Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Maigret i trup bez głowy

Okładka książki Maigret i trup bez głowy autora Georges Simenon, 8373841105
Okładka książki Maigret i trup bez głowy
Georges Simenon
6,0 / 10
Wydawnictwo: Wydawnictwo Dolnośląskie Cykl: Komisarz Maigret (tom 47) Seria: Seria z Gawronem kryminał, sensacja, thriller
184 str. 3 godz. 4 min.
Kategoria:
kryminał, sensacja, thriller
Format:
papier
Cykl:
Komisarz Maigret (tom 47)
Seria:
Seria z Gawronem
Tytuł oryginału:
Maigret et le corps sans tete
Data wydania:
2004-06-01
Data 1. wyd. pol.:
1993-01-01
Data 1. wydania:
2002-12-04
Liczba stron:
184
Czas czytania
3 godz. 4 min.
Język:
polski
ISBN:
8373841105
Tłumacz:
Monika Szymańska
Średnia ocen
6,0 6,0 / 10
12 opinii 83 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Maigret i trup bez głowy w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Opinia społeczności i

Maigret i trup bez głowy

Dagmara
Dagmara
książek na półce przeczytane 2493 napisanych opinii 145

Oceny książki Maigret i trup bez głowy

Średnia ocen
6,0 / 10
83 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
0 ocen
9
1 ocen
8
7 ocen
7
21 ocen
6
28 ocen
5
17 ocen
4
4 ocen
3
4 ocen
2
1 ocen
1
0 ocen

OPINIE i DYSKUSJE o książce Maigret i trup bez głowy

avatar
7668
7646
Monika
28.01.2026
2 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Nie wciągnęła mnie.

Nie wciągnęła mnie.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
3674
714
Krzysiek
03.01.2024
7 / 10
Na półkach:
Przeczytane
,
Posiadam

Maigret, jak sam przyznaje – choć tylko przed sobą – zawsze chciał być „naprawiaczem” ludzi. Chciał ich poznawać, wczuć się w ich życie i ich zrozumieć. Dlatego też nie pała najmniejszą sympatią do sędziego Comeliau, trzydziestolatka nabuzowanego przepisami i swoim „dobrym” pochodzeniem. A Maigret nie raz się przekonał, że zbrodnia popełniana wymyka się prostemu wytłumaczeniu i często Temida – w opasce czy bez – jest wobec niej niezbyt sprawiedliwa.
Nie inaczej jest w sprawie, którą teraz prowadzi. (drugi tytuł Maigret i trup w kanale) W jednym z kanałów żeglugowych znaleziono fragmenty ciała mężczyzny. Jako że nie znaleziono głowy, identyfikacja prosta nie jest. Maigret zbiera okruchy informacji, buduje obraz ofiary i potencjalnych sprawców. Nie jest to obraz sielankowy, jak ich całe życie, ofiara do szlachetnych nie należała.
Oczywiście uznaje winę i co do zbrodni nie ma wątpliwości, ma wątpliwości co do zakończenia, bo dla sędziego Comeliau liczy się tylko wyrok. To wzbudza w Maigrecie duży niesmak...

Maigret, jak sam przyznaje – choć tylko przed sobą – zawsze chciał być „naprawiaczem” ludzi. Chciał ich poznawać, wczuć się w ich życie i ich zrozumieć. Dlatego też nie pała najmniejszą sympatią do sędziego Comeliau, trzydziestolatka nabuzowanego przepisami i swoim „dobrym” pochodzeniem. A Maigret nie raz się przekonał, że zbrodnia popełniana wymyka się prostemu...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
5795
5733
senga
05.10.2022
6 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Dobry, nieabsorbujący, tzn bez specjalnej tajemnicy i zagwozdki kryminalnej, ale dobrze się śledzi poczynania komisarza Maigreta.

Dobry, nieabsorbujący, tzn bez specjalnej tajemnicy i zagwozdki kryminalnej, ale dobrze się śledzi poczynania komisarza Maigreta.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

174 użytkowników ma tytuł Maigret i trup bez głowy na półkach głównych
  • 116
  • 58
34 użytkowników ma tytuł Maigret i trup bez głowy na półkach dodatkowych
  • 15
  • 5
  • 4
  • 2
  • 2
  • 2
  • 2
  • 2

