Chłopiec pochłania wszechświat

Jakiś czas temu kupiłam książkę Chłopiec pochłania wszechświat. Zaintrygował mnie już sam tytuł. Wydał mi się nieoczywisty i nieszablonowy. Uznałam, że musi kryć się pod nim równie wyjątkowa historia. Opis na okładce przeważył szalę i z ogromną ciekawością zabrałam się za lekturę.
Czytałam w pełnym skupieniu, jednak zbyt często się gubiłam, by móc całym sercem poczuć życie bohaterów. Nie potrafiłam odpowiednio zaangażować się w przedstawioną historię, głównie z powodu chaosu, który momentami panował w powieści. Przez dłuższy czas trudno było mi odnaleźć się wśród postaci. Wiele imion przewijało się przed oczami, pojawiało się sporo wątków, chwilami zbyt rozwlekłych i odbiegających od głównej linii narracji.
To wszystko sprawiało, że książka zaczęła mnie nużyć, choć sam temat zdecydowanie zasługiwał na silne emocje. To przecież historia chłopców wychowywanych w świecie narkotyków, uzależnień, przemocy i alkoholu. W deficytowym świecie dorosłych próbują przetrwać swoje dzieciństwo. Strach przed tym, że matka ponownie wpadnie w wir narkotyków, towarzyszy niemal każdej ich myśli.
Książki opowiadające o trudnych środowiskach, dysfunkcyjnych relacjach i traumach wynikających z bolesnych doświadczeń oraz miejsca, w którym przyszło żyć bohaterom, są w centrum moich literackich zainteresowań. Tym razem jednak zabrakło mi spójności i głębi, które pozwoliłyby naprawdę przeżywać losy bohaterów razem z nimi.

Jakiś czas temu kupiłam książkę Chłopiec pochłania wszechświat. Zaintrygował mnie już sam tytuł. Wydał mi się nieoczywisty i nieszablonowy. Uznałam, że musi kryć się pod nim równie wyjątkowa historia. Opis na okładce przeważył szalę i z ogromną ciekawością zabrałam się za lekturę.
Czytałam w pełnym skupieniu, jednak zbyt często się gubiłam, by móc całym sercem poczuć życie...

Historia książki ma duży potencjał, ale do mnie niestety nie przemówiło.
Poznajemy mnóstwo bohaterów na kilku pierwszych stronach książki, niektóre osoby są tak szybko przedstawione że czasem nie zarejestrowałam że była mowa o osobie.
Dużo się dzieje, każdy rozdział o czymś innym, w każdym jest mnóstwo opisów czasem nie pasaujących do historii. Skoki w czasie między historiami są bardzo gwałtowne i duże oraz nie ułożone hronoligicznie i mnie to gubiło. Książka do mnie nie przemówiła ani nie chwyciła za serce, długo trochę mi zeszło by ją przeczytać. Nie moje gusta literackie, ale może serial mnie wciągnie? 🤔
Dla chętnych. ^^

Historia książki ma duży potencjał, ale do mnie niestety nie przemówiło.
Poznajemy mnóstwo bohaterów na kilku pierwszych stronach książki, niektóre osoby są tak szybko przedstawione że czasem nie zarejestrowałam że była mowa o osobie.
Dużo się dzieje, każdy rozdział o czymś innym, w każdym jest mnóstwo opisów czasem nie pasaujących do historii. Skoki w czasie między...

Zachwycona serialem sięgnęłam po książkę. Walcząca z nałogiem matka, ojczym dealer, nieobecny ojciec, niemy z wyboru brat i opiekun recydywista - to wśród nich dorasta Eli. Ta smutna historia (narkotyki, przemoc i bieda to niemal codzienność) przedstawiona jest tak barwnie, że czasem nie sposób się nie uśmiechnąć. Ale serial podobał mi się jednak bardziej.

Zachwycona serialem sięgnęłam po książkę. Walcząca z nałogiem matka, ojczym dealer, nieobecny ojciec, niemy z wyboru brat i opiekun recydywista - to wśród nich dorasta Eli. Ta smutna historia (narkotyki, przemoc i bieda to niemal codzienność) przedstawiona jest tak barwnie, że czasem nie sposób się nie uśmiechnąć. Ale serial podobał mi się jednak bardziej.

Książka „Chłopiec pochłania wszechświat” wzbudza skrajne emocje, z którymi czytelnik musi się skonfrontować. Dwunastoletni chłopiec opowiada o swoim dorastaniu i dojrzewaniu wśród polskich i wietnamskich emigrantów i uchodźców wojennych" pozostawionych samym sobie rozbitków, tworzących australijską biedotę”. Narkotyki, wódka, przemoc towarzyszą wszystkim dorosłym wokół Eliego i Augusta od ich najmłodszych lat. Najbliższym przyjacielem jest wielokrotny uciekinier z więzienia, który jest też niezwykłym gawędziarzem i dyskretnym wychowawcą. Chłopcy żyją między marzeniami i strachem, niewyjaśnionymi tajemnicami przeszłości i piętrzącymi się kłopotami, spowodowanymi handlem heroiną przez matkę i jej partnera. Jednocześnie obydwaj są kochani i mają szczęście do mądrych rozmów z opiekunami, mają też coraz wyraźniejsze poczucie dobra i zła. Powieść jest tak realistyczna, że chciałoby się skonfrontować wygląd dłoni narratora i autora. Logiczna jest także kompozycja historii Eliego. Wszyscy bohaterowie są tu potrzebni, odegrają swoją rolę we właściwym czasie. Elie stawia pytania o przyczyny zła i powoli znajduje odpowiedzi. Chce pisać do prasy artykuły o ludziach, którzy w pewnym momencie wybrali zło zamiast dobra. Dlaczego? Nie ma tu zawiłych metafor czy nudnego dydaktyzmu, ale zaskakująca akcja czyni książkę nieodkładalną, wrażliwość chłopca przykuwa uwagę, a słowa chłopca, że wszystko będzie dobrze, wzruszają. Są złe i dobre strony życia, pisze Elie: "Zła strona to ta, że życie jest krótkie i musi się skończyć. Dobra jest taka, że są w nim chleb, wino i książki".

