Vasco. Księga 4 (wyd. zbiorcze)

Pierwszy tom komiksowej wersji jednej z powieści z cyklu "Orkowie" Michaela Peinkofera. Rewelacja! Fabuła może i nie jest jakoś szczególnie wyszukana, ale bawiłem się doskonale podczas czytania tej historii. Dynamiczna akcja, pokraczni dwaj główni bohaterowie, których po prostu nie da się nie lubić i do tego spora dawka specyficznego humoru . Zaraz zabiorę się za kolejne tomy!

Mega fajna pozycja. Jeszcze nie miałem okazji zająć się słynnym Blueberrym, ale Jim Cutlass naprawdę robi robotę. Świetne rysunki, fajne i przemyślane dialogi. Same historie (3) też na dobrym poziomie, nie jakiś bezsens bez ładu i składu. Zamawiam część drugą i na pewno nie będę żałował !

Materiał dotyczy komiksów "Bitwa" i "Berezyna". Ochoczo sięgam po komiksy historyczne, bowiem mamy ich coraz więcej na rynku. Jedne odnoszą się do wydarzeń z przeszłości i występujących tam postaci z troską o maksymalny realizm, inne natomiast luźno się inspirują. W obu wypadkach poziom takich dzieł jest różnoraki. Jak to wypada w przypadku "Bitwy" oraz "Berezyny"? Bardzo dobrze, szczególnie dla osoby mniej obcującej z komiksem. Jest tutaj masa ciekawych spostrzeżeń, odniesień do tamtejszych wydarzeń oraz dbałość przypisy historyczne. Z drugiej strony elementy fikcyjne, jak losy pierwszoplanowych bohaterów wypadają co najwyżej dobrze. Przynajmniej w moim odczuciu. Oba komiksy oceniam bardzo wysoko, jeśli idzie o całokształt. Mimo wszystko nie pozostały one w mojej kolekcji na długo. Z początku byłem nimi oczarowany, ale to za sprawą skupienia się na wydarzeniach z dalszego planu. Zacznijmy jednak od plusów, bo tych jest sporo. Po pierwsze świetny rysunek genialnie oddający realizm tamtych czasów. Chodzi mi tutaj nie tylko o stroje z początku XIX wieku, ale też relacje pomiędzy postaciami w zależności od sfery społecznej z której się wywodzą. Cudownie odwzorowano również architekturę Wiednia, Moskwy czy innych lokalizacji poruszanych w obu komiksach. Podobnie ma się sprawa z mundurami wszystkich walczących stron. Tak, rysunek to zdecydowanie największy atut serii i na tym polu nie mam się do czego przyczepić. Po drugie bardzo dobrze przedstawiono realizm teatru działań wojennych tamtego okresu. Skomplikowany łańcuch dowodzenia, tempo przekazywania rozkazów czy ogólny koszmar poszczególnych starć. Tutaj sporą role odgrywają sceny w lazarecie albo w trakcie wędrówki żołnierzy z jednego punktu do drugiego. Widać wyraźnie z jakim koszmarem musieli się mierzyć i dlaczego większość ich dobytku tak naprawdę pochodziło z grabieży. To są naprawdę ciekawe, choć też przerażające, elementy potrafiące przykuć uwagę czytelnika. Ostatnim ogromnym plusem jest sportretowanie postaci historycznych. Chodzi mi tutaj głównie o ich relacje, postawę wobec działań zbrojnych czy samych żołnierzy albo przeciwnika. Ten wątek wzbogaca opracowanie historyczne zamieszczone na końcu każdego z komiksów. Nie jest może długie, ale wnosi bardzo wiele do całości lektury. Niestety już tak dobrze nie wypada to w przypadku bohaterów fikcyjnych, mających być motorem napędowym dla scenariusza. Ich historia jest po prostu przeciętna. Za pierwszym razem czyta się ją świetnie, ale za drugim czułem spory niedosyt. Zatem komu ten komiks mogę polecić z czystym sumieniem? Z pewnością fanom literatury historycznej, miłośnikom komiksu francuskiego oraz osobom dopiero zaczynającym swoją przygodę z tym medium. To naprawdę świetnie narysowany i zaprojektowany tytuł, dotykający niezwykle ciekawego kawałka naszej historii. Jednak ja sam, mając już na koncie przeczytanych kilka tysięcy komiksów, zaczynam podchodzić do tego wszystkiego z sporą rezerwą. Rzadko wracam do jakiś pozycji, bo czasu mało, a też zwyczajnie nie czuję takiej potrzeby. W tym wypadku własnie tak jest. Przeczytałem tą historię dwa razy i wystarczy mi do końca życia, bo zwyczajnie będę ją pamiętał już zawsze.

