Strzelin na dawnej pocztówce i fotografii

W szkole historia była wyjątkowo nudna, była przedmiotem, którego zdecydowanie nienawidziłam. Dzisiaj jest inaczej, dzięki książkom pokochałam historię. Zmianę poglądów zawdzięczam takim autorom jak Kamil Janicki i Jacek Komuda. W książce "Obżartuchy i opilce" znalazłam to wszystko, co lubię najbardziej: ciekawe historie i przepisy, które współczesny człowiek może wykorzystać. Znalazłam w niej opisy uczt i codziennych obiadów zarówno na dworach, jak i w wiejskiej chacie. Ciekawe są również anegdoty związane z wieloma postaciami z naszej historii. Autor opowiada o nieistniejących już potrawach i zapomnianych warzywach. Gdybyśmy tak uczyli, to historia byłaby lubiana, a młodzież chętnie by poznawała swoje korzenie. PS. Zastanawiam się co zrobić na obiad, suropiecki po czerniecku, czy może pieczeń z żubra, bo na to też mam przepis.

Bardzo solidna oraz wartościowa pozycja ale jeśli ktoś liczy na wyczyny jak u Zumbacha, Skalskiego czy Urbanowicza to się zawiedzie. Nie ma tutaj fabularyzowanych opisów podniebnych walk ani wybitnego dramatyzmu czy sensacji. Mnie bardzo zaciekawiła "droga dydaktyczna" autora w wojsku oraz wiadomo, jego późniejsze wojenne i tuż powojenne losy bo na tym okresie autor książkę kończy. Intryguje również wątek "srebrnego Spitfire" który stał się własnością Mariana Duryasza o którym nie wiedziałem i zamierzam zgłębić. Na koniec mamy biogram autorstwa syna bohatera książki który ciekawie dopełnia. Pozycja raczej dla czytelników interesujących się lotnictwem i II WŚ.

Książka dla miłośników historii regionalnej. Tylko im się spodoba i tylko im polecam. Jest to już czwarta z kolei czytana przeze mnie książka autora poświęcona bieszczadzkim miejscowościom. Znajdziemy tu monografię wielu wsi. Wśród nich są np. Chrewt, Polana, Paniszczów, Sokole, Horodek, Rosolin, Łopienka, Terka, Zawóz, Czarna, Rabe, Bandrów. Wsie te istniały niekiedy od XV wieku. Trudna historia tego regionu (wysiedlenia) doprowadziła do zniknięcia wielu z nich. Stanislaw Kryciński jest wielkim pasjonatem regionu. Od lat podróżuje po bieszczadzkich dolinach i szpera w archiwach. Przyczynił się do ocalenia od zapomnienia wielu cmentarzy i innych miejsc. Książki są efektem jego żmudnej pracy. Ocalają od zapomnienia to, co dawno zapomniane. Najciekawsze fragmenty książki dotyczą cerkwi w Łopience, która opuszczona przez wiele lat, dzięki pracy paru zapaleńców znów próbuje wrócić choć trochę do swej dawnej świetności. Dziś stoi samotna wśród łąk i drzew. Kiedyś była sercem wsi, a na odpust ściągały tu tysiące wiernych. Inne ciekawe fragmenty przybliżają konflikt polsko-ukraiński mieszkańców Terki i Wołkowyi. Autor szczegółowo opisuje, jak doszło do masakry ludności w Terce. Opisuje wysiedlenia, zniszczenie wielu cerkwi. Z żalem mówi, że akcja "Wisła" i wszystko to, co potem nastąpiło zniszczyły tutejszą wielokulturowość. Równie ciekawe są pozostałe książki autora z cyklu Bieszczady (pisałam o nich opinie). Są to: "Tam gdzie diabły, hucuły ukraińce", "Od Komańczy do Wołosatego", "Gdzie dzwonnica głucha otulona w chmury". Polecam wszystkie, ale tylko tym naprawdę zaintetrsowanym. Ja już szykuję się do spotkania z kolejną częścią.

Książka fenomenalna.Jako osoba interesująca się historią od najmłodszych lat jestem pod ogromnym wrażeniem.Wiele ciekawych informacji,sposób ich przekazywania oraz bez tzw przynudzania sprawia że słucha się tego z czystą przyjemnością(lektor też bardzo dobry).Warto,naprawdę.Książkę muszę zdobyć w wersji papierowej,ponieważ będę do niej wracał.Polecam.

