Flower. Jak kwiat

Jestem zachwycona. Historia przedstawiona z perspektywy różnych bohaterów, przeszłość przeplata się z teraźniejszością. Narracja jest prowadzona płynnie, nie mam wrażenia, że gubię się w wątkach. Wspomnienia dają pełen obraz na wykreowane postacie - ich zachowanie, motywacje czy podejmowane decyzje. Powieść (dla mnie przede wszystkim) o sile rodzicielskiej miłości, dzięki której jesteśmy w stanie dokonać niemalże niemożliwego. Powieść o miłości, która napędza do działania. Powieść o tym jak ważne jest zdrowie w naszym życiu. I o tym, co to znaczy walczyć z własną cielesnością i demonami w głowie. Powieść o tym jak ważny jest człowiek. I o tym, że egoizm i cele zdobyte mimo wszystko mogą doprowadzić do zawodu, a nie satysfakcji, mimo że początkowo może wydawać się zupełnie inaczej. Aby nie było tak cukierkowo, jestem zawiedziona końcówka książki. Rozwiązaniem historii i postępowaniem bohaterów. Wszystko wydaje się takie proste i aż niewiarygodne, nawet jak na książkę. Czytając "o wiele więcej" miałam poczucie, że bohaterowie są realni, jakbym czytała o kimś bliskim. Końcówka dobitnie przypomniała mi, że to tylko fikcja. A szkoda.

