Listy na czas przełomu

Sama w sobie książka ma swoje wady, do których można zaliczyć gabaryt, który utrudnia wygodne czytanie. Związana z tym jest także kwestia obszernych opisów samych okoliczności, wydarzeń ze świata, co z jednej strony czyni książkę bardzo szczegółową i wyczerpującą, z drugiej jednak w niektórych rozdziałach brak mi było samego Ratzingera pośród tych wydarzeń. Niektóre ciągnęły się i powodowały, że przestawało mi się chcieć czytać. Trudno jednak nie docenić pracy, jaką autor włożył w przygotowanie tak obszernej biografii - opisu przeszło 90 lat życia niebagatelnej dla Kościoła osoby. Polecam dla zgłębienia i zrozumienia Josepha Ratzingera w całej rozciągłości jego życiorysu.

Kompendium wiedzy o wybitnej postaci. Ciekawa lektura o Polsce PRL. Z jednej strony trudno żeby książka o Wyszyńskim była hagiografią, z drugiej trudno żeby nią nie była. Autorka wychodzi obronną ręką - podstawą są zapiski Kardynała uzupełnione o wiele innych źródeł.

Postać księdza Popiełuszki pojawiła się z moim życiu w momencie, kiedy byłam na dnie. Psychicznym, finansowym. Chyba każdym możliwym. To była taka jedna chwila, gdy przeglądałam internet i nagle postanowiłam poczytać coś więcej o tym duchownym. Nie spodziewałam się, że będzie to przełom na tyle duży, że ja - jako osoba antyklerykalna i niesympatyzująca z instytucją kościoła (nie z samą wiarą) - poczułam, iż zyskałam swego rodzaju anioła stróża moich myśli. Kogoś, kto mogłabym nazwać towarzyszem podróży.  Śmiało mogę powiedzieć, że nie był to jedyny przypadek, w którym przekonałam się, że ksiądz Popiełuszko chce być obecny w moim życiu. Wracając z tegorocznych wakacji nad morzem - zupełnym (nie)przypadkiem - zabłądziliśmy w miejscowości Górsk, dokładnie tam, gdzie 19 października 1984 roku został on porwany przez esbeków. W miejscu tym stoi teraz pomnik upadłego krzyża, przez który przewieszona jest czerwona szarfa. Wokół spokojnie rosną niebotyczne sosny i młode dęby, świadkowie tych wydarzeń. Mimo ruchliwej ulicy tuż obok, w samym tym miejscu panuje przejmująca cisza. Po kilku chwilach przebywania tam, mimo tego, iż stała się tutaj ogromna tragedia, poczułam spokój. Jakąś ulgę. Aż zaczęłam płakać, a były to błogie łzy. Miałam wrażenie, że nie jestem tam sama i to mnie ukoiło. Zupełnie nie rozumiałam swojej reakcji, ale nie potrafiłam przestać płakać. To było niezwykłe doświadczenie. Od tych lipcowych dni ksiądz Popiełuszko nie opuszcza moich myśli.W portfelu noszę obrazek z modlitwą do niego i wspominam go, czy dzieje się coś złego w moim życiu. Książka, o której chcę dziś napisać, pozwoliła mi bliżej poznać legendę walczącą miłością, dobrem i prawdą. Jej autorem jest francuski ksiądz, Bernard Brien, który może pochwalić się bardzo nietypową drogą do swojego kapłaństwa, i za pośrednictwem którego Jerzy Popiełuszko dokonał cudu uzdrawiając mężczyznę chorego na białaczkę, będącego już w stanie agonii. Ksiądz Popiełuszko jawi się w tych wspomnieniach jako bardzo wrażliwy i skromny mężczyzna, z ogromną charyzmą wiary, umiłowaniem Boga i prawdy. A prawdę kochał i bronił jej ponad wszystko. Za nią zresztą cierpiał niewyobrażalne rzeczy i oddał życie. O tym wszystkim możecie przeczytać właśnie tutaj. Zabrzmi to dziwnie i może niepoważnie, ale - zyskałam przyjaciela. Takiego niewidzialnego, ale któremu jestem w stanie wszystko powiedzieć. Wiem, że będę wysłuchana i że wskaże mi właściwą drogę. Aktualnie zmagam się z bardzo nieprzyjemną sytuacją w pracy. Walczę z plotkami o prawdę. I choć jest ciężko, wiem, że prawda zwycięży. I że warto "zło dobrem zwyciężać".  Zuzanna Bębnowicz czytelniaprzykwiatowej13.blogspot.com

