rozwińzwiń
Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Pies Baskerville'ów. Dziwne przygody Sherlocka Holmesa

Okładka książki Pies Baskerville'ów. Dziwne przygody Sherlocka Holmesa autora Arthur Conan Doyle, 9788379031368
Okładka książki Pies Baskerville'ów. Dziwne przygody Sherlocka Holmesa
Arthur Conan Doyle
7,3 / 10
Wydawnictwo: Ventigo Media Ekranizacje: Pies Baskerville'ów (1939) kryminał, sensacja, thriller
Kategoria:
kryminał, sensacja, thriller
Format:
papier
Data wydania:
2016-05-10
Data 1. wyd. pol.:
2016-05-10
Język:
polski
ISBN:
9788379031368
Ekranizacje:
Pies Baskerville'ów (1939)
Średnia ocen
7,3 7,3 / 10
8 opinii 91 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Pies Baskerville'ów. Dziwne przygody Sherlocka Holmesa w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Oceny książki Pies Baskerville'ów. Dziwne przygody Sherlocka Holmesa

Średnia ocen
7,3 / 10
91 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
2 ocen
9
10 ocen
8
23 ocen
7
33 ocen
6
20 ocen
5
3 ocen
4
0 ocen
3
0 ocen
2
0 ocen
1
0 ocen

OPINIE i DYSKUSJE o książce Pies Baskerville'ów. Dziwne przygody Sherlocka Holmesa

avatar
415
157
Ksiazkozerca
09.03.2026
8 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Świetna i trzyma w napięciu.

Świetna i trzyma w napięciu.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
500
141
Kinga Sobaniec
14.02.2025
8 / 10
Na półkach:
Przeczytane
,
Klasyka

Miałam frajdę

Miałam frajdę

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
603
448
Dominika
30.11.2024
5 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Naprawdę jedyny plus dla mnie tej historii to to, że tak mało jest Holmesa, który swoją wszech wiedzą bardzo mnie irytuje, śledzenie Watsona było interesujące, ale rozwiązanie zagadki już nie za bardzo, zawiodła mnie ta końcówka, wszystkiego się można domyślić dosłownie tytuł zdradza wszystko.

Naprawdę jedyny plus dla mnie tej historii to to, że tak mało jest Holmesa, który swoją wszech wiedzą bardzo mnie irytuje, śledzenie Watsona było interesujące, ale rozwiązanie zagadki już nie za bardzo, zawiodła mnie ta końcówka, wszystkiego się można domyślić dosłownie tytuł zdradza wszystko.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

147 użytkowników ma tytuł Pies Baskerville'ów. Dziwne przygody Sherlocka Holmesa na półkach głównych
  • 128
  • 17
  • 2
29 użytkowników ma tytuł Pies Baskerville'ów. Dziwne przygody Sherlocka Holmesa na półkach dodatkowych
  • 14
  • 6
  • 2
  • 2
  • 2
  • 2
  • 1

