Kolacja z zabójcą

„NIEULECZALNA MELANCHOLIA”* To nie jest kryminał. To jest nawet antykryminał. Nie ma zagadki. Od początku wiemy, kto stoi za morderstwami i mamy wszechogarniające przeczucie, że ta historia nie może skończyć się dobrze. „Solea”, czyli ostatnia część trylogii marsylskiej - to przejmująca opowieść o niespełnionej miłości, przyjaźni, śmierci i zemście (w tej właśnie kolejności) napisana przez poetę. Mroczniejsza niż noc zimowa za kręgiem polarnym. To książka dla ludzi o mocnych nerwach, którzy odważą się zanurzyć w ten mrok. Fabio Montale jest człowiekiem, który kocha prawdziwie i pragnie kochać, ale za brak szczęścia w miłości nieustannie obwinia siebie. Trudno się obcuje z bohaterem, który uważa, że jest „zawsze spóźniony, zawsze przegrany”. „Życie cuchnie śmiercią. (…) Powąchałem rękę. Ten sam wstrętny odór. Ja też cuchnę śmiercią.” „Solea” pochłonęła mnie totalnie. Jean-Claude Izzo należy do tych nielicznych pisarzy, z którymi łączy mnie metafizyczna więź. Czytam książkę i nurkuję w niej jak mogę najgłębiej, wstrzymując oddech, aż prawie tonę. Kiedy bohater słucha jazzu i ja wrzucam „In a Sentimental Mood” Coltrane’a i Ellingtona, żeby sobie leciało w tle. Kiedy Montale pije wino, sprawdzam, gdzie można je kupić, no i niestety okazuje się, że wina z tych apelacji nie są dostępne w Polsce. Czytam, i co chwilę zaginam rogi, żeby zaznaczyć fragmenty, które chciałabym zapamiętać. Wynotowuję je również dla was, może też uznacie je za ważne. „Jak wytłumaczyć, że ‘kocham cię’ przez wierność dla miłości, której nigdy nie było różni się od ‘kocham cię’ w imię prawdy miłości, której szczęścia doznajesz każdego dnia?” „Przede mną jeden prawdziwy prezent, jaki życie mi podarowało. (…) Morze i niebo. Nieskazitelne. Bez końca. I to zrodzone z nich (…) światło. Nieraz myślałem sobie, że wziąć kobietę w ramiona to tak, jakby przygarnąć do siebie całą tę radość idącą z nieba ku morzu.” „Zawsze pojawiasz się za późno (…) Nie potrafisz dogonić śmierci. I życia też nie potrafisz dogonić. Ani przyjaźni. Ani miłości. Zawsze spóźniony, zawsze przegrany”. „Za długo żyję bez wiary w życie. (…) Czy uwierzyłem, że drobne codzienne przyjemności wystarczą do szczęścia i dlatego zrezygnowałem z marzeń, prawdziwych marzeń? A tym samym skreśliłem przyszłość? Nie ma przede mną jutra, nie spodziewam się świtu, który teraz właśnie wstawał.” „Teraz nie ma już w Marsylii ani jednej osoby, do której (…) mógłbym powiedzieć: ‘A pamiętasz…?’ Przyjaźń to właśnie to: suma wspólnych wspomnień, które można wyłożyć na stół obok pięknego okonia, zapiekanego w koprze. Tylko to ‘a pamiętasz…’ pozwala się zwierzać z najbardziej intymnych doznań (…).” I jeszcze wiersz Louisa Brauquiera, cytowany przez głównego bohatera: „Idę do ludzi mojej ciszy Powoli idę do tych, o których mogę milczeć; Przyjdę z daleka, wejdę i usiądę. Zaczerpnę tego, co potrzebne, bym znów ruszył w drogę”. Dalsza droga Jeana-Claude’a Izzo była, niestety, krótka. Zmarł dwa lata po publikacji książki. Recenzent „Le Monde” tak napisał o „Solei”: „Nieuleczalna melancholia. W niej cały urok i siła książek Izzo.”* Trudno o celniejsze podsumowanie. Jeżeli przekonałam was do autora, to tylko podpowiadam, że trylogię marsylską najlepiej czytać po kolei: najpierw „Total Cheops”, potem „Szurmo” i „Solea”. Szczerze odradzam czytanie od końca. www.czytacz.pl