Na każdego czai się jego osobista tragedia. Kim chcemy być w jej konsekwencji? W jaki sposób damy się jej ukształtować? Każde życie (…) ma tę jedną chwilę, kiedy staje się wyjątkowe – chwilę, po której wydarzy się wszystko, co naprawdę ma znaczenie – pisze autorka, na kartach dość prostej powieści, ukazującej dwa odmienne podejścia do Świata, który łamie każdego i potem niektórzy są jeszcze mocniejsi w miejscach złamania (E. Hemingway). Musimy zacząć od uświadomienia sobie faktu, iż „Wszystko umiera zbyt prędko. Powiedz, co ty zamierzasz zrobić. Ze swoim życiem, dzikim i cennym?” (M. Oliver). Mamy (jakiś) wpływ na to, jak ukształtują nas osobiste tragedie, wymieranie w nas ludzi, wydarzeń i myśli. Co z tym zrobić Możesz wrzeszczeć jak barbarzyńca nad dachami świata… Albo wytrzymać kolejne pociski zawistnego losu… Albo wypłynąć z bezpiecznej przystani… Albo wyruszyć na poszukiwanie nowego świata... Albo się zbuntować, gdy światło się mroczy. Na kartach powieści poznajemy dwoje bohaterów, ukazujących dwie odmienne postawy: » Ezra jest popularnym gościem, kumplującym się z elitą, imponującym wszystkim. W wyniku wypadku samochodowego traci możliwość regularnego treningu, co wyolbrzymia do rangi utraty swojego statusu i wartości. Poszukuje siebie – nowego siebie. » Cassidy jest członkinią koła debatanckiego, przyjezdną z innego college’u. Wkracza w życie nowej szkoły, wprowadzając swoje porządki i inspirując kolejnych bohaterów. Poszukuje sposobu, żeby poradzić sobie ze śmiercią swojego brata – jej osobistą tragedią. Ezra i Cassidy poznają się i zaprzyjaźniają. Odtąd wiele zaczyna się w nich zmieniać. Ezra daje Cassidy poczucie bezpieczeństwa, odskocznię od jej tragedii, wprowadza do jej życia nową jakość. Cassidy staje się dla Ezry punktem zaczepienia w poszukiwaniu uznania swojego nowego siebie, nowego statusu, ale przede wszystkim jest dla niego ogromną inspiracją - użyczyła iskry albo mocniej roznieciła ogień, ale płomień był mój. Ezra zauważa, jak wiele traci w swoim życiu, pozostając w sferze powierzchowności, nie schodząc nigdzie głębiej. Cassidy kształtuje w nim od zera głębię egzystencji: nie jestem pewien, czy byłbym w stanie określić ten konkretny moment, kiedy zaszła we mnie nieodwracalna zmiana. Teraz myślę nawet, że to był nie moment, tylko proces. Nie byłem już (…) złotym chłopcem, może jakiś czas wcześniej przestałem nim być, ale im więcej godzin spędzałem z Cassidy, tym mniej mi to przeszkadzało. Cassidy, choć twierdzi, że jest smutną, samotną frajerką, która za dużo się uczy, odpycha od siebie ludzi i chowa się w swoim nawiedzonym domu, zyskuje przyjaźń Ezry, który cieszy się nią, nie żywiąc wobec niej żadnych oczekiwań. Buduje sobie jej wyobrażenie, którego podtrzymywanie z kolei ją uzależnia; choć jednocześnie pozostaje wobec niej zupełnie szczery i ufny - bez wzajemności. Zakochują się w sobie – Cassidy dla Ezry jest taka piękna, że ledwie mogłem to wytrzymać – nie dziwne, skoro była tak swobodna i pełna naturalnego wdzięku, że to aż bolało. Ezra dla Cassidy, uważającej miłość za największą ze wszystkich możliwych katastrof, staje się nową nadzieją na wyzwolenie od przygnębiających, osobistych przekonań o konieczności wiecznego znoszenia konsekwencji niemożliwej do zapomnienia tragedii. Losy obojga bohaterów splatają się wokół dwóch tragedii, którym muszą stawić czoła – śmierci brata Cassidy (w której uczestniczy Ezra),ale też śmierci psa Ezry, którą obserwują oboje na własne oczy. Wydarzenia, które mają potencjał, by ich złączyć, stają się ścianą pomiędzy nimi. Wznosi ją w zasadzie jedynie Cassidy. Ezra widzi to tak, że każdy ma swoją tragedię (…) – zauważa nawet pozytywnie, że inaczej (…) nie poznałbym Ciebie. Chce naprawić każdy bałagan, bo strasznie tęskni; dostrzega, że Cassidy za nim też. Wie, że nie chcą i nie powinni się rozstawać – że to nieumiejętność otwartości na wspólne przeżywanie swoich tragedii, zamyka oboje. Cassidy więzi się kurczowo w swoim wewnętrznym więzieniu - wraca do swojego panoptykonu, z którego nigdy tak naprawdę nie uciekła (…) To była największa porażka wszystkiego, czym sama była: więzieniem, które sama sobie zbudowała, bo nie potrafiła okazać jakiejkolwiek niedoskonałości. Więc płynęła przez życie, jak duch, wiecznie próbując uciec – nie przed innymi, ale przed samą sobą. Była skazana na więzienie cudzych oczekiwań, bo za bardzo się bała – albo nie chciała – zmienić naszych niedoskonałych wyobrażeń na jej temat. Odpycha Ezrę, bo to łatwiejsze niż szczerość. Ucieka od konieczności spojrzenia w oczy i wyznania. Jednocześnie, nie ma już dokąd uciec, bo w całym swoim otoczeniu widzi tylko własną tragedię. Bohaterowie siedzą w bolesnym sillage prawdy (…) w tym wspólnym smutku, w tej kolektywnej żałości, oboje zadając sobie to samo pytanie bez odpowiedzi: „Co jeszcze można było zrobić?” Cassidy rozstaje się z Ezrą, nie mogąc już znieść tego, jak bardzo stał się on dla niej tożsamy z jej osobistą życiową tragedią. Chce, żeby ją znienawidził. Twierdzi, że przenikamy przez cudze życie jak duchy i zostawiamy po sobie wspomnienia o ludziach, którzy tak naprawdę nigdy nie istnieli (…) Ale koniec końców to my decydujemy, jak inni mają nas widzieć. A ja wolałabym zostać źle zapamiętana, niż akurat Ciebie unieszczęśliwić. Ezra cierpi, zawieszony między błaganiem o zaufanie; tęsknotą za związkiem, który szedł gładko naprzód; potrzebą prawdy, na której można zbudować nowy początek i podstawę jej szczęścia. To wszystko zostaje jednak odrzucone przez zamkniętą w swoim wewnętrznym więzieniu Cassidy, niezdolną (jeszcze?) do przezwyciężenia swojej tragedii. Powieść stawia bardzo zasadne pytanie o to, co czeka nas w przyszłości, kiedy już poradzimy sobie z naszymi osobistymi tragediami i udowodnimy, że ostatecznie można je przetrwać. Będzie to nowy start, który egzystowanie zamienia w życie? Czy raczej kolejna ucieczka w lochy swojego panoptykonu?

