Nurt

Książka od początku do końca trzyma w napięciu i skutecznie budzi ciekawość. Choć początkowo czytało się ją dość ciężko, z czasem wciąga coraz bardziej, zostawiając lekki niedosyt i chęć poznania dalszego rozwoju wydarzeń.

Książka od początku do końca trzyma w napięciu i skutecznie budzi ciekawość. Choć początkowo czytało się ją dość ciężko, z czasem wciąga coraz bardziej, zostawiając lekki niedosyt i chęć poznania dalszego rozwoju wydarzeń.

Niezbyt wciągająca historia. napisana bardzo egzaltowanym językiem, dziwacznie teatralnym i melodramatycznym. Trudno było mi się skupić, ale postacie częściej rozmawiały o tym co się wydarzyło niż robiły coś nowego, więc nie traciłam wątku.

Niezbyt wciągająca historia. napisana bardzo egzaltowanym językiem, dziwacznie teatralnym i melodramatycznym. Trudno było mi się skupić, ale postacie częściej rozmawiały o tym co się wydarzyło niż robiły coś nowego, więc nie traciłam wątku.

Bardzo mi się podobała. Nie można jej traktować jako typowy kryminał, bo wtedy może mocno rozczarować.
Akcja toczy się dwutorowo - współcześnie, po wypadku bohaterki oraz przeplatana jest wspomnieniami i wydarzeniami sprzed 10 lat. Przez podobieństwo zdarzeń „demony” budzą się ze snu, odżywają wątpliwości i pytania.
Autor wchodzi w głowy bohaterów i próbuje pokazać czytelnikowi co myśleli, myślą teraz i dlaczego postępują tak, a nie inaczej.

Bardzo mi się podobała. Nie można jej traktować jako typowy kryminał, bo wtedy może mocno rozczarować.
Akcja toczy się dwutorowo - współcześnie, po wypadku bohaterki oraz przeplatana jest wspomnieniami i wydarzeniami sprzed 10 lat. Przez podobieństwo zdarzeń „demony” budzą się ze snu, odżywają wątpliwości i pytania.
Autor wchodzi w głowy bohaterów i próbuje pokazać...

Spójna zamknięta historia, co stanowi pewnego rodzaju satysfakcję, gdyż niejednokrotnie zdarza się, że książki kończą się w momencie rozwiązania sprawy. Tu autor daje nam całkiem rozbudowane domknięcie wątku. Z drugiej strony jednak zabrakło mi choćby symbolicznego zakończenia nawet w epilogu wątku dziewczyn, który wielokrotnie pojawiał się w dialogach.
Z pewnością czytało się dobrze, rozdziały też nie są rozbudowane, co popycha fabułę naprzód.
Przyznam jednak, że na początku było dosyć nieintuicyjne przeskakiwanie w czasie, w żaden sposób nieoznaczone, przez co mogło wprowadzać w lekką dezorientację. Trochę szkoda, że sprawca jest dosyć oczywisty. Zabrakło być może sugestii wskazujących na inne osoby, żeby zbudować większe napięcie.

Spójna zamknięta historia, co stanowi pewnego rodzaju satysfakcję, gdyż niejednokrotnie zdarza się, że książki kończą się w momencie rozwiązania sprawy. Tu autor daje nam całkiem rozbudowane domknięcie wątku. Z drugiej strony jednak zabrakło mi choćby symbolicznego zakończenia nawet w epilogu wątku dziewczyn, który wielokrotnie pojawiał się w dialogach.
Z pewnością czytało...

Na początku był chaos... Nie mogłem się powstrzymać. Naprawdę... Bo na początku... Nieważne... Na początku szło ciężko. Szło ciężko, bo napisane to było dużo, dużo za dobrze, ładnym językiem, bez zbędnych upiększaczy kamuflujących braki literackie, więc nie mogłem jednym okiem czytać, a drugim gapić się bezdusznie w telefon. Musiałem poświęcić uwagę w pełni, a ostatnio jest to nie lada wyzwanie. Co więcej - historia dwóch koleżanek ze studiów, z których szybko robi się jedna zaskakuje o tyle, że nie jest główną osią fabuły (czego się mocna spodziewałem),a jedynie pretekstem do opisania czegoś większego i dużo ciekawszego (i nie mam na myśli szpiegostwa przemysłowego, czy innego zabijania na zlecenie, bo jak już wspominałem, to jest dobrze napisane, tak?). Co jednak w tym wszystkim najlepsze, "Nurt" jednocześnie jest i nie jest kryminałem, to taki kryminał Schrödingera. I bogowie, jak się go doskonale czyta1

Na początku był chaos... Nie mogłem się powstrzymać. Naprawdę... Bo na początku... Nieważne... Na początku szło ciężko. Szło ciężko, bo napisane to było dużo, dużo za dobrze, ładnym językiem, bez zbędnych upiększaczy kamuflujących braki literackie, więc nie mogłem jednym okiem czytać, a drugim gapić się bezdusznie w telefon. Musiałem poświęcić uwagę w pełni, a ostatnio jest...

