Zbrodnia i kara

Okładka książki Zbrodnia i kara
Fiodor Dostojewski Wydawnictwo: W.A.B. Seria: Kolekcja Klasyki literatura piękna
608 str. 10 godz. 8 min.
Kategoria:
literatura piękna
Seria:
Kolekcja Klasyki
Tytuł oryginału:
Преступление и наказание (Prestupleniye i nakazaniye)
Wydawnictwo:
W.A.B.
Data wydania:
2018-05-23
Data 1. wyd. pol.:
2018-05-23
Liczba stron:
608
Czas czytania
10 godz. 8 min.
Język:
polski
ISBN:
9788328055971
Tłumacz:
Czesław Jastrzębiec-Kozłowski
Tagi:
literatura rosyjska powieść polifoniczna XIX wiek
Inne
Dodaj do pakietu
Dodaj do pakietu

Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki

Porównaj ceny

i
Porównywarka z zawsze aktualnymi cenami
W naszej porównywarce znajdziesz książki, audiobooki i e-booki, ze wszystkich najpopularniejszych księgarni internetowych i stacjonarnych, zawsze w najlepszej cenie. Wszystkie pozycje zawierają aktualne ceny sprzedaży. Nasze księgarnie partnerskie oferują wygodne formy dostawy takie jak: dostawę do paczkomatu, przesyłkę kurierską lub odebranie przesyłki w wybranym punkcie odbioru. Darmowa dostawa jest możliwa po przekroczeniu odpowiedniej kwoty za zamówienie lub dla stałych klientów i beneficjentów usług premium zgodnie z regulaminem wybranej księgarni.
Za zamówienie u naszych partnerów zapłacisz w najwygodniejszej dla Ciebie formie:
• online
• przelewem
• kartą płatniczą
• Blikiem
• podczas odbioru
W zależności od wybranej księgarni możliwa jest także wysyłka za granicę. Ceny widoczne na liście uwzględniają rabaty i promocje dotyczące danego tytułu, dzięki czemu zawsze możesz szybko porównać najkorzystniejszą ofertę.
Reklama
Reklama

Książki autora

Podobne książki

Oceny

OPINIE i DYSKUSJE

Sortuj:
avatar
276
0

Na półkach: , , ,

Ocena: 10/10 (978/1000)

Fabuła: 85/100
Portrety psych.: 100/100
Klimat: 95/100
Styl, język: 100/100
Treść: 100/100
Wydanie/szata graficzna: +9/10*

Literatura piękna, klasyka
576 str., 1866 r.
Wydawnictwo: MG

* - Poszczególne oceny kategorii adekwatne do gatunku literackiego.
Ocena końcowa: współczynnik x 2.

Ocena: 10/10 (978/1000)

Fabuła: 85/100
Portrety psych.: 100/100
Klimat: 95/100
Styl, język: 100/100
Treść: 100/100
Wydanie/szata graficzna: +9/10*

Literatura piękna, klasyka
576 str., 1866 r.
Wydawnictwo: MG

* - Poszczególne oceny kategorii adekwatne do gatunku literackiego.
Ocena końcowa: współczynnik x 2.

Pokaż mimo to

avatar
76
10

Na półkach:


avatar
154
53

Na półkach:

Zbrodnia i Kara Dostojewskiego to niewątpliwie znane i wielce podziwiane dzieło. To moje pierwsze spotkanie z tym znanym rosyjskim pisarzem i mogę rzec, że czytanie tej książki było przyjemnością i katuszą jednocześnie. Nasz główny bohater, Rodion Raskolnikow był irytującym i „obłąkanym” człowiekim. Jego sposób bycia, niby dbający, niby nie, opieszałość, lekceważący wręcz stosunek do innych i ich uczuć, nieskończone błakanie się po Petersburgu aż wreszcie zbrodnia przez niego popełniona wskazują na jego jawne sprzeciwianie się światu i normom społecznym. Szczególnie interesująca była jego teoria ludzi wybitnych, mających prawo naginać czy łamać zasady. Dedukując więc, uważał się on za jednostkę lepszą niż inni, ale czego on właściwie pragnął przy dokonaniu swej zbrodni? Dobroci nie wykorzystał, a zbrodnia tylko go przyprawiła o zwariowanie i udrękę. Nie widziałabym go w roli człowieka niosącego tzw kaganek ludzkości, chociaż nie zaprzeczę, iż wydawał się pomimo wszystkiego duszą rozumiejąca i próbująca się unieść ponad te „bariery”. Świadomość „bycia” ponad innymi nie wystarcza jak widać. Ogólnie rozmowy w tym utworze to istne złoto! Dostojewski naprawdę umie oddać całokształt osoby i jego uczuć podczas napiętych rozmów pełnych tajemnicy i dociekliwości. Oczywiście nie można zapomnieć o widoku ubóstwa w Petersburgu, to był naprawdę smutny widok, który autor tak dobrze nakreślił. Na samo wspomnienie pokoju zamieszkiwanego przez rodzinę Marmieładowa odczuwam ponurość. Sama mentalność Rosjan jest pokazana na płaszczyznach wielu osób. Szczególnie w pamięć zapadnie mi tragiczne życie Katarzyny Iwanowy. Ale najlepszą częścią była dla mnie rozmowa Raskolnikowa z Porfirym, który proponuje mu by się sam oddał w ręce sprawiedliwości! No to było coś pięknego! Swidrygajłow to również bardzo barwna postać, która dodała charakteru tej książce. Scena z Dunią w jego mieszkaniu defintywnie podniosła ciśnienie. Epilog na końcu i nadzieja na przyszłość przez dwojga młodych i już doświadczonych życiem ludzi dodała słodkiego posmaku na koniec. Można jeszcze wiele mówić i wiele, ale trzeba powiedzieć jeszcze jedno, Sonia to anioł w ludzkim ciele! Oceniam na solidne 8.

