Gen liczby. Jak dzieci uczą się matematyki?

Dobra pozycja, na swój sposób rozwijająca horyzont spoglądania na nerwy i dorosłych i dzieci, poprzez dostrzeganie składowych całego procesu, który prowadzi do nerwów czy zbyt niskiej pobudliwości. Nie podoba mi się natomiast amerykański styl pisania, powtarzanie co akapit zwrotu 'samoregulacja/self-reg" daje odczucie marketingowego bełkotu.

ciekawa. dużo ważnych treści i uniwersalnych - choć nie wszystkie do mnie przemawiają i jakoś mnie nie przekonują bo jednak codzienność, rzeczywistość różni się od sytuacji opisanych w książkach to wierze że rozmową, wsparciem i zrozumieniem można dużo zdziałać

Książka, którą kupiłam, bo opis brzmiał jakby ktoś opisywał moje dziecko, a okazało się, że sama jestem wysoko wrażliwa. Bardzo do mnie trafiła, wiele wyjaśniła, choć jak dla mnie za dużo badań naukowych, co utrudnia przyswojenie wiedzy. A jest jej ogrom.

Naszą dewizą jest hasło „Dzień bez spaceru to dzień zmarnowany”. Należę do grona tych matek, które wietrzą dziecko, ile tylko się da. Od urodzenia wychodziłam z córką na bardzo długie spacery. Pobliski las zachęca do przebywania i mogę śmiało stwierdzić, że to tam wychowuje się moje dziecko i dzięki kontaktowi z naturą bardzo wiele osiągnęliśmy, ponieważ bardzo długo tylko tam córka była aktywna, chciała chodzić, biegać. W mieście wyłączała się, odpływała w wózku z powodu nadmiaru bodźców. Późniejsze wyjście z domu zawsze kończyło się krzykami. To było jeszcze przed zdiagnozowaniem padaczki i dobraniem lekarstw. Spacery dotleniały, relaksowały i sprawiały, że ataków było mniej, były łagodniejsze, dlatego zawsze będę wielką orędowniczką zabierania dziecka na spacery do lasów. Często jednak spotykałam się z murem niechęci i przekonywania mnie, że wówczas można się przeziębić. O dziwo u nas infekcji było mało. A jeśli się pojawiły w czasie uczęszczania do placówek oświatowych to w czasie spacerów w sosnowym lesie szybko znikały. Trudno było mi wyjaśnić innym jak takie dziecko ubrać. Dla mnie było to intuicyjne i wiedziałam, że muszę mieć ubrania na zmianę, ciepłe i jednocześnie wygodne rzeczy oraz bardzo ciepły kokon w wózku zimą, aby umęczone marszem dziecko przywieź do domu. Kiedy zobaczyłam publikację „Nie ma złej pogody na spacer. Tajemnica szwedzkiego wychowania dzieci” Lindy Åkeson McGurk wiedziałam, że to strzał w dziesiątkę, bo zawiera bliskie mi podejście. Do tego na pewno znajdziemy tam niezbędną instrukcję, co i jak robić. I się nie zawiodłam. Autorka jest mieszkającą od dwudziestu lat w Stanach Zjednoczonych Szwedką. To właśnie wychowanie dzieci oraz obserwacja ich reakcji na kontakt z naturą zainspirowały ją do napisania poradnika dla rodziców oraz nauczycieli. Linda Åkeson McGurkwprowadza nas do książki, kiedy Maya ma siedem lat, a Nora cztery. Zaskakuje ją bunt córek, które nie chcą wyjść na spacer, bo jest zimno, a później są zachwycone kontaktem ze śniegiem i dostrzegają, że w parku nie ma innych dzieci. Gdzie one są? Siedzą przed telewizorami. Później cofniemy się w czasie, zobaczymy jak bardzo odmienne od Norweskiego jest podejście Amerykanów do zabaw na świeżym powietrzu. Ku zaskoczeniu autorki dzieci zwykle nawet nie mają ciepłych ubrań, ponieważ przewożone są w ciepłych środkach transportu do ciepłych pomieszczeń. Zobaczymy świat, w którym wszystko (nawet wizytę w banku) da się załatwić z samochodu. To sprawia, że coraz mniej osób spaceruje po parkach, lasach i rezerwatach. Do tego przepisy często nie sprzyjają takiej aktywności, wymagane jest trzymanie się szlaków, zakazuje kąpieli w potokach i wiele innych rzeczy w imię pozornej dbałości o środowisko. Sytuacja rodzinna sprawiła, że Linda musiała wrócić w rodzinne