Tagi i tematy do książki Pies Baskerville'ów. Dziwne przygody Sherlocka Holmesa

Sherlock Holmes klasyka kryminału pies

Inne książki autora

Więcej
Okładka książki Moriarty: Tom 20 Arthur Conan Doyle, Hikaru Miyoshi, Ryosuke Takeuchi
Ocena 7,0
Moriarty: Tom 20 Arthur Conan Doyle, Hikaru Miyoshi, Ryosuke Takeuchi
więcej
Arthur Conan Doyle
Arthur Conan Doyle
Sir Arthur Ignatius Conan Doyle – szkocki pisarz, lekarz, wolnomularz, spirytysta, czołowy przedstawiciel nurtu powieści detektywistycznych, w których głównym bohaterem jest Sherlock Holmes. Doyle pochodził ze spauperyzowanej arystokratycznej rodziny. Jego ojciec, alkoholik i narkoman, znęcał się nad dziećmi i żoną. Matka Arthura dorabiała jako praczka, by wyżywić rodzinę. Ukończył studia medyczne w Edynburgu i do 1890 prowadził praktykę lekarską. Później zajął się wyłącznie pisarstwem. Oprócz utworów kryminalnych pisał również powieści historyczne, fantastyczno-naukowe, sensacyjne i książki niebeletrystyczne. Oprócz pisarstwa, zajmował się spirytyzmem (patrz niżej) oraz badaniem historii starożytnych Greków. Do jego najważniejszych dzieł należą: Pies Baskerville’ów, Studium w szkarłacie oraz wielokrotnie ekranizowana powieść Zaginiony świat, w której wykreował postać ekscentrycznego naukowca George’a Challengera. Na jego dorobek składają się także próby poetyckie oraz kilka opowieści grozy i strachu, utrzymanych w stylistyce i ortografii XIX-wiecznych romansów gotyckich, prozy Edgara Allana Poego czy Ambrose Bierce'a. Był uczestnikiem II wojny brytyjsko-afgańskiej, podobnie jak jeden z jego bohaterów – doktor John Watson. Z tego względu wielu czytelników upatruje w Watsonie alter-ego autora.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Sherlock Holmes. Nieautoryzowana biografia Nick Rennison
Sherlock Holmes. Nieautoryzowana biografia
Nick Rennison
Dla fanów Holmesa może trochę świętokradzka?... Dla mnie średnia, nie czułam londyńskiej mgły, może to kwestia tłumaczenia. I też obok ciągle wrażenie jakby AI pisała. Biografia jest, postaci nie było :) Dziękuję za wspólny czas, ale i też obyłabym się bez niej.
Tewita - awatar Tewita
oceniła na63 lata temu
Dom jedwabny Anthony Horowitz
Dom jedwabny
Anthony Horowitz
Jak na kontynuację Sherlocka Holmesa - naprawdę udana! Klimat zachowany, tempo opowieści zachowane, postacie zdecydowanie bliskie oryginałom. Znaczna różnica występuje w długości fabuły. Ale muszę przyznać, że w porównaniu do innych autorów próbujacych wskrzesić slynnych bohaterów np Poirota, to ta kontynuacja warta jest przeczytania.
oggniania - awatar oggniania
oceniła na811 miesięcy temu
Sherlockista Graham Moore
Sherlockista
Graham Moore
Czy wiecie, kim był Arthur Conan Doyle? A Sherlock Holmes? Założę się, że większości z Was o wiele łatwiej odpowiedzieć na to drugie pytanie. Choć detektyw nigdy nie żył w rzeczywistości, ludzie byli przekonani o jego istnieniu. Postać stworzona przez Doyle’a stała się bardziej realna od niego samego. Z tego właśnie powodu pisarz postanowił zakończyć raz na zawsze żywot swego wroga, bo tym stał się dla niego Holmes. W 1893 Arthura uznano za mordercę. Jednak z nieznanego nikomu powodu, ku radości wszystkich swoich czytelników, mężczyzna postanowił po ośmiu latach wskrzesić słynnego detektywa. Pozostało jednak jedno, nurtujące pytanie: dlaczego? Harold White to badacz literatury i najmłodszy ze stowarzyszenia Sherlockistów. Kiedy jeden z nich pewnego dnia oświadcza, że rozwiązał odwieczną zagadkę fanów Sherlocka i odnalazł zaginiony dziennik Conan Doyle’a, nikt nie może w to uwierzyć. Jednak staje się rzecz straszna- mężczyzna zostaje zamordowany we własnym pokoju hotelowym w noc przed planowanym ujawnieniem dziennika, a po zapiskach nie ma ani śladu. Harold postanawia wziąć przykład ze swojego idola i własnoręcznie, z