Tagi i tematy do książki Maigret i trup bez głowy

maigret trup bez głowy georges simenon

Inne książki autora

Więcej
więcej
Georges Simenon
Georges Simenon
Belgijski prozaik piszący w języku francuskim i dziennikarz gazety w Liège, swym mieście rodzinnym. W 1922 roku przeniósł się do Paryża i pod pseudonimem Georges Sim opublikował serię popularnych powieści. W 1929 roku napisał pierwszą powieść kryminalną, która zapoczątkowała wydawany w comiesięcznym rytmie cykl książek z komisarzem Maigretem w roli głównej. Maigret, bywalec podmiejskich bistr, wielbiciel fajki, świetny obserwator, potrafi na podstawie najbardziej banalnych poszlak rozwikłać tajemnicę zbrodni. Simenon podniósł podrzędny gatunek kryminału do rangi literatury, a popularność postaci Maigreta dorównała popularności Sherlocka Holmesa. Jego powieści nie są zwykłymi kryminałami, każda z nich jest obyczajowym freskiem życia francuskiej prowincji i paryskich przedmieść. Simenon napisał około stu tomów z tego cyklu. Był także autorem powieści psychologiczno-obyczajowych, np. „En cas de malheur” (1956, W przypadku nieszczęścia) i autobiograficznych, np. „Lettre a mon juge” (1947, List do mojego sędziego),„Le demenagement” (1968, Przeprowadzka). Powieści Simenona cieszyły się ogromną popularnością, wiele z nich doczekało się ekranizacji, a komisarza Maigreta grał w nich Jean Gabin.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Mój syn mordercą? Patrick Quentin
Mój syn mordercą?
Patrick Quentin
Popularny kiedyś u nas autor, który był tak naprawdę spółką czterech amerykańskich pisarzy. Napisali oni, w różnych konfiguracjach (po dwoje, pojedynczo) pod pseudonimem Patrick Quentin kilkadziesiąt powieści na przestrzeni około trzydziestu lat (lata 30., 40., 50.). "Mój syn mordercą?" z 1954 roku należy jednocześnie do cykli z Piotrem/Peterem Deluthem i z inspektorem Trantem. Bratanek Petera, dziewiętnastoletni Bill jest oskarżony o zamordowanie swojego chrzestnego, wszystkie poszlaki świadczą przeciwko niemu, a jedyną osobą, która nie wierzy w jego winę jest ojciec (czyli brat Petera),wydawca i wspólnik ofiary. Solidny kryminał w starym stylu z kilkoma twistami: 6.5/10
Agata - awatar Agata
oceniła na627 dni temu
Papierowy człowiek Dashiell Hammett
Papierowy człowiek
Dashiell Hammett
Już od pierwszych stron wciągnęła mnie bardziej niż słynny i przereklamowany Sokół Maltański, który jest średni szczerze mówiąc. Tutaj intryga i jej rozwiązanie są o wiele ciekawsze. Mamy tu sporo barwnych postaci; wciągające wątki porąbanej rodzinki. Również były detektyw i jego żona budzą większą sympatię niż Sam Spade. Tylko tytuł słabo dobrany; ów papierowy człowiek (w sensie chudzielec - The thin man) jest tylko wspomniany pod koniec. O ile Sokół mnie trochę znudził, o tyle tutaj nie mam dość i chętnie poczytałbym o dalszych losach Nicka i Nory Charles. Co prawda jest to ostatnia książka Hammetta, ale po jej zekranizowaniu nakręcono kilka kontynuacji i serial.
Brexxxer - awatar Brexxxer
ocenił na74 miesiące temu
Czarna wieża P.D. James
Czarna wieża
P.D. James
Niezwykle wciągający kryminał. Osobiście doceniam fakt, że konwencjonalny "zmęczony policjant" , tak popularny we współczesnych kryminałach, nie jest zapijaczonym, opuszczonym przez wszystkich, zgorzkniałym starcem. To po prostu człowiek, który w trakcie rekonwalescencji, musi przemyśleć swoje życie. I wcale nie chce być zamieszany w żadne morderstwa, dochodzenie i sekrety. Nie, dziękuję.
Anna - awatar Anna
oceniła na728 dni temu
Pomyłka Maigreta Georges Simenon
Pomyłka Maigreta
Georges Simenon