Jest coś bardzo wciągającego w powrotach do znanych bohaterów i właśnie to dała mi „Nie ma takiego miasta” Tomasza Konatkowskiego. To już kolejna część serii, dla mnie 3, i od pierwszych stron czuć, że autor nie zaczyna od zera. Wraca znajomy klimat, spokojne tempo i to charakterystyczne prowadzenie historii, które bardziej wciąga niż atakuje sensacją. Czytając, miałam poczucie, że wiem, gdzie jestem i z kim, a jednocześnie nadal chcę iść dalej. Fabuła oczywiście kręci się wokół policyjnego śledztwa, ale równie ważne są codzienne sprawy bohaterów, ich zmęczenie, relacje i drobne obserwacje miasta. Warszawa jest tu bardzo obecna, konkretna, z ulicami, po których się chodzi, a nie tylko o których się czyta. Do tego dochodzi Londyn, nie jako egzotyczna ciekawostka, ale realna przestrzeń, która ma sens w historii. Kilka razy łapałam się na tym, że sprawdzam miejsca na Google Maps. Ta książka naprawdę mi się podobała. Lubię ten świat i chyba już zdążyłam przyzwyczaić się do bohaterów, ich sposobu bycia i myślenia. Wątek londyński był dla mnie miłym urozmaiceniem i dobrze zagrał z całością. Jeśli znacie poprzednie części, to warto po nią sięgnąć. A jeśli nie, to ta seria naprawdę dobrze wynagradza cierpliwość

To druga część książki z komisarzem Adamem Nowakiem, w roli głównej. Tym razem, na jedną z warszawskich przystani rzeka wyrzuca ciało młodego mężczyzny. Ofiarą okazuje się być syn szwedzkiego biznesmena, który zaginął jakiś czas temu w niewyjaśnionych okolicznościach. W między czasie ktoś morduje hindusa, czy ta spraw może mieć związek z podtekstem rasowym ? Komisarz teraz musi zmierzyć się z serią dziwnych spraw. Jakby tego było mało, pod Zamkiem Królewskim zostają odnalezione ludzkie szczątki, czyje one są i do kogo należą ? Cała opowieść przedstawiona przez autora jest, niezwykle ciekawa i zaskakująca.

O tym, komu nie można ufać. Funkcjonariusz zajmujący się przestępstwami gospodarczymi staje się głównym podejrzanym o podwójne zabójstwo i wzięcie wysokiej łapówki. Szczerze mówiąc nie do końca ogarniałam te biznesowe machloje i nawet mnie to za bardzo nie obchodziło, a mimo to książkę czytało mi się bardzo przyjemnie. Książka jest bardziej thrillerem niż kryminałem i w dużej mierze koncentruje się na czymś w rodzaju psychologicznej walki między bohaterami, którzy ukrywają przed sobą nawzajem (a często też przed czytelnikiem) kluczowe fakty. Nieco mieszane uczucia mam tylko względem zakończenia - z jednej strony należy ono do tych wbijających w fotel, a z drugiej robi trochę wrażenie urwanego ni w pięć, ni w dziewięć. Mimo to książka stanowi kawałek całkiem niezłej rozrywki i jest jedną z fajniejszych części tego cyklu.

„NIE DA SIĘ ZMUSIĆ PRAWDY, ŻEBY WYSZŁA NA JAW” * Izzo to kompletnie nieznany w Polsce autor; wydano u nas zaledwie trzy jego książki z serii „Trylogia marsylska” i można je dostać tylko w antykwariatach. Jeśli jednak lubicie ambitniejsze kryminały, warto poszperać w internetach albo w bibliotece. Autor ujął mnie postacią detektywa. Fabio Montale jest Włochem z pochodzenia, i nie tylko to łączy go z komisarzem Montalbano – bohaterem cyklu powieści Camilleriego. Montale czyta Conrada, słucha jazzu, Brassensa i Brela, uwielbia dobrą kuchnię i wino („nie mam najmniejszego zaufania do ludzi, którzy jedzą mało i byle co”),jest czuły na kobiece wdzięki, nie ma oporów przed wymierzaniem sprawiedliwości na własną rękę i kocha swoje miasto – Marsylię („W Marsylii jesień zachowuje posmak lata niekiedy nawet do końca października. Wystarczy powiew wiatru, by znów zapachniało tymiankiem, miętą i bazylią”). I cóż ja poradzę, że kocham takie klimaty? Że przemawia do mnie subtelne, ironiczne poczucie humoru („Uwielbiam tę facetkę! Jak umrę, to na pewno jej będzie mi brakować najbardziej. To znaczy, prędzej będzie odwrotnie, ale wolę o tym nie myśleć”). Nie mogę sobie odmówić w tym miejscu dygresji. Czytając „Szurmo” od razu przypomniała mi się niedawno wymęczona „Biała gorączka” Ellroy’a. Tam zniechęciłam się do bohatera „od pierwszego wejrzenia”, tu jest dokładnie odwrotnie. Może również dlatego, że detektyw Montale traktuje z szacunkiem wszystkich ludzi, niezależnie od ich koloru skóry, wyznania czy orientacji seksualnej. Za takie zresztą podejście do podejrzanych został wyrzucony z policji, w której poziom korupcji dorównuje policji w Los Angeles opisywanej przez Ellroy’a. Dlaczego jednak w tej powieści zagęszczenie zła nie przeszkadzało, a w „Białej gorączce” uwierało nieznośnie? Odpowiedź dał mi Wiesław Myśliwski, kiedy niedawno przypadkiem trafiłam na rozmowę z autorem w jednej ze stacji telewizyjnych: „literatura ma prawo być tragiczna, ale nie ma prawa odbierać nadziei”. Izzo daje nadzieję. Nie wyjaśnię co znaczy słowo szurmo, może namówię was, żebyście sami to sprawdzili. Ja już sobie zamawiam pozostałe tomy. „Szurmo” to druga część, która jest samodzielną całością, ale chyba lepiej czytać po kolei. *cytat z książki www.czytacz.pl

