Babski blues

Książka szczególna nie tylko ze względu na subtelność i wyrazistość erotyki zarazem, ale i ze względu na odwagę bawienia się fantazjami. Jej bohaterki są zmysłowe, świadome swoich potrzeb albo badające je po omacku. Są odważne i poszukujące. Anais kreśli miniaturowe portrety psychologiczne swoich bohaterek smakujących życie, w czasach, gdy w polskiej literaturze kobiety występowały w rolach głównie tradycyjnych. Warto jednak przypomnieć, że w tym samym czasie Nałkowska domagała się pełni praw seksualnych dla kobiet: prawa do radości w związku z mężczyzną, spełnienia nie tylko w roli matki. Anais Nin ma trwałe miejsce w historii literatury.

Książka przytacza pewne porównanie do obrazu Duchampa "Akt schodzący po schodach". I gdy popatrzysz na ten obraz i czytasz książkę, to to wszystko staje się takie spójne, że aż przeraża. Jej utwory przesiąknięte są sztuką. Pomiędzy dźwięki, obrazy i słowo, wplata kobiece wrażenia, jej seksualność, rozterki, zwątpienie, bojaźń, skrawki miłości, marzenia, próby niezależności. Chociaż można nie zgadzać się z psychoanalizą, jakiej próbowała dokonać pisząc utwór, to doceniam szeroki wachlarz artystyczny. Jedna z lepszych książek jakie udało mi się przeczytać.

Warto. Inny świat, przemoc, alkoholizm, uzależnienie - od tego człowieka, alkoholu, sytuacji pozornie bez wyjścia. Z wielkim wyczuciem napisana historia, wydawałoby się beznadziejnego położenia. Nie znam polskiego tłumaczenia, ale książka czytana w orginale świetnie przedstawia język specyficznej sfery społecznej Dublina lat 70, 80.

Niesamowita książka! Pomijając główny wątek, czyli losy Sissy, najbardziej zachwycił mnie styl pisarski Toma Robbinsa. Z ołówkiem w ręku szukałam "perełek" w tekście: "Wiatr poszedł do domu na kolację i zabrał ze sobą swój tamburyn", "Limuzyna mknęła przez ciszę jak wiertło dentysty". Takich skojarzeń w książce jest mnóstwo. Być może niektórzy wolą więcej akcji w książce ale ta nie jest taka. Trzeba ją smakować powoli i docenić kunszt pisarski autora. W nagrodę możemy delektować się zabawną, mądrą, prowokacyjną oraz przepojoną erotyzmem książką. Polecam!

"Człowiek rzeczywiście pragnie na zawsze zatrzymać przy sobie osoby, które kocha, nawet te, które go trują, może zwłaszcza te - masz chęć pić tę truciznę. Próbowałam cię nienawidzić, papi. Wszystko byłoby łatwiejsze, gdybym tak mogła. Ale jakoś nie mogłam. Przez te wszystkie lata groziło mi, że mnie pochłoniesz, teraz odkrywam, iż to ja cię połknęłam, trzymam wewnątrz siebie. Poradziłam sobie, ułożyłam życie, sądziłam, że nie myślę o tobie. Lecz teraz nie potrafię sobie pomóc - wróciłeś (...) Naprawdę byłeś bardziej tajemniczy niż inni ludzie? Czy ja taka byłam? Czy zrobiłeś zdjęcia tego, co uznałeś za tajemnicze, bo starałeś się to poznać?"

Już tęsknię za Isadorą. Oczywiście, niektóre fragmenty źle się zestarzały, ale całość? Całość to dla mnie rewelacja! Momentami miałam wrażenie, że bohaterka i ja siedzimy w jednej głowie, wspólnie przeżywając jej rozterki, smutki i podniety. Bez zadęcia i spięcia, z dystansem do często ciężkich tematów, które porusza. Mnie to urzekło. Wspaniała lektura, wspaniała! 💫💫

Już dawno temu oglądałem ekranizację z Dustinem Hoffmanem i film mi się spodobał. Z chęcią więc sięgnąłem po powieść, która jest kompletnie niedoceniona i niezrozumiana przez polskich czytelników. Tytułowy absolwent, Benjamin, po ukończeniu prestiżowej uczelni wraca do domu rodziców, nie może znaleźć sobie miejsca, nie ma w zasadzie żadnego celu w życiu i nie widzi przed sobą ciekawych perspektyw. Po przyjęciu na swoją cześć odwozi on do domu panią Robinson, która jest żoną wspólnika jego ojca. Gdy później dochodzi między nimi do romansu, to życie Benjamina nagle nabiera rozpędu i wszystko zaczyna się plątać, zwłaszcza że później dostaje on obsesji na punkcie córki swojej kochanki. Fabuła była prosta, a zarazem wciągająca i zakręcona. Dialogi bardzo oryginalne, bo proste, wręcz głupkowate, ale dla mnie mocno realistyczne i pokazujące charakter bohaterów. Postępowanie Benjamina co najmniej dziwaczne i pokręcone, do końca czytelnik nie wie, co też on w swojej obsesji wykombinuje. Po kilku klasykach potrzebowałem czegoś dużo lżejszego i "Absolwent" zdecydowanie spełnił swoją rolę. Bardzo dobra i ciekawa rozrywka, radzę nie sugerować się średnią i sprawdzić tę pozycję, która doczekała się kultowej ekranizacji.

Piękna i emocjonalnie intensywna opowieść, składająca się z dwóch historii o kobietach rozczarowanych swoim życiem. Choć na pierwszy rzut oka ich problemy są różne – zdrada męża i zdrada syna wydają się całkowicie nieporównywalne – to na głębszym poziomie okazują się zadziwiająco podobne. Obie bohaterki zostają zranione przez najbliższe im osoby i próbują odzyskać dawne poczucie stabilności oraz sensu. To niezwykle poruszające historie, z którymi łatwo się utożsamić na wielu płaszczyznach.