Etienne Gouin – wybitny neurochirurg, kieruje się w życiu skrajnym pragmatyzmem. Obce mu są uniesienia wszelkiego rodzaju, racjonalizm stawia ponad uczucia. Jedni uważaliby go za cynika, drudzy za Boga, któremu wszystko należy wybaczyć. Praca zajmuje mu całe życie, a jedyną słabością – odskocznią od obowiązków są kobiety. Traktuje je przedmiotowo, relacje z nimi są jedynie chwilą relaksu. Co najdziwniejsze wszystkie godzą się na ten stan rzeczy, żadna nie podejmuje walki o dominację nad konkurentkami. No prawie... Dla Maigreta to nie jest typowe śledztwo. Kiedy zostaje zamordowana kochanka Gouina (mieszkająca w tej samej kamienicy, zresztą ulokowana tam przez lekarza za wiedzą jego żony) wydawać by się mogło, że naturalnym jest zacząć przesłuchanie właśnie od Gouina. Jego jednak zostawia sobie na koniec, przeczuwając, że pewnie nawet nie będzie ono konieczne. Ciekawe studium o zazdrości, która choć skrzętnie ukrywana i – wydawać by się mogło – skutecznie zwalczana ostatecznie wygrywa. Doskonale nakreślona postać Gouina, na którego zachowanie trudno się obrażać, choć wymyka się konwenansom i tradycyjnym wartością. A te wartości wydają się Tradycyjnymi jedynie dla własnej wygody i dobrego samopoczucia, w rzeczywistości będąc umowną iluzją.
Krzysiek Czyżowski - awatar Krzysiek Czyżowski
ocenił na72 lata temu
Szklany klucz Dashiell Hammett
Szklany klucz
Dashiell Hammett
Dashiella Hammetta „Szklany klucz” - klasyczny hard-boiled W ramach poznawania twórczości klasyków amerykańskiego kryminału musiałem sięgnąć w końcu, nie tylko dlatego, że tak wypadało, po jakieś dzieło mistrza czarnego kryminału (właściwie kanonu hard-boiled, a to nie to samo) Dashiella Hammetta (1894-1961),pisarza, scenarzysty i aktywisty politycznego, którego nieśmiertelnym uczyniły jego powieści detektywistyczne. Na początek pominąłem jego chyba najbardziej znane, kultowe dzieło, czyli „Sokoła maltańskiego”, a wziąłem się za „Szklany klucz”. Wybrałem książkę w tłumaczeniu Julity Wroniak-Mirkowicz czytaną przez Leszka Teleszyńskiego. Od razu powiem, żeby się nie rozwodzić, że przekład spełnił moje oczekiwania, a lektor okazał się idealnie dopasowany do dzieła, którego interpretację mu powierzono. Nie, żeby wzniósł się na jakieś wyżyny, ale sprawił się na piąteczkę, a resztę zrobił jego tembr głosu i styl czytania dopasowany do epoki, miejsca i specyfiki fabuły. „Szklany klucz” to typowy, po naszemu, czarny kryminał, ale nazwa anglosaska tego gatunku hard-bloiled oddaje znacznie lepiej istotę tego kanonu, w którym Hammett zyskał tytuł Mistrza i którego ta powieść jest klasycznym przykładem. Główny bohater, o którym wiemy niewiele poza tym, że jest hazardzistą i zna bardzo wielu ludzi, próbuje rozwiązać zagadkę zabójstwa syna znanego amerykańskiego senatora. Protagonista wchodzi więc w rolę detektywa, ale nie jest to klasyczna powieść detektywistyczna, bowiem metoda naszego śledczego jest specyficzna. Polega ona na prowokowaniu, a często i zbieraniu łomotu, a przy okazji szukaniu informacji, typowaniu i weryfikowaniu kolejnych hipotez w ogniu sprowokowanych konfliktów, a nie na żmudnym analizowaniu stanu zastanego po zbrodni. Wiele się dzieje w szemranym towarzystwie, dużo w tym przemocy, ale bez epatowania cierpieniem, wynaturzeniami seksualnymi, czyli tym, czym do przesady próbują kusić czytelników aż zbyt liczni dzisiejsi autorzy chcący się dostać na listy przebojów. Hammet świetnie ukazał banalność zbrodni, banalność przemocy i ciemną stronę wyższych sfer. Powieść (pierwodruk 1931) ewidentnie oparła się działaniu czasu. Na podstawie jej samej nie sposób powiedzieć, czy napisał ją współczesny światu przedstawionemu, czy genialny nam współczesny stylizujący na amerykańskie retro. Gorąco polecam, choć raczej miłośnikom gatunku oraz tym, którzy chcą poznać specyficzny i nieporównywalny z niczym innym klimat hard-boiled. źródło: https://klub-aa.blogspot.com