strony w rodzinne strony na pół roku, gdzie może przypomnieć sobie to wszystko, co było bliskie jej dzieciństwu. Zmiana otoczenia obwarowana jest też wieloma wyzwaniami. Zwłaszcza tymi dotyczącymi edukacji. Odmienne podejście Amerykanów do nauki sprawia, że dzieci muszą wiele materiału przepracować. Opuszczenie w wieku siedmiu lat niektórych materiałów może zaprzepaścić przyszłość i zamknąć drzwi na Harwardzie. Autorka wyjeżdża w swoje rodzinne strony z takimi lękami. Zastanawia się, czy szwedzkie leśne szkoły i przedszkola, w których dziecko kilka godzin dziennie przebywa na placu zabaw, są w stanie czegoś nauczyć i przygotować do planowanych studiów. Śledząc życie Lindy widzimy, że Szwedzi od pierwszych dni życia są przyzwyczajani do przebywania na świeżym powietrzu, chociaż temperatury nie wydają się zachęcające. Spacerujące z wózkami matki to widok powszechny i nie budzi tu takiej sensacji jak w Stanach Zjednoczonych, gdzie uważano, że Linda przemieszcza się na piechotę, bo nie stać jej na samochód. Do tego innym powszechnym widokiem są wózki stojące przy oknie restauracji, kiedy rodzice spotykają się ze znajomymi w środku. Pisarka zabiera nas do świata, który jest mi bardzo bliski: spacery z dzieckiem w czasie deszczu. Pokazuje innym, że nie ma złej pogody. Wystarczy dobrze dobrane ubranie: na deszcze wodoodporne, ma mróz ciepłe, a w letnie dni lżejsze. W osobistą opowieść o doświadczaniu macierzyństwa wpleciono cenne rady, w jaki sposób ubierać dziecko, dlaczego drzemki na świeżym powietrzu są tak ważne, dla najmłodszych, dlaczego warto pozwolić dzieciom na brudzenie się i doświadczenie otoczenia, jak zorganizować piesze wycieczki, dlaczego ważne jest nastawienie oraz brak pośpiechu, a także pozwolenie dzieciom na swobodę oraz wskazywanie dokąd chcą podążać. Wyjaśni jak zainteresować pociechy otoczeniem, dobrać dla nich szlaki, zachęcić do wędrówki dzięki obecności pupili oraz dlaczego warto zabierać na spacery przekąski i picie. Wszystko wyjaśnione w bardzo prosty, przejrzysty sposób. „Nie ma złej pogody na spacer. Tajemnica szwedzkiego wychowania dzieci” to publikacja podzielona na osiem części. Wszystkie pozwalają nam na przyjrzenie się kontaktowi z przyrodą, osobistym doświadczeniom autorki z różnych stron. Dowiemy się jak obcowanie z naturą w tym wieku wpływa na postawy ekologiczne, dlaczego osoby dużo przebywające na świeżym powietrzu w otoczeniu roślin i zwierząt lepiej dbają o to otoczenie w wieku dorosłym. Podkreśla też terapeutyczne znaczenie takiej aktywności, zauważa jak ruch sprzyja zdrowym nawykom żywieniowym oraz pomaga regulować emocje. Znajdziemy w tej książce zderzenie dwóch światów, innego podejścia do wychowania i wskazania jak to przekłada się na zmiany w zakresie zdrowia. Widzimy też odmienne priorytety w dwóch kulturach. Autorka nie idealizuje życia w Szwecji. Pisze o wyzwaniach, jakim musi stawić czoło. Po długim pobycie w USA musi przywyknąć do tego, że ciepła woda jest limitowana (starcza na kilka minut),w pomieszczeniach jest zimno i zimne są też podłogi, trzeba ciągle ciepło się ubierać. Do tego sam dom, w którym musi zamieszkać jest jak na amerykańskie standardy bardzo mały, a wszystko przez to, że życie toczy się głównie poza nim, że ludzie nastawieni są do spędzania większości czasu na świeżym powietrzu. Wyzwaniem okaże się też niewypełnianie dzieciom czasu po szkole zajęciami pozalekcyjnymi, które tu są przeznaczone na odpoczynek i zabawę. „Nie ma złej pogody na spacer” nie jest poradnikiem tylko czymś w rodzaju osobistej opowieści z radami oraz odwołaniami do publikacji naukowych i popularnonaukowych. Czyta się tę książkę jak powieść o wychowywaniu dzieci w określonych warunkach i nastawieniu.

