Królestwo żwiru

Po tę nowelkę sięgnęłam z ciekawości mając w pamięci mój zachwyt nad tym anime. Była to zarazem moja pierwsza light nowelka w życiu i nie żałuję. Choć znam całą fabułę i zakończenie uważam, że ten tytuł stanowi doskonałe uzupełnienie serii. Wyjaśnia wiele aspektów uniwersum szczególnie skomplikowane kwestie dotyczące teurmagii. Polecam każdemu fanowi tej serii.

Już po pierwszym tomie wiedziałam, że seria Fate/Zero to cykl Light Novel, który mogę polecić osobom zainteresowanym gatunkiem, a które nadal wahają się, co do wyboru tytułu, od którego zacząć. Nie jest to może najlepsza na świecie powieść, ale jak na ten gatunek jest ciekawa i szybko się ją czyta, a dodatkowym plusem są ciekawi bohaterowie i całkiem nieźle skonstruowana fabuła.

Pierwszy tom "Pustych granic. Ogrodu grzeszników" to powieść bardzo specyficzna. Nie wiem czy na tyle dobra, by zapoczątkować w Japonii ruch „nowej fantastyki”, jak informuje nas wydawca na okładce, ale wystarczająco dobra, by skłonić do zastanowienia nad kilkoma fragmentami naszego życia. Choć jest to historia z elementami nadnaturalnymi, jakich wiele w środowisku mangowym, ma w sobie indywidualny urok, który wynika prawdopodobnie ze specyficznej filozofii, jaką kierują się bohaterowie książki. Interesująca i warta uwagi rzecz, choć może nie spodobać się osobom uczulonym na millenialski wkład w popkulturę. 7/10

Świetna książka. To mogę orzec na początek. Co dalej? Trudno powiedzieć, to tak złożona opowieść. Historia to właściwie przeplatające się historie bohaterów. Bardzo licznych bohaterów, wśród których właściwie nie ma tego głównego, bo wszyscy są ważni i wszystkim poświęcono wystarczającą uwagę. DRRR!! to takie puzzle, które czytelnik musi sam ułożyć, dlatego ta książka jest tak wartościowa. Polskie wydanie, choć nieidealne, stoi na dobrym, poprawnym poziomie.

Na odzew wroga nie trzeba było długo czekać. Pomimo ogromnego wsparcia, jakiego udzieliła walczącym Rycerzom, Asuna, nie jest ona sobie w stanie poradzić sama z ciągle rosnącą liczbą wroga. Co tym razem zrobi? A może jednak nie jest sama? Do Podziemia poza nią loguje się ktoś jeszcze... Przypadek niestety chce, że jedna z osób, które przybyły Asunie z pomocą, pojawia się daleko od nich. Postać, która staje jej na drodze jest zdziwiona i zarazem zawstydzona widokiem pięknej przybyszki. Przez nieprzyjemności, jakich niegdyś doświadczył nie jest on w stanie pojąć, jak ktoś taki może okazać wobec niego tyle sympatii... To również dość ciekawy bohater, który sporo w życiu przeszedł. "– Człowiek zabija człowieka... by uratować świnię? – wymamrotała Dee, kręcąc głową, jakby nie mogła w to uwierzyć. – Nie – odparła Leafa cicho. – Zabijam zło... żeby uratować człowieka." Niestety i tak już niewielkie siły świata ludzi zostają jeszcze podzielone, przez co ich szanse maleją. Najgorszy scenariusz z możliwych, tak uwielbiany przez twórców. Walce nie widać końca, a wróg wydaje się być bliski osiągnięcia celu. Gorzej już by nie może, prawda? Ale i to przecież nie może powstrzymać Rycerzy! "Nie wiem, co tobą kieruje, Vectorze. Ale wystarczy choć raz spojrzeć na Asunę, by przekonać się, że nie wszyscy mieszkańcy realnego świata są takimi potworami jak ty. Co oznacza, że jesteś po prostu człowiekiem złym do szpiku kości. Tak czy inaczej, zapłacisz za to. Poznasz ciężar życia Rycerza Integralności Eldriego, oraz wszystkich tych, którzy zginęli na polu bitwy. Powie ci o nim ten jeden cios!" Bohaterowie starają się odwrócić szalę zwycięstwa na swoją stronę, choć nie jest to łatwe zadanie. Dostarczają tym czytelnikowi krwawych walk, wiele niepokojów i smutku. Bez końca walczyć się nie da, każdy ma swoje granice wytrzymałości, a liczba wojowników Krainy Ciemności ciągle wzrasta. "Księżniczko... Nie potrafiłem dać ci wszystkiego, czego w głębi serca pragnęłaś. Nie umiałem obdarzyć cię prawdziwą ojcowską miłością. Widzisz, ja sam kompletnie nie pamiętam swoich rodziców. Ale jedną rzecz wiem na pewno. Rodzice są w stanie oddać życie, by chronić swoje dzieci..." Chociaż przy czytaniu tego tomu towarzyszy ogromny smutek, warto jest po niego sięgnąć.