pomocą pewnej tajemniczej kobiety, rozwiązać tę zagadkę. Gdzie są zapiski Doyle’a? Czy badacz skłamał? Kto zabił? I jaką rolę w tym zamieszaniu odgrywa potomek pisarza? Książka pisana jest z dwóch perspektyw- w jednej możemy poznać przygody White’a na tropie dziennika, a w drugiej samego Doyle’a w czasie jego pisania. Obydwaj panowie mają za zadanie rozwiązać mrożące krew w żyłach zagadki. To naprawdę świetna gratka dla fanów Holmesa. Chociaż książka tylko w niewielkim stopniu oparta jest na faktach, to dzięki niej możemy zapoznać się z paroma teoriami dotyczącymi zaginionego dziennika. Pojawiają się w niej postacie historyczne, jak Bram Stoker, Oscar Wilde (zostaje tylko wspomniany, lecz właśnie dzięki temu zainteresowałam się głębiej pisarzem, który ma tak smutny i przejmujący życiorys),czy właśnie Arthur Conan Doyle. „Sherlockista” to debiut Grahama Moore (twórcy m.in. „Gry tajemnic”, w której główna role zagrał Benedict Cumberbatch, znanego z serialu „Sherlock”) i jak na debiut jest naprawdę dobry. Można znaleźć wprawdzie parę niedociągnięć, ale książkę czyta się bardzo przyjemnie i z zainteresowaniem, szczególnie, jeżeli sami jesteśmy Sherlockistami lub po prostu fanami Arthura Conan Doyle'a.
ola - awatar ola
oceniła na66 lat temu
Przygody Sherlocka Holmesa Arthur Conan Doyle
Przygody Sherlocka Holmesa
Arthur Conan Doyle
Kolejna książeczka z tej zacnej serii zaliczona. Krótkie historie, prosty język, dwujęzyczność to niewątpliwe atuty tych adaptacji. Ze względu na mocne streszczenie, proces dedukcji zagadek kryminalnych został uproszczony, jednak dzięki temu streszczeniu szybko możemy pochłonąć dużą ilość książek i ćwiczyć umiejętność czytania wykorzystując do tego różne słownictwo zawarte w pozostałych książkach z serii.
Darek - awatar Darek
ocenił na61 miesiąc temu
Morderstwo w Orient Expressie Agatha Christie
Morderstwo w Orient Expressie
Agatha Christie
Są takie książki, które po prostu trzeba przeczytać przynajmnpiej raz w życiu. Są na tyle znane i kultowe, że słyszał o nich niemal każdy, nawet jeśli na co dzień nie sięga po dany gatunek literacki. „Morderstwo w Orient Expressie” zdecydowanie należy do tego grona. Ja sama czytałam tę powieść już kilka razy (podobnie jak oglądałam jej różne ekranizacje) i za każdym razem mam to samo wrażenie - klasyka rzeczywiście broni się sama. Choć doskonale znam zakończenie i przebieg wydarzeń, historia wciąż potrafi mnie zaskoczyć i wciągnąć od pierwszych stron. Fabuła jest na tyle nietypowa i fascynująca, że ani przez chwilę się nie nudzi. Na szczególne uznanie zasługuje nie tylko sam pomysł na intrygę, ale także kreacja bohaterów. Każda postać jest dopracowana w najdrobniejszych szczegółach, spójna i wiarygodna orazo bdarzona oryginalnym charakterem i stylem bycia, co świadczy o niezwykłym kunszcie autorki. To właśnie ta precyzja i dbałość o detale sprawiają, że całość działa tak perfekcyjnie. Cokolwiek bym nie napisała o tej książce, jedno jest pewne - nie bez powodu uznawana jest za najsłynniejszą powieść Agathy Christie. To klasyka, do której chce się wracać i myślę że ja sama, pewnie wrócę do niej jeszcze nie raz. Agatha Christie • kryminał obcojęzyczny • crime story • królowa kryminału • powieść kultowa • Hercule Poirot • zbrodnia doskonała • plot twist •
Oczy_tana_ja - awatar Oczy_tana_ja
oceniła na920 dni temu
Studium w szkarłacie Arthur Conan Doyle
Studium w szkarłacie
Arthur Conan Doyle
