111 najbardziej szalonych eksperymentów

Jakiś czas temu byłam u siebie w ośrodku kultury i jest tam półeczka, na której można oddawać książki które są nam już nie przydatne i bez skrupułów można po nie sięgnąć. Ostatnio na tej półce znalazłam tę książkę. Byłam w szoku, że ktoś ją oddał i że wreszcie ją znalazłam, a szukałam ją wiele lat. Co tu dużo mówić- ksiązka jest genialna. Po prostu.

Jak na książkę o słoniu/mamucie całkiem sporo się tu dzieje. Aż dziw, że samiczka Manka dożywa do lat 8 i sama zaczyna się opiekować młodszym rodzeństwem. Nie brakuje historii mrożących krew w żyłach (ataki wilków, ataki człowieka jaskiniowego) jak i opisów poznawania świata, sposobów radzenia sobie z nim. Bardzo krótkie rozdziały. Co i rusz coś się dzieje. Ten mamut nie należy do najspokojniejszych i najgrzeczniejszych. Opis rodzenia się małych mamutów oraz parzenia się dorosłych jasny i przystępny. Autor wykorzystał wiedzę na temat zachowań współczesnych słoni oraz to co wiemy dzięki wykopaliskom archeologicznym. Bardzo dobra dla młodszych nastolatków (9-13 lat).

Pamiętam jak mnie przerażała gromada czarnych rycerzy... ale dubbing filmu jest po prostu wspaniały [Merle, Kowalewski, Kobuszewski, Olbryski, Bończak, Ferency], no a potem odkryłam książkę! A potem wpadłam na to, by kupić sobie własny egzemplarz - niestety nie z ilustracjami filmowymi:( Wracając do historii - jest po prostu niesamowita, straszna i wspaniała - myślę, że idealnie wpisuje się w moje dzieciństwo motywem "ten film jest dla tych, co się lubią bać" ;p

Niewielka objętościowa książeczka, ale jakże wiele treści. Oczywiście, jedne historie bardziej mi się podobały, inne mniej. Każda jednak coś sobie miała. Ironia aż bije po oczach. Ale to także forma obrony i maski w tych opowieściach. Smutne, tragiczne i bardzo ludzkie. Niestety.

Nigdy nie doczytałam do końca, ale kocham ten świat, gdzie wszytko może się zdarzyć. Uwielbiam fantazję, której brak granic. Uwielbiam baśnie i światy tak odległe, jak to się tylko da. Z tego powodu czytam tylko kilka książek rocznie. Tę czytam i czytam od wielu lat...

Jeżeli ktoś czytał jakiekolwiek książki o polskiej mafii, to powinien również przeczytać i tę książkę. Zawiera ona opis kilkunastu wydarzeń, o których mogliśmy dowiedzieć się z telewizji, prasy lub innych książek o tej tematyce. Jednak w żadnym medium nie było to zrobione w takim stylu. Pseudo dziecinna otoczka bajki, z jej słownictwem i sposobem prowadzenia fabuły sprawia, że trudno jest momentami powstrzymać głośny śmiech. Polecam!! Książka na jedno posiedzenie. Po prostu - samo się przeczytało.

Początkowo dość ciężko było mi wkręcić się w tę opowieść. Przeszkadzały mi rozbudowane dygresje, które dodatkowo trzeba było odczytywać z marginesów. Tym bardziej, że akcja toczyła się raczej ślamazarnie, oscylując wokół codziennego życia bohatera i jego rodziny. W zasadzie dopiero od momentu podjęcia decyzji o wyjeździe po odbiór nagrody, coś zaczyna się dziać. I wtedy już nie tak łatwo oderwać się od lektury. Nie bardzo podobał mi się jednak sam finał. W ogóle przyjazd do stolicy i traktowanie T.S. jako niesamowitego okazu, cały pomysł z tajnym stowarzyszeniem - wszystko to wydało mi się trochę naciągane i skonstruowane tak, jakby autor nie bardzo miał pomysł na kontynuację opowieści. Albo wręcz jakby miał to być dopiero początek serii. I pozostawiło to jakiś niedosyt czytelniczy. Jedno, czego nie można książce odmówić, to specyficzny klimat.