Fabuła tytułu pewnie jest doskonale znana każdemu, więc nie ma sensu się o niej zbyt długo rozpisywać. Głównym bohaterem dzieła jest Subaru Natsuki nastolatek, który niebawem będzie wkraczał w wiek dorosły. Niczym specjalnym się on nie wyróżnia, poza byciem NEET-em. Pewnego dnia zostaje on nagle przeniesiony do „innego” świata, gdzie użycie magii i miecza nie jest czymś nadzwyczajnym. Subaru nie specjalnie jest przejęty swoją nową sytuacją. Dla kogoś takiego jak on, to nawet pewne spełnienie marzeń. Tylko początkowy stan „ekwipunku” wygląda jakoś mizernie: niezbyt przydatny telefon komórkowy, kilka przekąsek zakupionych w sklepie i stary wytarty dres, który ma na sobie. Szybko przekonuje się on jednak o tym, że nowe „fantazyjne” otoczenie potrafi być mocno niebezpieczne. Wplątuje się on w sprawę, której finałem jest jego śmierć. Odejście w iście krwawy sposób z ziemskiego padołu powinno oznaczać definitywny koniec, jednak nie można zapomnieć o tym, że akcja dzieje się w krainie fantasy. Z niewyjaśnionych przyczyń bohatera, zamiast umrzeć, powraca do stanu wyjściowego (momenty, kiedy pojawił się w owym świecie). Później sytuacja powtarza się kilkukrotnie, utwardzając go w przekonaniu, iż utknął w niezbyt przyjemnej dla siebie pętli czasowej. Kolejna pozycja fantasy z nastoletnim bohaterem, przeniesionym do świata w klimatach „średniowiecznych” gdzie można napotkać obok twardego oręża również mocno zabójczą magię. Typowy isekai – nic dodać, nic ująć. Wtórność pomysłu bije od samego początku dosyć mocno po oczach i trudno się z tym sprzeczać. Jednak połączenie wyświechtanych elementów isekaia, z elementami „Dnia Świstaka” (chociaż lepiej będzie tutaj pasować odniesienie do innej LN „Na skraju jutra”),ma w sobie pewien potencjał, który potrafi zaskoczyć. Przekonały się o tym osoby mające przyjemność zobaczenia adaptacji anime, która dzięki niezłemu klimatowi, dobremu scenariuszowi i nutce tajemniczości, zjednała sobie sporo grono fanów. Książkowy pierwowzór wiele tych elementów pokazuje na równie dobrym poziomie, a niektóry z nich są jeszcze lepiej zaprezentowane. Pierwszy tomik serii, tak jak zostało to już wspomniane w powyższym opisie, skupia się na próbie przybliżenia czytelnikowi ważnych dla świata bohaterów. Nie ma tutaj prawie w ogóle miejsca na przydługawe wstępy i Subaru, od razu wrzucony jest w wir wydarzeń, szybko przystosowując się do nowych realiów. Wiąże się to niestety z dosyć szczątkowym opisem otaczającego świata, jak i całkowitym pominięciem próby wyjaśnienia jak znalazł się on w tej fantazyjnej krainie. Część pierwsza całkowicie skupia się na próbie wyrwania się nastolatka z niezbyt przyjemnej dla niego pętli powtarzającego się czasu. Podobny schemat można zastosowany jest w recenzowanej części drugiej i trzeciej. Tutaj jednak autor stara się w dosyć oszczędnych słowach zaprezentować otaczający świat, który pełen jest magii, przemocy i walki o władzę. Na pierwszy plan wysuwają się w tych częściach próby głównego bohatera, pogłębienia relacji z całą masą innych osób, dzięki czemu będzie mógł on dożyć kolejnego dnia (co oczywiście jest jego celem głównym). Jeżeli jesteśmy już przy bohaterach i złożoności relacji, jakie zachodzą pomiędzy nimi, to należy wspomnieć, że właśnie ten element serii jest najlepszą jego częścią. Na pierwszy plan wysuwa się oczywiście Subaru. Bohater „inny” niż przyzwyczaiły nas do tego pozostałe popularne isekai-e. Sam określa się mianem bohatera tak przeciętnego, że mógłby robić za mało istotnego NPC-a. Początkowo jego zachowanie w niektórych sytuacjach może być troszkę irytujące, jednak im mocniej zagłębimy się w powieść, tym bardziej jego charakter wydaje się mocno złożony i skrywający przeróżne swoje oblicza. Tak samo jest w przypadku innych pojawiających się tutaj postaci. Na pierwszy rzut oka, wiele z nich to stereotypowe jednostki, jakich wiele w produkcjach popkultury Kraju Kwitnącej Wiśni (blond włosa lolita o nastawieniu tsundere; urodziwe pokojówki wydające się być kruchymi jednostkami; półelfka o mocno naiwnym umyśle itp.). Każda z nich jest jednak o wiele bardziej złożona i tylko czeka, aby odkryć przed czytelnikiem swoje głębokie wnętrze. W tym aspekcie jest również widoczna największa różnica pomiędzy książką a anime, które ze względu na pewne ograniczenia nie mogło pokazać należycie wszystkich uczyć i przemyśleń postaci. Tak samo dużo bardziej rozbudowane są tutaj relacje, jakie zachodzą pomiędzy poszczególnymi bohaterami. Każda pętla czasowa, w której na nowo budzi się Subaru, to doskonała okazała, aby zjednać sobie przyjaciela. Nic nie jest jednak takie poste i za każdym razem napotyka on nowe przeszkody, po części wynikające z przeszłości poszczególnych osób. Poznające je i starając się przełamać dzielące ich bariery, nastolatek coraz mocniej stara się o „lepszą” przyszłość. Oczywiście nie należy się tutaj spodziewać rozbudowanej fabuły opierającej się na złożoności bohaterów pokroju Tolkiena czy innych ikon „fantasy”, jednak całość i tak mocno odróżnia się od typowo LN poziomu. Cała recenzja na: https://gameplay.pl/news.asp?ID=123489