Świat przedstawiony przez autorkę jest troszkę zbyt chaotyczny, a bohaterom brakuje realności. Zdecydowanie zabrakło też dodatkowych opisów - wiele wątków jest niejasnych, pozostawione zostały ledwo muśnięte wytłumaczeniem. Czasem trzeba domyślać się co autorka miała na myśli. Mimo to książkę czytało się przyjemnie, jeśli nie traktuje się jej poważnie, można miło spędzić czas na lekturze.

Dziwnym trafem najpierw trafiłam na część 3. Złe serce i urzekła mnie. Sądziłam że wcześniejsze losy powiązanych bohaterów wciągną mnie jeszcze bardziej, ale niestety nie. Trochę trudno było mi się odnaleźć w przeskokach czasowych. Nie jest to zły romans ale nie porywa

Kupiłam tą książkę na wyjeździe i teraz nasuwa się pytanie czy było watro. Owszem było i cieszę się, że ją kupiłam, bo była naprawdę fajna. Choć bohaterowie na początku książki bardzo szybko się spotkali, praktycznie na pierwszych stronach i obawiałam się, że to będzie źle wróżyć całej książce, że będzie to słaby romans bez żadnego wstępu, to na szczęście tak nie było. Książka była mega fajna. Dużo się przy niej uśmiałam i wciągnęła mnie do reszty, tak że nie mogłam się od niej oderwać. Była ciekawa oraz lekka i przyjemna. Mimo to, jak dla mnie, nie było widać takiej konkretnej zmiany nastawienia bohaterki, kiedy nagle uświadomią sobie coś ważnego i zmienia swoje postępowanie. Odbyło się to raczej gdzieś między czasie i brakło mi wyróżnienia tej zmiany. Ale nie mam co narzekać, bo książka była ciekawa oraz bardzo dobrze i miło się ją czytało.

