Śmierć Komandora. Metafora się zmienia

Lektura dwóch tomów "Śmierci komandora" wieńczy moją przygodę z Murakamim i wyposaża mnie w dobrze ugruntowane przekonanie, że na ciąg dalszy szkoda czasu.
Powiedzieć o tym tekście, że jest "dziwny" to nic nie powiedzieć, bo mam wrażenie, że to jest główny "atut" prozy tego autora. Gdybyśmy spróbowali odczytać ten tekst dosłownie, to należałoby napisać o nim tak: "Dramatyczny zapis strumienia świadomości człowieka chorego na schizofrenię paranoidalną, zapadającego się z każdym dniem w nieskończony dół (sic!) urojeń, przywidzeń i fobii". Wiemy jednak, że nie takie były intencje autora, a szkoda, bo wtedy dałoby się z tego zrobić autentycznie przejmującą historię.
Gdybym miał jakoś nazwać styl Murakamiego, to chyba najlepszym pomysłem byłoby "urocze wodolejstwo". Woda w tej prozie aż chlupie, a większość dialogów układa się według mniej więcej takiego schematu:
- Ala ma psa Asa.
- Ala ma psa Asa?
- Tak, psa Asa ma Ala.
- Czemu mi to mówisz?
- No bo ma Ala psa Asa.
i tak da capo al fine.
Pozostaje po tej wyprawie przez redundancję nieodparte wrażenie, że Murakami ma swojego czytelnika za lekko niedorozwiniętego i dlatego co 5 stron przypomina mu z zadziwiającą konsekwencją, ile to brytyjskich samochodów ma Pan Meshiki.
I w sumie, gdyby nie liczne erotyczne wtrącenia, byłaby to milusia książka z serii "Poczytaj mi, mamo".
A, i jeszcze jedno, te rozliczne rozważania o piersiach 13-latki to jednak są - mówcie co chcecie - nieco creepy.

Lektura dwóch tomów "Śmierci komandora" wieńczy moją przygodę z Murakamim i wyposaża mnie w dobrze ugruntowane przekonanie, że na ciąg dalszy szkoda czasu.
Powiedzieć o tym tekście, że jest "dziwny" to nic nie powiedzieć, bo mam wrażenie, że to jest główny "atut" prozy tego autora. Gdybyśmy spróbowali odczytać ten tekst dosłownie, to należałoby napisać o nim tak:...

Znakomita. Polecam!

Znakomita. Polecam!

Kolejna książka na poziomie Murakamiego. Kontynuacja bierze nas w typowe (w pozytywnym tego słowa znaczeniu) sfery metafizyczne Japończyka, gdzie świat rzeczywisty łączy się z duchowym albo, że tak napiszę po strangerthinghowsku- z Drugą Stroną. PO prostu uwielbiam bohaterów Murakamiego. Główny bohater, który jest utalentowanym malarzem prowadzi życie typowego korposzczura- maluje portrety od zlecenia do zlecenia, po czym (nie spojleruję) trafia do domu ojca swojego najlepszego przyjaciela i wtedy wszystko się zmienia. Niby kolejne zlecenie wykonania portretu, ale za to niezwykłego sąsiada. Następnie, jak to u Murakamiego, cała logika robi szpagat i do Śmierci Komandora wkrada się mistycyzm, fantastyka, a i możliwe że mitologia (nie sprawdzałem, ale coś czuję, że pisarz bierze garściami postacie z mitologii japońskiej). Całą powieść, tj. dwie części czyta się szybko, przyjemnie. Dla fanów Japończyka ten tytuł to obowiązek, a innym również polecam, aby poczuć ten japoński klimat i być może, tak jak ja, ktoś się zakocha w jego książkach.

Kolejna książka na poziomie Murakamiego. Kontynuacja bierze nas w typowe (w pozytywnym tego słowa znaczeniu) sfery metafizyczne Japończyka, gdzie świat rzeczywisty łączy się z duchowym albo, że tak napiszę po strangerthinghowsku- z Drugą Stroną. PO prostu uwielbiam bohaterów Murakamiego. Główny bohater, który jest utalentowanym malarzem prowadzi życie typowego korposzczura-...