Zbrodnia i Kara Dostojewskiego to niewątpliwie znane i wielce podziwiane dzieło. To moje pierwsze spotkanie z tym znanym rosyjskim pisarzem i mogę rzec, że czytanie tej książki było przyjemnością i katuszą jednocześnie. Nasz główny bohater, Rodion Raskolnikow był irytującym i „obłąkanym” człowiekim. Jego sposób bycia, niby dbający, niby nie, opieszałość, lekceważący wręcz...

więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Reklama
avatar
52
8

Na półkach:

Wiem, że to klasyka literatury, ale jak dla mnie była trochę nudna. Facet przez 3/4 fabuły leży na kanapie i rozmyśla dlaczego zabił starszą panią. Może gdybym przeczytał to teraz, moja opinia byłaby inna ? Kto wie ?

Wiem, że to klasyka literatury, ale jak dla mnie była trochę nudna. Facet przez 3/4 fabuły leży na kanapie i rozmyśla dlaczego zabił starszą panią. Może gdybym przeczytał to teraz, moja opinia byłaby inna ? Kto wie ?

Pokaż mimo to

avatar
82
50

Na półkach: ,

Ja uważam, że jak książki są zaliczane do klasyki literatury to nie zawsze muszą być dobre. Jednak tutaj mamy do czynienia z arcydziełem.
Postać Raskolnikowa jest bardzo dobrze opisana ze szczegółowym opisem psychiki. Dialogi bohaterów są bardzo długie i zawierają w sobie wiele filozofii przez co jest to książką bardzo przegadana.
To co opisałem powyżej i wiele innych elementów sprawia, że ta powieść zasługuje na najwyższą ocenę.

Ja uważam, że jak książki są zaliczane do klasyki literatury to nie zawsze muszą być dobre. Jednak tutaj mamy do czynienia z arcydziełem.
Postać Raskolnikowa jest bardzo dobrze opisana ze szczegółowym opisem psychiki. Dialogi bohaterów są bardzo długie i zawierają w sobie wiele filozofii przez co jest to książką bardzo przegadana.
To co opisałem powyżej i wiele innych...

więcej Pokaż mimo to

avatar
301
146

Na półkach:

Największy flex polskiego systemu edukacji to fakt, ze jest to u nas lektura obowiązkowa.

Największy flex polskiego systemu edukacji to fakt, ze jest to u nas lektura obowiązkowa.

Pokaż mimo to

avatar
384
378

Na półkach: ,

Oto rozterki głównego bohatera po dokonaniu podwójnego morderstwa: "Ma przed sobą trzy drogi, myślał, utopić się w kanale, skończyć w domu wariatów albo... rzucić się w wir rozpusty, odurzającej mózg i wysuszającej serce. Ostatnia ewentualność była dla niego najwstrętniejsza, ale że był już sceptykiem, teoretykiem, młodym i dlatego okrutnym, przeto wierzył, że właśnie rozpusta była najprawdopodobniejsza". Główny bohater spotykał na ulicy "dziewoje zarabiające własną osobą". Arkadiusz Iwanowicz Swidrygajłow mówił Duni (to Awdotia Romanowna Raskolnikow), czyli siostrze Rodiona, teorię według której "jednostka może popełnić zbrodnię, o ile prowadzi ona do godnego celu" – nie zgodziłem się z takim rozumowaniem.

Fiodor Dostojewski dużo swoich poglądów włożył w dialogi i rozmyślania bohaterów powieści. W jego książce zaznaczył się nurt pozytywistycznego myślenia.

