Veritatis splendor. Encyklika Ojca Świętego bł. Jana Pawła II

Czytając „Żółty zeszyt” św. Teresy od Dzieciątka Jezus, czułem się niczym w zaciszu klasztornego ogrodu, gdzie ona – z dziecięcą szczerością – dzieli się ze mną najgłębszymi udrękami i radościami swej duszy. To nie jest pomnik świętości, lecz intymny pamiętnik młodej dziewczyny, dla której każdy gest staje się modlitwą, a każda myśl – krokiem ku Bogu.

Piękna mała książeczka omawiająca miłość: jej przyczynę (relacje Trójcy Świętej),ludzkie formy (eros, philia i agape),wymiary oraz konkretne przejawy, to jest życie małżeńskie i wspólnotowe. Podkreśla także zadania Kościoła Świętego, jako wspólnoty wspólnot. Papież przypomina, że fundamentem miłości jest dar, co przynagla nas do odpowiedzi wyrażającej się w służbie i pokorze. Elementami konstytutywnymi caritas zaś są solidarność, formacja i bezinteresowność. "Miłość bliźniego zakorzeniona w miłości Boga jest przede wszystkim powinnością każdego poszczególnego wierzącego, ale jest także zadaniem całej wspólnoty kościelnej, i to na każdym jej poziomie."

Książka dzienniczek Miłosierdzie Boże w duszy mojej to bardzo wartościowa i dobra książka duchowa która poprzez objawienia zakonnicy czyli ukazywanie się jej Pana Jezusa skłania do refleksji przemiany siebie uczymy modlitwy i pokory, książka Opisuje osobiste przeżycia siostry Faustyny. polecam gorąco

To kompletny podręcznik religii katolickiej. 750 stron, drobnym drukiem... to nie jest krótka ani łatwa lektura. Autorzy sami z resztą podkreślają, że przeznaczona jest głównie dla katechetów, żeby na jej podstawie dopiero nauczać "zwykłych ludzi". Jednak kto poważnie podchodzi do swojej wiary, warto ją przeczytać. Ja ją czytałem bardzo długo, powoli, uważnie, po kilka stron dziennie. O ile Pismo Święte to po prostu historia (pełna cudów, nadprzyrodzonych zdarzeń) opisująca Jezusa i pierwsze lata Kościoła, a dla Chrześcijan oczywiście pismo objawione, o tyle KKK stanowi współczesny, systematyczny opis religii katolickiej, jaka na tej podstawie powstała i jaką mamy teraz. Katechizm napisany jest specyficznym, trudnym językiem, ale po przyzwyczajeniu się można dostrzec, że to wszystko "trzyma się kupy", pochodzi jedno z drugiego, a nie stanowi jakiś zbiór arbitralnych decyzji i narzuconych nam norm. Książka opisuje, w co wierzymy (jaki jest Bóg, kim jest Jezus, jaka jest natura człowieka). Omawia szczegółowo modlitwy "Ojcze nasz" i wyznanie wiary "Wierzę w Boga", a także przebieg i znaczenie liturgii (mszy świętej). Omawia nauczanie moralne Kościoła, w tym "10 przykazań", a także tematy trudne i kontrowersyjne, jak dopuszczalność aborcji, eutanazji, wojny czy kary śmierci. Nie każdy czytelnik musi się ze wszystkim zgadzać, ale warto poznać opinię Kościoła, który jest przecież znaczącą siłą w kwestiach moralnych na świecie. Moim zdaniem w czasach, kiedy każdy może szybko i w sposób viralowy głosić swoje opinie w Internecie, warto sięgnąć po "content" tak bardzo odmienny w formie i treści. Tak, jak swoje zdrowie powierzamy lekarzowi, a cieknący kran hydraulikowi, tak swoje życie duchowe i moralne warto oddać w ręce tych, którzy swoje całe życie poświęcili tym tematom i kontynuują pewną ciągłość od ponad 2000 lat, a nie polegać tylko na sobie.