Do zaczęcia serii Sherlocka Holmesa właściwie zachęciło mnie to, że te książki są dość krótkie i proste, więc traktuję je bardziej w formie odmóżdżenia jako audiobook przy bieganiu, gdzie nie chcę się jakoś szczególnie mocno skupiać na książce. I ta część dokładnie spełnia właśnie takie zadanie. To dobre wprowadzenie do całego świata Sherlocka Holmesa. Książka sama w sobie jest po prostu okej i fajnie pokazuje cały schemat działania i myślenia Sherlocka. Książka jest podzielona na dwie części przez co takie nagłe przejście do właściwie całkiem innej historii sprawiło, że przez chwilę myślałem, że coś pominąłem. Ale z tego co wiem, taka jest właśnie charakterystyka tych książek, poza jedną. Książka dobrze sprawdza się jako coś lekkiego do poczytania w wolny dzień albo do posłuchania przy jakichś mniej wymagających czynnościach. Mimo że jest napisana naprawdę dobrze i lekko, to jednak jak dla mnie serial i filmy lepiej budują całe napięcie i bardziej zdumiewają sposobem myślenia Sherlocka. W samej książce ciężej było mi się aż tak mocno wczuć w jego tok rozumowania.
Arek Bulanda - awatar Arek Bulanda
oceniła na612 dni temu
20 000 mil podmorskiej żeglugi Juliusz Verne
20 000 mil podmorskiej żeglugi
Juliusz Verne
Zręcznie spleciony wątek przygodowy z fragmentami wręcz popularnonaukowymi. Pomimo upływu lat morza i oceany ciągle stanowią swoistą Terra incognita, pobudzają ciekawość i wyobraźnię ludzie. Dla mnie każda książka Verne'a to powrót do dzieciństwa kiedy to z zapartym tchem śledziłem przygody bohaterów, z których kto wie czy nie najbardziej niezwykłym jest kapitan Nemo.
cheechako - awatar cheechako
ocenił na73 dni temu
Trzej muszkieterowie Aleksander Dumas
Trzej muszkieterowie
Aleksander Dumas
Sięgając po książkę "Trzej muszkieterowie", spodziewałem się pomnika z lanego żelaza. Sztywnego, patetycznego, ustawionego wysoko na cokole klasyki. Zamiast tego dostałem czterech mężczyzn z krwi i kości. Błyskotliwych, porywczych, chwilami naiwnych, a czasem zwyczajnie żałośnie ludzkich. I właśnie to okazało się ich największą siłą. Aleksander Dumas nie tworzy galerii bohaterów bez skazy. Z cierpliwością pokazuje ludzi pełnych rys. Atos nosi w sobie ciężar, który mógłby złamać silniejszych od niego. Portos kocha życie i własne odbicie w równym stopniu. Aramis stoi jedną nogą w świecie wiary, drugą w świecie stali. A d’Artagnan to młodość w najczystszej postaci. Zuchwała, ambitna, czasem niebezpiecznie pewna siebie. Największą siłą tej powieści nie jest sama przygoda, lecz świat, który ją otacza. Siedemnastowieczna Francja nie jest dekoracją. Ona oddycha, knuje i wystawia ludzi na próbę. Władza nie ma tu twarzy bajkowego złoczyńcy. Wystarczy spojrzeć na Armand Jean du Plessis de Richelieu, który częściej niż mieczem wygrywa cierpliwością i sprytem. Dumas pokazuje mechanizmy wpływu i ambicji z taką lekkością, że łatwo zapomnieć, jak bardzo pozostają aktualne. Język tej powieści bywa momentami rozwlekły, jak szpada zbyt długo trzymana w dłoni. Czasem czuć zapach starego papieru i manierę epoki. A jednak w dialogach i scenach napięcia pióro Dumasa odzyskuje ostrość. Wtedy klasyka przestaje być muzeum, a zaczyna przypominać żywą opowieść, w której emocje wciąż mają temperaturę krwi. Największym zaskoczeniem okazała się dla mnie Milady de Winter. Postać mroczna, złożona, zbudowana z gniewu i inteligencji. Przy niej wielu mężczyzn wypada jak chłopcy uczący się odwagi na pokaz. I tu pojawia się refleksja, której trudno uniknąć. Kobiety w tej historii zbyt często stają się nagrodą lub przeszkodą. Milady jest wyjątkiem, ale właśnie dlatego tak wyraźnie pokazuje ograniczenia epoki. Polecam Trzech muszkieterów każdemu, kto chce zobaczyć klasykę nie jako relikt, lecz jako żywą opowieść o przyjaźni, dumie i cenie, jaką płaci się za własne wybory. To książka, która mimo wieku nadal potrafi zaskoczyć świeżością spojrzenia na ludzką naturę
Spursmaniak - awatar Spursmaniak
ocenił na73 dni temu
Oliver Twist Charles Dickens
Oliver Twist
Charles Dickens
Widać, słychać i czuć, że jest to książka z innej epoki. Przekartkowałam ostanie 40% książki żeby tylko się dowiedzieć jak się skończy ta historia. I jeśli jest to w dalszym ciągu lektura szkolna to współczuję tym dzieciom, trudny język, zawiłe opisy bardzo prostej historii.