Jeden z najbardziej znienawidzony przez władzę duchowny. Prześladowano go już w seminarium, zakładając specjalną teczkę... Charyzmatyczny duchowny gromadził wokół siebie tłumy, był dla nich autorytetem. A to się dygnitarzom nie podobało, podobnie jak odważne kazania. Skandale obyczajowe, zarzuty o rzekomym handlu bronią już się narodowi znudziły. Ideologia marksistowsko-leninowska przestała być atrakcyjna. Postanowiono ten problem rozwiązać inaczej. Ksiądz Jerzy Popiełuszko musiał zginąć.... Warto pamiętać, że jednym z inicjatorów kampanii nienawiści wobec kapłana był Jerzy Urban, który produkował liczne paszkwile: '' ma swoją klientelę ks. Jerzy Popiełuszko i wzięciem się cieszą jego czarne msze, do których Michnik służy i ogonem dzwoni''. Następnie: '' zdychanie upiorów żoliborskiego kapłana". Rozważyć też można rzeczywistą rolę Adama Michnika w tamtych wydarzeniach i późniejsze bratanie się z Urbanem. I z gen. Czesławem Kiszczakiem, który ukrywał sprawców tej zbrodni. Zapoznajcie się z tą wyczerpującą biografią: https://ladymakbet33.blogspot.com/2020/02/biografia-ks-jerzego-popieuszki.html

Ebook w abonamencie legimi. Na tę nieznaną mi postać franciszkanina, mającego tytuł sługi bożego, trafiłam poprzez zachęcającą recenzję znajomej z lc Agnieszki Żelaznej. Polski Szarbel, rozwiązujący nasze codzienne problemy – jakże potrzebowalabym pomocy kogoś takiego, bo problemów mi ostatnio nie brakuje – pomyślałam sobie😊. Spodziewałam się po autorze bardziej wciągającego stylu, ale niestety – tej pozycji nie czyta się lekko, zwłaszcza na początku, bo Terlikowski bardzo szczegółowo przedstawia życie i pracę Wenantego Katarzyńca. Warto jednak doczytać do końca, bo im dalej, tym ciekawiej. Przypisy są obszerne, czasem z dokładnymi objaśnieniami, a bibliografia- imponująca. Widać, że autor nie szczędził czasu i wysiłku, żeby spłacić w tej formie dług u Wenantego za spełnienie prośby pisarza. O innych spełnionych prośbach jest w tej książce niewiele, ale kiedy weszłam na stronę internetową Wenantego, to znalazłam tam mnóstwo literatury na ten temat i innych materiałów. Są nawet apki w różnych językach z jego modlitwami. Wenanty był osobą bardzo pracowitą, niesamowicie pobożną (święty już za życia w oczach współczesnych),jako introwertyk musiał się przemóc, opiekując się klerykami. Podobało mi się, że bardziej niż wywody teologiczne lubił przytaczać słuchaczom konkretne opisy cudów. Zastanawiam się, czy przesadnym umartwianiem (siedzenie godzinami w zimnym konfesjonale, niedbanie o posiłki i ciepłą odzież) nie łamał 5-go przykazania „nie zabijaj”, czyli nie zabijaj i samego siebie przez brak dbałości o ciało, ale niech to Bóg rozstrzygnie. A skoro spełnia prośby składane za pośrednictwem Wenantego, to chyba to Bogu nie przeszkadzało? 😉. Polecam tę pozycje i osobę Wenantego, bo to postać ciekawa - sam nie miał lekko w życiu, a dowodów na to, że pomaga, jest sporo. Warto się nim zainteresować. Polecam też recenzję Agnieszki Żelaznej.

Moja ocena to 7. Stawiam 10, bo irytują mnie użytkownicy typu semantycznenaduzycie, którzy stawiają 1 każdej katolickiej książce. Widziałam nawet, że potrafią postawić 1nki trzem różnym edycjom tej samej, byle zaniżyć ocenę. Nie wierzę, że ktoś przeczytał 3 razy tą samą książkę, albo że jak jedna mu się "spodobała" na 1nkę, to brnie i czyta wszystkie książki danego katolickiego autora. Zgłoszenie sprawy zespołowi lubimyczytac nic nie dało.