Encyklika „Laborem Exercens”, świętego Jana Pawła II, stanowi kolejną część z cyklu dokumentów papieskich o kwestiach społeczno-gospodarczych. Cykl ów zapoczątkował papież Leon XIII swoją arcyważną pracą o tytule „Rerum Novarum”. Kwestia społeczno-gospodarcza jest zdecydowanie tematem dość wrażliwym, zważywszy na mnogość cytatów Biblijnych, które podchodzą do tego tematu w sposób zarówno kompleksowy, ale również różnorodny. Nie sposób przypomnieć pewnego ważnego zdania z Biblii, umieszczonego i często powielanego w tej encyklice, dotyczącego zadań ludzkich : ”Bądźcie płodni i rozmnażajcie się, abyście zaludnili ziemię i uczynili ją sobie poddaną; abyście panowali nad rybami morskimi, nad ptactwem powietrznym i nad wszystkimi zwierzętami pełzającymi po ziemi.” (Rdz 1, 28). Na tej sentencji papież opiera w znacznej mierze swą argumentacje. Święty Jan Paweł II szczególną uwagę zwraca na interakcję między posiadaczami kapitału a robotnikami. Wyżej wspominani robotnicy powinni stanowić podmiot, a nie jeden ze środków produkcji. Ustanawiając ich przedmiotami, dokonujemy aktu odczłowieczenia. Człowiek bowiem jest twórcą i inicjatorem wszelkiej działalności, zatem środki produkcji ze swej natury są mu podporządkowane. Własność prywatna natomiast stanowi niezbędny atrybut, dzięki któremu człowiek aktywnie uczestniczy i czuje się w pełni przydatny w procesach twórczych. Niestety polski papież legitymuje instytucje i poczynania, które nie powinny istnieć w zdrowym organizmie gospodarczym. Jan Paweł II bowiem uważa, że powinny istnieć instytucje, zajmujące się działaniem zmniejszającym skutki bezrobocia. Owe widzenie jest jednak krótkowzroczne. Wszak jedną z głównych przyczyn bezrobocia są podatki, utrudniające proces efektywnego oszczędzania, a instytucje, które proponuje papież, przyczyniają się do wzrostu fiskalizmu, ponieważ skądś trzeba wziąć pieniądze na ich funkcjonowanie. Urzędnicy pracujący w tych organach, zajmują się częstokroć niepotrzebną, a wręcz szkodliwą pracą, utrudniając działalność w produktywnym sektorze prywatnym. Zastanówmy się, czy w interesie ludzi pracujących w Powiatowym Urzędzie Pracy są poczynania dążące do ograniczania bezrobocia? Nie sądzę, zważywszy na fakt, że w takim, bądź co bądź, korzystnym przypadku, stracą oni pracę. Zasiłki i emerytury to także niezbyt fortunny pomysł, gdyż nie stanowią żadnego bodźca do oszczędzania. Prowokują zaś konsumpcję, nierzadko nadmierną, którą Kościół katolicki słusznie potępia. Warto w tym momencie przypomnieć Przypowieść o talentach, w której jednoznacznie chwalone są oszczędności, które są pierwszym ogniwem dobrobytu. Benefity również powodują zdziecinnienie mas oraz zniechęcają do pracy, a emerytury są jedną z istotnych przyczyn kryzysu demograficznego, uzależniając przyszły byt od państwa. Z przykrością muszę przyznać, że stanowisko Kościoła w tej sprawie może stanowić fundament do wzrostu znaczenia partii etatystycznych, socjalistycznych czy, co gorsza, komunistycznych. Niemniej w sferze aksjologicznej jest to wartościowa praca.

