DRRR!! #5 (novel)

Świetna książka. To mogę orzec na początek. Co dalej? Trudno powiedzieć, to tak złożona opowieść. Historia to właściwie przeplatające się historie bohaterów. Bardzo licznych bohaterów, wśród których właściwie nie ma tego głównego, bo wszyscy są ważni i wszystkim poświęcono wystarczającą uwagę. DRRR!! to takie puzzle, które czytelnik musi sam ułożyć, dlatego ta książka jest tak wartościowa. Polskie wydanie, choć nieidealne, stoi na dobrym, poprawnym poziomie.

Toradora - romans, którego fenomen troszkę mnie ominął, choć nie powiem, anime mnie wciągnęło. Nie na tyle, żeby oglądać drugi raz czy zachwycać się nim po wsze czasy, ale było całkiem przyjemnie. I teraz kiedy w moje ręce trafił oryginał, trafiła nowelka, mogę stwierdzić, że anime miało naprawdę dobrą ekranizację. Jest wierne książce, a w niektórych aspektach nawet lepsze. Nad fabułą czy bohaterami nie ma się co roztrząsać. Oczywiście dostajemy mnóstwo ciekawych postaci, sytuacje z życia szkolnego są mniej lub bardziej schematyczne, w głównej mierze mają ukazywać miłosne perypetie nastolatków, okraszone ciekawym humorem sytuacyjnym i słownym. To dobry tytuł dla relaksu, o niebo lepszy niż czytany przeze mnie ostatnio "Blask księżyca". Toradora to naprawdę fajna nowelka, a samemu wydawnictwu muszę przyznać pochwałę za to, że zdecydowali się połączyc dwa tomy w jeden. To była dobra decyzja. Jeden tom nowelki to strasznie mało. Ogólnie 1 tom szybciutko przeczytałam, a ten drugi strasznie się rozwlekał i, niestety, musieliśmy poznać typową bohaterkę, która ukrywa swoje prawdziwe ja (aż mi niedobrze). Zalety wymieniłam, więc czas na wady. A wada może nie jest na tyle poważna, co upierdliwa i niesmaczna. Otóż rysunki są obrzydliwe... W kolorze są ok, okładka też jest miła dla oka, ale czarno-białe rysunku wewnątrz książki to istna katorga. Nie da się rozpoznać poszczególnych postaci - szczególnie żeńskich - wielka piękność to kobieta o wiele brzydsza od głównej bohaterki, a już nie wspomnę o innych, kobiecych postaciach. W anime naprawdę dużo lepiej zostały narysowane. Nie mniej, jeśli jesteś fanem anime, zahacz koniecznie o LN. Jeśli nie, to możesz spróbować :)

Zacznę od końca. W sensie dosłownym. Zakończenie było świetne. Właśnie tego spodziewałem się po autorze. Dzięki takiemu zabiegowi jakiego użył, przedłużył trochę serię lub po prostu nie pogrubił trzeciego tomu. Mimo wszystko jestem zadowolony. Z cierpliwością poczekam na czwarty tom. Jestem ciekaw czym będzie chciał mnie zaskoczyć Eiji. Tom trzeci trzymał poziom poprzednich. Powiedziałbym nawet, że w niektórych aspektach był nawet lepszy. Najbardziej - mimo lekkiego denerwowania - spodobało mi się wodzenie za nos czytelnika. Gdy czytelnik wybrał już sobie "tego złego" nagle ni z tego ni z owego on nie jest taki zły. Spodobało mi się to. Gdy w końcu zrozumiało się prawdę, można było tylko siedzieć wgapiony w litery i powtarzać pod nosem: "Że co?!". Przynajmniej ja tak miałem. Seria Zerowej Marii to jedna z moich najukochańszych. Każdy tom skupiał się na innym aspekcie, przez co zacząłem się poniekąd zastanawiać nad nimi w swoim życiu. Zacząłem inaczej postrzegać świat. Dziękuję Mikage! Gorąco polecam ten jak i poprzednie tomy!

