Siemiatycze 1863

56/2023 Tytuł książki jest mocno mylący, ponieważ same walki w Beer Szewie zajmują ok. 40 stron. Tytułowe miasto jest tylko przyczynkiem do opisu zmagań na całym bliskowschodnim teatrze działań wojennych podczas I wojny światowej. Przejęcie Kanału Sueskiego było najlepszym sposobem rzucenia na kolana nie tylko Wielkiej Brytanii, ale całego obozu Ententy. Tego zadania mieli się podjąć Turcy osmańscy kierowani przez niemieckich generałów. Niestety słabo wyekipowane i wyszkolone wojska nie były w stanie przeciąć brytyjskiej życiodajnej arterii. Ofensywa Osmanów zatrzymała się niedaleko kanału, ale nie starczyło sił i środków (najbardziej bolesny był brak wody dla licznej armii maszerującej przez pustynię),w przeciwieństwie do Brytyjczyków. Wszystkie późniejsze wydarzenia to powolny odwrót Turków ku północy, ze sporadycznymi sukcesami. Niezaprzeczalnie takimi sukcesami było dwukrotne odparcie brytyjskich ofensyw na Gazę. Szczególnie druga okazała się sromotną klęską, po której zmieniono dowództwo i okazało się to strzałem w dziesiątkę. Oddanie dowództwa Edmundowi Allenby'emu było świetną decyzją, która zaważyła na sukcesie kampanii. Jednak zatrzymajmy się na chwilę i pochylmy się nad tym czemu Wielkiej Brytanii tak bardzo zależało na pokonaniu Osmanów, skoro po odparciu ich ofensywy Kanał Sueski był praktycznie niezagrożony? Pierwszy powód był typowo symbliczny. Rok 1917 był bardzo słaby dla Ententy. Mimo dołączenia do wojny Stanów Zjednoczonych, z obozu Ententy wykruszyła się Rosja, którą ogarniała rewolucja bolszewicka, walki na froncie zachodnim nie przejawiały perspektyw na sukces, który mógłby podnieść nastroje w społeczeństwie, podobnie było na froncie włoskim. Społeczeństwo i wojsko potrzebowało pozytywnego impulsu. Drugi powód jest o wiele bardziej prozaiczny. Mianowicie Wielka Brytania pojmowała basen Morza Śródziemnego jako swoją strefę wpływów i zamierzała wypracować jak najlepszą pozycję podczas wojny. Czynnikiem, który niezaprzeczalnie podniósł nastroje w społeczeństwie było zdobycie tytułowej Beer Szewy — najważniejszego ośrodka miejskiego na pustyni Negew. Zdobycie Beer Szewy Brytyjczycy zawdzięczają... dwóm nieudanym próbom zdobycia Gazy. Turcy i ich niemieccy dowódcy byli pewni, że cały wysiłek wojsk brytyjskich zostanie skierowany ponownie ku Gazie. Na atak ku Beer Szewie byli kompletnie nieprzygotowani. Symbolem błyskotliwego sukcesu jest sześciokilometrowa szarża australijskiej kawalerii na Turecką linię obrony, która jest najbardziej legendarnym wydarzeniem I wojny światowej na Bliskim Wschodzie. Jeden z niemieckich oficerów, który trafił do niewoli podczas bitwy tak określił Australijczyków: „Oni w ogóle nie są żołnierzami, to istni szaleńcy”. Jak widać w tym wypadku, w szaleństwie zdecydowanie była metoda i to szaleństwo oraz agresja i ułańska fantazja przesądziły o wielkim sukcesie. Kampania na tym bardzo ciekawym froncie Wielkiej Wojny trwała jeszcze rok, ale był to rok klęsk osmańskich i sukcesów Ententy, jak zdobycie Jerozolimy, Ammanu czy Damaszku. Osmanowie nie byli pierwszymi, którzy próbowali przeciąć Kanał Sueski. Nieco ponad dwadzieścia lat później tej sztuki spróbowali dokonać z drugiej strony Niemcy i Włosi, ale rezultat był nawet gorszy od dziś opisywanego... Mam pewien problem z tą książką. Jako publikacja o zmaganiach na bliskowschodnim teatrze Wielkiej Wojny jest to bardzo dobra pozycja. Niestety, tak jak napisałem na początku, w tytule widnieje Beer Szewa i nie bardzo rozumiem ten zabieg, ponieważ sam opis wydarzeń dotyczących miasta zajmuje jakieś 40-50 stron na 250. O wiele bardziej przemówiłby do mnie tytuł „Synaj—Palestyna 1916-1918”. Czytając tę pozycję poniekąd dostajemy coś innego niż się spodziewaliśmy i tytuł mocno wprowadza w błąd. Natomiast sama książka, jako wprowadzenie do często pomijanego tematu I wojny światowej na Bliskim Wschodzie jest świetnym wyborem.