Fabuła tytułu pewnie jest doskonale znana każdemu, więc nie ma sensu się o niej zbyt długo rozpisywać. Głównym bohaterem dzieła jest Subaru Natsuki nastolatek, który niebawem będzie wkraczał w wiek dorosły. Niczym specjalnym się on nie wyróżnia, poza byciem NEET-em. Pewnego dnia zostaje on nagle przeniesiony do „innego” świata, gdzie użycie magii i miecza nie jest czymś nadzwyczajnym. Subaru nie specjalnie jest przejęty swoją nową sytuacją. Dla kogoś takiego jak on, to nawet pewne spełnienie marzeń. Tylko początkowy stan „ekwipunku” wygląda jakoś mizernie: niezbyt przydatny telefon komórkowy, kilka przekąsek zakupionych w sklepie i stary wytarty dres, który ma na sobie. Szybko przekonuje się on jednak o tym, że nowe „fantazyjne” otoczenie potrafi być mocno niebezpieczne. Wplątuje się on w sprawę, której finałem jest jego śmierć. Odejście w iście krwawy sposób z ziemskiego padołu powinno oznaczać definitywny koniec, jednak nie można zapomnieć o tym, że akcja dzieje się w krainie fantasy. Z niewyjaśnionych przyczyń bohatera, zamiast umrzeć, powraca do stanu wyjściowego (momenty, kiedy pojawił się w owym świecie). Później sytuacja powtarza się kilkukrotnie, utwardzając go w przekonaniu, iż utknął w niezbyt przyjemnej dla siebie pętli czasowej. Kolejna pozycja fantasy z nastoletnim bohaterem, przeniesionym do świata w klimatach „średniowiecznych” gdzie można napotkać obok twardego oręża również mocno zabójczą magię. Typowy isekai – nic dodać, nic ująć. Wtórność pomysłu bije od samego początku dosyć mocno po oczach i trudno się z tym sprzeczać. Jednak połączenie wyświechtanych elementów isekaia, z elementami „Dnia Świstaka” (chociaż lepiej będzie tutaj pasować odniesienie do innej LN „Na skraju jutra”),ma w sobie pewien potencjał, który potrafi zaskoczyć. Przekonały się o tym osoby mające przyjemność zobaczenia adaptacji anime, która dzięki niezłemu klimatowi, dobremu scenariuszowi i nutce tajemniczości, zjednała sobie sporo grono fanów. Książkowy pierwowzór wiele tych elementów pokazuje na równie dobrym poziomie, a niektóry z nich są jeszcze lepiej zaprezentowane. Pierwszy tomik serii, tak jak zostało to już wspomniane w powyższym opisie, skupia się na próbie przybliżenia czytelnikowi ważnych dla świata bohaterów. Nie ma tutaj prawie w ogóle miejsca na przydługawe wstępy i Subaru, od razu wrzucony jest w wir wydarzeń, szybko przystosowując się do nowych realiów. Wiąże się to niestety z dosyć szczątkowym opisem otaczającego świata, jak i całkowitym pominięciem próby wyjaśnienia jak znalazł się on w tej fantazyjnej krainie. Część pierwsza całkowicie skupia się na próbie wyrwania się nastolatka z niezbyt przyjemnej dla niego pętli powtarzającego się czasu. Podobny schemat można zastosowany jest w recenzowanej części drugiej i trzeciej. Tutaj jednak autor stara się w dosyć oszczędnych słowach zaprezentować otaczający świat, który pełen jest magii, przemocy i walki o władzę. Na pierwszy plan wysuwają się w tych częściach próby głównego bohatera, pogłębienia relacji z całą masą innych osób, dzięki czemu będzie mógł on dożyć kolejnego dnia (co oczywiście jest jego celem głównym). Jeżeli jesteśmy już przy bohaterach i złożoności relacji, jakie zachodzą pomiędzy nimi, to należy wspomnieć, że właśnie ten element serii jest najlepszą jego częścią. Na pierwszy plan wysuwa się oczywiście Subaru. Bohater „inny” niż przyzwyczaiły nas do tego pozostałe popularne isekai-e. Sam określa się mianem bohatera tak przeciętnego, że mógłby robić za mało istotnego NPC-a. Początkowo jego zachowanie w niektórych sytuacjach może być troszkę irytujące, jednak im mocniej zagłębimy się w powieść, tym bardziej jego charakter wydaje się mocno złożony i skrywający przeróżne swoje oblicza. Tak samo jest w przypadku innych pojawiających się tutaj postaci. Na pierwszy rzut oka, wiele z nich to stereotypowe jednostki, jakich wiele w produkcjach popkultury Kraju Kwitnącej Wiśni (blond włosa lolita o nastawieniu tsundere; urodziwe pokojówki wydające się być kruchymi jednostkami; półelfka o mocno naiwnym umyśle itp.). Każda z nich jest jednak o wiele bardziej złożona i tylko czeka, aby odkryć przed czytelnikiem swoje głębokie wnętrze. W tym aspekcie jest również widoczna największa różnica pomiędzy książką a anime, które ze względu na pewne ograniczenia nie mogło pokazać należycie wszystkich uczyć i przemyśleń postaci. Tak samo dużo bardziej rozbudowane są tutaj relacje, jakie zachodzą pomiędzy poszczególnymi bohaterami. Każda pętla czasowa, w której na nowo budzi się Subaru, to doskonała okazała, aby zjednać sobie przyjaciela. Nic nie jest jednak takie poste i za każdym razem napotyka on nowe przeszkody, po części wynikające z przeszłości poszczególnych osób. Poznające je i starając się przełamać dzielące ich bariery, nastolatek coraz mocniej stara się o „lepszą” przyszłość. Oczywiście nie należy się tutaj spodziewać rozbudowanej fabuły opierającej się na złożoności bohaterów pokroju Tolkiena czy innych ikon „fantasy”, jednak całość i tak mocno odróżnia się od typowo LN poziomu. Cała recenzja na: https://gameplay.pl/news.asp?ID=123489