Szósty tom Durarary naprawdę pokazuje umiejętności pisarskie Ryphgo Narity i to, w jaki sposób ten człowiek potrafi użyć prostych tricków, tak aby zamącić w głowie czytelnikowi. Ta część również pokazuje,że Durarara to coś więcej nic tylko zwykła opowieść o niezwykłych ludziach z Ikeburo. To także triller psychologiczny, które ukazuje nam głęboką przemianę wielu bohaterów, ich sposób rozumowania, prowadząc ich do nieuniknionego. Autor buduje napięcie z każdą stroną, sprawiając, że nie w sposób się oderwać się od książek. No, mimo wszystko przeczytanie 4 tomów w tydzień przy chodzeniu na zajęcia, nauce w domu, pracy przy własnym opowiadaniu i wyniku przeczytanych 44 w ciągu roku 2016 o czymś świadczy. A na tym nie zamierzam skończyć, bo 7-13 tomy wciąż na mnie czekają. Ostatni tom, 8 (w połowie), mam jeszcze po polsku, a reszta to już angielski, ale wierzę, że nie oderwę się od lektury mimo to!

Eiji Mikage pokazuje, że potrafi dobrze zwieńczyć swoją historię. Mimo, że to przedostatni tom, to bardzo dobrze zamyka on wiele wątków. Historia z tomu na tom stawała się lepsza, autor odkrywał po kolei swoje karty i stopniowo wzbudzał zainteresowanie u czytelnika. Bohaterowie nie irytują, a zachowanie każdego z nich jest bardzo przemyślane i w logiczny sposób wytłumaczone. Śledzenie losów zarówno dobrych, jak i złych postaci było czystą przyjemnością. Oczywiście książka ma też swoje wady jak język, który jest bardziej skierowany do młodzieży, ale na pewno nie będzie to przeszkadzać nikomu, kto jest zaznajomiony z tym fandomem. Bardzo polecam książkę i niesamowicie czekam na zakończenie tej historii. roadoffantasy.blogspot.com

Powróćmy jednak do książek, dokładnie do ich polskiego wydania. W każdym tomie można znaleźć kolorowy plakat z bohaterami i przypisanym im wypowiedziami oraz kilka mangowych ilustracji w czerni i bieli. Niekiedy wydają się nieczytelne, szarości nazbyt się zlewają, ale zdecydowanie są plusem. Miło czasem popatrzeć na postacie, o których właśnie się czyta. Co do czytania - miła odmiana po poprzednich moich dwóch porażkach na polu light-novelek. Przy "DRRR!!" naprawdę dobrze się spędza czas. Akcja pędzi jak szalona i bywają momenty przestoju, czy powtarzanie niektórych zagadnień (historia i motywacja Celty), ale jest to do przeżycia. Muszę też przyznać, że redakcja się postarała. Wyłapałam pojedyncze potknięcia i sformułowania, które trochę się gryzły, ale nie jakoś tak wiele, by zaraz z pianą na ustach kopię kruszyć. Obecnie kompletuję "Durararę!!", ale przyznam, że jeśli miałabym ryzykować z jakimiś tytułami LN ze sprawdzonych przeze mnie wydawnictw mangowych, w ciemno brałabym najszybciej z Kotori (a z racji, że wychowałam się na anime "Tsukihime", to chyba pewną trylogię od nich zakupię). O trzech pakietowo tu: https://szelmowyjar.blogspot.com/2019/09/drrr-01-03-wiara-w-light-novel.html

Light novelki z reguły podobają mi się. Lubię ten prosty, nieskomplikowany styl, a przy tym kolorowe ilustracje i niekonwencjonalne rozwiązania, które dostarczają mi autorzy. Log Horizon zaczęłam od novelki, jednak gdzieś w jej połowie przerzuciłam się na anime i niestety doszłam do wniosku, że novelka jest o wiele słabsza niż anime. I nie wynika to fabuły, bo przecież twórcy anime świetnie przenieśli książkę do telewizji. Jednak pozostaje problem ciężkiego stylu. Autor wiele, za wiele, stanowczo za wiele tłumaczy. Zamiast pokazywać, opisywać, stara się czytelnikowi wszystko wyjaśnić, a tym samym sprawia, że przychodzi znużenie, a potem już niechęć do sięgnięcia po więcej. Nie ważna intrygująca fabuła, arcyciekawi bohaterowie, humor i gra strategią, bo wszystko upada pod ciężarem nieznośnego stylu. A same "cysie", które pojawiły się już niemal na samym początku wystarczająco mnie zniechęciły. I chyba po raz pierwszy polecam sięgnąć po anime, nie po LN.