Druga czesc Alicji to gra w szachy, juz troche bardziej skomplikowana niz karty. Stanowi wieksze wyzwanie dla umyslu niz bajkowa jedynka co moze czynic ja nawet bardziej ciekawa. Ja jestem cienkim szachista akurat bo wiem tylko jak sie poruszac figurami i mam podstawowa wiedze w tym temacie i jak z kims wygram w szachy online to jest swieto lasu wiec moja wiedza nie dala mi klucza do zrozumienia w 100% o co chodzilo autorowi dokladnie ale na pewno pomaga sobie lepiej wyobrazic swiat po drugiej stronie lustra ktory kieruje sie innymi zasadami niz nasz fizyczny ale zasady gry w obu swiatach sa podobne bo jak pionek przejdzie na druga strone szachownicy i pokona 8 pol to moze byc figura jaka chce nawet królowa.

Mitologia chińska sięga najdawniejszych czasów początków pierwszych pięciu cywilizacji i jest tak przeogromnie rozbudowana, że ciężko opisać to w jednej książce. Tutaj autor skompletował i uporządkował czytelnikowi główne nurty mitologiczne płynące w Państwie Środka. Sięgając do najdawniejszych tekstów oraz interpretacji innych autorów, udało mu się w bardzo przystępny sposób spiąć to wszystko i ukazać piękno jak i ducha najdawniejszych filozoficznych wierzeń. Poprzez podróż od początków powstania świata, aż po panowanie najsłynniejszych dynastii Chin. Cała ta wędrówka po jednej z pionierskich krain tego świata, była malowniczo połączona wraz z piękną i przebogatą mitologią, czyniącą ten zakątek ziemi czymś tak niezwykłym, że aż magicznym. Książka stanowi świetny wstęp dla tych, którzy nie są dobrze wtajemniczeni w świat i ludowe wierzenia Państwa Środka, prezentujący najpopularniejsze wątki mitologiczne.

