Samozwaniec. Moskiewska ladacznica, tom I

Z autorem mam problem, jak z moim zamkiem do bramki na działce.
Zacina się, czasami mam problemy z otwarciem bramy, teraz naoliwiony, niby działa, ale cały czas myślę, jak długo i czy lepiej go nie wymienić.
To samo z autorem, niby przeczytałem sporo jego książek, ciekawe tematy w niektórych włożono sporo pracy w zebranie materiału do książki, ale są -dla mnie - zgrzyty w sposobie przeprowadzania narracji.
Tak jakby, brakowało tej wspomnianej wcześniej oliwy.
Brak w tekście lekkości, płynności, dlatego często sprawia wrażenie wymęczonego, jakby autor bardzo cierpiał przy tworzeniu, chciał jak najlepiej, ale często przedobrzył i wychodzi sztywno, nienaturalnie.
To odczucie subiektywne.
Nie będę zdziwiony, jeśli ktoś ma inne.
6 gwiazdek, dlatego, że od kilku lat czekam na dokończeni serii "Orły na Kremlu" (Moskiewska Ladacznica t.2 ),może finansowo się nie opłacało i autor rzucił się na inne tematy.
Nie lubię na pułkach niedokończonych serii.
P.S. Zmieniłem ocenę z 6 na 2 pkt. po przeczytaniu książki Jacka Piekary "Charakternik " z rekomendacją autora.
Kumoterstwo rozumiem, ale pisania nie na temat i mijania się z prawdą, nie rozumiem.

Z autorem mam problem, jak z moim zamkiem do bramki na działce.
Zacina się, czasami mam problemy z otwarciem bramy, teraz naoliwiony, niby działa, ale cały czas myślę, jak długo i czy lepiej go nie wymienić.
To samo z autorem, niby przeczytałem sporo jego książek, ciekawe tematy w niektórych włożono sporo pracy w zebranie materiału do książki, ale są -dla mnie - zgrzyty w...

Książkę na początku czyta się dość ciężko, wiele wątków, mnogość postaci. Miej więcej po 1/3 sytuacja się krystalizuje i łatwiej jest ogarnąć kto jest kim i dokąd zmierza :) Od tego momentu czyta się na serio dobrze i przyjemnie. Dobrze ujęte bitwy, ruch oraz klimat ówczesnych czasów. Słownictwo bywa dość trudne i skomplikowane, warto sięgać do słowniczka na końcu książki, który bardzo pomaga. Serdecznie polecam.

Książkę na początku czyta się dość ciężko, wiele wątków, mnogość postaci. Miej więcej po 1/3 sytuacja się krystalizuje i łatwiej jest ogarnąć kto jest kim i dokąd zmierza :) Od tego momentu czyta się na serio dobrze i przyjemnie. Dobrze ujęte bitwy, ruch oraz klimat ówczesnych czasów. Słownictwo bywa dość trudne i skomplikowane, warto sięgać do słowniczka na końcu książki,...

Zakupiłem tę książkę w momencie premiery i zwlekałem z nią przez długie lata. Czekałem na zapowiadany tom drugi. Ostatnio chyba straciłem wiarę, bo sięgnąłem po ten tytuł w oczekiwaniu na kuriera z najnowszą dostawą książek. Jeszcze podczas lektury "Samozwańca" doszukałem się wywiadu z autorem, który przybliżał ogólny zarys "Orłów na Kremlu". Wspominał on, że po tomie czwartym głównego cyklu, nie spotkam już więcej w fabule Jacka nad Jackami. Miano głównego bohatera przejąć miał jego pocztowy i wierny kompan, który postanowił pozostać na wschodzie po upadku Dymitriady. Nie odnalazłem nic na jego temat w "Moskiewskiej ladacznicy". Nie oznacza to, że jestem rozczarowany.
Lubię powieści historyczne Jacka Komudy. Czytam je relatywnie szybko. Nasze wspólne początki były trudne. Zrezygnowałem z "Diabła łańcuckiego" za pierwszym razem. Odebrałem ją jako sztucznie wulgarną. Celowe brutalizowanie opisów dla wywołania kontrowersji. Czas zmienił moje podejście. Teraz jestem już pełnoprawnym sympatykiem stylu autora. Któryś z nas dorósł. Prawdopodobnie obaj.
Moja ocena utworu wynika głównie z braku zamknięcia fabuły. Lubimyczytac.pl twierdzi, że "Orły na Kremlu" ma siedem części. Ja znam jedynie pięć. Komuda nawiązuje nie tylko do wielkich ikon gatunku: Sienkiewicz, Jeske-Choiński, ale również do najwybitniejszych pisarzy czeskich. Podobnie jak Hasek czy Kafka, póki co postanawia pozostawić powieść niedokończoną.