Grafika jak zawsze na plus. Tym razem fabuła bardziej udana. Co prawda inkwizytor jak zawsze stereotypowo, demoniczny. Imię róży wywarło wielki wpływ, stąd i też taka interpretacja. Fajny komiks, mam nadzieję, że van Loo też będzie w kolejnych częściach...

Ależ przyjemna lektura. Proste intrygi, ale z lekkim wątkiem łączącym wszystkie historie, postaciami, które można polubić. Conan większość problemów rozwiązuje siłowo, ale mimo to dzięki urozmaiconym przygodom (choć większość się dzieje w środowisku miejskim) czasem musi się bardziej postarać lub oprzeć na działaniach towarzyszy. Graficznie nieźle - niektóre historię nieco zbyt niechlujne jak dla mnie, ale wszystkie na przynajmniej przyzwoitym poziomie. Trzeci tom już czeka, ale szansa na trafienie do kolekcji rośnie. Edit - luty 2023 W kolekcji jest. Wspaniała przygoda i znakomity powrót do lektury!

„Nocna straż” to opowieść otwierająca drugi tom. Akcja rozgrywa się w Azji Mniejszej (Kapadocji) gdzie Vasco podejmuje się misji dostarczenia panny młodej (córki cesarza bizantyjskiego) władcy osmańskiemu. Pomocy udziela im tajemniczy Francuz, przez którego jednak wplątują się w problemy. W Baronach Vasco przybywa, aby rozwiązać sprawę szantażu rodu Hohenzollernów, poznaje tam przy okazji inną słynną rodzinę bankierów Fuggerów. Zaś w „Mrokach nad Wenecją” zostaje wplątany w intrygę mającą na celu obalenie doży Marino Faliera, który chciał ukrócić wpływy arystokracji. Widać tu te same zalety, co we wcześniejszym tomie, za to mam wrażenie, że niedociągnięcia graficzne (twarzy) zostały dopracowane albo nie rzucają się już w oczy. Do tego oczywiście dołączone „rozmowy”, a w zasadzie cytaty autora o własnych inspiracjach (niektóre sam nawet odnalazłem, zanim dotarłem do dodatku).

Ocena samego rysunku byłaby zdecydowanie wyższa. To jak autor nakreśla budowle czy projektuje odzież i uzbrojenie wojowników jest iście wybitne. Komiks jednak, to nie jest sam rysunek, ale i treść, a z tym już rewelacyjnie nie jest. Na początek otrzymujemy kilka niepowiązanych historyjek, jedne lepsze, inne gorsze. Druga połowa albumu to już pełnoprawna historia, jednakże scenariuszowo delikatnie pogubiona, czasem trzeba się cofać by przypomnieć sobie kto jest kto. Ale ponownie, rysunek, to mistrzostwo świata. Wersja kolorowa zdecydowanie gorsza, barwa zabija piękne rysunki autora. Dodatkowo zabrakło historii Katedra która w wersji cz-b wygląda obłędnie, zamiast niej pod koniec otrzymujemy wybrane kolorowe okładki, bardzo przeciętne.

Zanim zacząłem czytać tę serię, wcześniej nie miałem do czynienia ani z komiksową adaptacją Conana, ani z książkowym pierwowzorem - choć swoją drogą coraz bardziej nabieram ochoty, żeby po niego sięgnąć. Moja jedyna styczność z tym uniwersum ograniczała się do słynnych filmów z lat 80. W trzecim tomie akcja nadal rozwija się dość powoli, co akurat bardzo mi odpowiada. Nie będę pisał zbyt wiele o fabule, bo nie chcę spoilerować, ale jest dobrze - Conan wraca do Cymerii, a twórcom znów udaje się utrzymać klimat, który jest tutaj naprawdę intensywny i wciągający. Szkoda tylko, że całość nie została narysowana przez jednego artystę. Niestety tak nie jest, przez co momentami bywa lepiej, a momentami trochę gorzej. Warstwę graficzną oceniłbym na 7/10 — rysunki może nie są wybitne, ale zdecydowanie potrafią cieszyć oko. Sama historia nie jest może szczególnie odkrywcza, ale przecież mówimy o klasyku! Nie mam tu żadnego sentymentu, a mimo to wciągnęło mnie mocno. Klimat oceniam na mocne 8/10 i to jest najmocniejsza strona tego komiksu, fabułę na 7/10. Ostatecznie trzeciemu tomowi daję 8/10 — głównie za czysty fun i świetny klimat.