Co łączy "Niezgodną", "Las zębów i rąk", "Igrzyska śmierci" oraz "Skazę"? - DYSTOPIA. To książki fantasty dla młodzieży ukazujące, co może się wydarzyć, jeżeli będziemy tworzyć za wielką przepaść pomiędzy tym, co dobre a złe, moralność straci pozytywne wartości, a wolność słowa przestanie istnieć. Pesymistyczny obraz tego, co może czekać nas samych. (nie mylić z post apocalyptic) Siedemnastoletnia Celestine zostaje ukarana za ludzki odruch - próbuje pomóc mężczyźnie, który umiera. Problem polega na tym, że on jest Naznaczonym - zesłany na społeczny margines i pozbawiony praw za czyn przez społeczeństwo nieakceptowalny. Niestety żyje w świecie, którym rządzi strach - strach przed tym, że każdy twój krok, słowo a nawet myśl mogą być uznane za złe. Teraz ona będzie najbardziej Naznaczoną osobą w historii za dobry uczynek. Czy nieprawidłowość wygra? Czy ludzie będą mogli nadal traktować innych jak zwierzęta? To było moje drugie podejście do tej książki. Pierwszy raz było to w grudniu i po kilku rozdziałach odłożyłam ją na półkę, mówiąc, że do niej nie wrócę. Nigdy nie mów nigdy. Wczoraj spróbowałam znów... i przeczytałam całość w 9 godzin. Treść pochłonęła mnie doszczętnie do tego stopnia, że gdy po ostatnim rozdziale wyskoczyły mi podziękowania od autorki, pytałam się, gdzie ciąg dalszy. Nie jestem bohaterką. Gdybym nią była, ten mężczyzna nadal, by żył.... Autorka stworzyła świat o bardzo złożonym prawie, dlatego wprowadzanie nas do niego jak i życia głównej bohaterki zajmuje prawie sto stron. Niektórych może to znudzić, jednak ma to większy sens i jest znaczące dla dalszej historii. Jedna decyzja postaci rzutuje na ich przyszły los. Bohaterów nie jest za wiele, za to są bardzo dobrze wykreowani. Rozumiemy poczynanie każdego z nich i łatwo dostrzegamy potrząsające nimi emocje. Jednak żadna nie z postaci nie może się równać Celestine. Jest ona bardzo autentyczna, jakby autorka wzorowała się na żywej istocie. Jest odważna, ale naturalnie odważna. Boi się wtedy, kiedy powinna. Nie kryje łez i bólu. Po prostu nie ukrywa uczuć. Nie mamy tu sztucznej superBohaterki bez uczuć, lecz inteligentną nastolatkę z krwi i kości. Chociaż potrafi zachować się, jak dorosła powtarza, że zmusza ją do tego sytuacja, a sama chciałaby robić to co jej rówieśnicy. C. Ahern porusza wiele ważnych i delikatnych spraw, które możemy obserwować na co dzień, ale nie urosły jeszcze do rangi i momentu, w których jesteśmy za nie karani. Pod tą fantastyką, kryje się wiele ciężkich moralnych prawd (jak w każdej dystopii - kontrolowani i zastraszani prędzej czy później się zbuntują),nad którymi powinniśmy zacząć się zastanawiać. Po przeczytaniu całości książki doszłam do wniosku, że jej opis jest z kosmosu i ni jak ma się do jej zawartości. Praktycznie nic z niego nie pojawia się w pierwszej części, a do tego zawiera spoilery. Zapraszam was na mojego Facebooka oraz Instagrama :)

Fabuła miała ogromny potencjał ale poszła w jakimś niewiadomym kierunku. Szkoda, że autorka nie skoncentrowała się na portrecie psychologicznym. W rezultacie nie potrafię określić o czym była ta książka. Niby lekka i szybko się czyta, jednak po opisie liczyłam na coś zupełnie innego.

Jak dla mnie trochę za dużo przemocy. Nie czytało się tego przyjemnie. Główny bohater chwilami mnie bardzo irytował. Był zbyt pewny siebie robiąc wiele głupot i wszystko uchodziło mu płazem. Czytając fragment z kradzieżą samochodu myślałam o tym że dobrze by było gdyby go złapano. Taki cwaniaczek co myśli że mu wszystko wolno choć raz już trafił za kratki. Tym bardziej że w grę wchodziło też rozprowadzanie narkotyków co dyskwalifikuje go w moich oczach jako dobrego człowieka. Ogólne polecam książkę jako nie wymagającą lekturę na zabicie czasu ale zdecydowanie wolę historie miłosne gdzie sama "zakochuję" się w głównym bohaterze.