Zuzanna - awatar Zuzanna
oceniła na63 miesiące temu
Sprzedawca broni Hugh Laurie
Sprzedawca broni
Hugh Laurie
Jako kryminał jest to pozycja całkiem przyzwoita, historia jest spójna, miejscami zaskakuje i daje nam satysfakcjonujące zakończenie. Jako książka humorystyczna jest to prawdziwa perełka dla miłośników suchego, brytyjskiego humoru rodem z Czarnej Żmii. To, jak autor łączy te dwie rzeczy w jednej pozycji jest godne podziwu. Z jednej strony co chwilę wybuchałem śmiechem, z drugiej to, co przydarza się głównemu bohaterowi trzyma w napięciu. Szkoda, że zapowiadana kontynuacja nie powstała.
Radek - awatar Radek
ocenił na76 miesięcy temu
I nie było już nikogo Agatha Christie
I nie było już nikogo
Agatha Christie
Niespełna 90 lat temu Mistrzyni napisała Arcykryminał. W natłoku dzisiejszych opowiastek kryminalnych naprawdę warto sięgnąć do klasyki, w końcu to co teraz czytamy stamtąd się wzięło. Brak zbędnych słów i pustych nie wnoszących nic stron. Znakomicie zarysowane charaktery i intryga kryminalna, która nie pozwala odłożyć książki na bok. Ciężko wyobrazić mi sobie czytelnika, któremu nie przypadnie do gustu ta pozycja. Powtórka po latach bawi dokładnie tak samo. Czuję, że znów co jakiś czas będę wracał do innych pozycji Christie. Czytam w wydaniu „Biblioteka Gazety Wyborczej” i nie mogę się nadziwić jak wspaniała była to seria, jakie tytuły?! Jaki dobór gatunków?! I ta cena (15 zł) 😂 Żałuję, że nie robi się już takich jakościowych cykli.
Damian Kulec - awatar Damian Kulec
ocenił na101 miesiąc temu
Opowieści wigilijne Charles Dickens
Opowieści wigilijne
Charles Dickens
Zbiór następujących opowiadań: 1)„Kolęda prozą, czyli opowieść wigilijna o duchu”; 2)„Dzwony, które dzwonią, gdy odchodzi stary rok i nadchodzi nowy. Opowieść o duszkach”; 3)”Świerszcz za kominem. Bajka o domowym ognisku”; 4)„Bitwa o życie. Opowieść o miłości”; 5)„Nawiedzony i jego układ z duchem. Opowieść fantastyczna na czas Bożego Narodzenia”. Wszystkie piękne i poruszające. Oczywiście najbardziej znane jest pierwsze, bo to lektura w szkole. Ale i inne są warte przeczytania. Mnie najbardziej poruszyły „Dzwony” – które wiele mówią o fałszu tamtejszych elit i losie ubogiej jednostki w tym układzie oraz „Nawiedzony” – bo jest odpowiedzią na słynne przysłowie: „Uważaj, czego sobie życzysz, bo może się spełnić. Jest tu też o roli pamięci i roli i wadze cierpienia . Na czas Adwentu idealna lektura. Zresztą klasyka jest dobra w każdym czasie :)
julkad - awatar julkad
ocenił na105 miesięcy temu
Hannibal. Po drugiej stronie maski Thomas Harris
Hannibal. Po drugiej stronie maski
Thomas Harris
Harris zabiera nas do dzieciństwa Lectera, a czyta się to z mieszanką fascynacji i niepokoju. Dla mnie to dobre zamknięcie całej serii. Dzięki tej książce patrzę na wcześniejsze tomy inaczej - zachowania Lectera nabierają dodatkowej głębi i on sam jest postacią wielowymiarową. Finał zostawia w głowie pytanie: czy poznanie genezy potwora usprawiedliwia to, czym się stał? Na to już chyba każdy sam powinien sobie odpowiedzieć.
aliiensuperstar - awatar aliiensuperstar
ocenił na88 miesięcy temu
Czerwony smok Thomas Harris
Czerwony smok
Thomas Harris
"Czerwony smok" to pierwszy tom cyklu książek z Hannibalem Lecterem. Prawdę mówiąc, kojarzyłam tą serię jedynie z powodu filmu, którego nawet nie oglądałam. Mimo wszystko moje wymagania były dosyć spore, ponieważ słyszałam dosyć dużo pozytywnych opinii. Książka była napisana naprawdę bardzo dobrze. Do fabuły nie mam kompletnie żadnych zastrzeżeń. Ale.. za bardzo się w tym wszystkim gubiłam. Przez pół książki dosłownie mieszali mi się bohaterowie, gubiłam wątki, gdy nie czytałam przez kilkanaście godzin zapominałam co się tam w ogóle działo. Nie wiedziałam także o co chodzi z niechęcią Grahama do Lectera i o zabiciu przez tego pierwszego jakiegoś faceta (co było kilka razy wspominane). W tym przypadku mam wrażenie, że pominęłam po prostu jakąś książkę autora. Zakończenie mnie mega zaciekawiło. Podobało mi się chyba najbardziej z całej powieści. Z czystej ciekawości sięgnę po resztę tomów. Od razu zabieram się za "Milczenie owiec"!