O tym, czy ślub jest najszczęśliwszym dniem w życiu. W przeddzień swojego ślubu, Nastia Kamieńska otrzymuje list z ostrzeżeniem. Podobną przestrogę odebrało kilka innych kobiet, a dwie z nich, tuż przed ceremonią pożegnały się z życiem. Zgodnie z tytułem miłości jest tu tylko trochę - widzimy ją głównie w wykonaniu Nastii i Loszki. Przyznam szczerze, że bardzo lubię tę parę i ich relację i właściwie nie miałabym nic przeciwko temu, żeby przeczytać całą książkę o tym jak chodzą razem na spacery, układają pasjanse i rozmawiają, i wcale by mi nie brakowało żadnych morderstw. W pozostałych opisywanych związkach nie ma już takiej sielanki - opierają się albo wyłącznie na pożądaniu, albo na cynizmie i wyrachowaniu. Mnóstwo bohaterów traktuje swoich partnerów przedmiotowo, jako trampolinę do lepszego życia. Sama intryga kryminalna wypada bardzo dobrze, nawet pomimo tego że stosunkowo łatwo da się wytypować mordercę. Ogółem to bardzo udana część cyklu. Jedynym większym zgrzytem jest fakt, że tłumaczka programowo nie używa podwójnego "i" przy odmianie imion.