Chociaż ta książka wyszła w Japonii w 2012, a u nas w 2019 i to właśnie wtedy ją kupiłam, dopiero teraz ją przeczytałam i jeny, jestem zdziwiona jak długo kazałam jej czekać. "Sword art online progressive" to świetny powrót do Aincradu - naprawdę tego potrzebowałam. Bardzo mnie cieszy, że autor zdecydował się wrócić do oryginalnej gry, do początków historii Kirito, i ją rozwija. SAO wzbudzało we mnie takie emocje, jak żadna opisana potem w serii gra, więc możliwość dokładniejszego poznania przebiegu rozgrywki na pierwszych poziomach jest naprawdę świetna. Podoba mi się to nowe spojrzenie; są tu chwile codzienności, drobne misje, ale też i duże emocje związane z walkami z bossami. Ciekawie śledzi się bohaterów przez te pierwsze poziomy, gdzie gracze dopiero przełamują się do szarżowania na potwory ryzykując swoje życie. Miło też poznać lepiej początki znajomości Kirito z Asuną, no i z Agilem, oraz zaczątki przyszłych zgrupowań i gildii. "Miała w sobie ulotność gwiazdy, a zarazem ostrość stalowego miecza." Kirito potrafi być dość poetycki, nie sądzicie? :D Ścieżka Kirito i Asuny przecięła się szybko, ale ich przyjaźń buduje się powoli. Ogromnie podoba mi się, jak cudownie ją opisał, to takie urocze. A w ich relacji od początku widać taką nić zrozumienia... ^^ Ja po prostu uwielbiam wracać do tego świata i mam nadzieję, że będę miała jeszcze do tego wiele okazji! Na pewno niedługo nadrobię pozostałe tomy Progressive, które też od dawna czekają na półce :D

Zacznę od tego, że książka jest kierowana do młodzieży i nie znajdziemy tam filozoficznych pytań czy interesującego sposób prowadzenia narracji. Książka opowiada o losach rodzeństwa które jest geniuszami w swoich dziedzinach, pokrewnych sobie ale jednak się różniących. Razem tworzą tak zwanych "blank" (pustych) i są mistrzami w szelkich rodzajach gier. Pewnego dnia bóg z innego swiata zabiera ich do swojego, do świata, w którym wszelkie konfliktu rozwiązuje się za pomocą gier. W tym swiecie brat Sora oraz siostra Shiro stają na czele, uważanej za najsłabszą, rasy imanitów (ludzi). Jaki mają w tym cel i jaki cel ma bóg? Sam się dowiedz. Książka jest pisana jak typowa light nowel. Znajdziemy elementy komedii, fan-serwisu itp. ale fantastyczny swiat wprost naklania cię do wsiąknięcia w niego. W pierwszej książce nie ma zbyt wielu bohaterów pierwszoplanowych więc autor może się bardziej skupić na tych głównych. Książka bywa infantylna ale fanom fantastyki polecam spróbować przeczytać chociaż pierwszą część. Nie jest długa a być może znajdziecie fajną serie w której odpoczniecie od ciężkich klimatów innych książek.