Rita Walker - awatar Rita Walker
ocenił na614 dni temu
Opowieści miłosne, śmiertelne i tajemnicze Edgar Allan Poe
Opowieści miłosne, śmiertelne i tajemnicze
Edgar Allan Poe
W ciszy opuszczonej kaplicy, gdzie księżyc wpełza srebrnymi palcami przez witraże popękane jak stare kości, a powietrze ciężkie jest od zapachu wilgotnej ziemi i topniejącego wosku, spoczywał tom, który zdawał się pulsować własnym, nienaturalnym rytmem. „Opowieści miłosne, śmiertelne i tajemnicze” Edgara Allana Poe. Trzydzieści siedem opowieści, niczym trzydzieści siedem czarnych róż na grobie ludzkości. Już sam tytuł brzmi jak zaklęcie wypowiedziane o północy nad otwartym grobem. A gdy na stronach pojawiają się ilustracje Harry’ego Clarke’a – te upiornie piękne, secesyjne koszmary, w których cienie mają oczy, a kobiece twarze rozpływają się w eterze – rozumiesz, że nie czytasz książki. Wchodzisz do mauzoleum, w którym Poe jest kapłanem, a my – ofiarą dobrowolną. W tej edycji Poe powraca w całym swoim mrocznym splendorze. Klasyczne, staropolskie przekłady oddają patos i ciężką, aksamitną gęstość jego prozy, przez co niektóre teksty czyta się jak zaklęcia – wolno, z namaszczeniem, niemal boleśnie. „Ligeja”, „Morella”, „Eleonora” – te miłosne nekromancje, w których miłość jest tak silna, że sama śmierć musi ustąpić, a potem wrócić, jeszcze bardziej spragniona. Kobiety tu nie umierają. One tylko zmieniają mieszkanie. I zawsze wracają. Potem przychodzi „Tortura sumienia i rozkosz zemsty”. „Beczka Amontillado”, „Czarny kot”, „Serce – oskarżycielem”. Tu już nie ma romantyzmu. Jest tylko lepki, duszący strach płynący z wnętrza czaszki. Poe rozcina człowieka jak skalpelem i pokazuje, że najstraszniejsze lochy nie są zbudowane z kamienia, lecz z winy i obsesji. A gdy dochodzimy do „Zagłady domu Usherów”, „Maski Śmierci Szkarłatnej” czy „Studni i Wahadła” – czujemy, jak ściany rzeczywistości zaczynają się zaciskać. Śmierć jest tu nie tyle wydarzeniem, co starym, wytwornym gościem, który zawsze przybywa punktualnie, w czerwonej masce lub z wahadłem. Szczególne miejsce zajmuje „Rozmowa Monosa z Uną” – tekst tak filozoficzny i oniryczny, że czyta się go jak list zza grobu. Dwoje zmarłych kochanków rozmawia o tym, co minęło. Zimno, pięknie, boleśnie. Nie wszystko jest równie hipnotyczne. Niektóre przygody i dłuższe meandry (zwłaszcza „Opowieść Artura Gordona Pyma”) mogą chwilami nużyć, jakby autor zbyt długo błądził w mgle. Lecz nawet wtedy czujemy, że to nie wada, a cecha. Poe nie zawsze chce nas bawić. Czasem chce nas zmęczyć, żebyś w końcu poddali się mrokowi. A ilustracje Clarke’a… Ach. One nie ozdabiają tekstu. One go infekują. Każda z nich to małe dzieło gotyckiej sztuki, w którym linie tańczą jak dym z kadzidła. To nie jest zbiór opowiadań. To jest katakumba literatury, w której każdy korytarz prowadzi albo do miłości tak wielkiej, że zabija, albo do zbrodni tak doskonałej, że sama siebie zdradza. Jeśli macie odwagę zejść do tego piwnicznego świata – otwócie książkę! Ale pamiętajcie: niektóre drzwi, raz otwarte, nigdy już nie dają się zamknąć na dobre… Dziękuję za zaufanie i egzemplarz do recenzji od wydawnictwa @wydawnuctwo_vesper (współpraca reklamowa) 🩷.
burgundowezycie - awatar burgundowezycie
ocenił na85 dni temu
Podróż do wnętrza Ziemi Juliusz Verne
Podróż do wnętrza Ziemi
Juliusz Verne
