Deus Irae

Deus Irae to jedna z tych książek Zelaznego, które podobają mi się najmniej. Nie mówię, że jest to książka zła, ponieważ jestem w stanie zrozumieć, że określonemu gronu odbiorców może się ona podobać. Nie wiem, czy to kwestia tematyki religijnej, czy może współpracy z Philipem K. Dickiem, którego styl średnio mi się podoba, ale Deus Irae mnie najzwyczajniej w świecie wymęczyło. Dzięki lekturze na potrzeby recenzji przypomniałem sobie, dlatego nigdy do tej powieści nie wracam.

Deus Irae to jedna z tych książek Zelaznego, które podobają mi się najmniej. Nie mówię, że jest to książka zła, ponieważ jestem w stanie zrozumieć, że określonemu gronu odbiorców może się ona podobać. Nie wiem, czy to kwestia tematyki religijnej, czy może współpracy z Philipem K. Dickiem, którego styl średnio mi się podoba, ale Deus Irae mnie najzwyczajniej w świecie...

Niezłe to było. Lekki styl, szybko się czytało. Dobra lektura.

Niezłe to było. Lekki styl, szybko się czytało. Dobra lektura.

Wciągająca historia, dosyć lekka czy też baśniowa, pomimo tematyki post-apo. Świat kojarzący się nieco z ,, Alicją w krainie czarów ''.

Wciągająca historia, dosyć lekka czy też baśniowa, pomimo tematyki post-apo. Świat kojarzący się nieco z ,, Alicją w krainie czarów ''.

Wspaniale wykreowany postapokaliptyczny świat. Przerażający, dziwny i dzięki temu interesujący. Satysfakcjonujące zakończenie, jednocześnie smutne i wesołe. Jedyny mały minus upatruję w głównym wątku powieści, czyli wyruszenie w niebezpieczną podróż w poszukiwaniu boga przez malarza, by namalować fresk w świątyni - trochę ten motyw jest moim zdaniem naciągany i niezbyt dobrze uzasadniony. Jednak poza tym jedna z najciekawszych powieści, jakie czytałam w życiu.

Wspaniale wykreowany postapokaliptyczny świat. Przerażający, dziwny i dzięki temu interesujący. Satysfakcjonujące zakończenie, jednocześnie smutne i wesołe. Jedyny mały minus upatruję w głównym wątku powieści, czyli wyruszenie w niebezpieczną podróż w poszukiwaniu boga przez malarza, by namalować fresk w świątyni - trochę ten motyw jest moim zdaniem naciągany i niezbyt...

Nie spodziewałem się, że wspólne dzieło dwóch wybitnych pisarzy okaże się takie... nijakie. Jasne, jest jakaś dickowa obcość, zelazna lekkość, główny wątek w postaci poszukiwania bóstwa, ale całość jest do bólu zachowawcza i nie wnosi niczego, niestety.

Nie spodziewałem się, że wspólne dzieło dwóch wybitnych pisarzy okaże się takie... nijakie. Jasne, jest jakaś dickowa obcość, zelazna lekkość, główny wątek w postaci poszukiwania bóstwa, ale całość jest do bólu zachowawcza i nie wnosi niczego, niestety.

Ewangelia wg Dicka (i Zelaznego) w szatach postapo. Dziełko ciekawie pogrywa z doktryną pewnej dość znanej religii odwracając jej symbolikę, a równocześnie mieści w sobie treści o charakterze uniwersalnym. Wielka wyprawa Tibora cierpi jednak na brak ciekawego świata i brak ciekawych tego świata mieszkańców.

Ewangelia wg Dicka (i Zelaznego) w szatach postapo. Dziełko ciekawie pogrywa z doktryną pewnej dość znanej religii odwracając jej symbolikę, a równocześnie mieści w sobie treści o charakterze uniwersalnym. Wielka wyprawa Tibora cierpi jednak na brak ciekawego świata i brak ciekawych tego świata mieszkańców.

To właściwie bardzo prosta opowieść o poszukiwaniach istoty boskiej, ale również o wewnętrznych motywacjach tychże poszukiwań.
Styl Dicka jest tu zauważalnie przytłumiony, wyraźnie czuć obecność współautora. Wszelka symbolika wylewa się z akapitów, z każdą kolejną stroną robi się dziwniej, czasem można się lekko pogubić w narracji, czasie, chronologii, a zakończenie można albo pokochać, albo znienawidzić.
Niemniej Warto.

To właściwie bardzo prosta opowieść o poszukiwaniach istoty boskiej, ale również o wewnętrznych motywacjach tychże poszukiwań.
Styl Dicka jest tu zauważalnie przytłumiony, wyraźnie czuć obecność współautora. Wszelka symbolika wylewa się z akapitów, z każdą kolejną stroną robi się dziwniej, czasem można się lekko pogubić w narracji, czasie, chronologii, a zakończenie można...

"Miłośnicy śmierci. Wielbicie kogoś, kto próbował pozbawić nas życia. Oto wielka herezja współczesnego świata. No nic, dziękuję."

I jak tu nie kochać klasyków science-fiction? Książka, której treść jest dalej niesamowicie aplikowalna po niespełna pół wieku to klasa sama w sobie. Narkotyczny oniryzm, teologia, abstrakt i ciekawa wizja post-apokalipsy - "Deus Irae" ma w sobie wszystko i jeszcze więcej.