Przy obecnym poziomie wiedzy historycznej Polaków (wynikającej z wadliwego systemu edukacji) to pozycja obowiązkowa. Dobre, zwięzłe przedstawienie życia Józefa Piłsudskiego i jego poczynań dla niepodległej Polski. Potrzeba więcej takich książek, gdzie na 300-400 stronach poznamy innych wybitnych polityków, którzy przyczynili się do zaistnienia Polski. Nie wszyscy czują się na siłach czytać opasłe opracowania biografii liczące po 1000 stron a najczęściej właśnie takie książki spotykamy szukając publikacji o politykach którzy swoją działalnością doprowadzili do niepodległości Polski.

O Kardynale Stefanie Wyszyńskim mówi się Prymas 1000 lecia i słusznie ponieważ taki Prymas trafia się raz na 1000 lat. Bronił Polski, Polaków i wiary w Chrystusa. Oddany Matce Bożej , której zawierzył siebie, Polskę i Polaków w wieczystą niewolę matczynej miłości. Prześladowany, więziony, podsłuchiwany przez ówczesne władze PRL i ubeków, którzy także planowali Go zabić. Piękny człowiek bezgranicznie oddany Bogu, Polsce, Polakom. Przez całe życie walczył z komuną, marksizmem wiedząc, że to największe zło tego świata- zło, które niszczy człowieka. Książkę polecam każdemu - wierzącym i niewierzącym ponieważ warto znać historię tak wielkiego i zasłużonego dla Polski i świata Polaka. "Uśmiechajcie się do wszystkich, których spotykacie na ulicach, w tramwaju, w autobusie. Nie bójcie się, że Was posadzą o nieporządek w głowie. O ileż lepiej i jaśniej byłoby na świecie, gdyby wszyscy uśmiechali się do siebie! Byłoby wtedy więcej słońca nad Polską, nad światem! Pamiętajcie o tych, którzy przychodzą "z zębami”. Nie pokazujcie im zębów, tylko... serce! Uśmiechajcie się do tych, co wyciągają do Was krogulcze pazury i mówcie im: znam takie ręce, które pozwoliły się przybić do krzyża za mnie, nie będę więc wyciągał przeciwko tobie gniewliwych dłoni". - Bł. Kard. Stefan Wyszyński

Trochę trudno oceniać książkę, która jest zapisem doświadczeń Świętej. W tego typu autobiografi nie chodzi o spektakularne (dla czytelnika) efekty a o rzetelne przedstawienie swoich mistycznych doświadczeń. Nie ukrywam, że same zapiski robią wielkie wrażenie. Szczególnie dla osoby wierzącej.

Zwykła biografia niezwykłego człowieka 🕊 ✨️ „Będę starał się żyć tak, jakby ten dzień był ostatnim w moim życiu.” ✨️ Uwielbiam czytać o postaciach, których przeżycia nie tylko uczą ale i przekazują wiele wartości i inspiracji 🌿 Książka jest dokładnie opisuje życie Wenantego. Opisy przeplatane są zdjęciami miejsc z jego życia, dokumentami archiwalnymi - można zapoznać się nawet ze świadectwem dojrzałości czy świadectwem chrztu 📚

Podpatrzona i z zaciekawieniem przeczytana. Ciekawa forma narracji autorki, która w rozmowie z Krzysztofem Zanussim na równym poziomie wprowadza narrację żony Elżbiety, która z równie wielkim entuzjazmem opowiada o swoim życiu u boku a w dużej mierze na własnym doświadczeniu buduje swoją historię w tym związku jak i miejscu, w którym żyje. Dwie różne osobowości, które dążą do celu wspierając się nawzajem. Znacznie bliżej mi do charakteru p. Krzysztofa, która widzi świat naturalnie i ceni każde dobro. Elżbieta trochę porywcza ale bardzo pracowita stanowi trzon związku, który trwa ponad 40 lat. Polecam.