Dolnośląskie zamki, pałace i dwory jako punkt wyjścia do opowieści o ludziach i wydarzeniach z nimi związanych. Świetna pozycja dla fanów historycznych zagadek i niewyjaśnionych tajemnic. Napisane barwnie, wciągająco I z prawdziwie reporterskim zacięciem.

Świetna książka opisująca wykorzystanie zwierząt na wojnie. Słonie, konie, psy, koty, szczury, gołębie, a nawet kanarki to jedni z głównych bohaterów tej książki. Naturalnie najwięcej miejsca poświęcono pierwszym trzem przedstawicielom naszych mniejszych braci. To co ciekawe to podejście autorów do traktowania zwierząt, w żadnym miejscu autorzy nie użyli słowa "zdechł" a umarł, dokonał żywota, odszedł, etc. przez co w jakiś sposób stawiają zwierzęta na równi z ludźmi i słusznie bo człowiek dobrowolnie idzie na wojnę. Zwierzę nie. POLECAM

Trwająca od kilku lat wojna na Ukrainie z pewnością odcięła wielu pasjonatów podróży od możliwości zwiedzania tego jakże pięknego skrawka Europy. Pozostaje nam tylko podróż palcem po mapie lub własnie w taki sposób jak tu w tej książce. A jest co poznawać bo jest tak wiele tu miejsc zwiazanych mocno z naszą wspólną historią. Autor znany już mi z innych publikacji jak zwykle nie zawodzi i dawkuje nam wspaniałą podróż po Kresach, ale także innych miastach Ukrainy. Nie jest to przegadanie zadanego tematu, ale plastyczna, bardzo realistyczna podróż, z wieloma nawiązaniami do wydarzeń historycznych i wielu powieści toczących sie na tamtych terenach. Co jeszcze bardziej ociepla ten "przewodnik", chyba najbardziej osobiste przeżycia autora, doświadczenia i te lepsze i gprsze, co sprawia, że czyta się świetnie, uśmiechajac sie pod nosem, bo i takich fragmentów nie brakuje. Choć książka jest dość opasła, to jednak czyta sie świetnie.

Świetna pozycja dla osób lubiących ciekawostki i historie. Każdy z ponad 30 rozdziałów został napisany z dużą pieczołowitością, a jednocześnie są krótkie i trafiają w punkt, dzięki czemu książkę czyta się szybko i przyjemnie. Zawiera wiele interesujących faktów dotyczących Rzeszowa i całego regionu.

Zgadzam się z Przedmówczynią, spora i solidna dawka wiedzy. Aż musiałem sprawdzić jedną rzecz w necie, bo nie wierzyłem, że istniała taka frakcja łotrzykowska. Wpisałem w Google i mi dopowiedziało, że: "Niektóre z tych »partii« miały nawet nazwy wyrażone w gwarze złodziejskiej, tak na przykład jedna z »secesji« od Socjalnej Demokracji Królestwa Polskiego i Litwy nazwała się Partią Niebarłożnych, co w tłumaczeniu na język literacki dałoby się określić jako »partia ludzi czynu«."

