Powszechna historia miasta

Czy jest ktoś, kto nie zna tej serii ? Nie uwierzę !!! Tzw. seria ceramowska, PIW - go, od nazwiska autora pierwszej książki z dłuuułgiej listy tego cyklu. Wydawana nieprzerwanie od 1958 r. Książki o tematyce historycznej, archeologicznej, z dziejów ludów minionych cywilizacji i ich kultury. Trudno wymienić wszystkie tematy, bo zakres jest ogromny. Od czasu, kiedy wysprzedałem moją młodzieżową biblioteczkę ( czego do teraz żałuję ,) kupuję te książki, dawniej jak się udało to w księgarni, częściej, naturalnie, jak też się udało, to w antykwariatach. Do tej pory jak zobaczę coś dla mnie ciekawego, to oczywiście nie odmówię sobie przyjemności kupna książki i jej przeczytania. Sam nie wiem ile ich już stoi u mnie na półkach, na pewno kilkadziesiąt, jest też mniejszy format tej serii. Możliwe, że niektóre opracowania są " słabsze ", ale pamiętaj, że to odczucie subiektywne. Serię mogę wszystkim polecić !!! Jestem przekonany, że każdy znajdzie temat, który go zainteresuje !!! 10 gwiazdek za całą serię. Inaczej bym nie mógł, dała mi tyle przyjemności. POLECAM !!!

Super ciekawa książka, nie tyle o reformacji Lutra, co raczej o metodach (marketing i PR powiedzielibyśmy dzisiaj) stosowanych w celu pozyskania zwolenników dla swojej sprawy. Reformacja postawiła na czytanie - skoro mówimy, że "tylko Pismo", to trzeba je czytać. A skoro tak, to trzeba uczyć się czytać i mieć co czytać (dzięki reformacjo!). Trzeba przyznać, że z narzędzi dostępnych podówczas Luter korzystał w sposób mistrzowski. A że miał niezgorszy produkt... Pasjonująca historia.

Czy jest ktoś, kto nie zna tej serii ? Nie uwierzę !!! Tzw. seria ceramowska, PIW - go, od nazwiska autora pierwszej książki z dłuuułgiej listy tego cyklu. Wydawana nieprzerwanie od 1958 r. Książki o tematyce historycznej, archeologicznej, z dziejów ludów minionych cywilizacji i ich kultury. Trudno wymienić wszystkie tematy, bo zakres jest ogromny. Od czasu, kiedy wysprzedałem moją młodzieżową biblioteczkę ( czego do teraz żałuję ,) kupuję te książki, dawniej jak się udało to w księgarni, częściej, naturalnie, jak też się udało, to w antykwariatach. Do tej pory jak zobaczę coś dla mnie ciekawego, to oczywiście nie odmówię sobie przyjemności kupna książki i jej przeczytania. Sam nie wiem ile ich już stoi u mnie na półkach, na pewno kilkadziesiąt, jest też mniejszy format tej serii. Możliwe, że niektóre opracowania są " słabsze ", ale pamiętaj, że to odczucie subiektywne. Serię mogę wszystkim polecić !!! Jestem przekonany, że każdy znajdzie temat, który go zainteresuje !!! 10 gwiazdek za całą serię. Inaczej bym nie mógł, dała mi tyle przyjemności. POLECAM !!!

Książka była dla mnie pokaźnym źródłem ciekawych przypadków samotników, jak i tego w jaki sposób samotność była odbierana przez społeczeństwo na przestrzeni wieków. Sam jestem zwolennikiem bardziej samotniczego stylu życia, ale do niektórych historycznych „ekscentrycznych” pustelników jeszcze mi bardzo daleko. Pewne przytaczane sytuacje były tak groteskowe, że pomimo swojej tragiczności, mocno mnie bawiły. Refleksji po ukończeniu książki miałem bardzo wiele, choć mógłbym je zamknąć w jednym zdaniu: dobrze jest być samemu, pod warunkiem, że jesteśmy w dobrym towarzystwie.

Książka ciekawa, autorzy snują ciekawe wizje alternatywnej historii Polski, niemniej jednak zgodziłbym się z innymi tutaj komentującymi, że autorzy niestety patrzą na ogół przez „różowe okulary" w tych wizjach. Jakby to co faktycznie się stało, było czymś najgorszym co mogło się stać, a to co się nie stało (a mogło się stać) było by napewno dla Polski lepsze i lepiej potoczyły by się losy naszego kraju.