Light novelki z reguły podobają mi się. Lubię ten prosty, nieskomplikowany styl, a przy tym kolorowe ilustracje i niekonwencjonalne rozwiązania, które dostarczają mi autorzy. Log Horizon zaczęłam od novelki, jednak gdzieś w jej połowie przerzuciłam się na anime i niestety doszłam do wniosku, że novelka jest o wiele słabsza niż anime. I nie wynika to fabuły, bo przecież twórcy anime świetnie przenieśli książkę do telewizji. Jednak pozostaje problem ciężkiego stylu. Autor wiele, za wiele, stanowczo za wiele tłumaczy. Zamiast pokazywać, opisywać, stara się czytelnikowi wszystko wyjaśnić, a tym samym sprawia, że przychodzi znużenie, a potem już niechęć do sięgnięcia po więcej. Nie ważna intrygująca fabuła, arcyciekawi bohaterowie, humor i gra strategią, bo wszystko upada pod ciężarem nieznośnego stylu. A same "cysie", które pojawiły się już niemal na samym początku wystarczająco mnie zniechęciły. I chyba po raz pierwszy polecam sięgnąć po anime, nie po LN.

Jedna z trzech dostępnych na polskim rynku nowelek z serii "Miecz zabójcy demonów". W tej nowelce mamy 5 krótkich historii, które stanowią przyjemne w czytaniu uzupełnienie głównej serii. Dodatkowo książka opatrzona jest rysunkami i chociaż jest ich mało, to cieszą oko. Poza 4 historiami, które skupiają się na młodych bohaterach serii, mamy także jedną, która jest spin-offem głównej serii. A mowa o opowieści z zespołu szkół średnich zabójców demonów, gdzie śledzimy losy umęczonego dyżurnego – Zenitsu. Jedyne, do czego mogę się przyczepić, to błędy ortograficzne, których jest na szczęście niewiele. Polecam fanom Demon Slayera.

Zacznę od końca. W sensie dosłownym. Zakończenie było świetne. Właśnie tego spodziewałem się po autorze. Dzięki takiemu zabiegowi jakiego użył, przedłużył trochę serię lub po prostu nie pogrubił trzeciego tomu. Mimo wszystko jestem zadowolony. Z cierpliwością poczekam na czwarty tom. Jestem ciekaw czym będzie chciał mnie zaskoczyć Eiji. Tom trzeci trzymał poziom poprzednich. Powiedziałbym nawet, że w niektórych aspektach był nawet lepszy. Najbardziej - mimo lekkiego denerwowania - spodobało mi się wodzenie za nos czytelnika. Gdy czytelnik wybrał już sobie "tego złego" nagle ni z tego ni z owego on nie jest taki zły. Spodobało mi się to. Gdy w końcu zrozumiało się prawdę, można było tylko siedzieć wgapiony w litery i powtarzać pod nosem: "Że co?!". Przynajmniej ja tak miałem. Seria Zerowej Marii to jedna z moich najukochańszych. Każdy tom skupiał się na innym aspekcie, przez co zacząłem się poniekąd zastanawiać nad nimi w swoim życiu. Zacząłem inaczej postrzegać świat. Dziękuję Mikage! Gorąco polecam ten jak i poprzednie tomy!

Pisałam to wielokrotnie, ale powtórzę się, Drurarara to świetna pozycja na wieczór, do kawy i ciastka. Krótka, choć trudna w odbiorze przez ciągłe cofania się w czasie, rozrzuty między równych bohaterów i ciągle narastające pytania. Ale taki jest autor, jego styl pisania i może wlaśnie dzięki niemu książka ta bardzo trzyma w napięciu!