Andrew Vysotsky - awatar Andrew Vysotsky
ocenił na76 miesięcy temu
Maigret zastawia sidła Georges Simenon
Maigret zastawia sidła
Georges Simenon
Pięć przypadkowych kobiet ginie od noża, a ich sukienki zostają pocięte, zbrodnie mają miejsce w obrębie jednego kwartału. Nie pomagają wzmożone patrole, ani setki przesłuchań. Maigret nie pominął żadnego szczegółu w czym utwierdza go profesor Tissot – wybitny psychiatra. Nie zmienia to faktu, że sprawca nadal wymyka się sprawiedliwości i wszystko wskazuje na to, że będą kolejne ofiary. Jedynym rozsądnym, choć niezwykle ryzykownym, pomysłem jest zagrać na jego próżności, a później zastawić pułapkę. I tak jest w istocie, choć sprawca wymyka się podstawionej policjantce. W jej rękach pozostaje jedynie fragment garderoby, niewiele ale zawsze coś. I to „coś” wystarczy do zatrzymania, ale... albo ktoś pogrywa z Maigretem, chcą wywieść go na manowce, albo Maigret się pomylił – pierwszy raz tak poważnie... Śledztwo z naciskiem na analizę, stawianie tez i eliminacje tych błędnych, a wszystko pod presją czasu, dziennikarzy i opinii publicznej. No i tym razem inspektor Lognon, nie potyka się o własny cień...
Krzysiek Czyżowski - awatar Krzysiek Czyżowski
ocenił na62 lata temu
Tajemnica żółtego pokoju Gaston Leroux
Tajemnica żółtego pokoju
Gaston Leroux
Gaston Leroux w Tajemnicy żółtego pokoju przedstawia jedną z najbardziej intrygujących zagadek kryminalnych, która do dziś fascynuje miłośników klasycznych powieści detektywistycznych. Fabuła koncentruje się na śledztwie prowadzonym przez młodego, niezwykle bystrego reportera Józefa Rouletabille’a, który zostaje wciągnięty w sprawę zamachu na pannę Stangerson – córkę słynnego naukowca profesora Stangersona. Dramatyczne wydarzenia mają miejsce w zamku Glandier, gdzie profesor wraz z córką prowadzi przełomowe badania naukowe. Pewnej nocy panna Stangerson zostaje brutalnie zaatakowana w swoim zamkniętym od wewnątrz pokoju, tytułowym żółtym pokoju. Zbrodniarz próbował ją udusić i zadał jej cios w głowę, jednak ofiara przeżyła. Problem polega na tym, że napastnik zniknął bez śladu, choć drzwi i okna były zamknięte, a w pomieszczeniu nie znaleziono nikogo poza ranną kobietą. Śledztwo w tej sprawie prowadzi doświadczony inspektor Fryderyk Larsan, ale do akcji wkracza także młody Rouletabille, który jest przekonany, że zagadkę można wyjaśnić za pomocą czystej logiki. Jego metody różnią się od klasycznych działań policyjnych – zamiast szukać oczywistych podejrzanych, skupia się na logicznych sprzecznościach i detalach, które inni przeoczyli. Sprawa komplikuje się jeszcze bardziej, gdy okazuje się, że jednym z głównych podejrzanych staje się Robert Darzac, narzeczony panny Stangerson, który wydaje się ukrywać ważne informacje. W miarę jak Rouletabille odkrywa kolejne wskazówki, okazuje się, że tajemnica żółtego pokoju jest znacznie bardziej skomplikowana, niż się początkowo wydawało.
Hobbyksiazka - awatar Hobbyksiazka
oceniła na81 rok temu
Ostatni autobus do Woodstock Colin Dexter
Ostatni autobus do Woodstock
Colin Dexter