Książki - tom I i II - w sposób ciekawy przybliżają zmagania wojenne żołnierzy oraz życie ludności cywilnej na ziemiach polskich i Europy w czasie I Wojny Światowej. Ukazują one także zmiany jakie zachodziły w wyniku działań wojennych w świadomości poszczególnych narodów i w samych państwach. Mogą one stanowić ciekawe uzupełnienie wiedzy historycznej tamtych lat. Osobiście polecam.

Nie jest to zła książka. Ale jakaś bardzo dobra to ona tez nie jest. Trochę za bardzo dla mnie jest ona po prostu bardzo bardzo dużą ilością faktów (owszem ciekawych) a za mało dla mnie w niej było namysłu nad nimi. Czuję się po niej bogatszy w fakty (które szybko zapomnę) a nie bardzo bogatszy w poznanie jakiejś ciekawej ich interpretacji. Plus zadziwiające jest praktycznie pominięcie okresu rządów bandy czworga. No ale nic. Jak pisałem, nie jest tak, że żałuje, że to przeczytałem. O.

Szkoda, że nie zapoznałam się z komentarzami dotyczącymi tej książki przed jej lekturą, bo może zabrałabym się wtedy za czytanie z innym podejściem. Po "Imperium Habsburgów" Judsona spodziewałam się historii wojenno-politycznej na przestrzeni wieków, dlatego początkowo dość negatywnie zaskoczyło mnie to, co dostałam. Autor zaczyna swoją opowieść dopiero w wieku XVIII i prowadzi czytelników przez reformy Marii Teresy i jej następców, kształtowanie się nacjonalizmów w krajach wchodzących w skład imperium, aż po I wojnę światową i upadek cesarstwa. Wojny, powstania, wielkie wydarzenia wstrząsające nie tylko imperium, ale i całą Europą, są wspomniane o tyle, o ile miały wpływ na jakąś zmianę przepisów, ale stanowią właściwie nieomówione tło. Tego mi tu bardzo brakowało, tak samo jak historii nieco dawniejszej, bo liczyłam, że książka Judsona pomoże mi uzupełnić informacje ogólne o tytułowym imperium Habsburgów. Z drugiej jednak strony nie mogę zaprzeczyć, że jak już zaakceptowałam tematy, na których skupia się autor, to czytało mi się tę książkę zaskakująco dobrze. O ile tematyka podatkowa czy ustrojowa nieszczególnie mnie zaciekawiły, to już historia kształtowania się niezależnych narodów, z jednej strony będących częścią imperium, z drugiej starających się od niego odróżnić... no, było to bardzo ciekawe :). Wiele ciekawostek było dla mnie nowością i nie wszystko okazało się tak "oczywiste", jak można by sądzić, patrząc z perspektywy czasów obecnych. Kraje, które zarzucały Wiedniowi niewystarczające szanowanie innych kultur i języków, nieraz dużo gorzej traktowały inne mniejszości, gdy uzyskały niezależność i nie dziwi, że po latach wielu tęskniło za czasami Franciszka Józefa... Patrząc całościowo, "Imperium Habsburgów" to dobra i ciekawa książka, skupiająca się jednak tylko na wybranym momencie historii i na konkretnych aspektach tego imperium, co może mijać się z oczekiwaniami wielu czytelników.

Niewiele książek dostaje ode mnie 10 punktów. Tu daję je z czystym sumieniem, bez żadnych wątpliwości. Można powiedzieć, że pochłonąłem ją jednym tchem. Znakomicie pokazuje, że historia kołem się toczy. Argumenty, które teraz przytacza Putin atakując Ukrainę już były. I to nie raz. Za cara, za ZSRR i teraz. Ochrona Rosjan poza granicami, jeden naród, ruski mir. Znakomita synteza budowania narodu, jego świadomości, a także jak bardzo to wszystko bywa skomplikowane i wykorzystywane w zależności od potrzeby czasu. Znakomita!