Autor parodiował i deprecjonował osoby innych narodowości niż rosyjska. Gloryfikował Rosjan. Polaków obdarzał przywarami; Polacy byli biedni i pełnili obowiązki służących. Niemcy zostali przedstawieni grubiańsko – przykład właścicielki petersburskiej kamienicy. Żydów należało traktować ze wzgardą, ponieważ byli wyzyskiwaczami, bogacili się kosztem rosyjskiej ludności.

Bywały momenty z bardzo wciągającą akcją, stąd podwyższyłem ocenę do 6 gwiazdek. Fiodor Dostojewski miał swój specyficzny styl pisarstwa.

Oto rozterki głównego bohatera po dokonaniu podwójnego morderstwa: "Ma przed sobą trzy drogi, myślał, utopić się w kanale, skończyć w domu wariatów albo... rzucić się w wir rozpusty, odurzającej mózg i wysuszającej serce. Ostatnia ewentualność była dla niego najwstrętniejsza, ale że był już sceptykiem, teoretykiem, młodym i dlatego okrutnym, przeto wierzył, że właśnie...

więcej Pokaż mimo to

avatar
570
143

Na półkach:

Ehhh... Nie wiem czy przeczytałem choć 20% tej książki. Pomijałem większość i czytałem tylko ważniejsze fragmenty. To znane dzieło i w mojej ocenie jego ogólna znajomość to konieczność. Ale nie chcę do tego wracać (ocena taka wysoka, bo się zbytnio nie wynudziłem, a to dlatego, że - jak mówiłem - większość tekstu pomijałem).

Ehhh... Nie wiem czy przeczytałem choć 20% tej książki. Pomijałem większość i czytałem tylko ważniejsze fragmenty. To znane dzieło i w mojej ocenie jego ogólna znajomość to konieczność. Ale nie chcę do tego wracać (ocena taka wysoka, bo się zbytnio nie wynudziłem, a to dlatego, że - jak mówiłem - większość tekstu pomijałem).

Pokaż mimo to

avatar
28
29

Na półkach:

Nie mam do końca pojęcia, jaką ocenę postawić. Najlepsze momenty utworu to wbrew pozorom nie te dotyczące Raskolnikowa, a te dotyczące szeregu postaci pobocznych, m.in. jego rodziny, rodziny Sonii, oraz osób próbujących zakłócić im dotychczasowe, spokojne życie.
Pierwsza część książki to właściwie jedynie ekspozycja, długie monologi i listy. Całość zaczyna się po tytułowej zbrodni. Wtedy poznajemy ciekawszych bohaterów, takie jak Sonia, która przez niefortunne zbiegi okoliczności zmuszona jest utrzymywać całą swoją rodzinę i odrzucić cały swój honor, Razuchmina, wiecznie dobrego dla wszystkich przyjaciela Raskolnikowa, oraz Swidrygajłowa, starca z wieloma tajemnicami, które stopniowo poznajemy w tekście.
Gdy utwór jest słaby, jest bardzo słaby, ale są i okazjonalne perełki. Do jakiejś połowy utworu chciałem rzucić ją o ścianę jak Wokulski zrobił z Balladami w Lalce, ale przeczytałem ją. Czy polecam? Nie jako lekturę szkolną.

Nie mam do końca pojęcia, jaką ocenę postawić. Najlepsze momenty utworu to wbrew pozorom nie te dotyczące Raskolnikowa, a te dotyczące szeregu postaci pobocznych, m.in. jego rodziny, rodziny Sonii, oraz osób próbujących zakłócić im dotychczasowe, spokojne życie.
Pierwsza część książki to właściwie jedynie ekspozycja, długie monologi i listy. Całość zaczyna się po...

więcej Pokaż mimo to

avatar
140
37

Na półkach:

Książka ciężka, specyficzna. Męcząca i jednocześnie wzbudzająca podziw. Niezwykła w swoim realizmie i nieprawdopodobna zarazem. I właśnie dlatego uważam to za dobrą książkę - bo wzbudza silne emocje.

Książka ciężka, specyficzna. Męcząca i jednocześnie wzbudzająca podziw. Niezwykła w swoim realizmie i nieprawdopodobna zarazem. I właśnie dlatego uważam to za dobrą książkę - bo wzbudza silne emocje.

Pokaż mimo to


Cytaty

Więcej
Fiodor Dostojewski Zbrodnia i kara Zobacz więcej
Fiodor Dostojewski Zbrodnia i kara Zobacz więcej
Fiodor Dostojewski Zbrodnia i kara Zobacz więcej
Więcej
zgłoś błąd