Całkiem przyjemna historia przygodowa. Jest tez sporo fantasy, ale opowieść jednak stawia bardziej na przygody niż S-f. Kreska ładna- bajkowa. Kolory i postacie bardzo ładne. Myśle że warto poczytać jak ktoś lubi takie klimaty. Historia dla młodego i starego.

Komiks ciekawy, ale nie nazwałbym go arcydziełem. Na pewno ładnie wydany. W dużej albumowej wersji. Historia trochę zbyt ckliwa jak dla mnie. Mam wrażenie ze jak przeczytam jeden komiks autora to reszta leci w podobnym klimacie. Trochę nostalgiczny i chyba nawet smutny na swój sposób. Nie moje klimaty. Ale nie mogę nic ująć tej historii. Na pewno fajnie przeczytać raz. Dalej zależy od czytelnika.

Rewelacja! Komiks z pięknymi ilustracjami, Fabuła - nie oczywista, język czysty, brak elementów mogących mieć wątpliwości moralne, Hiszpania "Złotego wieku", Peru, "Stare Indie - Nowa Ziemia" Ciekawa była to podróż, Polecam! 😀🥰😝

Cykl Drapieżców rozpoczyna współczesną kontynuację przygód senatora Alixa z 1948 roku. W skład zbioru wchodzą zeszyty "Krwawe orły", "Ostatni Faraon" i "Sprzysiężenie drapieżców". Każda historia jest powiązana z poprzednią i opowiada o spisku na życie Cesarza Augusta. Sam Alix to galijski senator, przyjaciel Cesarza - także przemyślny konspirator, który pomaga Augustowi w obliczu zamachu na jego życie. Kreska jest naprawdę ładna - jest to typowa szkoła charakterystyczna dla rysowników belgijskich. Realistyczna, doskonała by ukazać ekspresję - wyrazy twarzy, pozy i ruchy, wszystko ukazuje gamę uczuć. W niektórych momentach rysunki przypominały mi kadry Rosińskiego z Thorgala. Rysunki są barwne i żywe, można poczuć krew czy chłód świątyni, usłyszeć krzyk orłów. Sama treść to polityka, tajne układy i walka o władzę. Alix umiejętnie manewruje pomiędzy prawdą a fałszem, a przy tym cały czas ma rękę na pulsie. W ostatnim zeszycie prawie dałem się nabrać na jego fortel - prawie, ponieważ w porę zacząłem mieć wątpliwości. Cała intryga jest dość misterna i zapewnia solidną dawkę rozrywki. Komiks ma także interesujący dodatek - po zakończeniu każdego zeszytu dostajemy rys historyczny i profile postaci dramatu na jego tle - jest to bardzo udany zabieg, pozwala wejrzeć w głębiej w sytuację polityczną i historyczną Rzymu i umiejscowić w niej bohaterów.

O to właśnie chodzi w “Jimie Cutlassie”. To jednocześnie western i nie western, prawda i fałsz, sen i jawa. W tę dziką przygodę porywają nas klasycznie przygodowe choć mocno wsparte onirycznymi elementami rysunki Rossiego, który musiał być przeszczęśliwy, że może robić przy tym tytule co tylko zechce. Może być zarówno na poważnie, jak i niepoważnie, choć szala z czasem przechyla się jednak w tę niepoważną stronę rzeczywistości świata przedstawionego, w której Cutlass-Difool-Major czuje się jak ryba w wodzie. Tej niepowagi doświadcza całkiem poważny i zaradny detektyw z Agencji Pinkertona, który pojawia się w fabule i dostaje zadanie schwytania Cutlassa. Cała recenzja: https://tinyurl.com/1ci4s3fp

Przyjemna, dynamiczna, pełna wybuchów i strzelanin seria science fiction, której akcja dzieje się w przestrzeni kosmicznej, na różnych planetach, pokładach statków, itp. Główna bohaterka Mony jest sierotą, która trafiła pod skrzydła zakonu Nowych Pionierów. Gdy osiąga pełnoletność zostaje wysłana w świat, aby podążała własną drogą, ale czy aby na pewno? W trzech pierwszych tomach poznamy genezę bohaterki, tajemnice związane z jej ojcem i tytułowym okrętem bojowym "Dolores", który był jej zapisany. Ta seria to świetna rozrywka, która doskonale sprawdza się jako odprężająca i momentami zabawna, a chwilami dramatyczna i krwawa lektura. Czerpałem z niej dużo przyjemności i chętnie będę wracał do tego świata w kolejnych tomach. Więcej w mojej wideo recenzji na YouTube/@Wombai