Próba samobójcza może zmienić się w początek nowego, lepszego życia. Ale zanim będzie można się nim w pełni nacieszyć, trzeba odbyć pogoń za tajemniczymi dokumentami. A nie jest to łatwe, gdy niemal każdy, kto mógłby coś na ich temat powiedzieć, staje się ofiarą brutalnego morderstwa. Eufrozyna Romanowa wiedzie życie, którego niejeden człowiek szczerze by jej zazdrościł. Kobieta ma przystojnego i bogatego męża, mnóstwo pieniędzy do dyspozycji i opływa we wszelakie luksusy, jakie tylko zaoferować może dobrze sytuowanym ludziom Moskwa. Małżonek Eufrozyny jest nie tylko zdolnym biznesmenem i budzącym ogólny podziw mężczyzną, lecz także niezwykle troskliwym mężem, bardzo dbającym o żonę, pilnującym, by się nie przemęczała i nie ściągnęła na siebie żadnej choroby, na co jest niestety wybitnie podatna. Eufrozyna ma do dyspozycji mercedesa z kierowcą, gosposię, szafę pełną ubrań, drogą biżuterię. Całymi dniami nie robi nic i nikt nie ma o to do niej żadnych pretensji, wręcz przeciwnie, mąż jest zadowolony, że żona nie naraża swojego wątłego zdrowia i że znajduje spokój w zaciszu domowym. Jednak trzydziestosześcioletnia kobieta ma ogromne poczucie beznadziejności własnej egzystencji. Eufrozyna ma świadomość upływającego czasu i straconego życia, które spędziła najpierw pod szczelnym kloszem nadopiekuńczych rodziców, a teraz marnuje je samotna całymi dniami, nikomu niepotrzebna i nieszczęśliwa, w oazie bogactwa i dobrobytu, jaką jest jej dom. Jedną z oznak jej złego samopoczucia i niepogodzenia z własnym losem jest fakt, iż szczerze nienawidzi ona swojego męża, choć obiektywnie rzecz biorąc ciężko znaleźć ku temu jakieś sensowne powody, co może dodatkowo denerwować. Na szczęście, pewnego dnia nieznajoma czarnowłosa piękność na tacy podaje Eufrozynie bardziej uzasadnione i racjonalne przyczyny do tak gwałtownych i negatywnych uczuć względem „poczciwego” małżonka. Zdruzgotana pewnym filmem wideo, zrozpaczona Eufrozyna wybiega z domu i decyduje się na popełnienie samobójstwa. Jednak, jak to z pechowcami zwykle bywa, nie jest to takie proste, jakby się mogło wydawać, gdyż kobieta musi zdecydować w jaki sposób chce opuścić ten świat. Rzucenie się z dachu odpada, bo samobójczyni ma lęk wysokości, z kolei sznura nie ma za co kupić, bo zostawiła w domu torebkę, a skutecznie się otruć także nie ma czym. Ostatecznie, Eufrozyna decyduje się na wrobienie przypadkowego kierowcy we własną śmierć i rzuca się pod koła nadjeżdżającego samochodu. Wydawać by się mogło, że zrobiła wszystko tak, jak trzeba, ale oczywiście nie ginie, doznaje jedynie lekkich obrażeń i ściąga na siebie gniew Katii - kobiety, która siedziała na kierownicą wybranego przez niedoszłą samobójczynię auta. Jednak po wyrzuceniu z siebie słusznego i porządnego ochrzanu pod adresem Eufrozyny, Katia ze zrozumieniem słucha jej smutnej opowieści i w efekcie zabiera ją do siebie do domu. Sympatyczni domownicy nie wydają się być zdziwieni, że przez jakiś czas zamieszka z nimi obca kobieta, a Katia oferuje Eufrozynie pracę w charakterze gospodyni. Jest to całkiem rozsądne rozwiązanie dla kogoś, kto musi tymczasowo coś ze sobą zrobić i pomyśleć co dalej, chociaż praca gospodyni to dla nic nierobiącej przez całe życie kobiety zdecydowanie wyższa szkoła jazdy. Niestety, Eufrozyna nie ma czasu na spokojne przemyślenia i stopniowe wdrażanie się w nową pracę - tuż po jej przybyciu do nowego domu Katia wpada w poważne tarapaty. Żeby ją ratować, Eufrozyna musi w dwa tygodnie zdobyć pewne niezwykle ważne dokumenty. Problem w tym, że mężczyzna, który je przechowywał, właśnie został znaleziony martwy i zmasakrowany, a inne osoby, które być może wiedzą coś o zaginionej aktówce, także znajdują się w wielkim niebezpieczeństwie. „Manikiur dla nieboszczyka” to powieść, na kartach której rosyjska pisarka Daria Doncowa po raz pierwszy powołała do życia panią detektyw-amator Eufrozynę Romanową. A właściwie Eulampię Romanową, gdyż nienawidząca swojego imienia Eufrozyna wymyśla sobie na poczekaniu imię zastępcze, za pomocą którego przedstawia się swoim nowym przyjaciołom. Eulampia nie ściga mordercy, a wyjaśnienie zagadki śmierci pewnego aktora i jego kochanek jest dla niej sprawą drugorzędną, choć niewątpliwie interesującą. Romanowa za wszelką cenę chce odzyskać dokumenty, które zostaną wymienione na życie i zdrowie Katii. Tak się przynajmniej obu paniom wydaje. Gdy taka fajtłapa zabiera się za poszukiwanie czegokolwiek, można spodziewać się, że zrobi wszystko na opak i niekoniecznie będzie bardziej sprawna od przeciętnego oficera milicji. Ale, ale - chociaż Eulampia na początku naprawdę przypomina dziecko błądzące we mgle, to nie stoi ona na całkiem straconej pozycji. Nasza fajtłapa to rasowa miłośniczka powieści kryminalnych, których czytanie stanowiło jedyny jasny punkt jej bezcelowej egzystencji. A to oznacza, że jest wyposażona w potężną książkową wiedzę, którą akurat będzie miała okazję zastosować w praktyce w całej okazałości. Dzięki temu, zaniepokojona o los nowej przyjaciółki kobieta dosyć szybko odnajdzie się w niełatwej sytuacji oraz podejmie nadzwyczajne środki w toku prywatnego dochodzenia. W tak zwanym