Garść ciekawych, intrygujących, czasem śmiesznych, czasem dramatycznych opowieści, wspomnień, migawek z życia Kardynała Wyszyńskiego. Szybką lektura na jesienny wieczór, podróż pociągiem czy codzienne parę minut z książką. Z tych wszystkich obrazków wyłania się Prymas jako człowiek, a nie tylko heros. W jednym z ostatnich wywiadów ks. Isakowicz-Zaleski powiedział, że Prymas Wyszyński może być wyrzutem sumienia dla współczesnego duchowieństwa. Potwierdzenie znajdziemy w tej książce- Prymas, który zamienił pieczone prosię u wystawnego proboszcza na ziemniaki z kwaśnym mlekiem w ubogiej parafii. Otrzymał przed wojną zakaz głoszenia kazań, za to, że apelował do możnych właścicieli ziemskich, aby podzielili się z prostymi chłopami. Który przyjął już jako Prymas na audiencji małą dziewczynkę, by mogła mu pokazać swoją nową sukienkę. Miał w brewiarzu dwie kartki z intencjami, o których chciał pamiętać codziennie- Bolesława Bieruta i księży, którzy odeszli z kapłaństwa. Bliski swoim wiernym. Prymas Tysiąclecia.

Byłem w tym Kościele w Warszawie gdzie aresztowali go i czytałem te książkę. Najbardziej przeraziła mnie informacja o tym, że takie praktyki jak aresztowania księży w trakcie komunizmu były powszechne i przychodziły falami. Czytałem te książkę leżąc w Szpitalu i czekając na dalsze instrukcje lekarza. Była to jedna z pierwszych które sięgnąłem zaraz za Jackiem Londonem. Ta książka sprawiła, że jakoś się trzymałem ale jej nie doczytałem... Trafił on na moją listę osób skazanych bądź pozbawionych wyrokiem za wolność słowa. Na tej liście znajduje się Platon, Norwid, Mickiewicz, Wolter, Bukowski, Święty Paweł, Jan Chrzciciel, Roman Dmowski, Józef Piłsudski, Jack London, Derrida, Dostojewski a nawet Święty Paweł bądź Henryk I Brodaty. Areszt, więzienie bądź ograniczenie wolności. Wszystko w imię wolności. Tak się kończy pisanie książek z reguły zawsze. Proszę zobaczyć sobie na Senekę. Prześladowania będą.

Generalnie książka piękna. Nie tyle o życiu księdza, a o ewangelizacji. Jednak nie wszystko mi się w niej podobało. Kazachstan jest krajem, który chętnie bym odwiedził. Duży obszar, mało ludzi. Piękne krajobrazy i przyroda. Ksiądz miał to "za darmo" :). Dobrowolnie przyjął obywatelstwo sowieckie - po wyjściu z łagru w 1955 roku. Sceptycznie nastawiony do endecji i jej "płytkiego katolicyzmu". Zajął się apostołowaniem na Wschodzie, gdzie w azjatyckiej części ZSRR był jednym z kilkunastu kapłanów katolickich. Pasterzował bez kościołów i parafii jako kapłan-domokrążca. Z represjami, ale też półlegalnie, często za milczącą (jak sam mówił) zgodą władz sowieckich. Mając w posłudze około 50 tysięcy wiernych - głównie Polaków i Niemców w rejonie Karagandy. Plus dalsze wyprawy misyjne. Z pomocą świeckich - jak np. Gertruda Detzel. Czy rodzina Haagów, u której pomieszkiwał. Nie był tam oczywiście jedyny. Z innych duchownych warto wymienić np. Aleksego Żareckiego czy Serafina Kaszubę. Oczywiście jak po księdzu można się spodziewać nie ma tu żadnej zajadłej nienawiści do Rosjan. Bardzo ciekawe są uwagi na temat tamtejszych Polaków, Niemców, Ukraińców. Na przykład o zapatrzonych w Moskwę, zruszczonych Ukraińcach z Donbasu - zwanych Chochołami. Czy o stalinowskiej intrydze powrotu grekokatolików do prawosławia - której przewodził unicki ksiądz Gabriel Kostelnik. Ciekawe jest też porównanie jego życia, do życia jego brata - Zygmunta. Pokazuje to tylko jak trudne to były czasy. Spora czcionka.