„Mój Chrystus Połamany” autorstwa hiszpańskiego jezuity o. Ramona Cue Romano, składa się z dwóch części. Pierwsza zawiera pięć pogadanek - medytacji wielkopostnych wygłoszonych w telewizji hiszpańskiej. Druga - Mój Chrystus Połamany odwiedza mieszkania - została dopisana po kilku latach. Książka o. Ramona Cue Romano to Ewangelia opowiedziana językiem współczesnej codzienności. Dzięki niezwykłej formie i aktualnej dla naszych czasów fabule zawarte w niej nauki trafiają w serca nawet mniej wrażliwe. To przede wszystkim opowieść o bezgranicznej miłości Boga, który identyfikuje się z każdym cierpiącym człowiekiem i nigdy nie rezygnuje z żadnego z nas. Opowiada o tym, jak często możemy takiego Chrystusa odnaleźć w każdym z nas i pośród tych najbardziej opuszczonych, zaniedbanych, chorych. Wymowne treści skłaniają do refleksji nad samym sobą, swoim postępowaniem i życiem. Historia oszpeconej, połamanej figurki okazała się wspaniałą nauką. Nauką, która pozwala zrozumieć to, czego Chrystus oczekuje od człowieka. Przepiękna lektura, polecam nie tylko osobom wierzącym. Książkę trafiła do mnie z wystawki i za co bardzo dziękuję ofiarodawcy, teraz powędruje do mojej koleżanki Ani a od Ani do .…… i niczym „Mój Chrystus Połamany”, będzie sobie co raz dalej wędrowała. Myślę, że kiedyś znów do niej wrócę, jeśli oczywiście wróci do mnie. Takich opowieści sobie i Państwu życzę. Jan Paweł II, dziękując za otrzymane w darze od o. Ramona Cue Romano utwory "wyraził uznanie dla treści utworów tak natchnionych i sugestywnych" i określił je jako „chwalebną formę apostolstwa”. Cyt: „- Jak ci się zdaje, jacy ludzie mnie szukają? Ludzie weseli i szczęśliwi nie pamiętają o mnie, nie potrzebują mnie, ani nie pragną mnie widzieć na swych zebraniach gwarnych i szaleńczych, bo ja im psuje zabawę...Wówczas, gdy są szczęśliwi, ja jestem zbyteczny. Lecz trzymają mnie w rezerwie, aby gdy przyjdzie cierpienie... (….) - Jak możesz to wytrzymać, Panie? - Bo kocham. Lecz oto widzisz konsekwencje tego: spójrz na mnie. Ukrzyżowany na Kalwarii. A teraz... bez twarzy, okaleczony, bez jednego ramienia i z noga uciętą w połowie. Ty mnie nazywasz "Mój Chrystus Połamany". Zgoda. Połamany przez wszystkie cierpienia, udręki, zmartwienia wszystkich ludzi. ( …) Jeżeli będziesz bardzo zdrowy i nic cię nie będzie bolało, ani nie będziesz chrześcijaninem, ani nie będziesz mój. Ja przyciągam jak magnes, (...) wszystkie cierpienia ludzkie. Ci, którzy są moi, mają udział w tej mojej właściwości. O ile zaczniesz upodabniać się do Chrystusa, zaczną cię szukać, otaczać, oblegać. łamać cierpienia ludzi. I staniesz się maleńkim połamanym Chrystusem; ty sam dla twoich braci - i przez nich.” (139).

Tą pozycją zaczynam przygodę z Ratzingerem i już wiem, że nie skończy się ona prędko. Nie bez powodu zasłużył sobie na opinię jednego z najwybitniejszych filozofów i teologów przełomu wieków. Piękny język, bogata bibliografia no i absolutnie głęboki przekaz. Dokładnie takiego rodzaju literatury religijnej szukałem.

Kardynał Ratzinger w genialny sposób przedstawia diagnozę Kościoła. Chociaż rozmowa ówczesnego Prefekta Kongregacji Nauki Wiary z Vittorio Messorim odbyła się w 1985 roku, to wskazówki, ostrzeżenia i pouczenia zawarte w tym dialogu nie straciły na swej aktualności. Powrót do tekstu Soboru Watykańskiego II, a nie do tzw. "soboru mediów", przyczyny kryzysu wiary, brak katechezy dorosłych, problemy moralności współczesnych chrześcijan, zdrowa odnowa liturgii czy kwestie realnego, a nie wyidealizowanego ekumenizmu - na te tematy kard. Ratzinger udziela pełnych odpowiedzi, podkreślając w tym wszystkim Objawienie Chrystusa, jako najistotniejsze kryterium dla człowieka. Można wnioskować, iż niektóre problemy z jakimi mierzy się dziś współczesny Kościół, wyniknęły właśnie z tego, że remedium zaproponowane przez Josepha Ratzingera w tym wywiadzie-rzece zostały w dużej mierze zignorowane.