Kolejny kamień milowy na drodze wychowania. Książka podaje wiele przykładów i przejrzysty schemat rozwiązań, jak postępować z "nierozwiązanymi problemami". Objaśnia, że "z niepożądanymi zachowaniami mamy do czynienia wówczas, gdy nasze oczekiwania wobec dziecka przewyższają jego umiejętności adaptacyjne pozwalające na wykonanie danego polecenia." Trudność polega na tym, że proces pracy nad zachowaniem dziecka jest żmudny, wymaga wiele cierpliwości i wszyscy w domu powinni rozumieć naturę problemu i współdziałać dla realizacji wspólnego celu.

Bardzo duża dawka wiedzy w kwestii wychowania dzieci. Autorka dzieli się ważnymi wskazówkami, obrazując je na przykładach. Zaznacza również, że dane schematy są bardzo elastyczne i należy działać również w zgodnie ze swoją intuicją i odczuciami. Uważam, że każdy rodzic powinien przeczytać ten poradnik. Bardzo polecam.

Bardzo, bardzo rzadko czytam poradniki, i niezbyt je cenię. Jednak ten poradnik uznaje za cenny i pomocny. Warto przeczytać i zaglądać od czasu do czasu, wraz z serią poradników "Jak rozmawiać..." Szczególnie rozdział o nieuleganiu wpływom dzieci są ważne, bo dzisiaj latorośle dość łatwo i chętnie manipulują dorosłymi... Poradnik polecam rodzicom, nauczycielom.

Moim zdaniem książka jest raczej średnia. Zawiera dużo banałów i relacji z życia obcych ludzi, które w praktyce niewiele wnoszą do tematu. Brakuje konkretnych porad, jak reagować w trudnych sytuacjach z dzieckiem, kiedy proste metody lub zabawy nie działają. Osobiście nie wyniosłam z niej zbyt wiele praktycznych wskazówek, a całość mogłaby być skrócona nawet o połowę

"Jak twoje ciało chce spać, a głowa jeszcze nie, to skąd mam wziąć sen"? To trudne pytanie. Ile dzieci, a nawet dorosłych odkopuje własne pudełko ze zmartwieniami i nie może przez to zasnąć? Odpowiedzi udziela nam "Uważność i spokój żabki". Wspaniała książka z załączonymi ćwiczeniami i ćwiczeniami audio do pobrania, które pomagają dzieciom poradzić sobie gdy jest zdenerwowane, zestresowane lub kiedy nie może zasnąć. Ale nie tylko. Celem ćwiczeń jest również osiągnięcie spokoju, lepszej koncentracji, łagodności i zrozumienia własnych emocji. Książka o mindfulness, czyli uważności nie tylko skierowana jest do dzieci. Rodzice, jak również inni dorośli mogą dzięki zawartym ćwiczeniom uspokoić gonitwę myśli, zaspokoić ogromną potrzebę fizycznego i duchowego spokoju, jak również nauczyć się świadomego bycia "tu i teraz", zatrzymania na złapanie oddechu i zastanowienia się, co w danej chwili jest im potrzebne. Ćwiczenia uważności zawarte w książce przeznaczone są głównie dla dzieci w wieku między 5 a 12 rokiem życia. Jednak moje 4 letnie dziecko, co kilka dni prosi byśmy "poćwiczyli żabkę" i to jest jedna z najlepszych rekomendacji dla tej niepozornej książeczki (w pracy również rzadko kończę spotkanie bez uspokajającego głosu Pani Agnieszki Marszałek, która użyczyła go do nagrań). WARTO. Naprawdę warto uczyć dziecko uważności. Dzieci mają naturalną potrzebę uczenia się, ale podobnie jak dorośli często bywają zestresowane, niespokojne i rozkojarzone. Jeśli w dzieciństwie poprzez naukę uważności i świadomego bycia nabiorą takich umiejętności jak koncentracja, cierpliwość, zaufanie i akceptacja, będą potrafiły nie tylko lepiej radzić sobie z wyzwaniami ale również nabyte umiejętności przekażą swoim dzieciom. Nie zastanawiać się. Kupować. Pożyczać. Czytać. Ćwiczyć.

Książka, która uświadamia - nie mówi się (jeszcze) za bardzo o roli mikrobioty w życiu człowieka, a szkoda. Nawet jeśli badania są jeszcze na wstępnych etapach, każdy powinien mieć świadomość, jak wielkie znaczenie ma to, co żyje w nas i jak bardzo trzeba o to dbać, by zachować zdrowie. Niektóre przedstawione w książce teorie zakrawają na SF, ale jestem skłonna w nie uwierzyć i chętnie poczytam inne opracowania poświęcone badaniom nad mikrobiotą. Ludzie, dbajcie o swoje bakterie!