Moja pierwsza light novelka. Wiedziałam o tym tytule jedynie, że od dawna jest w topce tytułów na stronach typu myanimelist, więc oczekiwania mimowolnie miałam dość wysokie. Pierwszy raz chyba od liceum, a może gimnazjum, przeczytałam w całości jakiś tom nie-mangi w ciągu jednego dnia. I to nie na czytniku! Ten tomik ok 180. stron faktycznie po prostu się chłonie i to bez większego wysiłku. Fabularnie to trochę taka Haruhi Suzumiya zmieszana z time loopem z Higurashi czy Erased. Niestety sama intryga jest według mnie banalna. Tym kto jest sprawcą zamieszania trochę się już domyśliłam po ilustracjach na pierwszych stronach. Upewniłam się w tym dość szybko, gdy w rozmowie odpowiada protagoniście coś zbyt wygodnego w świecie który trwa zaledwie 24 h. Sama historia jest przedstawiona nieliniowo, skacząc w przód i tył po powtórzeniach, powoli odkrywając karty. Świetny zabieg, niestety popsuty przez ubogi warsztat autora. Maria wydaje się ciekawą bohaterką, ale było jej dużo mniej niż się spodziewałam, zwłaszcza jak na postać tytułową. Liczę na rozwinięcie w kolejnych tomach. Reszta bohaterów, z protagonistą na czele, niespecjalnie mnie zainteresowała. Ogromnym minusem jest z pewnością warstwa językowa. Książkę czyta się to jak fanfic na wattpadzie. Częściowo to pewnie kwestia tłumaczenia i redakcji Waneko, zdarzają się literówki albo kwestie które brzmią sztywno w ustach licealistów. Większym problemem była jednak dla mnie przytłaczająca liczba dialogów. Opisów to tutaj tyle co nic, a jak już się pojawiają to na dwa, trzy zdania żeby zaraz wrócić do kolejnej rozmowy - ewentualnie monologu w głowie protagonisty. Przez to łatwo było mi się pogubić, momentami nie wiedziałam co i gdzie się dzieje i musiałam wracać kilka zdań wcześniej żeby to sobie poukładać. Co za chaos! Liczyłam też na więcej ilustracji w środku, a poza pierwszymi stronami na których przedstawieni są bohaterowie, dalej nie ma już nic specjalnie wartego uwagi. W środku mamy może trzy ilustracje które nie przedstawiają konkretnych wydarzeń, jedynie taki ogólny vibe historii. Niby to nic złego, ale spodziewałam się, że będzie to bardziej integralna część tomiku. Ostatecznie nie oceniam tego tomu źle, choć to niby zamknięta historia, czuć, że intryga w tle zaplanowana była na więcej tomów. Dam jej jeszcze szanse i liczę, że się rozkręci.

Tę pierwszą Light Novelkę wrzuciłabym po tomie 3im mangi. Zawsze dobrze mi się je czyta. Nie jest to coś co trzeba sobie nadrobić, ale ciekawie uzupełnia wątki poboczne i rozbudowuje niektóre postacie. Pierwszy rozdział jest opowiedziany z perspektywy Hide i jego pracy w kółku szkolnym interesującym się na ten moment szukaniem ghuli na ich uczelni. Kogo mają jako podejrzanego? Kanekiego Kena, który w ostatnim czasie coś mało je... Przypadek? Hide jest jedną z tych postaci o których mało wiem, a chciałabym wiedzieć więcej. Tak więc rozdział śledzący część jego historii mnie zaintrygował. (Spojler: z zakończenia tego rozdziału wydaje mi się, że on już chyba wie... :') Rozdział drugi skupia się na Touce i jej przyjaciółce. Spojlery Aż dziwne, że Touka nie rozszarpała tamtej wrednej dziewczyny. Jestem ciekawa, czy kiedyś Yoriko dowie się prawdy. Rozdział trzeci "zdjęcie": Hm! :) Dosyć ciekawy rozdział. Opowiada o Shu i jego nowej koleżance dla której robienie zdjęć jest całym światem. Spojler: No dość ciekawą relację mają. Nie do końca ogarniam czemu jej poprostu nie zabił, ale jest on na tyle dziwną postacią (z resztą ona też),że chyba nie ma co sobie zawracać tym głowy, bo i tak się do niczego nie dojdzie. Ale nadal zastanawia mnie czemu pozwolili tamtej pielęgniarce przeżyć, a pacjentowi już nie. Rozdział czwarty to historia młodego gitarzysty, który pragnie spełniać marzenia w wielkim mieście. Bardzo sympatyczna postać i ciekawa historia najbardziej zaintrygowała mnie końcówka. Spojler: Dlaczego w mandze Kaneki i Ikuma nie zaczęli się przyjaźnić? :D Jakby... Kanekiemu ciągle brakowało osoby, która mogła by zrozumieć jego punkt widzenia, a Ikuma był właśnie taką osobą. Oni by mogli tak świetnie się dogadać! Rozdział piąty "zakładka" skupia się na Hinami i jej wypadach do biblioteki razem z Kanekim i Touką. Bardzo zainteresował mnie tamten chłopiec, aż się zastanawiam, czy pojawił on się kiedyś w którymś tomie mangi? Spoilery: "Nie pójdziemy z Hinami do biblioteki, bo to niebezpieczne". Doslownie 2, albo 3 wyjścia później obydwoje wybiegają z biblioteki zostawiając Hinami, bez słowa, kompletnie samą. To jest odpowiedzialność... a jak wrócili to nawet nie sprawdzili, czy wszystko jest w porządku tylko sobie usiedli i czekali... Touka? Nie zapomniałaś o czymś? Strasznie mnie zaintrygował ostatni kawałek tego rozdziału.. Rozdział o Yoshidzie... proszę, czy możecie już zostawić tego trupa w spokoju? 😩