Powstania śląskie odstawały od reszty naszych zrywów. Zawsze były tak z boku. Warszawskie, czy wielkopolskie jakoś tak bardziej utkwiły w naszym społeczeństwie. Szkoda, bo Korfanty odwalił kawał całkiem dobrej roboty. Podobnie jak i Francuzi, bo bez nich nie udałoby się wszystkie te przedsięwzięcia. I tak też opisuje to autor. W kontekście polityki międzynarodowej. Włosi i w szczególności Anglicy wykazywali większą sympatię i pomoc dla pokonanych całkiem niedawno Niemców. A dlaczego? Ot, co polityka. Zwracają uwagę zbrodnie niemieckie na ludności polskiej na Śląsku, po każdym powstaniu. Katownie, tortury, jak Sowieci. Do tego dochodzi nikła pomoc na początku (w związku z wojną z bolszewikami) od Rzeczpospolitej. Druga strona miała "opiekę" w postaci przemysłowców i ich pieniędzy i weteranów z obu frontów I wojny światowej. Tak więc Korfanty zasługuje na szacunek. Autor jednoznacznie wskazuje (na podstawie dokumentów),że na górze św. Anny szturmu nie było. I nawet ważniejszych jednostek też.

Bardzo dobry HB-ek, traktujący przede wszystkim o tytułowym starciu i paru kwestiach wokół niego, w tym bitwie będącej smutnym epilogiem do odniesionego przez powstańców zwycięstwa. W przeciwieństwie do wielu książek z tej serii autor nie poświęca połowy stron na opis całego powstania styczniowego, nie rozwodzi się na przyczynami wybuchu, przebiegiem, kwestiami politycznymi, a za to dokładnie opisuje tytułową bitwę, wcześniejszą historię powstania oddziału, który ją rozegrał i przybliża postać dowódcy, Karola Kality, zwanego "Rębajło", którego wcześniej poznałem w książkach Marcina Suchackiego, bo w połowie XIX wieku walczył w armii austriackiej. Specyfikę bitwy pod Iłżą ujął autor także przyglądając się organizacji i szkoleniu 3 stopnickiego pułku piechoty, roli jaką w tym odegrał Kalita, co potem przyczyniło się do przebiegu bitwy, w której powstańcy potrafili stawać do walki jak oddział regularnego wojska. Podoba mi się styl Grzegorza Cwyla, konkretność rozważań o wojskowych aspektach, o przyczynach porażki Rosjan, ale także późniejszej klęsce powstańców w dogrywce pod Radkowicami. Zarzucano autorowi zawyżenie strat rosyjskich, głównie argumentując raportami, ale jego sposób wyliczeń i wywód odnośnie zasadności poglądów w tym zakresie broni się i przekonuje. Z książek w serii HB, poświęconych epizodom powstania styczniowego, ta według mnie wypada najciekawiej, a sposób skonstruowania poszczególnych rozdziałów, rozłożony nacisk na elementy wprowadzające do samej bitwy, jej opis i zakończenie i podsumowanie są w zasadzie wzorcowe dla tego, co chciałbym w tej serii czytać.

Jak na HB jest to świetna pozycja. Posługując się przyjemnym, prawie gawędziarskim stylem autor przekazuje mnóstwo wiedzy z zakresu dziejów wojen węgiersko-tureckich. Samej tytułowej bitwie poświęcone jest ledwie kilka stron, również wcześniejsza kampania opisana jest dość pobieżnie, co może być minusem dla zagorzałych miłośników serii. Z drugiej strony Rek nadrabia to w opisach wcześniejszych starć. Sama bitwa jest jedynie pretekstem do opisania dłuższego konfliktu pozbawionego większych starć. Ciekawostką jest stosunek autora do Władysława Jagiellończyka, króla Czech i Węgier. Przeszedł on do historii jako "Król-Dobrze", nieudolny władca, który doprowadził do upadku Węgier i wrogiego przejęcia obu królestw przez Habsburgów. W tej książce Władysław zostaje przedstawiony w dużo lepszym świetle. Chociaż dalece mu do bycia władcą wybitnym, to nie można mu zarzucić nieudolności. Miał po prostu pecha bycia "średniakiem" w czasie i miejscu wymagającym geniuszu.