Książki Macieja Wojtyszki piszącego dla młodych czytelników nie są mi obce i miałem już z nimi styczność. Postanowiłem sięgnąć po Brombę i inni spodziewając się fantastycznych przygód z lekkim humorem po drodze. Ciekawy byłem co dostanę i czym zaskoczy mnie autor, który umie pisać interesująco wymyślając swoje fantastyczne historie. Książka Bromba i inni jest zbiorem opowiadań o różnych przedziwnych stworzeniach, które przeżywają wiele przedziwnych przygód. Poznajemy w czasie czytania Pciucha potrafiącego dostarczać niezwykłe przesyłki do adresatów. Drugą osobną historią jest o Fumach i ich przygodach jakie przeżywają. Trzecia opowieść o Gżdaczach jest nieco dłuższa i fantastyczna o kontakcie z ludźmi niczym klasyczna fantastyka o takie tematyce okraszona humorem. Tytułowa Bromba pomaga innym gdy potrzebują pomocy mierząc co tylko się daje. Fikander jest kolejnym bohaterem, lecz tym razem otrzymałem zwariowaną nieco opowieść o miłości bardzo ładnie podaną i zabawną. Kajetan Chrums niczym detektyw Holmes rozwiązuje zagadki kryminalne. W dłuższym opowiadaniu w stylu klasycznego kryminału otrzymujemy przewrotną i ciekawą zagadkę. W kolejnym spotykamy Vicerwersów dzikich. Opowieść przypomina zabawną wersje baśni z królem, którego spotykają kłopoty. Bunt Psztymucla jest kolejną interesującą i potraktowaną z humorem opowieścią o ciekawości jednego z nich, który postanawia zbuntować się. Przeżywa wiele przygód wraz ze swoją rodziną podróżując. Następnie poznajemy Glisanda związanego ze sztuką tworzenia, gdzie autor ukazuje jego wpływ na jednego z bohaterów. Gluś-Filmowiec jest historią o najważniejszym dziele filmowym, które ma zawojować kina. Wszystko zamyka przewrotne Zwierzątko mojej Mamy z ciekawą historią potrafiącą bawić. Książka Bromba i inni jest zbiorem opowiadań osadzonych w niezwykłym świecie, gdzie przenikają się absurdalne wydarzenia i dzieją się fantastyczne przygody bohaterów. Wkradająca się groteska i surrealizm prowadzi do przerysowania nie tylko przedstawionego świata, ale też postaci w sposób humorystyczny. Dwa z nich nawiązują nawet do klasycznej opowieści o Alicji w krainie czarów. Mowa o historii z Pciuchem i Vicerwersów czerpiących z niej garściami, lecz autor w swoim stylu dodaje absurdalność i groteskę w wydarzenia. Krótkie kilku stronicowe opowiadania o każdej z postaci jakiej poświęcił czas czyta się szybko i przyjemnie. Świat wykreowany przez autora jest dziwny, absurdalny, przerysowany i nieco niepokojący w czasie czytania. Skierowana do młodego czytelnika zawiera w sobie iskierkę grozy i fantastyczne przygody bohaterów wciągające od pierwszych stron. W tym świecie wszystko jest możliwe i jednocześnie przerysowane za sprawą przedziwnych zdarzeń, nieprawdopodobnych przygód i zwrotów akcji. Przybliżając nam każdą z postaci mamy możliwość poznać ich bliżej i mimo moich obaw dotyczących zarysowania sylwetek, to autor w umiejętny sposób potrafi w kilku zdaniach stworzyć ciekawych i wyrazistych bohaterów. Dlatego nie dostajemy papierowych, ale mających głębie i możemy poczuć do nich sympatie z możliwością polubienia od pierwszych stron. Wciągając nas w ten świat od początku trafiamy do zadziwiających miejsc i niezwykłych wydarzeń. Akcja każdej z opowieści jest prowadzona z wyczuciem, szybko i wiele dzieje się podczas czytania. Wydarzenia mimo swojej dziwności, groteskowości, absurdalności i przerysowania nie zwalniają ani na moment wciągając nas w opowiadane historie bez problemu przy tym można bawić się świetnie przy nich. Napisane przyjemnie, lekko, przystępnie z humorem i absurdem jakim posługuje się autor sprawiło, że nie mogłem oderwać się od czytania. Książka Bromba i inni jest pozycją dla młodego czytelnika i to widać podczas czytania. Jednocześnie nawet starszy czytelnik znajdzie tutaj coś dla siebie i dzięki humorystycznemu podejściu wraz z absurdalnymi wydarzeniami można bawić się przy niej świetnie. W moim przypadku pamiętając poprzednie książki autora jakie miałem przyjemność czytać nie zawiodłem się na przeczytanej, która zapewniła mi wiele atrakcji i sporo zabawy w czasie czytania. Poznając przedziwny świat i bohaterów zostałem wciągnięty w wir groteskowych, absurdalnych i niezwykłych przygód w fantastycznym świecie z nutką klimatu niepokoju po drodze. Autor kolejny raz udowadnia, że stworzył fantastyczną pozycje, którą czyta się od pierwszych stron do ostatnich z przyjemnością. Książka moim zdaniem dla każdego lubiącego zwariowane przygody i abstrakcyjne wydarzenia z humorystycznym zacięciem. Niezwykle sympatyczne podejście do codziennych spraw. i życiowych problemów potraktowanych z delikatnością przedstawienia w przygodach jakie dostajemy. Przygody Bromby wraz z innymi bohaterami wciągają i nie pozwalają oderwać się od niej. Nie duża mała książka sprawiła mi sporo frajdy podczas czytania i fantastycznych przygód jakie otrzymałem. Autor kolejny raz udowodnił, że umie pisać nie tylko dla młodego czytelnika. Na pewno sięgnę po inne jego książki jak będę miał okazje ku temu mając nadzieje na bardzo dobre i napisane z humorem pozycje.

Męka w ośmiu konwulsjach zapewne nie zasługuje na 10 gwiazdek (w sumie to tylko niewielki wierszyk),ale ocena to rzecz subiektywna, a ja "Wyprawę na żmirłacza" uwielbiam. Zawsze wywoływała u mnie niepohamowane ataki śmiechu. Szczególe brawa należą się Robertowi Stillerowi (tłumaczowi) - zaryzykuję twierdzenie, że wersja polska jest lepsza od oryginału (wersja angielska jest dostępna za darmo w Internecie; oczywiście nie będąc native speakerem nie umiem dostrzec wszystkich jej subtelności i oceniam tak "na brzmienie"). Szczerze polecam.