"Ziemi wcale nie potrzeba nowych kontynentów. Trzeba jej tylko nowych ludzi" - J. Verne, "20 000 mil podmorskiej żeglugi" „Wyprawa do wnętrza Ziemi” to powieść przygodowa napisana przez Juliusza Verne’a. Głównym bohaterem jest profesor Otto Lidenbrock, który jest wybitnym, ale bardzo upartym mineralogiem. Pewnego dnia odkrywa on tajemniczy rękopis ukryty w starej islandzkiej księdze. Po jego odszyfrowaniu okazuje się, że zawiera on wskazówki prowadzące do wnętrza Ziemi. Profesor razem ze swoim siostrzeńcem Axelem oraz przewodnikiem Hansem wyrusza w niebezpieczną podróż na Islandię. Wejściem do wnętrza Ziemi ma być wygasły wulkan Sneffels. Podczas wyprawy bohaterowie przeżywają wiele trudnych i niebezpiecznych sytuacji, spotykają niezwykłe zjawiska oraz odkrywają nieznany, podziemny świat. Książka jest bardzo ciekawa i pełna przygód. Autor w interesujący sposób łączy elementy nauki z fantastyką. Powieść pokazuje, jak ważna jest odwaga, wytrwałość i ciekawość świata. Mimo że książka została napisana w XIX wieku, nadal potrafi zainteresować czytelnika. Uważam, że „Wyprawa do wnętrza Ziemi” to dobra lektura dla młodzieży i dorosłych, którzy lubią książki przygodowe i fantastyczne. Polecam ją, ponieważ rozwija wyobraźnię i zachęca do odkrywania świata. Swoją przygodę z książkami tego Autora zaczęłam jako małe dziecko z kolekcją właśnie tą z zdjęcia. Książka ma w sobie rysunki ciekawie łącząc się z tekstem. Lubię jego książki - większość zekranizowano i to były filmy, które mnie przyciągały do siebie. Uwielbiam przygodówki, a te książki były pierwszymi, którymi się zainteresowałam. Mam ich kilka w swojej kolekcji.
Idryss - awatar Idryss
ocenił na82 miesiące temu
Opowiadania Edgar Allan Poe
Opowiadania
Edgar Allan Poe
W tym zbiorze opowiadań znajdziemy różne rodzaje historii: gotyckie opowiadania z dreszczkiem, historie o postępującym szaleństwie, wreszcie (te chyba najlepiej mi się czytało) historie kryminalne lub quasi-kryminalne, gdzie bohaterowie z upodobaniem przedstawiają logikę swego rozumowania. Jest to niewątpliwe klasyka literatury, czyta się z zainteresowaniem, ale jak dla mnie bez szczególnego zachwytu. Myślę, że jednak sposób pisania Poego i sama kompozycja opowiadań jest, patrząc z dzisiejszej perspektywy, dość staromodna, a i dreszczu grozy jest tam jak na lekarstwo. Gdy czytałam te opowiadania pierwszy raz około piętnaście lat temu jakoś bardziej mi się podobały, wydawały się znacznie bardziej mroczne.
belti - awatar belti
ocenił na61 rok temu
Gump i spółka Winston Groom
Gump i spółka
Winston Groom
Po skończeniu książki nie rozumiem tych negatywnych komentarzy co do II części przygód Forresta. Fakt, nie jest tak dobra jak I część ale utrzymuje poziom. Wolumin przyjemny, prosty i do przeczytania na jednym wdechu. Końcówka może już taka lekko "wymuszona" ale nie niszczy klimatu całej opowieści. Komentarze typu "niektóre zdarzenia są już mocno naciągane" są wręcz kuriozalne (zwłaszcza, że w I części orangutan Zuzia leciał z Forrestem w kosmos, a potem pomagał prowadzić biznes. Przecież to takie realne, czyż nie?). Szczerze? Mogliby nakręcić "Gump i spółka" i byłby to film lepszy od niektórych powstałych aktualnie.
pit23 - awatar pit23
ocenił na71 rok temu
Kubuś Fatalista i jego pan Denis Diderot
Kubuś Fatalista i jego pan
Denis Diderot