Audrey to główna bohaterka, która razem z mamą i bratem przeprowadza się do nowego miasta, licząc na nowy początek. Szybko okazuje się jednak, że nie da się tak łatwo uciec od problemów, zwłaszcza gdy w jej życiu pojawia się tajemnicze „Coś”, symbolizujące mrok i trudne emocje. Dziewczyna jest zagubiona, zamknięta w sobie i bardzo podatna na wpływ matki, która kontroluje jej życie. W pobliżu pojawia się Leo – chłopak, który stopniowo zaczyna odgrywać ważną rolę w jej codzienności. Ich relacja rozwija się powoli i pokazuje, że nawet w trudnych sytuacjach można odnaleźć wsparcie w drugiej osobie. Historia jest bardzo ciężka i momentami trudna w odbiorze. Szczególnie poruszające jest to, w jaki sposób traktowana jest główna bohaterka. Czytając, można odczuwać frustrację, ponieważ Audrey nie próbuje zawalczyć o siebie i często podporządkowuje się matce. Widać jednak, że jej postawa wynika z troski o młodszego brata – dziewczyna boi się, że jeśli się sprzeciwi, to właśnie on może zająć jej miejsce i zostać obciążony problemami. To sprawia, że bohaterka jeszcze bardziej się poświęca i zamyka w sobie, co budzi smutek i współczucie. Relacja z Leo daje jej chwilę wytchnienia, ale jednocześnie pokazuje, jak trudno jest jej zaufać i uwierzyć, że może być inaczej. Styl autorki jest emocjonalny i mocno oddziałuje na czytelnika. To bardzo mocna książka emocjonalnie, która porusza trudne tematy, takie jak toksyczne relacje rodzinne, poczucie winy i brak wiary w siebie. Podczas czytania można odczuwać smutek, napięcie i bezsilność, obserwując, jak bohaterka stopniowo się poddaje. Jednocześnie historia skłania do refleksji nad tym, jak ważne jest wsparcie i odwaga w walce o własne szczęście. To opowieść, która zostawia po sobie wiele emocji i długo pozostaje w pamięci, ponieważ pokazuje, jak skomplikowane mogą być relacje i jak cienka bywa granica między troską a kontrolą. Okładka książki dobrze oddaje jej mroczny i emocjonalny charakter, podkreślając, że jest to historia wymagająca i poruszająca.

Książka jest pisana w taki sposób, że wciąga nas błyskawicznie. Gdybym nie musiała spać, przeczytałabym ją całą na raz😍 Było to cudowne lekarstwo na słabszy nastrój. Czyta się ją lekko i przyjemnie, łatwo pozwala oderwać myśli od otoczenia. To zdecydowanie idealna pozycja na zastój czytelniczy. Pozornie płytki temat urozmaica jednak tajemnica pochodzenia tekstów piosenek zespołu. Niestety, główna bohaterka była dla mnie przykładem braku logicznego myślenia. Całkowicie niezrozumiałe było to, że gdy otrzymała ofertę robienia zdjęć na koncercie, o niczym nie powiedziała ojcu (z którym miała dość dobre relacje),tylko od razu postanowiła go okłamać. Żeby jeszcze chociaż był zawarty jakiś monolog wewnętrzny, rozważania, co powinna zrobić albo rozmowa z tatą. Cokolwiek, co wytłumaczyłoby jej decyzję. Ale nie, przecież lepiej się wymykać raz za razem i głupio mieć nadzieję, że nigdy się to nie wyda... 🤦‍♀️ Chociaż tyle, że w drugiej połowie książki zrobiła trochę postępy i lepiej podążało się jej tokiem myślenia. Akcja znacznie rozkręciła w kilku ostatnich rozdziałach, zakończenie było otwartej, więc chciałam od razu sięgnąć po kontynuację. I tu przykre zaskoczenie: druga część nie została wydana po polsku. Pozostaje zdobyć jakoś wersję angielską. A jeśli ktoś nie umie angielskiego, to niestety nie jest w stanie dowiedzieć się, co się stanie dalej😭 Pozostaje mieć nadzieję, że jakieś wydawnictwo nas kiedyś uratuje.