Gdyby to było moje pierwsze spotkanie z inspektorem Morsem, to bym się mocno zawiodła. Na szczęście czytałam już "Ktokolwiek widział" (tom drugi),więc miałam czas, by przyzwyczaić się do specyficzności Dextera - jego nieco irytującego detektywa, który nigdy nie powie wprost, o co mu chodzi, błądzącej niemal na oślep narracji, kluczących postaci. Przebijanie się przez tę gęstą opowieść może początkowo odrzucać, ale jeśli zaakceptuje się dominującego w narracji zrzędliwego Morse'a (i Lewisa narzekającego na swojego nowego przełożonego),to czeka na nas fantastyczna zagadka. Mój jedyny zarzut dotyczy pisania postaci kobiecych - jak słusznie zauważył jeden z recenzentów, przebija z niego staroświeckość, bliższa latom 60. aniżeli połowie lat 70. Dotyczy to absolutnie wszystkich bohaterek/podejrzanych w powieści, na dłuższą metę jest to odrzucające i irytujące, co też może odebrać jakąkolwiek przyjemność z lektury.
Maromira - awatar Maromira
oceniła na73 miesiące temu
Morderstwo w pociągu Kerry Greenwood
Morderstwo w pociągu
Kerry Greenwood
Phyrne Fisher nieustraszona pani detektyw jedzie pociągiem odwiedzić krewnych. W pewnym momencie budzi się z przerażeniem, ponieważ ktoś odurzył pasażerów chloroformem. Udaje jej się zawiadomić obsługę pociągu i wszystkich uratować. Prawie wszystkich, ponieważ okazuje się, że zaginęła starsza dama podróżująca z córką. Jej zmasakrowane ciało zostaje znalezione na torach. Phyrne podejmuje się rozwiązania zagadki. Jednak czeka ją nie tylko jedno dochodzenie - w pociągu przebywała dziewczynka, która na skutek traumy doznała zaniku pamięci. Czyżby była świadkiem morderstwa? Morderca wydaje się być bardzo sprytny, ponieważ tylko sobie znanym sposobem wydostał ofiarę z pociągu, a pasażerów odurzył, żeby nie było świadków. Jednak panna Fisher nie boi się wyzwań i zawsze zmierza prosto do celu. Ten morderca musi się więc mieć na baczności. Przyjemny kryminał, nie tylko dla fanów serialu "Zagadki kryminalne panny Fisher", do których się zaliczam. Świetny pomysł z uśpieniem wszystkich pasażerów i z wydostaniem ofiary z pociągu. Uwielbiam pannę Fisher, ponieważ jak na swoje czasy totalnie wymyka się schematom i nie jest kobietą uzależnioną od mężczyzn, ale silną i przebojową. Mała ryska na fabule, że różni się w najważniejszym wątku od serialu, ale to moje prywatne odczucie, czysto emocjonalne. Ponad to liczyłam na trochę bardziej spektakularne zakończenie, ale nie jest ono złe. Także serdecznie polecam. Jeśli macie ochotę na podróż tajemniczymi pociągami zapraszam: http://www.kryminalgrozatajemnica.com.pl/2021/11/pociag-do-tajemnicy-czesc-ii.html
KrymGrozaTajemnica - awatar KrymGrozaTajemnica
oceniła na64 lata temu
Błękitne kręgi Fred Vargas
Błękitne kręgi
Fred Vargas
171/130/2025 Wyzwanie LC grudzień 2025 - Nagrodzona (Festival de Saint-Nazaire, 1992) W życiu nie słyszałam o tej autorce, a szkoda. Doszła do mnie pokrętna drogą. Francuska autorka, a ja od niej usłyszałam od Włoszki :-) Nie rozumiem niskich ocen. Bardzo mi się podobała. Może zniechęcają głowni bohaterowie, każdy nich jest bowiem dziwolągiem. 1. Policjant-alkoholik wychowujący piątkę dzieci. 2. Policjant -dziwoląg nie do rozgryzienia. 3. Badaczka ryb śledząca ludzi. 4. Zgryźliwy ślepiec. I wiecie, jak już się powieść kończy i wydaje się, że wiemy, kto jest mordercą, okazuje się, że to jednak nie tak, jak myślimy. Nieraz tu pisałam, że nie lubię królików z kapelusza, i nadal tak uważam - twistować trzeba umieć.
AgaGaga - awatar AgaGaga
oceniła na83 miesiące temu
Czas zatrzymuje się dla umarłych Andrzej Wydrzyński
Czas zatrzymuje się dla umarłych
Andrzej Wydrzyński