Mniej więcej od połowy czytało mi się świetnie. Krwi leje się mnóstwo, bohaterowie nie oszczędzają mieczy, jest więc tak, jak powinno być w powieściach o Conanie Barbarzyńcy. Zdecydowanie forma idzie w górę względem poprzedniego tomu. Pojawiają się nawet demony, z którymi także Conan nie może sobie poradzić. Świetna zabawa. Moją pełną recenzję znajdziecie tutaj - https://ostatniatawerna.pl/barbarzynca-i-demony-przeszlosci-recenzja-komiksu-conan-cienie-nad-kush-t-7/

„Donżon to sążnisty esej o heroicznym fantasy” napisali wydawcy na okładce tego tomiszcza Donżonu (cześć części cyklu Zenit). I nie jest to esej, ale „sążnista” opowieść, pastisz w którym mogą się przejrzeć wszyscy miłośnicy gier spod znaku papierowego rpg. Zabawa, ale i wielka radocha z lektury. Można się pośmiać z samych siebie (BG-ów),odnaleźć wątki, które dotyczące wieeelu heroicznych postaci, które wędrują od zera do bohatera, a można tylko skupić się na poznaniu historii Donżonu i perypetiach właścicieli, którzy muszą zarabiać na sprowadzaniu śmiałków gotowych ich obrobić, lub jaki ocalić swój dom. Historia zyskuje również dzięki świetniej grafice i bohaterom ukazanym jako antropomorficzne zwierzęta.

Jeden z najlepszych komiksów westernowych jakie w życiu czytałem. Jest wciągająca fabuła, są wyraziste postacie, jest wartka akcja. Pozycja nie dla dzieci ze względu na dosyć brutalny charakter, ale obowiązkowa dla wszystkich dorosłych wielbicieli gatunku. Ze wszech miar polecam!

Akcja rozwija się powoli, co bardzo mi odpowiada — dzięki temu łatwiej wsiąknąć w klimat, który jest tu naprawdę intensywny i wciągający. Zdecydowanie bardzo przyjemnie spędziłem czas. Nie czytałem książkowego pierwowzoru, więc podchodziłem do tej historii na świeżo — z oczekiwaniami klimatu zbliżonego do filmów o Conanie z lat 80 i nie zawiodłem się.

Na początku urzekła mnie okładka edycji limitowanej (sam kupiłem zwykła bo tylko taką szlo dostać). Bardzo przypominała mi "Ukryte miasta". I faktycznie, czasami komiks prezentuje takie niezwykłe widoki, jednak są one raczej nieczęste. Stanowią bardziej tło, tworzą klimat 3M (Miasto, Masa, Maszyna). Ciężki, rdzawy klimat dystopii. Fabuła jakoś zgrzytała mi od początku. Rozkręca się powoli, rozbudowuje. Dowiadujemy się raczej więcej o świecie niż o co chodzi bohaterom. Ale to jest zamierzone. Wiele razy myślałem podczas czytania: co za bzdurny totalitaryzm. Wydawał się zupełnie niespójny. Bez kultu jednostki ale w sztywnym kaftanie. Ludzie donoszą na siebie. Samobójstwa. Drakońskie prawo. Panie! To się kupy nie trzyma. A jednak. Jakież było moje zaskoczenie kiedy doczytałem komiks do końca. Nieźle, nieźle, zaskakującą... prawdziwie? Hmmm. To już każdy sam oceni. Rysunki postaci nie urzekły mnie tak jak miejski krajobraz. Chociaż Grun potrafi dobrze oddać emocje to jego postacie wydają mi się jakieś takie nieostre. Lekko oddalone i rozmyte. Nie chodzi o fizyczną kreskę ale o wrażenie. Najbardziej irytująca cecha tych postaci to dziwnie wyeksponowana rynienka podnosowa. Czasami twarz jest naszkicowana kilkoma kreskami: owal twarzy, noc, usta, oczy, brwi, usta... i rynienka podnosowa. Zamiast ją zaznaczyć innym odcieniem to mamy dorysowane U. czasami to wygląda zabawnie a czasami groteskowo. Podsumowując niespieszna fabuła z interesującym zakończeniem, może skłaniać do refleksji. Świetne grafiki dystopijnego miasta przy nieco słabszych postaciach. Ma swój klimat ale d**y nie urywa.