międzyczasie ginąć będą kolejni ludzie, Eulampia zbierać będzie historie z życia różnych, w różnym stopniu powiązanych ze sprawą osób i mimochodem zacznie ją zastanawiać rozwiązanie zagadki morderstwa. Chociaż „Maniukiur dla nieboszczyka” należy do nurtu „kryminału humorystycznego”, a perypetie poznającej realne życie Eulampii, śmigającej metrem po Moskwie i gotującej własnoręcznie domowe obiady, wywołają niejeden wybuch śmiechu, opisana w książce sprawa jest całkiem poważna, a morderca wykaże się wyjątkową brutalnością i okrucieństwem. Ponadto, pomimo faktu, iż kwestia zabójstwa aktora jest dla Eulampii sprawą drugorzędną, autorka nie tylko skonstruowała całość intrygi w sposób naprawdę przemyślany i dopracowany, lecz także wysunęła sprawę morderstwa na pierwszy plan, nie traktując jej bynajmniej jedynie pretekstowo, a finał sprawy naprawdę może zaskoczyć. Chociaż czytelnikowi w toku dochodzenia prowadzonego przez Eulampię dosyć łatwo jest zorientować się w pewnym momencie, gdzie szukać motywów zbrodni, to już osoba mordercy nie jest taka oczywista, jakby się to mogło wydawać. Równolegle z „zawodowymi” przygodami Eulampii Romanowej śledzimy jej prywatne zmagania z nową sytuacją. Przerażona Katia prosi ją o opiekę nad jej bliskimi, z czego Eufrozyna ze szczerymi chęciami chce wywiązać się od pierwszej chwili, lecz początkowo im bardziej się stara, tym bardziej odwrotny skutek odnoszą te starania. Gotowanie obiadu przypomina słynną scenę z komedii „Poszukiwany, poszukiwana”, w której to Wojciech Pokora robi makaron na cztery garnki i pół kuchni. Opieka nad psami kończy się konkluzją, że poza płynami, zwierzęta potrzebują także wydalić z siebie stałe produkty przemiany materii. Uprane ubrania w nie do końca zrozumiały sposób po wyjęciu z pralki stają się zupełnie inne, niż były przed włożeniem. Korzystanie z metra okazuje się być obwarowane koniecznością zakupu biletów. Te i inne codzienne drobnostki co rusz zmuszają Eulampię do wyjścia z roli detektywa i oddawania się przyziemnym obowiązkom. Jednak - tak jak podczas śledztwa - po początkowych porażkach Eulampia zaczyna odnosić sukcesy i na tym polu. Przydaje się głowa na karku, umiejętność uczenia się na własnych błędach i słuchanie dobrych rad innych ludzi. Szczególne wyróżniają się pod tym względem zdobywane przez Eulampię przepisy na dania i desery, dzięki którym przestanie być ona kulinarnym pośmiewiskiem. „Manikiur dla nieboszczyka” to książka, z którą powinni zapoznać się miłośnicy przygotowywania powieściowych potraw, gdyż znajdziemy w niej kilka dających się zastosować w rzeczywistości receptur, jak choćby przepis na ciasto z żurawiną. Co ciekawe, obecność tych przepisów czy też precyzyjna lista zakupów wraz z podaniem dokładnych ilości i marek kupowanych produktów, nie tylko nie przeszkadzają w odbiorze całości i śledzeniu intrygi kryminalnej, lecz także przyczyniają się do wiarygodnego odmalowania powieściowego tła i realiów Moskwy. Kulinarne zwyczaje i zakupowe nawyki bardzo dobrze oddają polaryzację moskiewskiego społeczeństwa, przepaść między bogatymi, a zwykłymi ludźmi, nierówności społeczne i brak stanów pośrednich. Przyzwyczajona do luksusów Eulampia nie zejdzie o poziom niżej w drabinie społecznej, lecz poleci kilka dobrych pięter w dół, chociaż jej nowa „rodzina” to nie biedni, bezrobotni, żyjący z zasiłków ludzie, tylko członkowie czegoś w rodzaju klasy średniej. Problem w tym, że słowa „średni” w Moskwie się nie używa, tam nie tylko nie ma normalnie wykształconej klasy średniej, ale i nikt nie chce być średni. Tak, powieściowa Moskwa to miasto ekstremów, jak chcesz tam być kimś, to nie wystarczy, że będziesz rewelacyjnym specjalistą w swojej dziedzinie, dobrze wykonującym swoją robotę, zawdzięczającym wszystko sobie i własnej pracy. Skończysz jak Katia, która pomimo faktu, że jest bardzo dobrym i uznanym chirurgiem, mieszka w zwykłym mieszkaniu, jeździ niezbyt nowym samochodem, co tydzień wylicza kwotę, jaką może przeznaczyć na jedzenie dla całej rodziny i nie jest w stanie wzbudzić szacunku do swojej osoby u jakiegoś prostaka. Chcesz być kimś, to musisz mieć walizki pieniędzy, nieważne, jak zdobytych. Czy ciężko dziwić się, że w takiej sytuacji i w takich okolicznościach ludzkie życie jest warte niezbyt dużo? Przygotowując powieściowy debiut dla Eulampii Romanowej Daria Doncowa po mistrzowsku wplotła w wysokiej jakości intrygę kryminalną zmagania ze zwykłym życiem wychowanej w prawdziwie moskiewskim dobrobycie kobiety. Dzięki temu wykreowała niezwykle wyrazistą bohaterkę, którą w dodatku przedstawiła czytelnikom za pomocą prawdziwego wejścia smoka. Nie da się jednak ukryć, że przy okazji autorka postawiła wysoko poprzeczkę sobie samej i odebrała sobie kilka atutów na przyszłość. W kolejnej powieści Eulampia nie mogła być wyciągniętą z pałacu księżniczką, gotującą rosół z niewypatroszonej kury, a to właśnie tego typu sytuacje głównie nadawały komiczny charakter i indywidualny styl tej książce. „Manikiur dla nieboszczyka” zdecydowanie zachęca do tego, by sprawdzić, jak Daria Doncowa poradziła sobie z tym problemem w kolejnych powieściach z Eulampią Romanową w roli głównej.