Moja ocena to 6. Stawiam 10, bo irytują mnie użytkownicy typu kociolek, Eltrecht, czy semantycznenaduzycie, którzy stawiają 1 każdej katolickiej książce. Widziałam nawet, że potrafią postawić 1nki trzem różnym edycjom tej samej, byle zaniżyć ocenę. Nie wierzę, że ktoś przeczytał 3 razy tą samą książkę, albo że jak jedna mu się "spodobała" na 1nkę, to brnie i czyta wszystkie książki danego katolickiego autora. Zgłoszenie sprawy zespołowi lubimyczytac nic nie dało.

Historia doskonale znana każdemu czytelnikowi wychowanemu w kręgu cywilizacji judeochrześcijańskiej opowiedziana podobnie, a jednak zupełnie inaczej, niż ma to miejsce na kartach Nowego Testamentu. Przede wszystkim opowiedziana dużo bardziej emocjonalnie. Wywarła na mnie potężne wrażenie, chociaż niektóre fragmenty (jak na przykład historia Dyzmasa) wzbudziły moje zdziwienie. Dla osoby wierzącej lektura Objawień to niezwykłe doświadczenie, dotykające głębi duszy. Niezwykle wzruszające przeżycie. Dodam jeszcze, że pomimo moich obaw, iż tekst może być skomplikowany i trudny do zrozumienia dla przeciętnego człowieka nic takiego nie miało miejsca. Czytało się bardzo dobrze.

Warto dokładnie wczytać się w historię życia Św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Dla wielu pozostaje ona nieco infantylna, egzaltowana. Tymczasem "Dzieje duszy" to świadectwo wielkiej doskonałości jaką ta Święta osiągnęła w wieku zaledwie dwudziestu kilku lat gdy umiera na gruźlicę w klasztorze w Lisieux. Mała droga Teresy, to droga dla każdego kto bierze na serio słowa "Kto nie przyjmie królestwa Bożego jak dziecko, ten nie wejdzie do niego".

Jest to skrót Katechizmu Kościoła Katolickiego. Według mnie skrót lepszy od oryginału. Zachowuje tradycyjny sposób pisania katechizmu polegający na stawianiu pytań i odpowiadania na nie. Dodatkowo umieszczone są w nim piękne działa sztuki sakralnej. Kompendium dzieli się na trzy zasadnicze części. Omówienie Credo. Omówienie 10 przykazań i omówienie modlitwy Ojcze nasz. Wszystkim niezależnie od wiary zalecam zapoznanie się z tym znakomitym dziełem.

Dosyć sceptycznie byłam nastawiona do ruchów charyzmatycznych ale z drugiej strony przecież Bóg może działać w różny sposób. Pamiętam jak ks. Piotr Glas opowiadał o kaznodziejach nakładających ręce na głowy w następstwie którego wierni padali na ziemię, powiedział wtedy "Bóg nigdy nie sprowadza człowieka do parkietu". Czytając o uzdrowieniach dokonywanych przez Boga przy użyciu E. Tardifa nigdzie nie spotkałam się ze stwierdzeniem, że ktoś fizycznie upadł. Dlatego jestem skłonna wierzyć, że uzdrowienia opisywane w książce pochodziły od Boga a nie od złego ducha. E. Tardif opisując te wszystkie przypadki działania Boga nie gloryfikuje siebie, zawsze odnosi się do Jezusa i Maryi. Jednym Bóg otwiera serca poprzez udział w rekolekcjach charyzmatycznych, innym na Mszy Trydenckiej a jeszcze innym w trakcie "zwykłego" coniedzielnego nabożeństwa. Nie jest ważne JAK działa, ważnym jest ŻE działa. Do sięgnięcia po książkę zachęcił mnie przypadkowo poznany katolik, który zna jednego z najlepszych polskich gitarzystów - ów gitarzysta nawrócił się po tym jak "przypadkowo" trafił właśnie na tę książkę.

nie sądziłam że człowiek żyjący w 354-430, wyda mi się taki bliski sercu(24-latce). Pokochałam Augustyna, i bardzo cieszę się że przebyłam przygodę z tą książką. Wyznania Augustyna stanowią kwintesencje człowieka nawróconego, kontemplującego swoje dotychczasowe życie, spowiadającego się z poprzedniego wcielenia - z żalem- jak to ślepo kroczył przez życie. Na szczęście, nigdy nie jest za późno na zmianę. Chwała Panu.