Książka Dicka i Zelaznego definitywnie nie jest pozycją, która każdemu przypadnie do gustu. Jeśli tylko zapragniemy to możemy ją włożyć między bełkot, sprytnie zauważając, że postacie w sumie nieszczególnie rozbudowane, świat jakiś takiś dziwny, wątki trochę pourywane… Tylko wiecie co? Nie mam takiej zachcianki, a książka podobała mi się bardzo. Naprawdę dużo tutaj narkotycznej niestałości - nie chodzi mi tutaj tylko o postać Pete'a Sandsa (naczelnego ćpuna powieści, poszukiwacza boga, jakiekolwiek by nie znalazł),a książkę jako całość. Momentami bardzo przyziemne fragmenty mieszają się tutaj z wizjami, zdziczałymi robotami, mutantami, a wszystko to jest okraszone teologicznymi rozważaniami czy bełkotem, jak kto woli. Pielg, pielgrzymka głównego bohatera dostarcza dużo więcej pytań niż odpowiedzi.

Kwestia podejścia do teologii w "Deus Irae" jest dość specyficzna - nie oczekujcie rzetelnego traktatu, bo go nie znajdziecie. Wiara i religia jest tutaj ujęta dość personalnie, wszędzie czuć abstrakcyjny, momentami frenetyczny ciąg myślowy autora/autorów i ja to kupuję. Lubimy myśleć o sobie jak o racjonalnych istotach, ale moim zdaniem to często mrzonka. Osoba poszukująca odpowiedzi na różne pytania, szukająca swojego systemu wierzeń nie robi tego w logiczny, uporządkowany sposób, bo i wiara nie jest logiczna. Fascynujące jest zestawienie zaskakującego pragmatyzmu postaci jeśli chodzi o przechodzenie z jednej wiary na drugą i mistycznych wizji. Bardzo, ale to bardzo interesujące.

Nie będę ukrywał, że nie rozpatruję "Deus Irae" w standardowych kategoriach, bo i nie jest to standardowa powieść. Mam tą swobodę, że nie zawsze muszę bawić się w formalną analizę warsztatu i oceniania książki w ustruktyrozowany sposób. Jeśli to czy książka mi się podobała uznać za jakikolwiek wyznacznik jej jakości to "Deus Irae" jest naprawdę warte uwagi.

Na wielką pochwalę zasługuje również wydanie - piękna obwoluta, ozdobiona obrazem Wojciecha Siudmaka sama w sobie jest świetna. Jeśli dołożymy do tego załączone w książce ilustracje, a także minimalistyczny design faktycznej okładki… śliczne, po prostu śliczne.

https://www.facebook.com/gniazdoszeptunow/

"Miłośnicy śmierci. Wielbicie kogoś, kto próbował pozbawić nas życia. Oto wielka herezja współczesnego świata. No nic, dziękuję."

I jak tu nie kochać klasyków science-fiction? Książka, której treść jest dalej niesamowicie aplikowalna po niespełna pół wieku to klasa sama w sobie. Narkotyczny oniryzm, teologia, abstrakt i ciekawa wizja post-apokalipsy - "Deus Irae" ma w...

To nie jest opinia, ale nowa wersja portalu wymaga wpisania kilku słów, by dołączyć książkę do biblioteczki.
Pozdrawiam

To nie jest opinia, ale nowa wersja portalu wymaga wpisania kilku słów, by dołączyć książkę do biblioteczki.
Pozdrawiam

Myślę, że wszyscy chociaż kojarzą Philipa K. Dicka, szczególnie z powodu filmu „Łowca androidów”. Człowiek, który jest legendą fantastyki naukowej. Nie mogę powiedzieć, że jego książki czyta się szybko i przyjemnie, ale gdy tylko zobaczyłam książkę w ofercie @dom_wydawniczy_rebis od razu o nią poprosiłam. Dlaczego? BO WARTO.
Akcja książki dzieje się po wojnie nuklearnej. W świecie pojawiła się nowa religia – Boga Gniewu. Musicie przygotować się na to, że w tej powieści znajdziecie mnóstwo rozważań na temat wiary i samego chrześcijaństwa – w końcu tę książkę napisał także Roger Zelazny, który uwielbia wplatać w swoje powieści wątki chrześcijańskie.
Muszę jednak przyznać, że o ile obaj panowie osobno są wielcy, tak razem stworzyli typowego średniaka. Przez większość książki miałam wrażenie, że czytam opis jakichś narkotycznych wizji Alicji, która zawędrowała zbyt głęboko w Krainę Czarów, a główny bohater jakoś nie pomagał mi w tej przygodzie.
Oczywiście, nie mogę odmówić nikomu ani kreatywności, ani odrobiny szaleństwa, ale czegoś tu zabrakło. Większego zaangażowania fabularnego, może ciekawszego bohatera, dla którego trwałabym w tym zwariowanym świecie i zabrakło lepszego zakończenia. Takiego z hukiem.
Dla kogoś kto nigdy nie czytał Dicka czy Zelaznego nie polecam, mogą się zniechęcić, fanom obu panów polecam z kolei się zapoznać, ponieważ nawet coś średniego od tej dwójki jest warte przeczytania.
~lyl3th

Myślę, że wszyscy chociaż kojarzą Philipa K. Dicka, szczególnie z powodu filmu „Łowca androidów”. Człowiek, który jest legendą fantastyki naukowej. Nie mogę powiedzieć, że jego książki czyta się szybko i przyjemnie, ale gdy tylko zobaczyłam książkę w ofercie @dom_wydawniczy_rebis od razu o nią poprosiłam. Dlaczego? BO WARTO.
Akcja książki dzieje się po wojnie nuklearnej. W...