Druga część serii - tak samo dobra, jak pierwsza. Tak jak poprzedniczka, jest to książka na jeden wieczór, czyta się ją tak samo szybko i lekko, mimo że nie porusza łatwego tematu. Pierwsza bardzo mi się podobała, druga utrzymuje ten poziom. Według mnie jest trochę bardziej osobista, czuć że główny bohater nie jest po prostu zawieszony w przestrzeni, ale że też ewoluuje. Akcji jest nie za dużo, ale mimo to nie jest nudna. Zdecydowanie polecam i sięgam po kolejną.

Jeśli ktoś ma ochotę czytać cykl o Eulampii, to szczerze radzę - niech poprzestanie na dwóch tomach. Obojętne zresztą których. Kolejne czyta się wprawdzie łatwo, szybko i przyjemnie, ale nie ma w nich żadnych nowych, ożywczych pomysłów i po przeczytaniu wszystkich części cyklu fabuły zlewają mi się w jedną całość.

To książka jaką przeczytałem po włosku, w ramach nauki tego języka. Potem przeczytałem kolejne części tej serii. Autor, który był wcześniej sędzią, świetnie opisuje perypetie adwokata z włoskiego miasteczka Bari. Jego Guerrieri nie jest on może aż tak przebojowy jak Chyłka, jednak też nieźle sobie radzi. Od lat chcę pojechać do Bari zainspirowany tą książką. Do tej pory było mi jakoś nie po drodze, jednak jestem pewien że wreszcie mi się to uda.

Dla mnie Mankell jest połączony ścisłą symbiozą z Wallanderem. Pamiętam, gdy przed laty relacjonując fabułę znajomym zastosowałam oba nazwiska wymiennie, być może podświadomie traktując jako alter ego pisarza. Po tylu książkach cyklu, mniej pamiętam te spoza, jak nawet to, że lektura "Powrotu nauczyciela tańca" już dawno za mną. A u taka niespodzianka! W przypadku "Powrotu nauczyciela.." są nieznani bohaterowie, dość dobrze wykreowani czy to z kręgu policyjnego, czy ci z drugiej strony barykady. I o ile do postaci będących podejrzanymi, ich metod i pobudek działania nie mam obiekcji, bo jest to wszystko umotywowane zdarzeniami mającymi początek podczas II wojny światowej, dodatkowo opatrzone tłem historyczno-społęcznym, co naprawdę zawsze odczytuję jako wartość dodatnią u pisarzy nordyckiej strefy to do postępowania policji mam wiele zastrzeżeń.Są to rzeczy oczywiste, jak samodzielne penetrowanie obszaru zbrodni przez policjanta na urlopie spoza okręgu zajścia, a żeby było ciekawiej podsuwa się mu dowody, przekazuje różne informacje w trakcie czynności prowadzonych przez jednostkę uprawnioną - zdecydowanie podlega sankcjom karalnym. Stefan Lindman dopuszcza się w trakcie postępowania tylu "niewłaściwych zachowań", iż w pewnym momencie następuje wyczekiwanie kiedy i on zostanie na czymś przyłapany. I tu jeden taki wątek wyjątkowo został przez Autora odpuszczony, nie ma kontynuacji. Ale czy na pewno? U Mankella tak to jest, że pewne, te najdrobniejsze elementy układanki, trzeba samemu wpasować zanim zakończy się lekturę, by odczuć pełną satysfakcję, a nie twierdzić uparcie, że coś zostało pominięte, niedopracowane. Zbrodnie na prowincji stają się tłem do zagadnień rasowych, neonazistowskich, sięgają dalekiej przeszłości Szwecji i jej tzw. neutralności w angażowaniu się w działania wojenne. Mankell porusza niewygodną prawdę, pokazując gro szwedzkich obywateli zaangażowanych w sprawę Hitlera, w wyznawanie podobnych przekonań, budowanie organizacji Czysta Szwecja na tych samych założeniach co Hitler Czystą Rasę. Poznając fakty od strony północnych sąsiadów, a tak samo podchodzili do tej kwestii choćby Holendrzy, Duńczycy, zastanawiam się czy ziarno faszyzmu w tamtym czasie nie rozlało się totalnie i nie zakiełkowało w każdym kraju europejskim. Książka przerażająca, a jednocześnie fascynująco napisana. Możliwe, że bardziej dla tych, którzy lubią stopniowo, a wręcz mozolnie odkrywać karty niż ścigać się z przestępcami. Za to napięcie stopniowo budowane utrzymuje miarowe tempo do końca. Do tego jak zawsze i tutaj w małomiasteczkowej społeczności jest mrocznie, a staruszkowie wcale nie są tacy niesprawni jakby na to ich wiek wskazywał. Rozumiem, że książki Henninga Mankella nie służą każdemu. To co dla mnie jest idealnym połączeniem, a mianowicie szeroko opisywane tło historyczne służące do tworzenia wątków zbrodni w czasach obecnych, dla innego czytelnika może być nieatrakcyjne w powieści kryminalnej. Ale gdy lubimy niespiesznie brodzić w brudach przeszłości, odkrywać niewygodne karty np takiej Szwecji, a przy okazji tropić przeszłych i dzisiejszych morderców warto spróbować.