2 tom Log Horizon jest zdecydowanie lepszy od pierwszego. Nie wybija może się on niesamowicie, aczkolwiek jest w nim o wiele mniej drażniących mnie elementów z poprzednika (np. suchego humoru, czy średnio ciekawie opisanych walk). Zamiast tego autor na szczęście skupił się na świecie i na planie bohaterów, ktrórzy chcą uratować Akibę. Został on tu poprowadzony w bardzo ciekawy sposób. Spora część książki to negocjacje i zawieranie umów, ale są one naprawdę bardzo fajnie napisane. Co z tego, że bohaterowie wciąż nie są zbyt interesujący, skoro mamy tu świetny, tętniący życiem świat. Dobra novelka.

Po tę nowelkę sięgnęłam z ciekawości mając w pamięci mój zachwyt nad tym anime. Była to zarazem moja pierwsza light nowelka w życiu i nie żałuję. Choć znam całą fabułę i zakończenie uważam, że ten tytuł stanowi doskonałe uzupełnienie serii. Wyjaśnia wiele aspektów uniwersum szczególnie skomplikowane kwestie dotyczące teurmagii. Polecam każdemu fanowi tej serii.

Pierwszy tom "Pustych granic. Ogrodu grzeszników" to powieść bardzo specyficzna. Nie wiem czy na tyle dobra, by zapoczątkować w Japonii ruch „nowej fantastyki”, jak informuje nas wydawca na okładce, ale wystarczająco dobra, by skłonić do zastanowienia nad kilkoma fragmentami naszego życia. Choć jest to historia z elementami nadnaturalnymi, jakich wiele w środowisku mangowym, ma w sobie indywidualny urok, który wynika prawdopodobnie ze specyficznej filozofii, jaką kierują się bohaterowie książki. Interesująca i warta uwagi rzecz, choć może nie spodobać się osobom uczulonym na millenialski wkład w popkulturę. 7/10

Docieram więc i do tomu 12! Bardzo szybko pochłaniam każdą kolejną część przygód Czarnego Szermierza, dzięki wartkiej akcji i lekkiemu stylowi autora. Co tym razem zmalował Kirito? "– To... To brzmi strasznie... – Kto wie czy i ty nie znajdziesz się w podobnej sytuacji. Przez ponad dwa lata śliniłeś się tu i tam do różnych dzieweczek. – Do-do ni-nikogo się nie śliniłem!" Poprzedni tom zakończył się w znienawidzonym przez czytelnika momencie, zostawiając mnie z masą pytań, a znikomą ilością odpowiedzi. Nie mogąc wytrzymać ani chwili dłużej sięgnęłam po kolejny tom (dobrze, że zrobiłam zapasy). Tom rozpoczyna się refleksją głównego bohatera, gdzie wspomina (krótko, zwięźle i na temat) wydarzenia z poprzednich kilku tomów (wybiórczo z tych dawniejszych). Widać, że nasz bohater nie jest rozpieszczany i co chwilę coś przerywa mu życie normalnego nastolatka. Tym razem doczekałam się jakichś wyjaśnień, jednak zwiększyły one liczbę moich pytań. Tajemnicza dziewczynka, którą spotkali w poprzednim tomie próbuje nieco nakreślić sytuację, w jakiej aktualnie się znaleźli. Jest to mała chwila oddechu przed tym, co czeka naszych wiernych druhów później. Pomimo największych trudności, Kirito ani myśli się poddać. Najbardziej jednak zdziwiło mnie zachowanie Czarnego Szermierza. Dowiedział się czegoś z odległej przeszłości, stanął z tym twarzą w twarz, zamiast po prostu okazać chociaż cień złości, nienawiści, wrogości, on po prostu... Wątpię czy dużo osób na jego miejscu potrafiłoby okazać tyle zrozumienia, co on... "– Nadejdzie kiedyś taki czas, że i ty poznasz gorzki smak rezygnacji. Nie wtedy, gdy mimo wszelkich starań cel wciąż będzie poza zasięgiem... Lecz wtedy, gdy będziesz musiał zaakceptować myśl, że prawdopodobnie nigdy go nie dosięgniesz." Oczywiście nie obyło się w tym tomie bez humoru, który nie był wymuszony, a stanowił swojego rodzaju urozmaicenie. Dzięki niemu o wiele przyjemniej przebiegało się przez kolejne stroniczki. "– Od tego główkowania pewnie zgłodnieliście. Jedzcie. – W sensie, że jak zjemy, to nie zapomnimy zapamiętanej formuły? – spytałem z nadzieją w głosie. – Głupiś, czy tylko udajesz? – Nie było pytania..." I w tym tomie nie obeszło się bez spektakularnych walk, które przyprawiały o szybsze bicie serca. Jednak nie tylko to, a raczej nowo poznane postacie. Podczas lektury zaczęłam się zastanawiać, jak można doprowadzić kogoś do takiego stanu, w jakim aktualnie się znalazły i tylko po co? Dla własnych korzyści? Ciężko jest mi pojąć, co kieruje osobą odpowiedzialną za to wszystko. Polecam zapoznać się z tym tomem, na pewno znajdziecie w nim masę odpowiedzi i jeszcze więcej pytań. Nie brakuje heroicznych momentów, niespodziewanych zwrotów akcji i spektakularnych potyczek. Wszystko to zadowoli każdego fana uniwersum SAO, ale również zwykłego czytelnika, który nie miał z tą serią nic wspólnego. Radzę nadrabiać zaległości!