Jest to książka tylko dla fanów uniwersum Naruto. Nie da się tego ukryć, bez znajomości czy to mangi czy anime ta pozycja będzie bez większego sensu. Mało tego dodam, że Prawdziwą historię Sasuke należy przeczytać dopiero po zakończeniu przygody z Naruto i Naruto Shippuuden. W innym wypadku dostanie się masę spoilerów. Historia dzieje się właśnie po zakończeniu całej przygody. Sasuke próbując odnaleźć się w nowym świecie z nowym podejściem do niego wędruje w celu odpokutowania swoich win i w poszukiwaniu pozostałości po Kaguyi. Przypadkiem spotkani ludzie powodują, że zostaje uwikłany w walkę z grupą, która poszukuje zemsty na shinobi. Nie tylko będzie musiał rozprawić się z nimi w sposób fizyczny, ale również udźwignąć ciężar przeszłości. Luźna i przyjemna lektura na miłe popołudnie. Całkiem dobrze wpasowuje się w kanon, a do tego widać, że autor czuje postać Sasuke, który jest przestawiony naprawdę dobrze. To było niesamowicie fajne wrócić jeszcze raz do tych bohaterów. Sasuke sporo wspomina brata. Pojawia się Orochimaru. Jest Sai, Kakashi, Ino, Shikamaru, Choji, Sakura no i oczywiście Naruto. Jedyny minus to tłumaczenie i miejscami korekta zawiodła, bo zdarzały się błędy językowe. Jeśli chodzi o tłumaczenie osobiście mnie bolą tłumaczenia wszystkiego. Akatsuki na Brzask, Konoha na Wioska Ukryta w Liściu itp. To jest pozycja dla fanów, fani naprawdę będą wiedzieć o co chodzi. Do tego trochę drażniło mnie również przypominanie podstawowych faktów o bohaterach. Racja dużo czasu minęło odkąd skończyło się Naruto, ale bez przesady nadal pamiętam kim jest Ino i przypominanie, że jest to przyjaciółka i rywalka Sakury, że ma takie a takie techniki itp. uważam za zbyteczne. Aczkolwiek podsumowując pozycja bardzo dobra, przyjemna w sam raz na dobre popołudnie, ze spójną historią i dobrze przedstawionym Sasuke.

2 tom Log Horizon jest zdecydowanie lepszy od pierwszego. Nie wybija może się on niesamowicie, aczkolwiek jest w nim o wiele mniej drażniących mnie elementów z poprzednika (np. suchego humoru, czy średnio ciekawie opisanych walk). Zamiast tego autor na szczęście skupił się na świecie i na planie bohaterów, ktrórzy chcą uratować Akibę. Został on tu poprowadzony w bardzo ciekawy sposób. Spora część książki to negocjacje i zawieranie umów, ale są one naprawdę bardzo fajnie napisane. Co z tego, że bohaterowie wciąż nie są zbyt interesujący, skoro mamy tu świetny, tętniący życiem świat. Dobra novelka.

Moje pierwsze zderzenie z Light Novel. Seria Overlord Kugane Maruyamy (jestem po lekturze mang, znam też anime) to ukłon dla społeczności graczy w gry RPG. Powieści rewelacyjnie uzupełniają wersje obrazowe, narracja, momentami zabawna, momentami mroczna, daje znacznie większy wgląd w sposób myślenia bohaterów. Super sprawa!