16/2026 Ustanowienie pokoju po Wielkiej Wojnie było operacją o niesamowitym poziomie złożenia i trudności. Dość powiedzieć, że po ustaniu walk w Europie na gruzach cesarskich Niemiec, Austro-Węgier i Rosji powstało dźwięć nowych państw. Niektóre z nich nigdy wcześniej nie istniały. Jak pogodzić interesy wszystkich zainteresowanych i jednocześnie starać się uniknąć kolejnych wojen? Te karkołomne dla wszystkich stron pół roku obrad opisuje kanadyjska autorka. Książka Margaret MacMillan jest bardzo potrzebną pozycją, bo pokazuje jak złożonym i żmudnym procesem było ustanowienie pokoju po I wojnie światowej. Niestety pokój ten przetrwał tylko dwadzieścia lat, ale niestety inaczej być chyb nie mogło. Na palcach jednej ręki można by policzyć kraje, które miały dobre stosunki ze wszystkimi swoimi sąsiadami i do których nie zgłaszały roszczeń terytorialnych. Zresztą najlepiej obrazuje to przykład Polski, która ze swoich sąsiadów (Niemcy, ZSRR, Litwa, Łotwa, Rumunia i Czechosłowacja) tylko z Rumunami i Łotyszami mieliśmy dobre stosunki międzypaństwowe... MacMillan wykonała tytaniczną pracę i przebieg całej konferencji opisała z wielką pieczołowitością, ale jednocześnie bez uszczerbku na wartości literackiej pozycji, bo niestety często z wielką dokładnością merytoryczną autora idzie mniej przyjemny w odbiorze język, ale tak nie jest w tym przypadku. Książkę Kanadyjki czyta się z wielką przyjemnością. Nie wyobrażam sobie, żeby przebieg konferencji paryskiej z 1919 roku można było opisać lepiej.

Pięknie wydana książka. Godnie zastepuje wydaną kilkadziesiąt lat temu Historię Węgier pióra prof. Felczaka. Napisana że swadą, ujmuje wszystkie aspekty dziejów Węgier. Nie daję wyższej oceny, bo niestety zdarzają się potknięcia tłumacza (denerwujący przymiotnik "italijski").i dziwne luki w wykładzie, może spowodowane cięciami tekstu w wydawnictwie... Np. bardzo skrótowo jest omówiony okres od śmierci Arpada w 907 r. do objęcia rządów przez Gejzę w 972 r., jedno zdanie o rządach Stefana II (1116-1131),nie jest nawet wspomniane panowanie Jerzego I Rakoczego (1630-1648),po Gabrielu Bethlenie (1613-1629) pojawia się nagle Jerzy II Rakoczy (1648-1660) etc. I jak na mój gust za dużo omówień życia społeczeństwa w średniowieczu, co jest zbędne, bo autor podaje najczęściej banalne fakty, dobrze znane każdemu uczniowi szkoły średniej...

Rozumiem zirytowanie wszystkich, którzy oczekiwali pełnego ujęcia problemu zdrady w polskiej historii i kulturze (a zaczynać by trzeba nie od Targowicy, ale od średniowiecza). Tymczasem nadziali się na dyskurs o zdradzie w polskiej prasie podziemnej z czasów II wojny światowej. Mnie to ominęło, dzięki innym omówieniom. Myślę, że przegląd prasy sam w sobie jest ciekawy, zwłaszcza kategorie spraw, chronologia wprowadzania różnych wątków, ich nasilenie, pominięcia i wzmożenia. Słuszny jest pogląd, że pojmowanie zdrady i reagowanie na nią to u nas spadek po kulturze romantycznej i rycerskiej (honor). Czy jednak rzeczywiście Polacy mają obsesję zdrady? Co chwilę polskiej kulturze wmawia się inną obsesję. Czy trzeba na siłę wpychać wątki współczesnej polityki (nad wyraz jednostronnie),skoro się chce pisać o okupacji? Czy naprawdę zawsze potrzebny jest ten nieznośny sos literaturoznawczy, zamiast mocniej zderzyć sławetny "dyskurs" z realiami historycznymi? Na tym wszystkim książka traci.

Peter Esterhazy - świetny pisarz, intelektualista, erudyta i jednocześnie miłośnik, by nie rzec, maniak piłki nożnej. Specyficzna książka, bo ani do końca o piłce, ani o literaturze. Trochę takie spojrzenie na literaturę, obyczaje, politykę i współczesność, przez pryzmat piłki nożnej. Tej wielkiej (trauma po historycznym finale w Bernie w 1954 roku Niemcy - Węgry 3:2),jak i tej lokalnej, małej, widzianej z perspektywy wiejskiego boiska małego klubu. Garść refleksji autora na temat kondycji węgierskiej piłki nożnej dnia dzisiejszego (wciąż ta trauma z 1954 roku),kilka świetnych bon motów i spostrzeżeń o codzienności kultury europejskiej, język książki właściwy wybitnemu twórcy. Polecam i pozdrawiam