Bitwa o Anglię z czasem zniknęła z świadomości polaków. Dywizjon 303 - czy coś poza tym? Jak się okazuje, obraz całej kampanii przekazany nam przez Roberta Gretzingera i Wojtka Matusiaka pokazuje zgoła inny obraz konfliktu, którego zasięg i wpływ wykraczał daleko poza słynny polski dywizjon. Na początku warto zwrócić uwagę na sam tytuł książki z serii Historycznych Bitew. Tytuł "Wysypy Brytyjskie" może sugerować, że bitwa o Anglię toczyła się także nad Irlandią (tym terminem określamy i Brytanie i Irlandię),więc kiedy pierwszy raz wziąłem do ręki tę książkę byłem zdziwiony, lecz ostatecznie wydaje mi się, że to błąd wydawnictwa. Oczywiście oprócz samych działań wojennych zostało opisane uzbrojenie obu walczących państw, kwestie lotników, postawa ludności cywilnej. Mi osobiście zabrakło napomknięcia o kwestii Rządu Jedności Narodowej w kontekście opisu zjednoczenia społeczeństwa brytyjskiego pod wpływem zagrożenia, a szkoda, bo jednak wydaje się to jedną z podstawowych kwestii politycznych. Reasumując, polecam! Merytorycznie książka jest na wysokim poziomie (pomijając częste dla HB'ków błędy językowe i stylistyczne). Na pewno zainteresowała mnie szerzej kwestią lotnictwa II wojny światowej.

Mieszkający w Hiszpanii Krzysztof Mazowski systematycznie dostarcza nam nie przybliżone wcześniej polskiemu czytelnikowi epizody z wojny na półwyspie iberyjskim. W Torres Vedras nie ma nic, ponad to, co dawno już podsumowała angielska historiografia. Książka ta spełnia natomiast swoje zadania na polu popularyzacji. Torres Vedras było punktem zwrotnym - trzecią i ostatnią próbą podporządkowania sobie Portugalii przez Napoleona i włączenie tego kraju w napoleoński system blokady kontynentalnej. Wysłana w tym celu spora armia pod dowództwem jednego z najlepszych marszałków Francji, Masseny, nie osiągnęła wyznaczonego celu, jakim była Lizbona. Zatrzymani przez Wellingtona na przygotowanej wcześniej tytułowej linii obronnej Francuzi musieli dokonać odwrotu, ponosząc znaczne straty. Choć w tej wyprawie nie uczestniczyły polskiej oddziały, polskie czytelnik interesujący się napoleońską wojną w Hiszpanii na pewno doceni wypełnienie tej ludzi w rodzimej, popularnej historiografii.

Jedno z większych i ważniejszych przedsięwzięć ofensywnych powstańców warszawskich. Niestety zakończone niepowodzeniem. Jest wszystko co można się spodziewać po pozycji z tej serii: dokładna analiza wojskowa, stosunek sił, garść cennych unikalnych fotografii.

Na hasło Ypres każdy zna odpowiedź, czyli gaz musztardowy, czyli broń chemiczna. Takowej też użyto na froncie wschodnim i to już prawie na początku. Jednak za nim do tego doszło to autor przedstawia pokrótce na wstępie, gdzie jesteśmy. Dokładnie po bitwie o Łódź w 1914 roku. Front zamarł. Rosjanie mimo ustępowania w artylerii, wyposażeniu nie oddawali pola. Tutaj też wykazali się wyższością sztuki minerskiej nad Niemcami. To oraz inne kwestie sprawiły, że Bolimow i tereny wokół niego stał się odpowiednim miejscem na użycie bromku ksylitu (przy pomocy artylerii) a kilka miesięcy później chloru, tym razem wypuszczanego już z okopów przy pomocy butli i rur doprowadzonych pod rosyjskie okopy. Broń chemiczna nie spełniła pokładanych z niej nadziei. Powodów było kilka, jak pogoda, wiatr, zalesienie i trudność w utrzymaniu jej w odpowiednim. Stać w okopie obok rur z gazem trującym przez kilka dni, wiedząc, że pierwszy lepszy pocisk artyleryjski może spowodować śmierć w męczarniach, nie napawał optymizmem.