Na początku mnie nudziła, później zaczęło mi się podobać. Jest dość schematyczna, ale zakończenie jest nieoczywiste. Nie wnosi nic nowego, jednak dobrze się to czyta. Jak inne książki Mosley. Dla mnie ta książka to zamknięta całość, ale oczywiście przeczytam drugą część, by dowiedzieć się co dalej.

Książka zawiera lekki wątek fantastyczny, ale sama historia zdecydowanie bardziej podlega pod romans. Książka była lekka i przyjemna. Nie trzeba było przy niej pracować mózgownicą na pełnych obrotach, bo była to prosta historia, bez większej ciężkiej fabuły, ale za to bardzo sympatyczna w odbiorze i czytaniu. To co w tej książce mi się bardzo podobało, to były sny głównej bohaterki, bo naprawdę były niesamowicie pomysłowe oraz kreatywne i po prostu uwielbiałam te fragmenty historii. W całokształcie książka po prostu była miła i fajna. Ta historia fabularnie trochę przypominała mi książki "Wyśnione miejsca" lub "Silver Trylogie snów", więc jeśli komuś podobało się "Miłość ze snu" uważam, że powinien sięgnąć też po te dwie wcześniej wymienione książki, bo one też powinny przypaść mu do gustu.

Jest to książka pisana bardzo szybkim językiem. Jak zaczynałam ją czytać to czułam się jakbym miała ADHD. Nie jest to wadą. To tylko moje spostrzeżenie. Książka sama w sobie jest logiczna od początku. Czytelnik nie gubi się w wątkach. Co do fabuły jest przyjemna. Na ostatnich rozdziałach opowieść wzruszyła mnie w nie jednym miejscu. Polecam!

Ciekawa książka dla młodzieży. Podobnie jak niemal wszystkie książki autorki, czyta się jednym tchem. Autorka pisze bardzo dobrze. Bardzo trafnie opisuje uczucia i emocje młodych ludzi. Podoba mi się to, że promuje ważne wartości, jak przyjaźń, relacje rodzinne, tolerancja, szacunek dla drugiego człowieka i wiele innych. Autorka nie stroni od trudnych tematów czy rozterek moralnych bohaterów. Podkreśla, jak ważna jest rozmowa. A wszystko to jest podane lekko, z wdziękiem, doprawione szczyptą humoru. Podsumowując, książki autorki są bardzo dobrą i jednocześnie wartościową rozrywką. Zdecydowanie polecam.

Jassie Holmes, glowna bohaterka, to inteligentna, oczytana nastolatka, ktorej swiat nagle staje do gory nogami. Jej ojciec zeni sie ponownie, z bogata, dystyngowana kobieta z wyzszych sfer i Jessi przeprowadza sie na drugi koniec kraju, zaczyna nauke w prestizowym liceum, do ktorego jej styl bycia nijak pasuje. Jessi czuje, ze odstaje od reszty, ciagle jest ofiara kpin i wyzwisk. Sprawy nie polepsza fakt, ze jej relacje z ojcem psuja sie, macoche ledwo zna, a jej przyszywany brat to totalny palant. Jessi teskni za dawnym zyciem, przyjaciolmi, przezywa smierc mamy. W krytycznym momencie pojawia sie On, tajemniczy Ktos, wirtualny Przyjaciel, ktory wyciaga ku niej pomocna reke, wprowadza w zwariowany swiat szkoly. Bohaterowie zasypuja sie mailowa korespondencja, niezobowiazujace rozmowy szybko przeradzaja sie w przyjazn, a kolezenstwo w platoniczne uczucie. Tajemniczy ktos, wie o Jessi wszystko, kim jest, jak wyglada, jak sie zachowuje. Jessi o nowym przyjacielu nie wie nic, mimo tego szybko obdarza go sympatia. Jessi z czasem znajduje sojusznikow, zaprzyjaznia sie z kilkoma osobami, i ma nadzieje ze szosty zmysl podpowie jej tozsamosc wirtualnego ukochanego. Ale, przed nia daleka, wyboista droga, wiele smiesznych peryperii i wylanych lez. Czy Jessi odnajdzie sie w nowym swiecie posh? Czy zaprzyjazni sie z przyszywanym bratem i macocha? Czy uda jej sie pojednac z ojcem? I w koncu, czy odkryje tozsamosc "Ktos Nikt"? Siegnijcie po ksiazke, przekonacie sie. Mimo, ze jest schematyczna, przemyca wiele wartosci.