Uwielbiam podróżować koleją. Ten stukot – napełnia spokojem. A widoki za oknem – relaksuje. Już w 1938 roku Julian Tuwim w wierszu „Lokomotywa” ukazywał nam piękno kolei. Teraz Roman Czejarek prezentuje nam historię polskich kolei, zabierając nas w niezwykłą i sentymentalną podróż. Ta podróż nie wymaga od nas przesiadek. Wystarczy jedynie wygodnie rozsiąść się w fotelu, by móc przeczytać historię ukazującą „Sekrety polskich kolei”. Ta książka jest nie tylko skarbnicą wiedzy. Jest czymś więcej – albumem ilustrującym historią kolei. Zdjęcia, które możemy zobaczyć, pokazują nam piękno pociągów i ich ducha Ducha, który porywa swą magiczną i niemożliwą do opisania mocą. Lecz Romanowi Czejarkowi udało się ją opisać. Zatem jeśli macie pociąg do kolei, to koniecznie sięgnijcie po tę książkę. Podróż rozpoczynamy od poznania historii polskiej Luxtorpedy, która zasłynęła nie tylko z luksusów, ale przede wszystkim z prędkości jaką potrafiła osiągnąć. 100 km/h jak na tamte czasy, było prędkością zawrotną. Roman Czejarek ukazuje nam jakie były początki kolei w Polsce. Możemy dowiedzieć się jakie były „pierwsze pomysły na zbudowanie jednego dużego kolejowego połączenia przez całą Polskę”. Czytając tę książkę możemy poznać również historię „Olgi” i „Helgi” czy też tajemnicę „Pięknej Heleny”. Co ważne Roman Czejarek wkracza również do świata filmu, ilustrując nam historię pociągów, które stały się filmowymi gwiazdami. Znajdziemy się na planie kultowego polskiego serialu „07 zgłoś się”. „Sekrety polskich kolei” są również odpowiedzią na pytanie „czy można aresztować wagon”. Zdarza się aresztować pasażera, ale wagon?! Autor zaprasza nas również do schronu w Stępinie, który liczył 383 metry długości, ponad 14 metrów szerokości i prawie 9 metrów wysokości. Dzięki tej książce możemy dowiedzieć się również, który pociąg miał być symbolem potęgi PRL. Niestety historia polskiej kolei ma również zmarnowane potencjały. Historia dr inż. Ryszarda Suwalskiego autora rewolucyjnego pomysłu na udoskonalenie polskiej kolei jest nie tylko smutna, lecz dla jednych jest historią „o polskim piekle, które potrafi zmarnować nawet najbardziej przełomowy wynalazek”. Warto sięgnąć po „Sekrety polskiej kolei”. Dzięki tej książce nie wsiądziecie do pociągu byle jakiego, lecz odbędziecie podróż, która jest niezwykłą lekcją historii polskiej kolei. Zdecydowanie polecam! Książka ukazała się nakładem Domu Wydawniczego Księży Młyn

131/130/2025 #Bracz Bingo 2025: Z Poznaniem w tle Bardzo ciekawa książka. Pewnie dla ludzi spoza Poznania nie aż tak bardzo, ale lokalsi powinni się z nią zaznajomić. Jakoś nigdy nie zastanawiałam się nad skalą tej wystawy. A była to skala, skalisko! Zadziwiające, że coś takiego odbyło się w 10. rocznicę odzyskania niepodległości. Po 123 latach bez własnego budżetu. Jak już weźmiecie książkę do ręki to dowiecie się, że pierwsza stacja paliw Polsce była w Poznaniu. Że restauracja na potrzeby wystawy miała 100-osobowy personel, w tym ponad 30 kucharzy 7 rzeźników, 4 cukierników, i mogła przyjąć równocześnie 2,5 tys. gości i wydać im ok. 1 tys. obiadów. Miała własną rzeźnię, lodownie i zmywarki! Przepiękny poemat pochwalny Pewuki! (też jest zacytowany w książce. Zadziwiający! Wszytsko na P, z wyjątkiem jednego słowa). A jak już przeczytacie, to galopem na Targi. Wciąż jeszcze jest tam kilka budynków z czasów Pewuki.

„Popularnonaukowy dokument” „Księga gości Hitlera” to napisany przez dziennikarza popularnonaukowy dokument dotyczący wybranych fragmentów funkcjonowania korpusu dyplomatycznego w Berlinie. Autor podobnie jak Wołoszański stara się by praca była sensacyjna i pełna „nowych” faktów. Po otwarciu sowieckich archiwów wielu jego pokroju zaczęło bawić się w odkrywanie historii. Mamy więc na samym początku akcje, w których owi dyplomaci są aresztowani przez czerwone służby, a potem retrospekcje dlaczego. Pisarz wybiera charakterystyczne postacie i opisuje ich los. Porusza przy tym problemy holokaustu, fascynacji i udzielania wsparcia reżymowi Hitlera, czy rolę propagandy na przykładzie znanego autora. Całość jest dość ciekawa i sprawnie napisana. Jednak należy pamiętać, że nie jest to historia kompletna a jedynie opowieść z jej elementami. Temat dyplomacji przedstawiony w ten sposób jest niestety dość mocno przesunięty do negatywnego bieguna. Korpus dyplomatyczny jawi się nam w czarnych barwach, gotowi poświęcić własnych obywateli dla spokoju Hitlera. Oczywiście problem jest bardziej złożony i taka interpretacja jest szkodliwa dla całości. Mimo wad książka jest warta przeczytania, choćby dla poznania wycinków zachowań poszczególnych przedstawicieli państw. Bardzo ciekawy jest wątek szwajcarski i chiński. Książka jest wydana w twardej oprawie z szytym grzbietem. Tekstowi głównemu towarzyszą zdjęcia stron księgi gości. Dla specjalistów jest ona zbyt powierzchowna, ale dość lekko napisana. Osoby nie siedzące w temacie a chcące poczytać coś ciekawego „ala Sensacje XX wieku” – idealna. Ja się nie nudziłem, aczkolwiek puszczam dalej. Wolę bardziej konkretne opracowania.