Może się mylę, ale działania morskie na Oceanie Indyjskim, są w Polsce jeszcze mniej znane od tych, na Pacyfiku. Szkoda, ponieważ są pasjonujące i każdego zachęcam do zapoznania się z ich częścią, opisaną w tej książce. Dla osób dopiero wchodzących w ten temat, ta książka będzie wystarczająco przejrzysta, żeby wyrobić sobie zdanie. Pasjonat dostrzeże w niej natomiast mnóstwo informacji, których w innych opracowaniach nie ma. Jest to wynikiem pracy przez Michała Piegzika na dokumentach japońskich, co wyróżnia go na tle innych Autorów, nie tylko w skali Polski. Moim zdaniem książka jest znakomita i czyta się ją "na raz". Jako ciekawostka, istnieje także wersja w języku angielskim - The Darkest Hour (II Tomy) The Japanese Offensive in the Indian Ocean 1942. Korzystał z niej znany i lubiany Drachinifel, w odcinkach o rajdzie na Oceanie Indyjskim. Z czystym sercem 10/10

Rozbudowana, nowa wersja „Przedmościa rumuńskiego 1939” i „Lwowa 1939”. Z ukontentowaniem stwierdzam, że autor popracował nad starszymi tekstami i zaprezentował książkę, w której zadbał o jasną strukturę przekazu. Pozycję można polecić jako monografię o walkach kampanii wrześniowej na terenie trzech południowo-wschodnich województw Polski. Nadal życzyłbym sobie nieco więcej relacji naocznych świadków, jednak muszę też pamiętać o tym, że po roku 1939 polski korpus oficerski i podoficerski został w znacznej mierze zdecymowany (np. w Katyniu). Któż miałby więc takowe relacje zdawać? Myślę, że autor sporo wydobył z tematu, który przez dziesięciolecia był absolutnym tabu polskiej wojskowości.

Lubię jak się pewne sprawy łącze ze sobą. Najlepiej tak samorzutnie. Wcześniej czytałem "Hbeka" o powstaniu wielkopolskim, następnie o bitwie warszawskiej i działaniach na wojnie z Ukrainą. Tam nie raz i dwa przewijał się temat Rawicza i tamtejszych partyzantów. I tak natrafiłem na tę książkę. Jak ktoś nie jest z Wielkopolski to najlepiej czytać z mapą. Gdyż dane miejscowości mają tutaj dość duże znaczenie. Podobnie autor traktuje krytykę działań polskiej i niemieckiej. Tak jest pod koniec każdego rozdziału, np. dość późne użycie zdobycznej artylerii przez stronę polską, czy nierozkręcenie torów, co umożliwiło Niemcom użycie pociągu pancernego w szerszej perspektywie. Całość zamyka zamysł Niemców na manewr z odcięciem powstania od Polski. To mogło się udać, jednak groźba ponowna interwencja zbrojna Francji zatrzymała te zakusy.

Przeczytałem jako e-book. Więc do map na końcu książki dotarłem po jej przeczytaniu. Mapy nie powalają. Ale to już tradycyjny minus tej kieszonkowej serii. Dla mnie to był pierwszy kontakt z rosyjską wojną domową. Właśnie dlatego byłem jej ciekawy. Książka ma sporo detali, przedstawia genezę powstania sił "białych". Od początków jeszcze w centralnej Rosji przez przedzieranie się na południe. Siły bolszewickie mam wrazenie są potratkowane nieco po macoszemu. Ale jeśli dochodziło do starć propagandowych, wiecowych czy zbrojnych to są opisane działania obu stron. Właściwie po przeczytaniu to już nie dziwi mnie czemu to "czerwoni" wygrali w tamtym kozacko-ukraińskim rejonie Rosji. Jeśli ktoś się interesuje tym konfliktem czy rejonem Europy w początkach XX w to polecam tą książkę.

Fajne zestawienie wielu ważnych informacji - bardziej niż prawdziwa książka, tak naprawdę. Chylę czoła przed skrupulatnością np. zestawienia obsady poszczególnych baszt w twierdzy smoleńskiej, ale dla mnie to po prostu już zbyt szczegółowe. Ale ciekawe i cenne były relacje niemal dzień po dniu z oblężenia, rozsądnie i pożytecznie przeplatane z tym, co działo się w innych miejscach Państwa Moskiewskiego. Dla mnie najciekawsze były relacje Żółkiewskiego z Zygmuntem III, no i przede wszystkim opis postawy króla, szczególnie odnośnie postulatów bojarów. Można się zastanawiać, co by było, gdyby posłuchał Żółkiewskiego i ominął Smoleńsk, ale to political fiction. Niby fajnie, że nasi byli w Moskwie - ale to jednak była inwazja na obce państwo, które nam wtedy nie zagrażało. Na szczęście to był raczej wyjątek od reguły w naszej historii.