Nie jestem osobą mocno wierząca. Książka była prezentem. Nie byłam do niej przekonana, ale bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Głęboki ukłon dla autorki za ogrom pracy wlozony w przygotowanie tej publikacji, zebranie materiałów. Piękna, wzruszająca historia zwykłej rodziny, Która finalnie okazała się niezwykla. Duży plus za fotografie zamieszczone w książce

Kiedy kupowałem sobie tę książkę było o niej głośno. Mówiło się, że jest skandalizująca i demaskatorska. Odłożyłem ją więc na półkę i postanowiłem poczekać z czytaniem. Po przeczytaniu stwierdzam, że Prawda jest jak zwykle o wiele mniej spektakularna niż krzyczano. Książkę odbieram jako pisaną przez człowieka pełnego pokory, który świadomie i z pełną determinacją stał się współpracownikiem, a pewnie nawet przyjacielem Benedykta XVI. Nie odkrywam w niej tendencji do wzbudzania taniej sensacji czy demaskatorskiego tonu. Owszem - momentami ukazuje pewne sprawy w sposób, o którym nie można było dowiedzieć się z prasy czy telewizji, ale wynika to z tego, że tutaj opisuje je naoczny świadek i uczestnik wielu z nich, który nie musiał sobie niczego "dopisywać". Jest w niej dużo świadectw o emocjach i doświadczeniach Benedykta XVI, ale dalekie są one od "rewelacji" głośnych "dzieł" w rodzaju "Dwóch papieży". Dobra książka, ale szukający sensacji w niej niczego dla siebie nie odnajdą.

Bardzo trudno jest napisać recenzje książki biograficznej. Zwykle biografie są pisane w kunszcie jakiś konkretnych osób. W efekcie ów bohater staje się dla nas autorytetem, prawdziwym bohaterem. Samą książkę wspominamy przez pryzmat dokonań i dziedzictwa tej postaci. Ta książka zdecydowanie jest tego przykładem. "Świadek Nadziei. Biografia Papieża Jana Pawła II" autorstwa Georga Weigela jest pozycją prawdziwą. Przedstawia historie życia Papieża Jana Pawła II, Karola Wojtyły. George Weigel, amerykański pisarz katolicki, teolog i działacz społeczny. Wielkie uznanie dla autora, który przez wiele lat stworzył prawdopodobnie najlepsza biografię dwieście sześćdziesiątego czwartego Papieża. Tysiąc pięćdziesiąt stron wspaniałej narracji i stylu pisarza. Niezliczona liczba przypisów, do większości cytatów i faktów. Niezbyt długa bibliografia licząca niespełna czternaście stron ale zdecydowanie dłuższa lista osób, które przyczyniły się do powstania niniejszej biografii. To właśnie te rozmowy i wywiady są najbardziej wiarygodnym źródłem i dowodem oraz najczęściej występującym przypisem. Ograniczona liczba fotografii, poprzedzająca każdy rozdział, od narodzin do roku 1999. Długie rozdziały, przeważnie po dwa do pięciu lat z życia, podzielone na mniejsze i dokładniejsze podrozdziały ułatwiające odnalezienie się w tekście. Wszyscy znamy Papieża Jana Pawła II. Dla wielu jest jednym z największych Świętych Kościoła Katolickiego, dla innych wielkim człowiekiem, który zmienił bieg historii a dla jeszcze innych, niestety, po prostu memem. Wszystko to wynika z niesamowitej popularności prawdopodobnie w każdym zakątku Ziemi. Wizerunek także często wykorzystywany przez środowiska inne niż Kościół. Nasuwa się zatem pytanie czy ta osoba rzeczywiście była tak niesamowitym człowiekiem, który tyle dokonał, czy też jest po prostu innym Papieżem spopularyzowanym przez polityków nadmiernie wykorzystujących jego wizerunek? Wielkość Jana Pawła II oraz jego dziedzictwo można zrozumieć dopiero gdy pozna się go od wewnętrza, co wielokrotnie zaznacza autor. Przez cały pontyfikat Papież zachował swoją skromną, polską osobowość chłopca urodzonego w Wadowicach i wychowanego w historycznym Krakowie. Doświadczenia drugiej wojny światowej i studia w Krakowie mocniej zakorzeniły w nim Miłość do Ojczyzny oraz jej kultury, tak często używanej jako ksiądz i Papież. Zdecydowany wpływ i wychowanie Księcia