Fabuła tytułu pewnie jest doskonale znana każdemu, więc nie ma sensu się o niej zbyt długo rozpisywać. Głównym bohaterem dzieła jest Subaru Natsuki nastolatek, który niebawem będzie wkraczał w wiek dorosły. Niczym specjalnym się on nie wyróżnia, poza byciem NEET-em. Pewnego dnia zostaje on nagle przeniesiony do „innego” świata, gdzie użycie magii i miecza nie jest czymś nadzwyczajnym. Subaru nie specjalnie jest przejęty swoją nową sytuacją. Dla kogoś takiego jak on, to nawet pewne spełnienie marzeń. Tylko początkowy stan „ekwipunku” wygląda jakoś mizernie: niezbyt przydatny telefon komórkowy, kilka przekąsek zakupionych w sklepie i stary wytarty dres, który ma na sobie. Szybko przekonuje się on jednak o tym, że nowe „fantazyjne” otoczenie potrafi być mocno niebezpieczne. Wplątuje się on w sprawę, której finałem jest jego śmierć. Odejście w iście krwawy sposób z ziemskiego padołu powinno oznaczać definitywny koniec, jednak nie można zapomnieć o tym, że akcja dzieje się w krainie fantasy. Z niewyjaśnionych przyczyń bohatera, zamiast umrzeć, powraca do stanu wyjściowego (momenty, kiedy pojawił się w owym świecie). Później sytuacja powtarza się kilkukrotnie, utwardzając go w przekonaniu, iż utknął w niezbyt przyjemnej dla siebie pętli czasowej. Kolejna pozycja fantasy z nastoletnim bohaterem, przeniesionym do świata w klimatach „średniowiecznych” gdzie można napotkać obok twardego oręża również mocno zabójczą magię. Typowy isekai – nic dodać, nic ująć. Wtórność pomysłu bije od samego początku dosyć mocno po oczach i trudno się z tym sprzeczać. Jednak połączenie wyświechtanych elementów isekaia, z elementami „Dnia Świstaka” (chociaż lepiej będzie tutaj pasować odniesienie do innej LN „Na skraju jutra”),ma w sobie pewien potencjał, który potrafi zaskoczyć. Przekonały się o tym osoby mające przyjemność zobaczenia adaptacji anime, która dzięki niezłemu klimatowi, dobremu scenariuszowi i nutce tajemniczości, zjednała sobie sporo grono fanów. Książkowy pierwowzór wiele tych elementów pokazuje na równie dobrym poziomie, a niektóry z nich są jeszcze lepiej zaprezentowane. Pierwszy tomik serii, tak jak zostało to już wspomniane w powyższym opisie, skupia się na próbie przybliżenia czytelnikowi ważnych dla świata bohaterów. Nie ma tutaj prawie w ogóle miejsca na przydługawe wstępy i Subaru, od razu wrzucony jest w wir wydarzeń, szybko przystosowując się do nowych realiów. Wiąże się to niestety z dosyć szczątkowym opisem otaczającego świata, jak i całkowitym pominięciem próby wyjaśnienia jak znalazł się on w tej fantazyjnej krainie. Część pierwsza całkowicie skupia się na próbie wyrwania się nastolatka z niezbyt przyjemnej dla niego pętli powtarzającego się czasu. Podobny schemat można zastosowany jest w recenzowanej części drugiej i trzeciej. Tutaj jednak autor stara się w dosyć oszczędnych słowach zaprezentować otaczający świat, który pełen jest magii, przemocy i walki o władzę. Na pierwszy plan wysuwają się w tych częściach próby głównego bohatera, pogłębienia relacji z całą masą innych osób, dzięki czemu będzie mógł on dożyć kolejnego dnia (co oczywiście jest jego celem głównym). Jeżeli jesteśmy już przy bohaterach i złożoności relacji, jakie zachodzą pomiędzy nimi, to należy wspomnieć, że właśnie ten element serii jest najlepszą jego częścią. Na pierwszy plan wysuwa się oczywiście Subaru. Bohater „inny” niż przyzwyczaiły nas do tego pozostałe popularne isekai-e. Sam określa się mianem bohatera tak przeciętnego, że mógłby robić za mało istotnego NPC-a. Początkowo jego zachowanie w niektórych sytuacjach może być troszkę irytujące, jednak im mocniej zagłębimy się w powieść, tym bardziej jego charakter wydaje się mocno złożony i skrywający przeróżne swoje oblicza. Tak samo jest w przypadku innych pojawiających się tutaj postaci. Na pierwszy rzut oka, wiele z nich to stereotypowe jednostki, jakich wiele w produkcjach popkultury Kraju Kwitnącej Wiśni (blond włosa lolita o nastawieniu tsundere; urodziwe pokojówki wydające się być kruchymi jednostkami; półelfka o mocno naiwnym umyśle itp.). Każda z nich jest jednak o wiele bardziej złożona i tylko czeka, aby odkryć przed czytelnikiem swoje głębokie wnętrze. W tym aspekcie jest również widoczna największa różnica pomiędzy książką a anime, które ze względu na pewne ograniczenia nie mogło pokazać należycie wszystkich uczyć i przemyśleń postaci. Tak samo dużo bardziej rozbudowane są tutaj relacje, jakie zachodzą pomiędzy poszczególnymi bohaterami. Każda pętla czasowa, w której na nowo budzi się Subaru, to doskonała okazała, aby zjednać sobie przyjaciela. Nic nie jest jednak takie poste i za każdym razem napotyka on nowe przeszkody, po części wynikające z przeszłości poszczególnych osób. Poznające je i starając się przełamać dzielące ich bariery, nastolatek coraz mocniej stara się o „lepszą” przyszłość. Oczywiście nie należy się tutaj spodziewać rozbudowanej fabuły opierającej się na złożoności bohaterów pokroju Tolkiena czy innych ikon „fantasy”, jednak całość i tak mocno odróżnia się od typowo LN poziomu. Cała recenzja na: https://gameplay.pl/news.asp?ID=123489