Muszę przyznać, że Habek mnie pozytywnie zaskoczył. Nie ma tutaj zbyt długiego wstępu, raczej niezbędne minimum o organizacji Legionów i praktycznie od razu wejście do walki, tak, że praktycznie cała książka jest poświęcona działaniom wojennym. Te są opisane całkiem przyzwoicie, autor wykorzystał sporo fragmentów listów czy wspomnień, dzięki czemu narracja jest dynamiczna i ma sporo interesujących fragmentów. Podobało mi się zwłaszcza zwrócenie uwagi na relacje polsko-węgierskie, kontakty z Hucułami i ich udział w Legionach czy postawa ludności rusińskiej na froncie karpackim. Na minus trzeba natomiast przyznać, że nie ma tu zbyt wielu informacji o armii rosyjskiej. W pozycji jest to raczej bezkształtna i anonimowa masa, o której czytelnik nie dowie się zbyt wiele. Pierwsze skrzypce grają tu zdecydowanie Legiony Polskie, ale muszę przyznać, że sam teren walk (Karpaty) był dla mnie mało znany, więc jestem zadowolony z lektury.

Pod względem warsztatu ta książka jest świetna. Nie ma tu żadnych błędów, a do tego autor stosuje krytykę źródeł. W publikacji zawarto mnóstwo szczegółów, danych... choć co do proporcji podawania informacji mógłbym już mieć pewne pretensje. Za mało o samej Operacji Lwowsko-Sandomierskiej (działania RKKA i Wehrmachtu). Pod względem literackim... Lektura tej książki dłużyła mi się niemiłosiernie, a jej koniec przywitałem z radością. Mowa tutaj o tytule, który ma zaledwie ok. 250 stron.

Wyśmienity habek, jeden z lepszych, jakie czytałem. Autor bardzo dobrze radzi sobie z niełatwą sztuką pisania tak, aby warsztat historyka nie ucierpiał, a czytelnik-amator nie umarł z nudów. Poza tym nie ogranicza się tylko do łopatologicznego przedstawiania faktów czy raczej hipotez sformułowanych w oparciu o nasze mizerne źródła, ale bardzo dobrze przedstawia tło i odpowiada na pytania "po co" i "dlaczego". Pozostałe habeki dotyczące samego Aleksandra i epoki diadochów ("Gaugamela" i "Ipsos") są niestety właśnie takimi suchymi opisami, co tym bardziej wpływa na pozytywną ocenę książki M. Piekarskiego.

Książka o zmaganiach w Galii Belgijskiej ukazała się w 2020 roku, kilkanaście dni temu ukazała się pozycja tego samego autora o wydarzeniach rozgrywających się rok wcześniej (Bibracte - Wogezy 58 p.n.e.). To trochę dziwny zabieg, bo chronologia jest tu zaburzona, a ja postawiłem, żeby czytać obie książki nie w kolejności wydania, lecz w porządku chronologicznym. No i pierwsza rzecz, która się rzuca w oczy, to autoplagiat we wstępie czy w fragmentach dotyczących armii rzymskiej. Ok, pewnie gdybym czytał te pozycje w odstępie trzech lat, to nawet bym nie zwrócił uwagi, ale, że sięgnąłem po te pozycje dzień po dniu, to czuję lekki niesmak, że czytam prawie identyczne, powtarzające się akapity. Książki są napisanie bardzo podobne, obie opowiadają o kampaniach Cezara, więc oczywiście źródła się powtarzają z dominującą rolą jego "Wojny galijskiej". Styl autora jest również zbliżony, chociaż odniosłem wrażenie, że w "Bibracte - Wogezy" było więcej obszernych przypisów, stąd też tamta pozycja wydaje mi się odrobinę dojrzalsza od "Galii belgijskiej".

Jestem wprost zachwycony tą książką. Widać, że pisał ją regionalista - pasjonat z dużym zacięciem. Z czystym sumieniem można polecić każdemu zainteresowanemu powstaniem i nawet jeśli trafiają się pewne błędy/nieścisłości - głównie przy aspekcie technicznym uzbrojenia jak choćby przy okazji zachwytów nad techniczną wyższością niektórych karabinów wojsk powstańczych (chodzi o pochodne Colt Root mające owszem zdolność oddania kilku strzałów szybko po sobie następujących ale ze względu na cylinder gap [przerwę między cylindrem a lufą] nie za bardzo jest jak podtrzymywać tą broń więc jej balans jest słaby a co za tym idzie celnośc i wygoda użytkowania, ma też to większą tendencje do odpalania wiecej niż jednej komory w bębenku na raz niż zwykłe colty czy remingtony epoki) czy gdy bez zastanowienia wymienia arszyny na metry w stosunku 1 do 1. Mimo to jest to praca rewelacyjna.