Jedno muszę przyznać, jak niektóre tomy potrafią mi się ciągnąć i ciągnąć, to te pochłaniam w iście masowym tempie. Mam nadzieje, że alicyzacja pochłonie mnie tak samo jak pierwszy tom SAO. Na razie akcja zapowiada się bardzo przyjemnie, a za razem posiada odrobinę "mroku" która potęguję przyjemne doznanie z lekturą.

I właśnie znów pojawił się problem, jeśli chodzi o ocenę książki. Otóż Tom 2 faktycznie składa się z tomu 3 i 4. Tom 3 genialny. Nie mogłam się wprost oderwać się od czytania. Zmagania Taigi i Ryuijiego, żeby zaimponować wszystkim na basenie, a potem wyścig i słynne "Ryuiji należy do mnie" po prostu zabrało dech w piersiach. Niestety tom 4 troszkę zawodzi. Dużo rozmów, wbrew pozorom mało interakcji między głównymi bohaterami i tak... ogólnie nie za ciekawie. Momentami nudziłam się, choć nie powinnam. Ogólnie to przyjemnie się czytało i polecam, ale tom 3 zdecydowanie lepszy od 4 :)

Tę pierwszą Light Novelkę wrzuciłabym po tomie 3im mangi. Zawsze dobrze mi się je czyta. Nie jest to coś co trzeba sobie nadrobić, ale ciekawie uzupełnia wątki poboczne i rozbudowuje niektóre postacie. Pierwszy rozdział jest opowiedziany z perspektywy Hide i jego pracy w kółku szkolnym interesującym się na ten moment szukaniem ghuli na ich uczelni. Kogo mają jako podejrzanego? Kanekiego Kena, który w ostatnim czasie coś mało je... Przypadek? Hide jest jedną z tych postaci o których mało wiem, a chciałabym wiedzieć więcej. Tak więc rozdział śledzący część jego historii mnie zaintrygował. (Spojler: z zakończenia tego rozdziału wydaje mi się, że on już chyba wie... :') Rozdział drugi skupia się na Touce i jej przyjaciółce. Spojlery Aż dziwne, że Touka nie rozszarpała tamtej wrednej dziewczyny. Jestem ciekawa, czy kiedyś Yoriko dowie się prawdy. Rozdział trzeci "zdjęcie": Hm! :) Dosyć ciekawy rozdział. Opowiada o Shu i jego nowej koleżance dla której robienie zdjęć jest całym światem. Spojler: No dość ciekawą relację mają. Nie do końca ogarniam czemu jej poprostu nie zabił, ale jest on na tyle dziwną postacią (z resztą ona też), że chyba nie ma co sobie zawracać tym głowy, bo i tak się do niczego nie dojdzie. Ale nadal zastanawia mnie czemu pozwolili tamtej pielęgniarce przeżyć, a pacjentowi już nie. Rozdział czwarty to historia młodego gitarzysty, który pragnie spełniać marzenia w wielkim mieście. Bardzo sympatyczna postać i ciekawa historia najbardziej zaintrygowała mnie końcówka. Spojler: Dlaczego w mandze Kaneki i Ikuma nie zaczęli się przyjaźnić? :D Jakby... Kanekiemu ciągle brakowało osoby, która mogła by zrozumieć jego punkt widzenia, a Ikuma był właśnie taką osobą. Oni by mogli tak świetnie się dogadać! Rozdział piąty "zakładka" skupia się na Hinami i jej wypadach do biblioteki razem z Kanekim i Touką. Bardzo zainteresował mnie tamten chłopiec, aż się zastanawiam, czy pojawił on się kiedyś w którymś tomie mangi? Spoilery: "Nie pójdziemy z Hinami do biblioteki, bo to niebezpieczne". Doslownie 2, albo 3 wyjścia później obydwoje wybiegają z biblioteki zostawiając Hinami, bez słowa, kompletnie samą. To jest odpowiedzialność... a jak wrócili to nawet nie sprawdzili, czy wszystko jest w porządku tylko sobie usiedli i czekali... Touka? Nie zapomniałaś o czymś? Strasznie mnie zaintrygował ostatni kawałek tego rozdziału.. Rozdział o Yoshidzie... proszę, czy możecie już zostawić tego trupa w spokoju? 😩