Czasami zdarza się, że książka, po którą sięgamy z pewną niepewnością, głównie dlatego, że powstała ponad dwieście lat temu, okazuje się zaskakująco świeża. Długo zwlekałam z lekturą tej powieści, obawiając się spotkania raczej z literackim zabytkiem niż żywym tekstem. Tymczasem okazało się, że to utwór niezwykle dynamiczny, pełen humoru i błyskotliwych dialogów. Książka, która nie tylko się nie zestarzała, ale momentami wydaje się wręcz zadziwiająco współczesna. Jednym z powodów tej ponadczasowości jest forma literacka, która nawet dziś robi wrażenie swoją śmiałością. Diderot nie opowiada historii linearnie, lecz prowadzi grę z czytelnikiem: przerywa opowieści, wprowadza dygresje, zwraca się bezpośrednio do odbiorcy i komentuje własną narrację. Dzięki temu powieść przypomina żywą rozmowę, a nie zamkniętą, uporządkowaną historię. Ten sposób narracji, dziś kojarzony raczej z literaturą XX i XXI wieku, w XVIII wieku musiał być prawdziwą rewolucją. Ogromną przyjemność sprawiają także dialogi między Kubusiem a jego panem. Ich rozmowy są żywe, pełne ironii i humoru, a zarazem niosą wiele trafnych obserwacji o ludzkiej naturze. Diderot z niezwykłą lekkością łączy refleksję filozoficzną z anegdotą i dowcipem. Bohaterowie droczą się ze sobą, przerywają sobie nawzajem opowieści, wdają się w spory i rozważania prowadzące do zaskakujących wniosków. Szczególnie interesujący jest sam Kubuś. Choć jest sługą, okazuje się postacią niezwykle inteligentną i przenikliwą. To on najczęściej formułuje refleksje o świecie i ludzkim losie. Jego przekonanie, że „wszystko, co nas spotyka na świecie, dobrego i złego, zapisane jest w górze”, staje się punktem wyjścia do rozważań o przeznaczeniu i wolności człowieka. Pytanie o to, na ile mamy wpływ na własne życie, a na ile jesteśmy tylko uczestnikami wydarzeń, które i tak musiały się zdarzyć, pozostaje równie aktualne dziś jak w XVIII wieku. Powieść zachwyca także sposobem opowiadania historii. Kolejne anegdoty i epizody, często z pozoru błahe lub humorystyczne, prowadzą do refleksji o ludzkich słabościach, ambicjach czy złudzeniach. Każda z tych historii niesie ze sobą morał, ale nie jest on podany nachalnie, wyłania się naturalnie z przebiegu wydarzeń, pozostawiając czytelnikowi przestrzeń do własnych przemyśleń. Wiele z tych refleksji brzmi dziś niezwykle trafnie, jak choćby spostrzeżenie: „Człowiek nie wie ani czego chce, ani co czyni; idzie za swym urojeniem, które mieni rozumem.” Takie zdania pokazują, że pod lekką, anegdotyczną formą kryje się wnikliwa analiza ludzkiej natury. Nie bez znaczenia jest również atmosfera podróży bohaterów. Kubuś i jego pan jadą nie wiadomo skąd i dokąd, zatrzymują się w gospodach, spotykają różnych ludzi i słuchają ich historii. Ta wędrówka staje się metaforą życia, drogi, której sens odkrywamy raczej w rozmowie, refleksji i doświadczeniu niż w samym celu podróży. Dla mnie jest to jedno z tych literackich odkryć, które przynoszą prawdziwą satysfakcję. Długo odkładałam tę książkę, ale dziś cieszę się, że wreszcie po nią sięgnęłam. Okazało się, że jest to dzieło żywe, inteligentne i aktualne. Powieść, która potrafi bawić, zaskakiwać i zmuszać do refleksji nawet ponad dwa stulecia po swoim powstaniu.
Agatonik - awatar Agatonik
ocenił na94 dni temu
Indiana Jones powraca James Kahn
Indiana Jones powraca
James Kahn Campbell Black Rob MacGregor
W końcu uporałam się z tą cegłą! Nie chcę przez to powiedzieć,że była nudna i okropna ale niestety przez szkołę jakoś wypadły mi na nią prawie dwa miesiące. Książka była naprawdę świetnie napisana i zachwyciła mnie(pomijając gdzieniegdzie drobne błędy w wydruku). Historie co prawda były przedstawione tak jak w filmie ale w nim nie było ukazanych niektórych scen jak np. do czegoś doszło i czemu. W książce było to wszystko jasno wyjaśnione i po jej przeczytaniu będzie można lepiej zrozumieć filmy. Napisana była językiem prostym i pismo miała dość duże,co nie znaczy,że jest banalna.Wręcz przeciwnie. Naprawdę polecam
comboometga - awatar comboometga
oceniła na1011 lat temu

Inne materiały dotyczące książki Pies Baskerville'ów. Dziwne przygody Sherlocka Holmesa

Cytaty z książki Pies Baskerville'ów. Dziwne przygody Sherlocka Holmesa

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Pies Baskerville'ów. Dziwne przygody Sherlocka Holmesa