Już raz poznałam kunsztu pióra Tima Johnstona i odtąd szukałam czegoś podobnego. Decydując sie na lekturę tej powieści, wiedziałam, że raczej się nie zawiodę. I tak też jest.
Sposób opisywania rzeczywistości przez autora mnie zaczarował, a amerykański klimat został idealnie odwzorowany.
Zauważyłam pewne podobieństwa do powieści Nurt - postaci, pies, śmierć jakiegoś bohatera z racji wieku, ucieczkę czyjegoś syna do innego stanu i parę innych. Mimo to wszystko inne było świeże.
Śledztwo było prowadzone w dość ciekawy sposób, mianowicie kontynuowane na własną rękę po śmierci szeryfa przez ofiarę wypadku i jednocześnie jego córkę.
Momentami zdarzenia były nieco przewidywalne, ale końca nie byłam nigdy pewna.
Sprawa nadużyć dziewczyn była oburzająca i właśnie to napędzało chęć poznania zakończenia.
Generalnie bardzo dobra książka, trochę przeciągana ale w dobry sposób. Polecam

Już raz poznałam kunsztu pióra Tima Johnstona i odtąd szukałam czegoś podobnego. Decydując sie na lekturę tej powieści, wiedziałam, że raczej się nie zawiodę. I tak też jest.
Sposób opisywania rzeczywistości przez autora mnie zaczarował, a amerykański klimat został idealnie odwzorowany.
Zauważyłam pewne podobieństwa do powieści Nurt - postaci, pies, śmierć jakiegoś bohatera...

Mocno nużąca książka. Bohaterowie bez polotu, akcja się wlecze, a narracja momentami irytująca i pogmatwana. Sam zamysł miał spory potencjał, finalnie spore rozczarowanie.

Mocno nużąca książka. Bohaterowie bez polotu, akcja się wlecze, a narracja momentami irytująca i pogmatwana. Sam zamysł miał spory potencjał, finalnie spore rozczarowanie.

Jak dla mnie nie jest to wciągająca lektura. Założenia co do treści trochę mnie przekonują i chyba dlatego przeczytałam. Brakowało mi dynamiki i tego czegoś co powinien mieć dobry kryminał. Tego czegoś czego nie umiem nazwać, ale co by mnie porwało. Czasem i takie mniej wciągające lektury trzeba przeczytać.

Jak dla mnie nie jest to wciągająca lektura. Założenia co do treści trochę mnie przekonują i chyba dlatego przeczytałam. Brakowało mi dynamiki i tego czegoś co powinien mieć dobry kryminał. Tego czegoś czego nie umiem nazwać, ale co by mnie porwało. Czasem i takie mniej wciągające lektury trzeba przeczytać.

Dwie przyjaciółki , studentki udają się w podróż do oddalonej Minnesoty. Ojciec Audrey , były szeryf, ma ostatnie stadium raka. Po drodze skręcają na stację benzynowa i Audrey zostaje zaatakowana przez dwóch młodych mężczyzn. Caroline udaje się uratować przyjaciółkę i uciekają samochodem. Niestety na pobliskim moście wpadają w poślizg i auto staje tuz nad rzeką. Samochód, który nadjeżdża wpycha ich auto do rzeki na lód . Dziewczyny razem z pojazdem wpadają do zimnej, nie do końca zamarzniętej rzeki. Ratuje się tylko Audrey. W tej samej rzece dziesięć lat temu zginęła inna dziewczyna. Do dziś nie znaleziono sprawcy, który potrąconą przez samochód dziewczynę wrzucił do rzeki powodując jej śmierć. Śledztwo przed laty prowadził szeryf, ojciec Audrey. Powraca stara sprawa. Audrey prowadzi prywatne dochodzenie. Powracają dawne sprawy, złamane życiorysy, niesprawdzone podejrzenia, przemoc. Ciekawa sprawa, narracja prowadzona jak w poprzedniej książce autora, powoli stopniuje napięcie.

Dwie przyjaciółki , studentki udają się w podróż do oddalonej Minnesoty. Ojciec Audrey , były szeryf, ma ostatnie stadium raka. Po drodze skręcają na stację benzynowa i Audrey zostaje zaatakowana przez dwóch młodych mężczyzn. Caroline udaje się uratować przyjaciółkę i uciekają samochodem. Niestety na pobliskim moście wpadają w poślizg i auto staje tuz nad rzeką. Samochód,...

Pierwsza książka o niebo lepsza. Specyficzna nararcja, którą się lubi lub nie. Wolna toczy się akcją, duszną senna atmosfera. Dwa utobiecia w jednej rzece oddzielone latami. Próba dojechałam do prawdy. Wątki, poszlaki. Opis żałoby i radzenia sobie ze stratą. Jednak wszystko to było bardzo rozwleczone do granic możliwości a z zakończenia nic nie wynika.

Pierwsza książka o niebo lepsza. Specyficzna nararcja, którą się lubi lub nie. Wolna toczy się akcją, duszną senna atmosfera. Dwa utobiecia w jednej rzece oddzielone latami. Próba dojechałam do prawdy. Wątki, poszlaki. Opis żałoby i radzenia sobie ze stratą. Jednak wszystko to było bardzo rozwleczone do granic możliwości a z zakończenia nic nie wynika.