Historia bardzo klimatyczna. Rosja, Sankt Petersburg, początek XX wieku. Rewolucjoniści, agenci, szpiedzy, przeróżne służby policyjno-państwowe. Oczywiście jak Rosja to też mamy mroźną śnieżną zimę, biały krajobraz, trupy w śniegu lub ciała w przeręblach zamarzniętej rzeki. Postacie ciekawe, dobrze zarysowane, zapadają w pamięć (choć nadmiar pań w czarnych woalkach gmatwa akcję, ale chyba taki był zamiar). Nie brak też komizmu postaci w różny sposób uzyskiwanego. Sama zagadka kryminalna niezbyt wyszukana, ale czyta się dobrze, gdyż akcja jest wartka, liczne zwroty wydarzeń, zawieszenia. Polecam

To pierwsza powieść Marthy Grimes, którą przeczytałam i przyznam, że nie zdawałam sobie sprawy na początku, że jest to autorka amerykańska, bo klimat powieści jest naprawdę szalenie angielski. Pierwsze 30 stron to rozmowy o Szekspirze, jak dla mnie nie aż takie fascynujące, ale mogą stanowić niezłe tło. Reszta akcji osadzona w małym angielskim miasteczku, z typowymi postaciami podtrzymuje "angielską formułę" powieści. Poza tym, ciekawe przemieszanie brutalnych zabójstw z porwaniem małego chłopca, któremu towarzyszy kotek :) W sumie, całkiem niezła powieść, ja czytałam dość szybko i po łebkach, stąd też może trochę zaniżona ocena.

„Biała lwica”, trzeci tom z serii książek o Wallanderze. Znów komisarz rozpoczyna zwykłe, banalne śledztwo w sprawie śmierci agentki nieruchomości. Okazuje się, że zabójstwo najtrudniej jest wyjaśnić wtedy, gdy przypadkowa osoba staje się mimowolnym świadkiem wydarzeń, z którymi nie sposób jej powiązać. Tym razem akcja powieści prowadzi Wallandera do RPA, które jest krajem kipiącym od przemocy, a przy tym głęboko podzielonym. Potrzeby i aspiracje czarnej większości bardzo nie podobają się dominującym białym, którzy uważają się za „pierwszy sort” i zamierzają bronić swojego statusu za wszelką cenę. Zagadka kryminalna w „afrykańskiej” części powieści jest dużo mniej skomplikowana niż dochodzenie przeprowadzone przez Wallandera w Szwecji, ale atmosfera RPA jest odpychająca. Nie mniej przerażające są wydarzenia, które dzieją się w Szwecji, związane z sadystycznym, rasistowskim mordercą Konowalenką, z którym Wallander zmuszony jest prowadzić skomplikowaną grę o życie. Natłok wydarzeń, zawiła akcja, a przede wszystkim opór materii w postaci np. niekompetentnych urzędników czy niedostarczonego teleksu, budują napięcie. Jest to jedna z najbardziej dramatycznych powieści Mankella, dzieje się dużo, a bohater więcej musi działać niż rozmyślać. Zawsze wydawało mi się, że apartheid, że skrajny rasizm i głębokie przekonanie ludzi białych o tym, że są lepszym gatunkiem człowieka, to relikt dawno minionej epoki, który wymrze wraz z ostatnimi rasistami. Dziś przekonujemy się wszyscy, że rasizm żyje i pojawia się w najmniej oczekiwanych miejscach, na przykład na polskiej granicy.