Czasem jest tak, że jakaś licha, słaba, nieporywająca historia kryminalna zostaje obudowana taką oprawą, jest opowiedziana w tak niezwykły sposób, że ten kontrast (między tym, jak bardzo nie było pomysłu na daną powieść, a sposobem w jaki ją napisano) aż razi. Tak, tak, to jest właśnie taki wypadek, ale… Ale naprawdę rzadko zdarza się, by to obudowanie zostało rozpisane aż tak dobrze, jak w to miało miejsce tu. Kur…, jaki ten facet musiał mieć talent właśnie do budowania opowieści. Nie do wymyślania, do budowania, podkreślmy to. Nie wiem, nie czytałem innych dziełek Moreny, ale tutaj skala tego talentu aż razi. Od początku czujemy, że będzie niezwykle i… jest. Najpierw płyniemy przez tę książkę, jesteśmy zarówno z głównym bohaterem, jak i z innymi postaciami, dosłownie zapala się nam w głowie lampka tak-właśnie-trzeba-pisać-kryminały. Potem to się lekko załamuje i zaczyna być widoczne, że autor podrasowuje specjalnie tekst, wyciąga go coraz to ku górze, ale co z tego, skoro i to robi bardzo dobrze? Wychodzi mu to zarówno na tym najbardziej podstawowym poziomie (śledzimy na przemian poczynania uciekającego przestępcy, jak i goniących go stróżów prawa i to jak najbardziej gra),jak i na tym głębszym, trudniej uchwytnym, tym tyczącym właśnie bycia z wykreowanymi przez pisarza postaciami. Nie jest to tam tak naturalne jak w początkowych partiach „Czasu...” (choć też momentami się do takiego stanu zbliża, vide strumień świadomości Pawła tyczący motywów i ogólnie osobowości Moniki),ale dalej jest bardzo dobre. Tak, napiszę to: można wręcz zapomnieć, do jakiego stopnia słaba jest cała ta historyjka, jak bardzo naciągana i licha. Mam zresztą wrażenie, że wielu czytelników autentycznie o tym w trakcie lektury zapomniało. Czyli – czytaj jak najbardziej i sprawdź, czy Ty też zapomnisz :) Autentycznie, to ciekawy eksperyment literacki :) PS: Ciekawe w sumie, że o ile losy postaci męskich totalnie mnie tu nie ruszały (choć w zamierzeniu pisarza chyba powinny),to to, co się działo z bohaterami już tak. PPS: Swoją drogą interesujące, jak autor rekonstruował język, którym w owym czasie posługiwali się ludzie z półświatka („ja jestem równa babka”, „No to klawo. Ty jesteś także pierwszorzędny facet. Uwielbiam takich facetów, którzy mają coś w głowie i coś w portfelu.”).
Bartlox - awatar Bartlox
ocenił na711 miesięcy temu
Angielskie lato Raymond Chandler
Angielskie lato
Raymond Chandler
Pięć krótkich opowiadań, a cała masa przyjemności. Jak przy każdym kontakcie z twórczością Chandlera, bo to zawsze kwintesencja prawdziwego kryminału. W żadnym razie nie brakuje Marlowa, opowiadania nie tracą na tym. To ciągle doskonały język, niezwykły dar charakterystyki bohaterów zaledwie w jednym akapicie. Tutaj nie ma zawiłych, karkołomnych zbrodni. Są oczywiste, popełniane z najbardziej ludzkich odruchów. Nie ma też „współczesnych” detektywów, którzy koniecznie muszą być po przejściach – minimum rozwód, choć lepsza tragiczna śmierć bliskiej osoby, mieszkanie na poddaszu albo w opuszczonym magazynie, z lektur na półce „Teoria strum”, a w wolnych chwilach parkur... „Czendlerowscy” detektywi to zwykli, twardzi faceci, którzy potrafią składać fakty jak puzzle, nie koniecznie z 1000 elementów. A całość okraszona ciekawymi metaforami, wyrafinowanym ale subtelnym poczuciem humoru, żeby posłużyć się przykładem: (…) Stara Bessie stanowiła niemal wyposażenie domku i wyglądała zupełnie tak, jakby morze wyrzuciło ją na brzeg wraz z hiszpańskim galeonem, obijając po drodze o liczne skały... Najciekawsze jest tytułowe „Angielskie lato” z – można rzec – odwróconą fabułą, co udowadnia, że Chandler równie dobrze spełniał by się w lekkiej powieści obyczajowej.
Krzysiek Czyżowski - awatar Krzysiek Czyżowski
ocenił na83 lata temu
Znajomi z pociągu Patricia Highsmith
Znajomi z pociągu
Patricia Highsmith
Kilka lat temu oglądałem film – „Nieznajomi z pociągu” i nawet nie wiedziałem , że film powstał na podstawie książki i , gdy w końcu książka trafiła w moje ręce postanowiłem przeczytać i powiem szczerze , że ogólnie historia jest dobra , ale jednak film jakoś bardziej przypadł mi do gustu. W książce zabrakło tego klimatu , który miał film