"𝓤𝓬𝔃𝓾𝓬𝓲𝓪, 𝓸 𝓬𝔃𝔂𝓶 𝓶𝓸𝔃̇𝓮 𝓼𝓲𝓮̨ 𝓴𝓲𝓮𝓭𝔂𝓼́ 𝓹𝓻𝔃𝓮𝓴𝓸𝓷𝓪𝓼𝔃, 𝓶𝓸𝓳𝓪 𝓭𝓻𝓸𝓰𝓪 𝓬𝓸́𝓻𝓮𝓬𝔃𝓴𝓸, 𝓶𝓸𝓰𝓪̨ 𝓫𝔂𝓬́ 𝓷𝓪𝓳𝓴𝓸𝓼𝔃𝓽𝓸𝔀𝓷𝓲𝓮𝓳𝓼𝔃𝓪̨ 𝓻𝔃𝓮𝓬𝔃𝓪̨ 𝓷𝓪 𝓽𝔂𝓶 𝓼́𝔀𝓲𝓮𝓬𝓲𝓮". ✧ Proszę Państwa, oto Kasie West, którą UWIELBIAM. Jeśli zapytacie mnie, kto jest moją ulubioną autorką młodzieżówek, bez zawahania się powiem, że Kasie ❤️ To nie znaczy jednak, że każda z jej książek skradła moje serce. Ta miłość spotkała na swej drodze już kilka małych wybojów… ale “Chłopak z innej bajki” nie jest jednym z nich. To moim skromnym zdaniem absolutnie idealna młodzieżówka. Bawiłam się przecudownie. Były motylki, śmiech i łzy wzruszenia 😍 ✧ Caymen cały swój czas dzieli pomiędzy szkołę i pracę w sklepie z porcelanowymi lalkami, który prowadzi z mamą. Jej wybitną i nie tak tajną bronią jest sarkazm. Ma proste i dość nudne życie. Aż do sklepu nie wchodzi on. Xander. Chłopak, który być może ma sporo zalet, ale ma też jedną wadę - jest bogaty. Co dla Caymen, która z mamą ledwo wiąże koniec z końcem oznacza, że cóż, po pierwsze, jest z innej bajki. A po drugie, dziewczyna ma uraz do bogaczy. Wszystko przez jej ojca, który uciekł, gdy dowiedział się o ciąży. ✧ Pomimo tego, że dla niej ta relacja początkowo ma znamiona czegoś bardzo zakazanego, szybko się zaprzyjaźniają. On ma odziedziczyć sieć hoteli, ona sklep. Oboje jednak chcą od życia czegoś innego. Xander dostrzega między nimi więcej podobieństw. Wpada na pomysł “Dni Kariery” - próbują różnych zawodów, by odkryć, co do nich pasuje. ✧ Bohaterowie są tak dobrze wykreowani! Są jacyś, mają swoje wady, wątpliwości, problemy. Łatwo można poczuć z nimi więź, to, że są nam bliscy. Rozumiemy ich. Choć trochę już minęło od czasów, kiedy byłam nastolatką, rozterki i niepewności Caymen były mi bardzo znajome (być może dlatego, że mentalnie wciąż się nią czuję xD). ✧ Jedyny drobny minus to słabe rozwinięcie wątku rodziny Caymen. Ogółem oceniam ten wątek na duży plus, ale przydałoby się trochę więcej wyjaśnień. Zabrakło na przykład epilogu, by ładnie to podsumować. "𝓩𝓪𝓼𝓽𝓪𝓷𝓪𝔀𝓲𝓪𝓶 𝓼𝓲𝓮̨, 𝓳𝓪𝓴 𝓽𝓸 𝓳𝓮𝓼𝓽, 𝔃̇𝓮 𝓳𝓮𝓭𝓷𝓲 𝓬𝓱𝔂𝓫𝓪 𝓸𝓭 𝓾𝓻𝓸𝓭𝔃𝓮𝓷𝓲𝓪 𝔀𝓲𝓮𝓭𝔃𝓪̨, 𝓬𝓸 𝓬𝓱𝓬𝓪̨ 𝔃𝓻𝓸𝓫𝓲𝓬́ 𝔃 𝔃̇𝔂𝓬𝓲𝓮𝓶, 𝓲𝓷𝓷𝓲 𝓷𝓪𝓽𝓸𝓶𝓲𝓪𝓼𝓽 - 𝓪 𝓹𝓻𝔃𝓮𝓭𝓮 𝔀𝓼𝔃𝔂𝓼𝓽𝓴𝓲𝓶 𝓳𝓪 - 𝓷𝓲𝓮 𝓶𝓪𝓳𝓪̨ 𝔃𝓲𝓮𝓵𝓸𝓷𝓮𝓰𝓸 𝓹𝓸𝓳𝓮̨𝓬𝓲𝓪".