Książkę świadomie zaplanowałam przeczytać w sierpniu, bo chciałam poczuć klimat wydarzeń sprzed ponad 100. lat. Za kilka dni będziemy obchodzili kolejną rocznicę Bitwy Warszawskiej i cieszę się, że dzięki opowiadaniom przypomniałam sobie realia tamtych dni. Walki toczone z bolszewikami, tragiczne losy walczących i ich rodzin oraz życie codzienne pokazują autorzy opowiadań podkreślając wielki heroizm , bohaterstwo i zaangażowanie w zdobyciu wolności. Nie brakuje też w tych strasznych chwilach miłości i przyjaźni, które pozwalają przeżyć, a często umierać ze świadomością, że życie poświęciło się dla Ojczyzny i dla bliskich. Opowiadania są różne, jedne bardziej mi się podobały inne mniej, ale nie będę ich oceniała, bo wszystkie niosą w sobie bardzo wartościowe treści . Chwała bohaterom!

Autor zabiera nas w podróż po Warszawie od innej strony. Zwiedzamy opuszczone, zaniedbane i nietypowe miejsca, dzielnica po dzielnicy; dawne fabryki, gospodarstwa rolne w centrum stolicy czy prestiżowe osiedla na tle ruin. Świetny pomysł i świetne wykonanie: dużo fotografii przedstawiających miejsca, z których część już nie istnieje (książka jest z 2021 roku),a do tego interesujące opisy (chociaż zdarzające się wulgaryzmy i niektóre historie można byłoby pominąć). Dzięki niej wiele z tych miejsc zostanie w pamięci.

REWELACJA! Bardzo rzetelna lektura, którą w dodatku czyta się lekko, mimo natłoku danych. Opisy wydarzeń są ułożone chronologicznie i w bardzo przejrzysty sposób, naprzemiennie z punktu widzenia obrońców i atakujących. Rewelacyjna ilość wspomnień uczestników podnosi tą lekturę do ideału i nadaje jej mocny charakter. Jedyny minus to pomniejszony format wielu zdjęć, które są bardzo mocną stroną książki i powinny być bardziej wyeksponowane. Czekam z niecierpliwością na drugą część!

139/2025 (audiobook 99/2025) Sienkiewicz Wielkim Pisarzem był i basta. Każdy rozgarnięty czytelnik powinien zdawać sobie sprawę zarówno z szeregu „naciągnięć i przegięć” w kreacji świata przedstawionego Trylogii, jak i z powodów stojących za powzięciem takich rozwiązań fabularno-narracyjnych. Ale już nie każdy musi mieć pojęcie o prawdziwych losach postaci będących pierwowzorem Sienkiewiczowskich bohaterów. Książka Śliwińskiej-Słomskiej w pewnej mierze wypełnia tę lukę poznawczą. Piszę „w części”, gdyż nie jest to zbyt wnikliwe i wyczerpujące studium, nie ma też chyba takich ambicji. Bardziej przypomina ogólny przewodnik po mieście, które nas interesuje niż opasłą analizę miejsca, czasu i ludzi. Autorka przyjmuje konkretną metodę twórczą, czyli „krótko i na temat” i w poszczególnych rozdziałach pochyla się zarówno nad kolejnymi bohaterami Trylogii (z tych najważniejszych) oraz wydarzeniami, których przebieg i rangę Sienkiewicz z wiadomych powodów ponaciągał niczym legginsy na rzyci Onufrego Zagłoby. Z jednej strony – o każdym z tych zagadnień można napisać więcej, z drugiej – taka publikacja może zaspokoić podstawową wiedzę w tym zakresie, a i może być przyczynkiem do dalszych poszukiwań na własną rękę. Lektor: Maciej Uba. Proszę tego więcej nie robić…

