło spędzić czas, to jest wiele sposobów, by spędzić go milej. Sam uczestniczę w liturgii z nastawieniem, by w pewnym sensie zmarnować czas. Czasami to duże marnotrawstwo, bezczynność i bezradność. To jednak błogosławione marnowanie. Liturgia nie jest pragmatyczna, bo jej owoców nie da się zmierzyć „kościelnym miernikiem”. Jednak w życiu duchowym jest niezbędna: daje dostęp do Źródła, przemienia nas. Kiedy próbujemy po ludzku uprzyjemnić liturgię, istnieje niebezpieczeństwo, że będziemy ją uatrakcyjniać i dopasowywać do naszych potrzeb, na przykład szukając za wszelką cenę języka odpowiedniego dla dzieci. Na dłuższą metę nie karmi to dorosłego, a wręcz drażni, dzieci zaś, które przecież rosną i zaczynają zmagać się z pytaniami, uspokaja jedynie do pewnego stopnia. Takie podejście stawia w trudnej sytuacji także celebransa, od którego się oczekuje, że będzie showmanem, który zabawia dzieci. Z bycia przewodnikiem duchowym ksiądz staje się niedzielnym baby-sitterem, takim na 45 minut, który przy okazji musi zabawić jeszcze rodziców oraz dać im poczucie, że zdejmuje z nich obowiązek przekazu wiary." Ktoś mógłby też powiedzieć - no dobra, ale to przecież rozmawiają dominikanie, a wiadomo jak to teraz jest z dominikanami i w ogóle pewnie mamy tutaj pięć garści modernizmu. Nie do końca tak jest. Owszem, jest tutaj sporo o liturgicznych tradycjonalistach, ale stosunek do nich jest zniuansowany. W jakiejś mierze jest im także przyznana racja - w nowym rycie często to osoba księdza staje na piedestale, odczuwalny jest też brak łaciny, a przez to w jakimś stopniu problem z tłumaczeniami mszału rzymskiego w różnych językach i odejście od katolickiej jedności, wspólnej modlitwy wszystkich katolików na świecie. Tam gdzie trzeba, nowy ryt jest krytykowany. Jednak zakonnicy podkreślają - liturgia nie powinna być manifestacją naszych własnych pragnień powrotu do romantycznej i wyidealizowanej przeszłości, ale być czymś jednoczącym i przede wszystkim - uwielbieniem Boga, a nie areną do przepychanek. "Nie ma jednej idealnej czy uniwersalnej formy oderwanej od konkretnego człowieka i jego epoki. Twierdzenie, że msza przedsoborowa jest idealna lub że istnieje – jak to nazwałeś – msza wszech czasów, to uproszczenie, by nie powiedzieć – nadużycie. Poza tym, msza przedsoborowa, czyli jaka? Każdy jest po jakimś soborze – jedni po Soborze w Konstantynopolu, inni po Soborze Laterańskim IV, a jeszcze inni po Soborze Watykańskim II. Czy msza z XIII wieku, zakładając, że była wyłącznie jedna jej forma, odmienna od tej z początku XX wieku, jest lepsza?" "Liturgia nigdy nie może być areną dla manifestowania czy udowadniania czegokolwiek. Ona jest uwielbieniem Boga. Jeśli zdradza swoje szczytne zadanie, staje się bałwochwalstwem. Niestety obecnie widać to w przepychankach związanych z formą komunii, kiedy ktoś – nie wyłączając księży – postanawia zamanifestować swoje przywiązanie do tradycji albo wprost przeciwnie. Wykorzystuje wówczas rzeczy najświętsze do własnych celów."

"Katechizm Katolicki św. Piusa X" to pięknie wydany zbiór prawd wiary katolickiej, który powinien znaleźć się w domu każdego katolika. Choć dedykowany w głównej mierze księżom, nauczycielom i rodzicom, to bez wątpienia spełni swoją rolę w duchowej drodze poznawania zasad naszej wiary każdemu, kto tylko pragnie ją zgłębiać. Znajdziemy tutaj pytania i odpowiedzi stanowiące fundament, przez co może się niektórym wydawać, że są za dorośli, za mądrzy, że to nie dla nich, bo oni już wszystko wiedzą. Nic bardziej mylnego. A przekona się o tym każdy, kto zacznie zagłębiać się w treść katechizmu. Papież Pius X chciał za pośrednictwem tej publikacji, dotrzeć również do prostych ludzi, dla których taka zrozumiała i piękna właśnie w swej prostocie wykładnia nauczająca m.in o sakramentach, przykazaniach, wierze, będzie łatwa do przyswojenia. Bardzo polecam wam ten katechizm, będący powrotem do Tradycji, by każdego dnia odnawiać i pogłębiać swoją wiarę i nieustannie kształcić się w niej.