Skończyłem właśnie 3 tom. Najlepszy w porównaniu do poprzedników, które były bardzo męczące. Tutaj w końcu bohaterowie są "jacyś" a przemyślenia postaci sprawiają, że są one w końcu niemal trochę bardziej realistyczne i "żywe". Mam nadzieję, że kolejne tomy okażą się być jeszcze lepsze i może choć w procencie znów poczuję klimat znany z anime.

Ciekawa opowieść którą śledzimy z perspektyw kilku postaci. Zakończenie jest nieco niedopowiedziane, brakuje mu zwieńczenia kilku wątków. Być może moje zastrzeżenia wynikają z braku kontekstu, odniosłem wrażenie że autor wielokrotnie odwoływał się do japońskiego folkloru którego nie znam aż tak dobrze.

Cudowni bohaterowie. Nie wyobrażam sobie tej książki z innymi postaciami. To oni budowali opowieść, a nie opowieść ich. Co prawda opisy trochę cierpią, ale dialogi nadrabiają. Przewidywalne zdarzenia, ale i tak ciekawie zaprezentowane. Prosta, ale dobra książka.

Zacznę od tego, że książka jest kierowana do młodzieży i nie znajdziemy tam filozoficznych pytań czy interesującego sposób prowadzenia narracji. Książka opowiada o losach rodzeństwa które jest geniuszami w swoich dziedzinach, pokrewnych sobie ale jednak się różniących. Razem tworzą tak zwanych "blank" (pustych) i są mistrzami w szelkich rodzajach gier. Pewnego dnia bóg z innego swiata zabiera ich do swojego, do świata, w którym wszelkie konfliktu rozwiązuje się za pomocą gier. W tym swiecie brat Sora oraz siostra Shiro stają na czele, uważanej za najsłabszą, rasy imanitów (ludzi). Jaki mają w tym cel i jaki cel ma bóg? Sam się dowiedz. Książka jest pisana jak typowa light nowel. Znajdziemy elementy komedii, fan-serwisu itp. ale fantastyczny swiat wprost naklania cię do wsiąknięcia w niego. W pierwszej książce nie ma zbyt wielu bohaterów pierwszoplanowych więc autor może się bardziej skupić na tych głównych. Książka bywa infantylna ale fanom fantastyki polecam spróbować przeczytać chociaż pierwszą część. Nie jest długa a być może znajdziecie fajną serie w której odpoczniecie od ciężkich klimatów innych książek.

Historia ogólnie jest bardzo przyjemna, sama intryga też ma jakiś sens i wydaj się pomysłowa. Natomiast największy problem tej części polega na tym, że samej Sakury jest naprawdę bardzo mało. W porównaniu z Tajemną historią Kakashiego, Shikamaru, czy Itachiego, to ta Sakury jest najmniej obdarzona tytułową bohaterką.