„O naśladowaniu Chrystusa” to rodzaj duchowego przewodnika, który jest równocześnie prosty i skomplikowany. Już objaśniam o co chodzi. Prosty, ponieważ przekazane w niej prawdy są jasne, proste i klarowne a skomplikowany, bo niekiedy człowiekowi pogubionemu duchowo niełatwo wprowadzić je w życie. Czasami na drodze może stać własna pycha, egoizm bądź jakiś inny grzech. Moim zdaniem warto jednak czytać takie dzieła, gdyż pomagają oddzielić ziarno od plew a mianowicie wskazać co jest ważne w duchowym rozwoju a co powinniśmy odrzucić. Nie jest tajemnicą, że człowiek pochłonięty przez sprawy tego świata oddala się od Boga, kiedy jednak postawi Go na pierwszym miejscu wtedy wszystko będzie miało właściwy porządek i wszystko się ułoży. Nie da się całkowicie zrezygnować z doczesności, to jasne, ale można próbować szukać duchowej równowagi w tym zwariowanym świecie. Książka posiada bardzo cenne wskazówki dla osób już wierzących a niewierzących może wręcz nawrócić, bo taka jest jej siła. Polecam. Ocena maksymalna (arcydzieło).

Była to pierwsza książka tego autora, którą przeczytałem. Nie ostatnia :-) Ksiądz Roman Rogowski (1936-2023) był niesamowitą postacią, z którą wielokrotnie dane mi było się spotkać, by prosić o dedykacje w jego licznych publikacjach (dla siebie lub w prezencie dla znajomych). Najwięcej było właśnie egzemplarzy różnych wydań "Mistyki gór". Styl autora jest specyficzny i pewnie nie każdemu będzie odpowiadać, tak jak tematyka religijna tego dzieła. Żadna jednak inna lektura nie odpowiada moim zdaniem lepiej na pytanie czemu chodzimy w góry, czego tam szukamy i czego nas one uczą. Pozycja - moim zdaniem - obowiązkowa, nie tylko dla osoby wierzącej, ale każdego turysty zakochanego w świecie gór. Fascynacja Tatrami i Ślężą, górami Europy i Azji itd. bije niemal z każdej strony "Mistyki gór".

Treści zawartych w książce nie sposób ocenić, bo to należy do osobistej oceny każdego z nas. Jak mamy stwierdzić, czy to wszystko jest prawdą? Czy Bóg rzeczywiście dał nam oblicze Jezusa na kawałku bisioru? Czy to jeden z mitów? Ja nie wiem co o tym myśleć... Książka jest z pewnością godna polecenia. Ukazuje nam niesamowicie wiele faktów, ale i przypuszczeń, które budzą wiele kontrowersji. Kilka razy miałam gęsią skórkę. Minusem jest dla mnie styl dziennikarza. Jakoś nie przypadł mi do gustu. Coś, jakby silił się na skrzyżowanie kazania z powieścią o miłości na tle Włoskiej sielanki.

Po lekturze zdałem sobie sprawę, że krótka nie znaczy wcale szybka. Są bowiem książki do czytania i są takie do myślenia, albo bardziej do przemyślenia. Ta jest tą ostatnią. Dotyka rzeczywistości, która jednocześnie chcę aby została ze mną na dłużej. Choć autor podobnie jak Lewis posłużył się tym samym zabiegiem literackim wykreował coś bardzo namacalnego co dotyka mnie jako jednostki, ale również nas jako społeczeństwa. Opisywane w książce sytuacje można różnie interpretować, w zależności od wyznawanego przez siebie światopoglądu. Niemniej nie można przejść obojętnie wobec tego co one ze sobą niosą i jak destrukcyjny wpływ na nas mają. Książka dla umysłu i dla serca.