Książka „Chłopiec pochłania wszechświat” wzbudza skrajne emocje, z którymi czytelnik musi się skonfrontować. Dwunastoletni chłopiec opowiada o swoim dorastaniu i dojrzewaniu wśród polskich i wietnamskich emigrantów i uchodźców wojennych" pozostawionych samym sobie rozbitków, tworzących australijską biedotę”. Narkotyki, wódka, przemoc towarzyszą wszystkim dorosłym wokół...

Serial na podstawie tej powieści niedawno był w streamingu. Chyba dość popularny, a według mnie także całkiem wierny literackiemu pierwowzorowi, więc za bardzo nie ma sensu rozpisywać się o czym to wszystko… Poza tym i tak inni użytkownicy LC sporo atramentu wylali i jeszcze wyleją, by tematykę „Chłopca (…)” przybliżyć… Dobrze, przyznam się, że na dodatek ględzić tak nie lubię, za leniwy jestem. Zatem tylko tak ogólnie: zarąbiście napisane. Nie idealnie, ale właśnie zarąbiście (po mojemu kwestia rozróżnienia pomiędzy formalną doskonałością a zadowoleniem z czytania). W sensie, że fabuła, styl, nastrój, konstrukcja postaci, dialogi i sceny są może tylko solidnych lotów, ale ze specyficznym smaczkiem, czyli tym subiektywnym czymś, co w literaturze jest najważniejsze. Podsumowując: przypadek, gdy taka syntetyczna ocena wyczerpuje wszystko, co warto napisać. Kto zechce, złapie myśl. A dlaczego bez gwiazdkowej oceny? Bo nie :)

Serial na podstawie tej powieści niedawno był w streamingu. Chyba dość popularny, a według mnie także całkiem wierny literackiemu pierwowzorowi, więc za bardzo nie ma sensu rozpisywać się o czym to wszystko… Poza tym i tak inni użytkownicy LC sporo atramentu wylali i jeszcze wyleją, by tematykę „Chłopca (…)” przybliżyć… Dobrze, przyznam się, że na dodatek ględzić tak nie...

hm, tak trochę nie wiem jak ocenić tę książkę, momentami wydawała mi się fajna i ciekawa, a czasem nie bardzo wiedziałam o czym ona jest i do czego w ogóle zmierza;
bohaterowie są jakoś tak chaotycznie przedstawieni, jakby pobieżnie, z żadnym w zasadzie się nie utożsamiam, wszyscy byli mi obojętni; ale ostatecznie książka całkiem fajna, choć nie porwała mnie

hm, tak trochę nie wiem jak ocenić tę książkę, momentami wydawała mi się fajna i ciekawa, a czasem nie bardzo wiedziałam o czym ona jest i do czego w ogóle zmierza;
bohaterowie są jakoś tak chaotycznie przedstawieni, jakby pobieżnie, z żadnym w zasadzie się nie utożsamiam, wszyscy byli mi obojętni; ale ostatecznie książka całkiem fajna, choć nie porwała mnie

Przyznaje najpierw obejrzałam serial przypadkiem, a dopiero później się dowiedziałam o książce. Serial obejrzałam, bo rzuciła mi się w oczy aktorka, która grała w "H20, wystarczy kropla ", a lubiłam oglądać to z moimi dziećmi🥰 Serial jak i książka daje sporo do myślenia. Budzi wiele emocji i zmusza do refleksji. Polecam!

Przyznaje najpierw obejrzałam serial przypadkiem, a dopiero później się dowiedziałam o książce. Serial obejrzałam, bo rzuciła mi się w oczy aktorka, która grała w "H20, wystarczy kropla ", a lubiłam oglądać to z moimi dziećmi🥰 Serial jak i książka daje sporo do myślenia. Budzi wiele emocji i zmusza do refleksji. Polecam!

Nie mogłąm się przebić przez pierwszych 30 stron, ale potem poszło gładko i wciągnęłam się w historię całą sobą. Na pewno warto

Nie mogłąm się przebić przez pierwszych 30 stron, ale potem poszło gładko i wciągnęłam się w historię całą sobą. Na pewno warto

Mignęło mi, że wychodzi serial na jej podstawie, więc się zapoznałem. Choć co do zasady lubię historie o tematach tu dotkniętych - walce z rzeczywistością, nie poddawaniem się, własnych światach etc. - tak ta mnie jakoś wymęczyła. Zabrakło brudu lub uroku, w zależności w którą stronę autor by wolał pociągnąć, albo obu, jeśli wydźwięk miałby być niejednoznaczny. Dość męcząca w dodatku.

Ale to oczywiście czysto subiektywnie. ;)

Mignęło mi, że wychodzi serial na jej podstawie, więc się zapoznałem. Choć co do zasady lubię historie o tematach tu dotkniętych - walce z rzeczywistością, nie poddawaniem się, własnych światach etc. - tak ta mnie jakoś wymęczyła. Zabrakło brudu lub uroku, w zależności w którą stronę autor by wolał pociągnąć, albo obu, jeśli wydźwięk miałby być niejednoznaczny. Dość męcząca...

Całkiem dobra.

Całkiem dobra.