Marcin92 - awatar Marcin92
ocenił na62 lata temu
S jak stryczek Sue Grafton
S jak stryczek
Sue Grafton
Lubię panią detektyw Kinsey, bo jest zwyczajna, ludzka i odarta z cech typowego genialnego bohatera: zarozumiała, wścibska, nie zawsze postępuje zgodnie z prawem, popełnia błędy, ma bałagan w domu i nie wygląda jak gwiazda filmowa. Bardziej przypomina mi dr House'a niż Sherlocka Holmesa. "S jak stryczek" jest kolejną przeczytaną przeze mnie częścią tej serii, ale chyba podobała mi się z nich najbardziej. Fabuła naprawdę ciekawa, czytałam z przyjemnością.
Felicity - awatar Felicity
ocenił na712 lat temu
Krwawa setka. 100 najważniejszych powieści kryminalnych Mariusz Czubaj
Krwawa setka. 100 najważniejszych powieści kryminalnych
Mariusz Czubaj Wojciech Józef Burszta
Krwawa setka. 100 najważniejszych powieści kryminalnych Wojciecha Burszty i Mariusza Czubaja to prawdziwy przewodnik dla każdego miłośnika kryminału – zarówno dla tych, którzy dopiero chcą odkryć tajemnice gatunku, jak i dla wytrawnych czytelników pragnących uzupełnić swoją literacką mapę. Mariusz Czubaj, którego cenię nie tylko jako świetnego pisarza kryminałów, ale również jako intelektualistę, profesora, karatekę, seksofanistę i szachistę, wraz z Wojciechem Bursztą stworzył kompendium, które jest czymś więcej niż zwykłą listą lektur. To podróż przez kluczowe momenty w historii kryminału, od klasyki po współczesne arcydzieła. Jeśli chcesz po prostu przeczytać dobry kryminał, wystarczy sięgnąć po tę książkę i prześledzić jej tropy – na pewno się nie zawiedziesz. Dla mnie najważniejsze tytuły z tej listy to Tożsamość Bourne’a, Pięć pestek pomarańczy, Pies Baskerville’ów Doyle’a, Śliwkowa wyspa i Władca Ocean Park. To powieści, które pokazują, jak różnorodny i fascynujący może być kryminał – od klasycznych zagadek detektywistycznych po thrillery polityczne i psychologiczne. Krwawa setka to książka, którą warto mieć na półce, jeśli kryminał to dla Ciebie coś więcej niż tylko rozrywka – jeśli chcesz rozumieć jego historię, ewolucję i kluczowe momenty. Świetnie napisana, z erudycją, humorem i pasją. Po więcej książkowych polecajek zapraszam na mój profil wspierajkulturę. Jestem wszędzie, poza Tinderem i niebieską platformą. Robciu Jasiak – człowiek od książek.
Wspieraj Kulturę - awatar Wspieraj Kulturę
ocenił na101 rok temu
Czarny koń zabija nocą Jacek Roy
Czarny koń zabija nocą
Jacek Roy
W świnoujskim pensjonacie "Rybitwa" ma miejsce tajemnicze morderstwo kobiety. Zostaje ona uduszona szalikiem, gdy śpi obok męża. Dokładnie rok później w tej samej willi zbiera się dokładnie ta sama ekipa, co zeszłego lata i dochodzi do kolejnego zamachu. W czasie śledztwa wychodzi na jaw organizacja turnieju szachowego oraz jego stawka, która jest zdecydowanie wyższa niż butelka koniaku. O co naprawdę toczy się gra? Jakie powiązania łączą jej uczestników? Nie jest to typowy dla czasów PRL-u kryminał, gdyż dochodzenie prowadzą nie milicjanci, a naukowiec bawiący się w detektywa oraz działający na rzecz ówczesnych organów ścigania, o wdzięcznym imieniu Arystoteles. Nie ma tutaj również zamiennego dla tamtego okresu wychwalania pracy MO. Narracja została poprowadzona dwutorowo: pierwszoosobowo - z perspektywy majora nadzorującego śledztwo oraz trzecioosobowo, kiedy mamy już do czynienia z działaniami wyżej wspomnianego Arta Baxa. Autor przedstawia dość ciekawą intrygę, w której krew nie leje się strumieniami, a akcja nie pędzi na łeb na szyję. Powoli, tak jak po nitce do kłębka, docieramy do rozwiązania zagadki i poznania osoby zabójcy. Bohaterowie tworzą nietuzinkowy