To jest najlepsza książka o rodzicielstwie jaką miałam okazję czytać. Rewolucjonizuje podejście do dziecka i relacji z nim, dotykając wszystkich istotnych punktów - w tym także stanu rodzica. Zmieniła moje patrzenie na dziecko i, co chyba najważniejsze, widzę, że te metody naprawdę DZIAŁAJĄ. Będę polecać ją każdemu rodzicowi i jestem przekonana, że w trudnych rodzicielskich momentach do niej wrócę.

"Moja supermoc. Uważność i spokój żabki. Historie, gry i zabawy mindfulness" - książka przepełniona aktywnościami rozwijającymi i wspierającymi uważność, którymi dzieli się z nami... Żabka. To ona towarzyszy nam przez całą książkę i dzieli się z nami cennymi wskazówkami. "Uważność" to ostatnio bardzo popularna fraza. Czym tak właściwie jest? Zadania, gry, opowiadania, medytacje i zabawy w tej książce uczą tego jak zwolnić, a nawet zatrzymać się po to, by rozejrzeć się wokół, poczuć, usłyszeć, dotknąć, powąchać, zasmakować, zajrzeć w głąb siebie i innych, zaakceptować to, co się dzieje obok i wewnątrz nas, odnalezienie spokoju, równowagi, dostrzeżenie tego, co dobre i piękne wokół, w nas i w innych... Ponadto rozbudzą w nas empatię, poczucie wdzięczności i życzliwości, bo naprawdę niewiele trzeba, by wywołać uśmiech u drugiego człowieka i radosne ciepło w naszym sercu. Poznamy również techniki wspierające oswojenie i akceptację własnych uczuć i emocji takimi, jakie są, bez oceniania i dociekania - nasze złości, radości, zmartwienia, lęki i miłość... Aż korciło mnie, by chwycić kredki i nożyczki i wypełniać zadania. Na okładce określono przedział wiekowy dzieci, dla których książka jest dedykowana. Ja natomiast uważam, że górna granica jest tutaj zbędna, bo nawet jako dorosła osoba z przyjemnością poddawałam się refleksjom, jakie wzbudzała we mnie ta lektura na wielu etapach. Niesiona ogromnym entuzjazmem, zaprosiłam moje przedszkolaki do udziału w jednej medytacji. Efekty zobaczycie na jednym ze zdjęć - moje maluszki świetnie sobie poradziły. Uważność to w pewnym sensie życie w zgodzie ze sobą, innymi ludźmi, naturą i splotami wydarzeń, na które nie mamy większego wpływu.

Autorzy "Potęgi obecności" wskazują na 4 filary komunikacji z dzieckiem, to powinno czuć się: bezpieczne, dostrzeżone, ukojone i w efekcie - pewne. Poruszają oni temat stylu przywiązania i omawiają różne reakcje rodziców (pożądane i te niekoniecznie właściwe),a wszystko aby budować model komunikacji oparty na empatii, zrozumieniu, delikatności, ale i przy poszanowaniu zasad i ustalaniu granic. Bardzo szczegółowe (wnikliwe),sugestywne i budujące.

Wartościowa i mądra książka. Można się dużo dowiedzieć. Moim zdaniem nieco za długa. Ta dysproporcja formy do treści wynika w dużej mierze z licznych przykładów i powtórzeń. Z jednej strony to dobrze, czytelnik nasiąka tematem i głębiej go rozumie. Z drugiej, to niestety bywa męczące i nudne.

bardzo dobra pozycja. autorka nie podaje gotowych rozwiazan ktore sprawdza sie u kazdego, nie odpowiada tez na wszystkie pytania, ale pozostawia duzo wskazowek ktore maja pomoc kazdemu samodzielnie w uzyskaniu odpowiedzi - bo sytuacja kazdego jest inna, jestesmy w roznych momentach zycia itd. to duza doza porad. ksiazka napisana z szacunkiem do odbiorcow, nie sadze aby ktokolwiek mogl sie zle poczyc czytajac ja bede polecal wszystkim znajomym planujacym dzieci w liczbie 2+ chcacym zaopiekowac sie relacjami dzieci, relacjami z dziecmi oraz (a z ksiazki dowiecie sie ze przede wszystkim) samym soba