Autor we właściwy sposób, nie pozbawiony humoru, komentuje fantazmaty lechickie. Najważniejsze jest, jak po kolei obala kolejne argumenty zwolenników turbolechickich treli za pomocą właściwego obejścia się ze źródłem. Polecam. Jedyne 2 mankamenty, to dwa drobne pomyłki autora, jeden dotyczy przecenienia wpływu Aleksandra Dugina na państwo rosyjskie, a drugi dotyczy tego, jakoby panslawiści koniecznie chcieli rusyfikować wszystkich Słowian niczym Michaił Pogodin. Niemniej poza tymi 2 mankamentami nie mam nic do zarzucenia.

Lektura warta polecenia, tym bardziej, że putinowska wersja "Świętej Rusi" robi obecnie niezłe zamieszanie, a flirt zachodniej prawicy z ideą Putina jako kogoś w rodzaju "Wielkiego Inkwizytora", który naprawi zgniły Zachód, jest jak najbardziej aktualnym tematem. Poza tym książka jest krótka a zarazem bardzo treściwa.

Dobra publikacja opisująca czasy rozwoju i upadku cywilizacji Bliskiego Wschodu i Morza Śródziemnego z późnej epoki brązu. Mimo, że tytuł wskazywałby raczej na charakterystykę upadku cywilizacji z epoki brązu, to jednak więcej jest w niej opisów funkcjonowania ówczesnego świata, związków gospodarczych i politycznych niż czynników, które spowodowały jego upadek - choć takowe oczywiście też są przedstawione. W zasadzie wszystkie informacje przytoczone w książce opierają się na badaniach archeologicznych i analizie starożytnych tekstów. Z tego powodu autor przytacza opisy poszczególnych znalezisk, analizując je w kontekście tez przewodnich książki. Jeśli ktoś nie jest fanem archeologii, to może go to trochę nudzić. Mi najbardziej przypadła do gustu sama strona redakcyjna publikacji. Autor, chyba w związku z wymaganiami wydawcy co do odpowiedniej liczby stron, rozciągnął poszczególne rozdziały i podzielił je jeszcze na liczne pomniejsze podrozdziały. Dzięki temu mogłem czytać książkę w zasadzie z doskoku, przyswajając dość dobrze zawarte w niej informacje. Rzadko chwalę za to publikacje, ale tu naprawdę mi się podobało. Podsumowując przyjemna lektura, dostarczająca wielu interesujących informacji, choć nie jakaś przełomowa, stawiająca choćby nowe hipotezy w tej materii.

Na wstępie trzeba napisać o czym nikt nie wspomina, że książka została napisana w latach '30 XX wieku i nie została napisana przez historyka a filozofa i to wybitnego tamtego wieku. Dlatego książka może być w wielu aspektach przestarzała. Autor opisuje to na czym zna się najlepiej czyli nurtach filozoficznych, ekonomicznych, politycznych i ich przemianach, przeplatane są anegdotami z życia najważniejszych osobistości tamtych czasów. Książka jest mocno europocentryczna z dodatkiem kształtowania się USA. Także nie znajdziemy tam zbyt wiele o innych regionach wieku XIX. Ona głównie pozwala zrozumieć kształtowanie się europy pod względem różnych nurtów po sam kres Wielkiej Wojny. Dobry tytuł jak już ktoś wspomniał jako dodatek do lepszego zrozumienia. Polecałbym wziąć ją po Chwalbie.

Potężna Kniga ale ilosc zawartych informacji poraza, wiele ciekawostek, osobne kalendarium z datami ze swiata do kazdego z krolow, przystepny format wywiadu ktory wspomaga w czytaniu. Jedyny minus osobiscie dla mnie to zbyt wiele rozgalezien na Piastow slaskich/opolskich.