119/2025 Bardzo wartościowa poznawczo pozycja. Książka ukazała się w ramach serii „Bitwy świata”, co z jednej strony ma swoje oczywiste uzasadnienie, z drugiej – dla miłośników cyklu stanowi powód do krytyki. Uzasadnienie bierze się stąd, że faktycznie – zdobycie Grenady stanowi jedno z najważniejszych wydarzeń historycznych dla Europy i świata: wyparto z półwyspu Arabów, a Krzysztof Kolumb doczekał się historycznego „okienka pogodowego” i mógł podnieść kotwicę. Natomiast krytykę i narzekactwo sprowadzić można do wspólnego mianownika: „mało o samej bitwie”. Tyle że o Grenadę właściwie… bitwy nie było. :) Walczono i owszem, nawet dość zawzięcie, na obszarze całego ostatniego emiratu, kiedy padały poszczególne miasta, ze strategiczną portową Malagą na czele. Przeludnioną Grenadę natomiast otoczono szczelnym kordonem, ściśnięto pierścieniem oblężenia, odparto kilka wypadów obrońców poza mury i doprowadzono do rokowań, o których powodzeniu – dla zdobywców – zadecydował głód panujący za murami, poważne niesnaski wśród mauretańskich decydentów oraz nadzwyczaj chwiejna i niedojrzała postawa Boabdila, czyli Muhammada XII, którego nie szanowała nawet własna matka. Ci, którzy nie znają okoliczności zdobycia Grenady – mogą czuć się poważnie rozczarowani, zwłaszcza sytuacją, w jakiej przekazano zdobywcom symboliczne klucze. Powiem tylko, że kiedy Francisco Pradilla y Ortiz malował w 1882 roku swój słynny obraz – prawdę historyczną traktował mnie więcej tak, jak nasz Matejko ;) Wspomniałem na początku, że – mimo wszystko – książka Warszewskiego to wartościowa poznawczo pozycja. Autor ukazuje bowiem szeroki kontekst historyczny. Opowiada o historii rekonkwisty (stawiając słuszne pytania o zasadność tego pojęcia),ale przede wszystkim przedstawia życie i okoliczności przejęcia władzy przez Izabelę Kastylijską – bez wątpienia jedną z najważniejszych kobiet w dziejach. A historia to niesamowita - godna soczystego serialu w konwencji „Gry o tron”, gdyż gra to była zaiste fascynująca. Dzięki temu biograficznemu rysowi dowiemy się zarówno o osobistych motywacjach królowej, jak i politycznych warunkach panujących wówczas na półwyspie, które umożliwiły najpierw sięgnięcie Izabeli po koronę, a później – realizację politycznych planów. Warszewski nie kończy wywodów na przejęciu Grenady przez chrześcijan – przestawia również konsekwencje tego wydarzenia, zarówno dla powstającej wówczas jako twór narodowy Hiszpanii (wygnanie Żydów z półwyspu),jak i dla Europy i całego świata – czyli skutków wyprawy Kolumba. Podsumowując: jedna z moich najbardziej fascynujących tegorocznych lektur. Lubię sobie wyobrażać, że wzgórza, z których spoglądałem na Alhambrę – są tą samą perspektywą, z jakiej oglądała ją Izabela. ;)

Półki uganiają się o książkach dotyczących Napoleona. I to nie tylko te z działu historia, ale również rozwój osobisty. Natomiast książek odnośnie działań na naszym terenie w epoce napoleońskiej jest mało. Autor niniejszej książki w głównej mierze bazuje na pozycjach Jamesa R. Arnolda i Ralpha R. Reinertsena. Po wstępie, gdzie jest ogólny zarys, jak wyglądała ówczesna Europa, przechodzimy do krótkiej historii Prus oraz Rosji. Nie zabrakło opisu uzbrojenia, zwłaszcza pruskiego, gdyż w rozdziale o polskich oddziałach, głównie ta broń była używana. Następnie szereg bitew, czy oblegań twierdz i pokój w Tylży. Trochę zabrakło oceny działań Napoleona jak i działań polskich wojsk. No i te mapy na końcu.