Świetna książka, czytam ją już kolejny raz, a to o czymś świadczy...;-) Bardzo dużo opisów, ale o dziwo wcale nie nudnych.. autorka wszystko dokładnie nam opisuje, że czujemy się, jakbyśmy tam byli.. widzimy wszystko JEJ oczami, tak sprytnie to naświetla piórem.. nie każdy tak potrafi,.. za to właśnie lubię Marthę Grimes.

Klasyczny kryminał. W różnych miejscach w Polsce zdarzyły się makabryczne morderstwa, które naśladują głośne morderstwa sprzed lat. Ostatnie morderstwo następuje na wybrzeżu i naśladuje nierozwiązane morderstwo sprzed paru lat. Wtedy zajmował się nią nadkomisarz Jarosław Pater i nie znalazł mordercy. Teraz będąc przed emeryturą, ma odnaleźć seryjnego mordercę. Jednak on koncentruje się na śledztwie sprzed lat. Dziwne jest założenie, że to ten sam człowiek. Dodatkowo jest jeszcze jedno morderstwo, jakby autorzy zostawili sobie furtkę, gdy zabraknie weny twórczej. Wątek obyczajowy opisujący rozterki sercowe nadkomisarza jest irytujący i słaby. Wkurzająca jest postać kobieca będąca bohaterką drugoplanową. Zresztą wszystkie postacie kobiece występujące w książce są słabe. Śmieszyło mnie podejście policjantów do doradców, a także warunków pracy policji. Początek niezły, ale z czasem akcja się rozłazi się i nadkomisarz jest coraz bardziej irytujący, a akcja nieprawdopodobna. Ponieważ we wszystkich recenzjach czytałam, że ten kryminał jest lepszy od „Alei samobójców”, a więc nie sięgnę więcej po ten duet autorski.

Coś nowego po przychodach EBernharda Mocka, czy naszego poczciwego łysego z Lwowa. Pater i jego śledztwo w sprawie śmieci i zniknięcia jednego z podopiecznych domu spokojnej starości są ok, nic więcej . Według mnie było kilka momentów które przyciągały, natomiast reszta, nie zostanie na długo w pamięci. Czekam na kolejne, aby się przekonać do naszego nowego bohatera, pana Patery

Trzpiotowata, nieco hipochondryczna główna bohaterka i jej nieco szalona psiapsiółka organizacyjnie pozbierana stanowią doskonały team co rusz pakujący się w prześmieszne i oczywiście niezawinione przez siebie kłopoty, z których musi wyciągać je mąż jednej z nich, będący przypadkowo zarazem żołnierzem Specnazu o rozległych znajomościach. Pogodna historyjka, dla rozrywki, ładnie napisana. No i żeby mnie ktoś tak pokochał.

Kolejna świetna część przygód dwóch koleżanek Anfisy i Żenii, których umiejętność pakowania się w kłopoty jest imponująca. Mało tego, gdzie by się nie znalazły tam trup ściele się gęsto :P A to wszystko jak zawsze opowiedziane w super humorystyczny sposób. Polecam na poprawę nastroju ;)

Ponury, przykry Reykjavik i okrutne morderstwo to kryminał Indridasona „W bagnie” z cyklu: Erlendur Sveinsson . Wszystko zaczyna się od morderstwa. Zamordowany zostaje leciwy mieszkaniec Reykjaviku. Ciało Holberga znaleziono w jego mieszkaniu w suterenie. Zginął od ciosu popielniczką w głowę. Erlendur Sveinsson, niemłody, doświadczony policjant z Reykjaviku, musi poznać przeszłość ofiary i razem ze współpracownikami rozpoczyna, żmudne śledztwo. Sprawa jednak nie okazuje się prosta i aby ją rozwiązać będzie musiał powrócić do nierozwikłanych, bolesnych zagadek z głębokiej przeszłości, o których zainteresowani woleliby nie pamiętać. Powieść Arnaldura Indriðasona jest mroczna, ale bardzo realistyczna.