zlepek postaci, które zostały dość dobrze zarysowane. Zakończenie zaskakuje i powinno w pełni usatysfakcjonować czytelnika. Widać, że pisarz jest ogromnym miłośnikiem szachów oraz wiele o nich wie. Poświęca tej grze sporo miejsca w fabułę, a robi to w interesujący i nienużący sposób. Porównuje szachy do wojny pełnej podstępów, pułapek czy bezpardonowych bitew, ukazując tym samym ich trudność, ale też i piękno. To znakomita propozycja nie tylko dla miłośników kryminałów rodem z PRL-u czy szachowych rozgrywek. Z pewnością wielbiciele cosy crime i ciekawie uplecionych intryga znajdą w niej coś dla siebie.
ewelina_read - awatar ewelina_read
ocenił na711 miesięcy temu
Piękna kobieta w obłoku spalin Jeremi Bożkowski
Piękna kobieta w obłoku spalin
Jeremi Bożkowski
Pamiętacie kryminały z jamnikiem? Lubicie niebanalne komedie kryminalne? To Wam się spodoba! Na ostatniej Aferze Kryminalnej Alek Rogoziński polecił leciwą książkę, której akcja toczy się w latach osiemdziesiątych. Z ciekawości zaczęłam szukać i znalazłam audiobook. Co za gratka! Malwina Kalecka odnosi ogromne sukcesy, ugania się za nią tabun przystojniaków i jest przez wszystkich lubiana. No, przynajmniej w jej własnych opowieściach, którymi zamęcza każdego, kto się nawinie. Jest modelową egocentryczką, która wszystko wie, wie najlepiej, wszystko potrafi i ma zdanie na każdy temat. A na dodatek opowiada tylko o sobie i to bez przerwy. Słowem kobita nie do zniesienia. Kiedy odwiedza przyjaciółkę, gospodarz zamyka się na długie godziny w łazience pod pretekstem malowana, przepychania wanny czy czegokolwiek. Monologi Malwiny sprawiają, że czytelnik ma ochotę babsko udusić. Nie trzeba długo czekać, bo ktoś zamyka jej buzię definitywnie… A kto? Podejrzanych jest wielu, a sprawę prowadzą PRL-owscy milicjanci sierżant Fidybus i porucznik Karbolek. Ten drugi przy pomocy mamusi. Bohaterów jest wielu, większość podejrzana, ale każda osoba jest nietuzinkowa i zaplątana w życiorys Malwiny niekoniecznie z chęci przyjaźnienia się z nią i każda ma swój powód, by pozbyć się Kaleckiej. Oprócz malowniczej plejady potencjalnych zbrodniarzy świetne wrażenie zrobił na mnie przezabawny język i humor sytuacyjny, który nieraz przyprawił mnie o salwy śmiechu, chichoty i rżenia. Polecam. Bardzo polecam, zwłaszcza na poprawę humoru w jesienny wieczór.
Sylwia_J - awatar Sylwia_J
ocenił na62 lata temu
Alicja nr 3 Zygmunt Zeydler-Zborowski
Alicja nr 3
Zygmunt Zeydler-Zborowski
Żałuję, że nie dowiedziałam się przed czytaniem, że nie będzie to kryminał, ale komedia z wątkiem kryminalnym, Zaoszczędziłoby mi to zdziwienia z powodu zupełnie nierealnych sytuacji i infantylnych zachowań postaci. Trzymał mnie przy lekturze lekki, żartobliwy humor słowny i pocieszne granie przez pisarza kryminałów roli prywatnego detektywa na tropach gangsterów w pięknej Italii. Dla tych, którym nie przeszkadza PRL-owski sznyt może to być świetna rozrywka
ewa_13 - awatar ewa_13
ocenił na61 rok temu
Kryształowa pułapka Wiktoria Płatowa
Kryształowa pułapka
Wiktoria Płatowa
Jak trudno być musi żyć z piętnem chorej psychicznie matki. Obciążona genetycznie Olga nie miała łatwo. Do tego jeszcze ten „kochający” mąż. Horror. To tyle na temat samej fabuły. Więcej szczegółów nie zdradzę, ale dodam, że warto samemu przekonać się o czym jest ta książka. Dlaczego? Bo to kryminał całkiem do rzeczy, powiem więcej - trzymający do końca w napięciu thriller. Potrzebujesz wrażeń? Sięgnij po Płatową. Dostarczy Ci ich nawet w nadmiarze.
Tosiaczek - awatar Tosiaczek
ocenił na710 lat temu

Cytaty z książki Maigret i trup bez głowy

Więcej
Georges Simenon Maigret i trup bez głowy Zobacz więcej
Więcej