Podobnie jak w pierwszej części "Śmierć Komandora. Pojawia się idea" Murakami w charakterystyczny dla siebie sposób nieśpiesznie prowadzi akcję. Żadne słowo, wydarzenie i myśl nie pojawia się w tej książce na darmo. Każde wydarzenie jest nasycone sensem i wieloznacznością. "Śmierć Komandora" to opowieść przesycona symbolami i zarazem jest pełna niedopowiedzeń. Ale właśnie te niedopowiedzenia, niedokończenia są kluczowe. Bo według narratora powieści nie wszystkie tajemnice mogą być wyjawione, niektóre powinny na zawsze pozostać skryte.
Nie dowiecie się ode mnie, kim jest tytułowy Komandor i jaką odegrał rolę opowiedzianej przez Murakamiego historii. Nie napiszę Wam, jaki kształt mogą przybierać idee, ani dlaczego metafory są niebezpieczne, tak jak niebezpieczne bywa to, co ukryte. Tego dowiecie się, sięgając po obie części powieści.
"Śmierć Komandora" to nie tylko hołd złożony sztuce. To nie tylko opowieść o procesie twórczym i artystycznym odkrywaniu. To przede wszystkim powieść o potrzebie bliskości i przyjaźni. O tym, że każdy potrzebuje mieć kogoś obok siebie, nawet jeżeli substytutem ludzkiej obecności staje się oglądanie ludzi z odległości, przez lornetkę. To także opowieść o bezwzględnej i honorowej lojalności.

Podobnie jak w pierwszej części "Śmierć Komandora. Pojawia się idea" Murakami w charakterystyczny dla siebie sposób nieśpiesznie prowadzi akcję. Żadne słowo, wydarzenie i myśl nie pojawia się w tej książce na darmo. Każde wydarzenie jest nasycone sensem i wieloznacznością. "Śmierć Komandora" to opowieść przesycona symbolami i zarazem jest pełna niedopowiedzeń. Ale właśnie...

O wiele słabsza od poprzedniej. Bardzo się dłużyła. Jedynie powtarzające się nuty grozy, trzymały mnie żeby jej nie zostawić.

O wiele słabsza od poprzedniej. Bardzo się dłużyła. Jedynie powtarzające się nuty grozy, trzymały mnie żeby jej nie zostawić.

W końcu udało mi się skończyć tę rewelacyjną książkę Haruki Murakami. To co było w niej fajne to fakt ile z niej udało się wyczytać "między wierszami". Chociażby to, jak świat metafor przeplatał się z rzeczywistością lub jak trzeba było uśmiercić ideę dla znacznie wyższego celu. Dla mnie to dzieło było "pełne" bo poprzez opisy, formę narracji, charakterystycznych bohaterów (np. Menshiki) stopniowo wypełniło pewne luki moich oczekiwań co do literatury tak wysokiej klasy. Książka warta przeczytania nawet jeśli w pewnych momentach wydaje się nużąca i nierealna.

W końcu udało mi się skończyć tę rewelacyjną książkę Haruki Murakami. To co było w niej fajne to fakt ile z niej udało się wyczytać "między wierszami". Chociażby to, jak świat metafor przeplatał się z rzeczywistością lub jak trzeba było uśmiercić ideę dla znacznie wyższego celu. Dla mnie to dzieło było "pełne" bo poprzez opisy, formę narracji, charakterystycznych bohaterów...

Solidne 8. Możnaby powiedzieć, że ciągnie się jak flaki z olejem, brak tu wartkiej akcji i spektakularnych jej zwrotów. Przeczytałem jedna z dużym zainteresowaniem i przyjemnością. Pewne akcenty nawiązują do innych jego książek (ptak, dziura-studnia w ziemi, metafizyczna podróż nie do końca wiadomo gdzie) co dodaje dodatkowego smaczku. Rozczarowało mnie trochę zakończenie ale nie będę dyskutował z autore-jest rltak jak miało byc. Murakami niewątpliwie zajmuje jedno z miejsc na podium moich ulubionych autorów.