Poprzednie części napawały radosną dumą, ta jest smutna, poważna, nastrojowa; częściowo, większość przytoczonych spraw jest kresem polskości, walki, obrony skrawka narodowości. To historia o NKWD, bolszewikach i tym, co robili z ludźmi. Jasnym światełkiem jest historia Tamary Łempickiej, ciekawa opowieść o Ninie Andrycz; są dobrym przerywnikiem w opisach o konspiracji, ukrywaniu się, procesach i wyrokach. Słowo kres oznacza koniec, a one bywają przygnębiające, wszyscy wolimy, by trwało, niż się zamykało; ale taka kolej rzeczy. *KRESOWY ZAGOŃCZYK Feliks Jaworski *PRZEWODNIK PO POLSKIEJ ODESSIE Gorąca granica *STRZELANINA W POKOJU HOTELOWYM W KIJOWIE kochanek bogatej ziemianki zabity Kilka tytułów z tej barwnej kroniki lat przeszłych. Książki wydane są w stylu gazetowym, czyta się je właśnie tak, czysto, przejrzyście. Podane wiadomości są drobiazgowe sprawdzane, historie opisywane bez fanfaronady, takimi, jakie były. „Choć ostatnie siedemdziesięciolecie udowadnia, że Polska może istnieć bez Kresów, to jednak polska dusza mocno straciła na tej separacji”. Magia miejsc i legenda Kresów. Mam słabość do tego typu opracowań, wspomnień zamkniętych w słowach dla potomnych. Pamiętanie o tym, kim jesteśmy, dlaczego i jak się toczyła nasza historia jest bardzo ważnym elementem mojego życia. Chcę wiedzieć o przeszłości, o tej chwalebnej i tej złej także.

Tak łatwo jest podziwiać z uwielbieniem ulubionego artystę, a potem gdy jego życie prywatne lub zawodowe ulega, nagłym zmianom ze względu na powikłane przeciwności losu szybko zapomina się o nim. Autor M. Teler z niespotykaną drobiazgowością przeprowadził serię śledztw dotyczących losów polskich artystów, którzy podczas II wojny światowej opuścili krąg scenicznych reflektorów i rozpłynęli się w mroku. Po dekadach możemy poznać ich historie, które okazują się bardziej zdumiewające i zawikłane od ich filmowych i estradowych kreacji. Dlatego potrzebne są właśnie takie książki i osoby jak powyższy autor..

o książce usłyszałem w Programie II PR słuchając audycji, której gościem była Joanna Lamparska. autorka tak ciekawie opowiadała o skarbach ukrytych na Dolnym Śląsku, że zachęciła mnie do zakupu. "Ostatni Świadek" to przede wszystkim dzieje tajemniczego listu od niejakiego von Schrecka, który kiedyś przyszedł na adres redakcji Słowa Polskiego. w liście były informacje o ukrytym skarbie oraz wskazówki jak ów skarb odnaleźć. Lamparska podjęła temat i przy okazji odświeżyła inne wątki dotyczące strażników kosztowności składowanych przez Niemców w różnych rejonach Dolnego Śląska. po przeczytaniu tej książki wiem, że już nigdy nie będę się podniecał skarbami pochodzącymi z II wojny światowej. te wszystkie kosztowności należały kiedyś ludzi, stanowiły wielopokoleniowe majątki rodzin i zostały zagrabione bądź schowane w panice przed nadchodzącym zagrożeniem. być może i fajnie jest wspominać legendę złotego pociągu, bursztynowej komnaty, ale należy się też zastanowić ile ludzkich istnień pochłonęły te skarby. to ciekawa pozycja. na pewno sięgnę po inne tytuły autorki, bo jak powszechnie wiadomo, nikt tak pięknie jak Lamparska nie pisze o Dolnym Śląsku.