Jedna z tych książek, które dziecięcymi rączkami kartkowane były po stokroć razy, a kiedy egzemplarza brakło w sensie fizycznym, ów śnił się po nocach. Bodaj jednym z największych moich błędów życiowych było, Drodzy Koledzy-Czytelnicy-Eskapiści, że, wiedziona niedobrym impulsem "Byle dorosnąć!", pozwoliłam ongiś oddać tę pozycję jednej z młodszych kuzynek. Rzecz niedobra, bo książka, jak żyjąca istota, dopominała się o moje towarzystwo nocami, w marzeniach sennych, kiedy już faktycznie dorosłam i pojęłam, że dorosłość jest wcale-nie-taka-fajna-jak-być-miało. Ulubioną baśnią była ta o okularniku i polandze, dwóch wężach, wszak w ogóle echa egzotycznego, wabiącego świata, zostały we fragmentach gdzieś na dnie duszy - dorosłego człowieka, który zatęsknił za chwilą, kiedy oczy robiły się podobne dwóm pięciozłotówkom, a myśl pierzchała ku niezwykłym pałacom i barwnym strojom mieszkańców wyspy Lanka. Edycja z dn. 16.07.2014: To niesamowite, ale... ja tę książkę nadal mam. Znalazłam perełkę na własnym strychu. Książka nie trafiła do paczki dla kuzynki. Kolejny dowód na to, by nie ufać własnej pamięci, snom i przypuszczeniom.

Emily, nastolatka o kociej naturze. Indywidualistka chodząca własnymi ścieżkami, tajemnicza, pełna sprzeczności, nieodgadniona z "diabłem pod skórą", wyalienowana, ale czyż nie tacy są nastolatkowie i ich świat. Psychodeliczna, mroczna książeczka, która trafi do wyjątkowo niepokornych czytelniczych dusz ;)

Kultowe dzieło, które czytać można wiele razy i za każdym razem przyciąga z takim samym zainteresowaniem. Wesołą Gromadkę czytałem już naprawdę wiele razy od dzieciństwa i z sentymentem co jakiś czas do niej wracam. Nie wiem jak to o mnie świadczy, ale jest w jakiś sposób częścią mojego dzieciństwa. Należy jednak podkreślić jej pozytywne przesłanie - w mocny i dowcipny sposób uczy, że życie nie jest kolorowe i za błędy po prostu trzeba zapłacić. Myślę, że wpłynęło bardziej pozytywnie na kształtowanie mojego dziecięcego umysłu, niż niejedna, lukrowana bajka. I do tego te rysunki.... Całość świetna!

Choć trylogia o Johnnym Maxwellu adresowana jest przede wszystkim do młodszych czytelników i zwykle klasyfikowana jako literatura dziecięca, „Tylko ty możesz uratować ludzkość” bez problemu daje się czytać także dorosłemu odbiorcy. Poza tym mam ambitny plan przeczytać wszystko co wyszło spod pióra Terry’ego Pratchetta a po drugie – wiele żartów i obserwacji zawartych w tej książce wybrzmiewa mocniej właśnie z perspektywy dorosłego czytelnika. Punktem wyjścia jest fabuła banalnie prosta: zwykły, raczej przeciętny nastolatek nagle staje się bohaterem gry komputerowej, w którą akurat gra. To klasyczny motyw „wybrańca” tyle że przepuszczony przez charakterystyczny filtr Pratchetta – pełen ironii, absurdu i nieoczywistych konsekwencji. Autor pokazuje, że nawet najbardziej ograny schemat da się ożywić jeśli ma się do niego odpowiedni dystans. Pratchett stworzył tu całkiem udaną historię przygodową, która działa na kilku poziomach. Jest dynamiczna akcja, są elementy science fiction a przy okazji subtelne (i czasem mniej subtelne) podśmiewanie się z filmów w stylu „Obcego” oraz z samej konwencji heroicznych opowieści. Jak zwykle u Pratchetta, humor nie służy wyłącznie rozrywce ale też lekkiej, inteligentnej krytyce popkultury. Mimo że jest to książka dla dzieci, muszę przyznać, że czytało mi się ją bardzo przyjemnie i bawiłem się naprawdę dobrze. To lektura lekka ale nie głupia, zabawna ale nie infantylna. Idealny przykład na to, że dobra literatura dziecięca potrafi sprawić frajdę również dorosłym – zwłaszcza jeśli stoi za nią autor tak świadomy formy i tak bezbłędny w poczuciu humoru jak Terry Pratchett.

Ojcostwo jako przygoda i wyzwanie. Książka dowcipna i bezpretensjonalna a także anarchiczna. Po prostu bardzo dobra! Inspirująca, bo udowadnia, że zwykłe, codzienne czynności mogą być pasjonujące. Odlotowa ale i mocno osadzona w realiach. Opowieść o męskiej przyjaźni autora i jego siedmioletniego syna. Ich relacje pokazane na tle codziennych zmagań dowodzą, że można się wspaniale bawić, wzajemnie się przy tym wychowując.