Solidne 8. Możnaby powiedzieć, że ciągnie się jak flaki z olejem, brak tu wartkiej akcji i spektakularnych jej zwrotów. Przeczytałem jedna z dużym zainteresowaniem i przyjemnością. Pewne akcenty nawiązują do innych jego książek (ptak, dziura-studnia w ziemi, metafizyczna podróż nie do końca wiadomo gdzie) co dodaje dodatkowego smaczku. Rozczarowało mnie trochę zakończenie...

Bardzo dużo rozważań o seksie z mężatkami, 13-letnich piersiach i ciemnych dziurach... dla koneserów psychoanalizy, jak mniemam...
Tak na poważnie to jest to bardzo dobra lektura na początek powrotu do czytania po dłuższej przerwie - czyta się dość lekko, mózg się rozgrzewa. Niestety po lekturze pozostaje nieprzeparte poczucie niedosytu. Czy naprawdę nie dało się z tego świata przedstawionego wycisnąć więcej? I jak to się dzieje, że nikt nie zadał sobie w tej książce pytania o to, ideą CZEGO jest właściwie pojawiający się tam i siam "Komandor"? Czy to jest właśnie ta wielka ZAGADKA, która ma intelektualnie pobudzić nas, czytelników?
Nie są to może jeszcze grafomańskie poziomy mielizny z "Baśniowej opowieści" niejakiego Sefana Króla, ale niebezpiecznie jak dla mnie blisko...

Bardzo dużo rozważań o seksie z mężatkami, 13-letnich piersiach i ciemnych dziurach... dla koneserów psychoanalizy, jak mniemam...
Tak na poważnie to jest to bardzo dobra lektura na początek powrotu do czytania po dłuższej przerwie - czyta się dość lekko, mózg się rozgrzewa. Niestety po lekturze pozostaje nieprzeparte poczucie niedosytu. Czy naprawdę nie dało się z tego...

Wiele mistycyzmu, mroczna wędrówka głównego bohatera, labirynt, który prowadzi do tajemniczego dołu. Czytając obracają się mechanizmy naszej wyobraźni, chcemy znać logiczne wytłumaczenie, a jednak nie czujemy rozczarowania, że go nie poznajemy. Wszytko jest jakby zawieszone we mgle naszych domysłów i czystej przyjemności z lektury.

Wiele mistycyzmu, mroczna wędrówka głównego bohatera, labirynt, który prowadzi do tajemniczego dołu. Czytając obracają się mechanizmy naszej wyobraźni, chcemy znać logiczne wytłumaczenie, a jednak nie czujemy rozczarowania, że go nie poznajemy. Wszytko jest jakby zawieszone we mgle naszych domysłów i czystej przyjemności z lektury.

#rodzinnewyzwanie2024 "Śmierć komandora 2. Metafora się zmienia."
Są dwie opcje, albo ja się tak zmieniłam, że nie czuję już bluesa z Murakamim, albo coś mu nie wyszło.
Pierwszy tom rozpalał nadziej, nęcił, rozwijał wizje.
Czytając drugi tom odniosłam wrażenie, że się autorowi pomysły wymknęły, że zgubił wątek i próbuje na siłę powiązać rozwinięte w pierwszej części nitki.
A może to była metafora życia? Mami nas idea przeznaczenia i ukrytych znaczeń, ale de facto istnieje ona jedynie w pustym dole naszej wyobraźni? Albo żyjąc zabijamy ją nożem do ryb? ;)

#rodzinnewyzwanie2024 "Śmierć komandora 2. Metafora się zmienia."
Są dwie opcje, albo ja się tak zmieniłam, że nie czuję już bluesa z Murakamim, albo coś mu nie wyszło.
Pierwszy tom rozpalał nadziej, nęcił, rozwijał wizje.
Czytając drugi tom odniosłam wrażenie, że się autorowi pomysły wymknęły, że zgubił wątek i próbuje na siłę powiązać rozwinięte w pierwszej części...