Alfie Kohn w swojej książce pokazuje, że wychowanie dzieci w oparciu o nagrody i kary może przynieść szybkie efekty, ale nie rozwija prawdziwej motywacji, empatii ani poczucia odpowiedzialności. Autor zachęca rodziców do refleksji nad własnym stylem wychowawczym i pokazuje, że podejście oparte na szacunku, współpracy i zrozumieniu potrzeb dziecka pozwala budować trwałe relacje i pozytywne wzorce zachowań🌱 Kohn w praktyczny i przystępny sposób tłumaczy, dlaczego tradycyjne systemy kar i nagród często prowadzą do strachu, rywalizacji i poczucia winy. W książce znajdziemy liczne przykłady z życia codziennego – od sprzątania pokoju po odrabianie lekcji czy konflikty w grupie rówieśniczej – w których rodzic może wspierać dziecko w rozwiązywaniu problemów i podejmowaniu decyzji, zamiast narzucać mu gotowe rozwiązania. Autor pokazuje też, jak wzmacniać wewnętrzną motywację dziecka, rozwijać empatię oraz uczyć współpracy poprzez rozmowę, wyjaśnianie konsekwencji i wspólne ustalanie zasad🖋️. Dzięki tej książce łatwiej zrozumieć, że wychowanie bezwarunkowe nie oznacza braku granic, lecz tworzenie środowiska opartego na szacunku, zaufaniu i empatii. Alfie Kohn daje rodzicom narzędzia, które pozwalają świadomie kształtować charakter dziecka i budować z nim głęboką, partnerską relację – gorąco polecam każdemu rodzicowi, który chce wychowywać w sposób świadomy i pełen miłości ❤️🪶

Dużo świeżych perspektyw, rzeczy których nie kwestionujemy ale kiedy Pani Agnieszka rozkłada je na czynniki pierwsze nagle stają się oczywiste, podobały mi się liczne przykłady z czym przychodzili do Pani A rodzice i co proponowała, na pewno będę wracać, dużo dała mi ta książka otuchy - o wystarczająco dobrej mamie, że nie ma mamy idealnej, że robimy jak najlepiej umiemy w danym momencie i trzeba być dla siebie bardziej wyrozumiałym. Pisząc jak traktować dzieci (jak dorosłych ludzi, człowieka, normalne osoby a nie jakiś niższy byt - dziecko ) czuję że zdobytą wiedzę mogę też wykorzystać w kontaktach z „dorosłymi” , dawać im uwagę nieoceniającą, słuchać , dawać wsparcie , nie radzić , nie oceniać i nie krytykować , podążając za tym czego chce dziecko a nie narzucać mu - tak się trzeba bawić.

Zostanie rodzicem po raz pierwszy jest ogromnym wyzwaniem. Tę książkę polecano na warsztatach dla przyszłych mam, więc sięgnęłam po nią w poszukiwaniu rady i pomocy. Spełniła moje oczekiwania. Dzięki niej dowiedziałam się o wielu aspektach zaburzeń sensorycznych, które są powszechnym problemem, a dla mnie zagadnieniem nieznanym, a także poznałam liczne zabawy dla maluszka od pierwszych tygodni życia. Polecam wszystkim rodzicom i opiekunom małych dzieci.

Bardzo dobra książka, pewnie bym dał oczko wyżej gdybym nie przerobił kilku innych parentigowych tytułów wcześniej. Omawia wiele tematów i praktyk rodzicielskich, co może działać, co nie może nie działać, co może działać, ale też szkodzić... Podsumowanie ksiazki (na koncu) jest wyśmienite, aż je sobie wydrukowałem i powiesiłem nad biurkiem. Daje do myślenia. Chcesz być lepszym rodzicem? Nie wahaj się i przeczytaj. Pierwsza książka parentigowa? Tym bardziej. Masz za sobą kilka/kilkanaście innych dla dzieci 0-3? Raczej nic odkrywczego nie znajdziesz, ale może się zainteresuj PD dla starszych dzieci.

Jako świeżo upieczona mama przeczytałam chyba większość dostępnych na rynku poradników dla rodziców, śledziłam na Ig masę różnych profili z poradami co robić, czego nie, jak wspierać rozwój dziecka. Jednak ciągle miałam poczucie, że jest tego tak wiele, tak różnych, często sprzecznych, porad i ciągle coś robię nie tak. Jednak po przeczytaniu tej książki zrozumiałam, że robię wszystko dobrze, tak jak czuję moje matczyne serce, wszystko najlepiej dla mojego dziecka. Jest to książka bardzo uspokajająca i wyjaśniająca wiele różnych “trendów” żyjących w internecie oraz objaśniając dlaczego nie ma sensu podążać za nimi. Bardzo polecam!