Biskupa Adama Stefana Sapiehy oraz Kardynała Stefana Wyszyńskiego ukształtowały jego siłę i autortet ale także pokora oraz poczucie wspólnoty ze Środowiska krakowskiego w tym liczne przyjaźnie, które trwały do późnej starości w trzecim tysiącleciu. Przewodzenie Kościołowi Karkowskiemu jako następca Świętego Stanisława wzmocniły poczucie jedności oraz odpowiedzialności za ludzi i przygotowały do późniejszego starcia z komunizmem. Uczestnictwo w II Soborze Watykańskim oraz jego współtworzenie z innymi biskupami stworzyło nowy kurs dla Kościoła Katolickiego oraz dla Karola Wojtyły i całego pontyfikatu. Ten niedoszły aktor i poeta, który kochał swoją Ojczyznę, w 1978 nie chciał zostawić ukochanego Krakowa. Jednak ponad Miłość do Ojczyzny miłował On Miłość do Chrystusa. "Kiedy będziesz stary, wyciągniesz ręce swoje, a inny cię opasze i poprowadzi, dokąd nie chcesz" [J, 21, 15-19]. Te słowa oddają decyzje Karola Wojtyły w roku 1978. Od tego roku nastąpiły zmiany, które jeszcze długo będą realizowane przez kolejnych Papieży i przyszłe pokolenia. Jako dziecko strasznej wojny, okupacji nazistowskiej i komunistycznej, wychowanek Sapiehy i uczestnik Vaticanum Secundum miał jeden główny cel dla ludzi, Kościoła i swojego pontyfikatu: odnowić Kościół i wprowadzić w trzecie tysiąclecie. Fundamentalne zmiany stylu życia następcy Świętego Piotra i nowe otwarcie papieskie na ludzi dały początek pielgrzymką, dniom młodzieży, postrzeganiem papieża nie jako urzędnika ale jako Pasterza, zreformował znacząco Kościół. Dialog Ekumeniczny, rozmowy z wszystkimi Kościołami: Anglikańskim, Reformatorskimi i Prawosławnym na rzecz jedności Chrześcijan. Nawiązanie stosunków z Państwem Izrael i nowy dialog z Judaizmem. Obrona Praw Człowieka, nienarodzonych dzieci i wolności religijnej w każdym zakątu świta. Fundamentalny wpływ na upadek komunizmu i systemów totalitarnych w wielu krajach całego świata. Obrona godności ludzkiej i przypominanie światu o równości kobiet i mężczyzn oraz o dokładnym rozumieniu wolności w homiliach, listach, adhortacjach i licznych Encyklikach. Tak można by jeszcze długo wypisywać zasługi dla ludzkości. Dla nas Polaków najważniejszą jest oczywiście niezastąpiona pomoc, słowem i wiarą, w upadku komunizmu. Każdy ma prawo do indywidualnej opinii ale nie da się zaprzeczyć, że Ten człowiek zmienił bieg historii, przywrócił wolność i nadzieje setką milionów ludzi na całej ziemi. Zawsze bronił każdego człowieka, jako Osoby. Bronił kobiet i mężczyzn, dzieci i starszych, biednych i bogatych, chorych i zdrowych. Nie dzielił, jednoczył nie pojednany świat. Święty Jan Paweł II dał światu Nadzieję. Nadzieje przez Miłość Jezusa Chrystusa na pokolenia, na lepsze jutro. Naszym zadaniem jest trwać i realizować jego dziedzictwo. "Nie lękajcie się!"

Książka przedstawia kolejno dowódców ogólnopolskiego podziemia wojskowego (czyli kolejno: Siły Zwycięstwa Polski, Związku Walki Zbrojnej i Armii Krajowej),generałów: Michała Tokarzewskiego-Karaszewicza, Kazimierza Sosnkowskiego, Stefana Grota-Roweckiego, Tadeusza Bora-Komorowskiego i Leopolda Okulickiego. Oprócz podania wielu przydatnych faktów odniosłem wrażenie, iż praca ma nieco charakter hagiograficzny: autor prawie w ogóle nie podejmuje kontrowersyjnych tematów związanych z opisywanymi postaciami, np. kwestię domniemanej współpracy Okulickiego z wywiadem ZSRR (nie licząc samego zdziwienia, że im ufał). Sam napisał, iż nie ma co ich oceniać, ponieważ każdy był postawiony w innej sytuacji. Ok, ale czy można usprawiedliwiać nieudolność, albo porywczość...? - szczególnie jeśli to faktycznie przyniosło tragiczne skutki, jak m. in. klęska powstania warszawskiego (to się tyczy Komorowskiego i Okulickiego). Mogę polecić książkę, ale niestety należy ją czytać z przymrużeniem oka.