Po lekturze „Inkwizycji hiszpańskiej” H. Kamena sięgnąłem wreszcie po „Królestwa wiary” Briana A. Catlosa. Książka ta przed swoją polską premierą nietrafnie reklamowana była przez wydawcę jako opowieść o podboju i rekonkwiście, która nie zakończyła się w 1492 r., lecz trwała do XVII w. Oczywiście Catlos niczego takiego nie pisze i trudno mi rozstrzygnąć, czy ze strony Rebis była to zwykła niewiedza odnośnie do treści publikowanej książki, czy też celowe granie na podżeganie konfliktu. Tymczasem to w ogóle nie jest książka o rekonkwiście. Jak deklaruje sam Autor, jest to na nowo opowiedziana historia Al-Andalus, muzułmańskiej Hiszpanii; kraju, który od swego zarania tworzony był przez ludzi trzech religii, w ciągu kilku wieków żyjących obok siebie w pokoju. Kraju, którego historia zakończyła się w 1492 r., którego pozostałości istniały do roku 1614, kiedy to ostatni muzułmanie, „dyskryminowani i przymusowo nawracani na chrześcijaństwo”, zostali wygnani, a którego ślady istnieją do dziś (wiedzieliście, że nie licząc nazw miejscowych około 10% słownictwa języka hiszpańskiego wywodzi się z arabskiego? No to już wiecie). Kraju, w którym konflikty wcale nie najczęściej powodowane były różnicami wyznaniowymi. Jak podkreśla sam Catlos, „dużo częściej wybuchały [one – PT] wewnątrz tych wspólnot niż między nimi”. Catlos zapewnia, iż spisuje „nową historię” muzułmańskiej Hiszpanii: „postanowiłem stworzyć od podstaw świeżą fabułę i starałem się na tyle, na ile pozwalała mi na to ekonomika publikacji, zajrzeć za kulisy i zbadać dynamikę wydarzeń, które są często przysłonięte przez inne, ale odgrywają ważną rolę w tworzeniu historii: dziejów kobiet, niewolników, renegatów i funkcjonariuszy”. Tej obiecanej perspektywy w książce jednak brakuje: to opowieść snuta z punktu widzenia męskiej elity – politycznej, wojskowej i intelektualnej, w której kobiety czy niewolnicy pojawiają się rzadko i jedynie marginalnie, innych zaś grup wykluczonych nie ma w ogóle. Henry Kamen dyskredytuje wyobrażenie przedstawione przez M.R. Menocal w jej „Ozdobie świata” (polskie wydanie: Kraków 2006) jako zbyt romantyczne i oderwane od rzeczywistości. Czy Catlos również maluje taki odrealniony, irenistyczny obraz? Nie, przede wszystkim dlatego, iż jego książka napisana została z perspektywy władz i społeczności muzułmańskiej i nie uwzględnia w takim samym stopniu całej mozaiki społecznej Półwyspu. Ta była o wiele bardziej skomplikowana. Catlos pisze z jednej strony o początkowym zacieraniu granic międzywyznaniowych w życiu prywatnym (rodziny mieszane),z drugiej zaś o religijnych konfliktach i aktach przemocy. W późniejszym średniowieczu (od początku XIII w.) społeczności różnych wyznań stawały się w coraz większym stopniu zamknięte na siebie, nie mieszały się, izolowały się coraz bardziej, a wzajemna wrogość narastała. I tak właśnie współcześnie tę kwestię postrzegamy. Jest to jednak tylko część prawdy. Jeśli chcecie dowiedzieć się więcej, sięgnijcie po tę książkę.

Opowiesc o Pielgrzymach i ich przybyciu do Ameryki ma w sobie cos magicznego i tajemniczego - mit zalozycielski, ktory tak starannie kultywuja Amerykanie. Poszukujacy wolnosci religijnej osadnicy, ktorzy chcieli stworzyc na nowych ziemiach idealna spolecznosc. I takie tez byly poczatki. Pomoc od tubylcow, budowanie podwalin nowej cywilizacji, pierwsze wspolne z Indianami Swieto Dziekczynienia. Ale potem wiele sie zmienilo. Ludzie sa tylko ludzmi i zawsze znajda sie osoby żądne wladzy i dostatku. Zawsze znajdzie sie ktos, kto swoje prywatne cele stawia przed dobrem ogolu. No i zwykle wkrada sie tez polityka, konflikty i wojny. Tak stalo sie rowniez w tym przypadku. Mayflower jest interesujaca ksiazka. Od polowy jednak przeistacza sie w szczegolowy opis wojny krola Filipa. Szkoda, ze w tym wszystkim zgubilo sie tlo spoleczne. Jest ono dla mnie interesujace zarowno po stronie amerykanskiej, jak i indianskiej. Mam poczucie, ze tej ksiazce czegos brak. Na szczescie na mojej polce czekaja jeszcze "Pionierzy". Moze uzupelnia obraz XVII-wiecznej Ameryki.