Zakupiłem tę książkę w momencie premiery i zwlekałem z nią przez długie lata. Czekałem na zapowiadany tom drugi. Ostatnio chyba straciłem wiarę, bo sięgnąłem po ten tytuł w oczekiwaniu na kuriera z najnowszą dostawą książek. Jeszcze podczas lektury "Samozwańca" doszukałem się wywiadu z autorem, który przybliżał ogólny zarys "Orłów na Kremlu". Wspominał on, że po tomie...

ostatni tom dotyczy maryny mniszchówny , córki wojewody

ostatni tom dotyczy maryny mniszchówny , córki wojewody

Poprzednie cztery części zdecydowanie bardziej mi się podobały. Nie mniej jednak ta jest również dobra. Szkoda że nie ma w niej Dydynskiego bo można się z nim zżyć po tylu przygodach. Ciekaw jestem co nam Pan Komuda zaserwuje w kolejnym tomie cyklu. Książkę polecam jak i inne tego autora.

Poprzednie cztery części zdecydowanie bardziej mi się podobały. Nie mniej jednak ta jest również dobra. Szkoda że nie ma w niej Dydynskiego bo można się z nim zżyć po tylu przygodach. Ciekaw jestem co nam Pan Komuda zaserwuje w kolejnym tomie cyklu. Książkę polecam jak i inne tego autora.

Zaskakująco lepsza niż poprzednie 4 tomy Samozwańca. Jest to kontynuacja bardziej opisu wydarzeń historycznych niż fabularnych przygód, Jacka Dydyńskiego i jego ruskich braci (na szczęście, bo ten motyw rodzinny był naciągany) już nie ma, fabuła dotyczy dalszych losów naszej carycy Mniszchówny i tworzących się oddziałów formacji lisowczyków. Ten drugi motyw wypadł naprawdę dobrze. W odróżnieniu od poprzednich części Samozwańca, wydarzenia historyczne nie są tu tłem dla fabuły, ale odwrotnie: to historia gra pierwsze skrzypce, a motywy fabularne są dodatkiem. Niektórym to przeszkadzało, mi zaś ogromnie pasowało.

Zaskakująco lepsza niż poprzednie 4 tomy Samozwańca. Jest to kontynuacja bardziej opisu wydarzeń historycznych niż fabularnych przygód, Jacka Dydyńskiego i jego ruskich braci (na szczęście, bo ten motyw rodzinny był naciągany) już nie ma, fabuła dotyczy dalszych losów naszej carycy Mniszchówny i tworzących się oddziałów formacji lisowczyków. Ten drugi motyw wypadł naprawdę...

Bez Dydyńskiego to nie to samo. Tradycyjnie przesłuchałem, bo nie zamierzam łamać sobie języka na rosyjskich wstawkach. Solidnie się wynudziłem i gdyby nie niezwykłe umiejętności lektora, to porzuciłbym tę pozycję w trakcie słuchania. Moim zdaniem najsłabsza pozycja z dotychczasowych.

Bez Dydyńskiego to nie to samo. Tradycyjnie przesłuchałem, bo nie zamierzam łamać sobie języka na rosyjskich wstawkach. Solidnie się wynudziłem i gdyby nie niezwykłe umiejętności lektora, to porzuciłbym tę pozycję w trakcie słuchania. Moim zdaniem najsłabsza pozycja z dotychczasowych.

Najgorsza książka z serii orły na Kremlu. Czułem się jakbym czytał pierwszy tom tylko trochę odchudzony o przygody. Ta sama historia tylko wymienione postacie. Mimo wszystko szanuję wiedzę o tamtych czasach autora i trzeba mu przyznać, że się pasjonuje tamtymi latami.

Najgorsza książka z serii orły na Kremlu. Czułem się jakbym czytał pierwszy tom tylko trochę odchudzony o przygody. Ta sama historia tylko wymienione postacie. Mimo wszystko szanuję wiedzę o tamtych czasach autora i trzeba mu przyznać, że się pasjonuje tamtymi latami.

Nie ma Jacka Dydyńskiego, ale powieść też bardzo dobra. Na początku trochę trudno zorientować się gdzie jest główna oś historii, ale później nabiera kolorów. Świetne pokazanie realiów tego, że "kto ma siłę, ten ma władzę" oraz zderzenia ambicji ludzi przedstawiających zupełnie inne światy. Doświadczonego żołnierza, straceńca w długach oraz polityka bez wojskowej eksperiencji. Kto wyjdzie na swoje ?! ;) Czekam na II tom.

Nie ma Jacka Dydyńskiego, ale powieść też bardzo dobra. Na początku trochę trudno zorientować się gdzie jest główna oś historii, ale później nabiera kolorów. Świetne pokazanie realiów tego, że "kto ma siłę, ten ma władzę" oraz zderzenia ambicji ludzi przedstawiających zupełnie inne światy. Doświadczonego żołnierza, straceńca w długach oraz polityka bez wojskowej...

Kontynuacja fenomenalnej sagi wielkiego Jacka Komudy.
Moim skromnym zdaniem, ta powieść koniecznie musi mieć swoją ekranizację. Krzepiąca, dynamiczna i niezwykle rozbudowana.

Kontynuacja fenomenalnej sagi wielkiego Jacka Komudy.
Moim skromnym zdaniem, ta powieść koniecznie musi mieć swoją ekranizację. Krzepiąca, dynamiczna i niezwykle rozbudowana.