Na początku wydawała mi się banalna i zwykła. Myślałam że, nic mnie tam nie zaskoczy, bo to "zwykła" opowieść o chorej dziewczynie i jej miłość ograniczonej chorobą. Z jednej strony nie była jakoś mega porywająca, ale jej sposób napisania i krótkie rozdziały, spowodowały że (co nie zdarza się często) przeczytałam ją w jeden wieczór! Plot twist, który był na samym końcu był dla mnie bardzo nie oczekiwany i ja osobiście byłam pozytywnie nim zaskoczona. Dzięki temu zwrotu akcji oceniła ją tak wysoko. Polecam, ale wsm też nie jest to nic specjalnego.

Dość szybko sięgnąłem po kolejny tom po przeczytaniu pierwszego, akcja nie jest diametralnie zmieniona równo z końcem książki, a toczy się dalej, równie dobrze co wcześniej. 🤩 Co sprawia, że dalej jest to naprawdę przyjemna i gładka w czytaniu książka. Nie jest ciągnięta na siłę, a napisana idealnie. Utrzymuje napięcie, pobudza ciekawość i nie pozostawia niewyjaśnionych wątków. Wszystko znajduje po czasie odpowiedź. 😏 Nastawiony na tą książkę byłem pozytywnie i nie zawiodłem się. 🥺 Dała mi właśnie tego, czego od niej oczekiwałem, a nawet więcej.

Zaczynając "Tysiąc pięter" nie podejrzewałam, że tak mocno wciągnie mnie ta książka. Naprawdę świetna. Każda historia, każda perspektywa była potrzebna i dodawała fabule napięcia i koloru - Nic z tego nie było zbędnym zapychaczem. Podczas lektury towarzyszyło mi wiele skrajnych emocji, od tych dobrych po frustrację, ale zabawa była przednia. Naprawdę polecam! I musze dodać, że w dziwaczny sposób moją ulubioną postacią stała się Leda, choć możnaby uznać ją za największą antagonistke w historii, mi przez większość czasu było jej żal, bo czułam jak pogubiona jest w tym kim jest. Na słowa uznania również zasługuje Rylin, duże serduszko dla niej ❤️ żałuję, że jej i Corda wątek nie został ładnie zamknięty. Natomiast Avery... dramat, działała mi okropnie na nerwy. Zakończenie mnie zaskoczyło bo sądziłam, że ktoś inny zakończy swój żywot, ale akurat ta postać była mi obojętna.