Mężczyzna na rozdrożu podejmuje dramatyczną decyzję. Niestety autor w ten sposób poustawiał klocki, że tak naprawdę brak tu wspomnianego dramatyzmu - wiadomo, lepiej być pięknym, młodym i bogatym niż starym, biednym i brzydkim - czytelnik może tylko kiwnąć głową i to wydaje mi się słabe, chociaż na pewno znajdzie amatorów. Zresztą chyba często tak to właśnie wygląda. Muszę przyznać, że mój, chciałbym wierzyć, realizm każe mi sceptycznie oceniać sytuację i jej przyszłość ale, jak napisałem, te klocki leżą, jak leżą. Uwaga: historia nie ma bardzo wiele wspólnego z filmem zrobionym na podstawie książki. Tak jak w poprzednich opiniach bardzo proszę o usunięcie tych idiotycznych potwierdzeń , że jestem człowiekiem. Opinię, podobnie jak masę poprzednich, chyba sensownych, dodaję ze swojego konta - czyżby to mnie nie weryfikowało? Po zalogowaniu na wspomniane konto zaznaczałem już te kwadraty setki razy - to też nie?! Apel będę powtarzał przy każdej dodawanej opinii i namawiam innych do tego samego, ponieważ prośby wysyłane do moderatorów nie dają rezultatów

Uwielbiam Ericę Jong! Uwielbiam jej nowoczesny feminizm i sposób w jaki kreuje swoje bohaterki. "Skok Safony" przenosi nas do antycznej Grecji i świata mitycznych wierzeń i magii. Jong opiera się o znane fakty historyczne i teksty, które przetrwały, ale i polemizuje z nimi, podważa je. Safo Jong jest niezwykle współczesna i uniwersalna,a jej historia jest pełna namiętności, uczuć, zdrad i pytań o prawdę i motywy naszych działań. Jest tu sporo erotyki (jak zawsze u Erici... i to jakiej! Pieśni i legenda Safo są tu wyjątkową inspiracją :) ) ale też dużo pięknych fragmentów o relacjach matka-córka. Uwielbiam!

Ani czytelnikom, ani krytykom ta książka nie przypadła do gustu. Nie sposób się temu dziwić, jeśli zauważymy, że autor nie pisał jej dla publiczności, lecz dla siebie. Był znany i uznany, wiedział, że wydadzą mu, cokolwiek napisze. No to stworzył dialog z samym sobą - to oczywiście moja prywatna opinia, nie stwierdzony fakt. Najczęstszym zarzutem jest pornograficzność, co jest prawdą, ale tylko w odniesieniu do części tekstu. Czytam to jako rozprawę pisarza z własnymi fantazjami seksualnymi, spełnionymi czy nie, jako próbę zrozumienia swojego libido, zrozumienia siebie na poziomie ciała i emocji podstawowych, płynących z ciała właśnie. Odnoszenie tej warstwy znaczeniowej do twórczości literackiej, jego własnej czy literatury w ogóle, może być tylko kamuflażem, bo koniec końców niewiele z tego wynika. Utarczki słowne (i nie tylko) wypełniające powieść są, a raczej miały być, metatekstem o twórczym pisaniu. No i tak jest, do pewnego stopnia, jednak i tutaj Fowles tłumaczy się przed sobą ze swoich doświadczeń małżeńskich i, szerzej, z relacji z kobietami, ze swoich błędów, frustracji, z nieporozumień, z egoizmu (z obu stron) i całej reszty splątanych uczuć nierozerwalnie związanych z miłością. Czy nam, czytelnikom, coś to daje? Obawiam się, że niewiele. Zaletą Mantissy (czyli dygresji, już sam tytuł sugeruje, że czytamy co innego niż czytamy) jest oferowana nam możliwość samodzielnego odkrywania, w których miejscach autor jest pisarzem piszącym o pisaniu, a w których pacjentem na kozetce u terapeuty, którym uczynił ciebie, czytelniku.

Książka wydana w 1969 r. uważana jest za jedno z największych dzieł literatury brytyjskiej XX wieku. W 1981 r. doczekała się ekranizacji z niezapomnianymi rolami M. Streep i J. Ironsa w rolach głównych ! Treść banalna, ale już jej opis to mistrzostwo. Zakończenie niejednego może zdziwić albo rozczarować. Na pewno łamie tradycyjne konwencje literackie !!! POLECAM, bo wypada się z książką zapoznać !!!

Czytałam tę książkę będą jeszcze w Liceum, teraz po latach postanowiłam do niej wrócić. Kiedyś zrobiła na mnie ogromne wrażenie, a teraz.... no cóż sama nie wiem. Autor ciekawie przedstawia problemy związane z granicami wolności twórcy, ale też w opisie życia malarza lekko przechodzi nad jego wadami, jak również jego stosunkiem do kobiet. Myślę, że takie poglądy nie miałyby kompletnie racji bytu w dzisiejszych czasach. Nie wszystko można usprawiedliwiać dążeniem do własnej doskonałości.

Matthias, to bibliotekarz, konformista, ceniący uporządkowane życie i codzienną rutynę. W archiwum biblioteki, w której pracuje znajduje się zbiór listów, napisanych przez T.S. Eliota do pewnej Amerykanki (kochanki) w czasie gdy pisarz zmaga się z problemami małżeńskimi i duchowymi na tle religii. Życie bibliotekarza wypada z torów, gdy w bibliotece pojawia się poetka Roberta, usiłująca poznać zawartość listów utajnionych do 2020 roku. Powieść w powieści o małżeństwie, szaleństwie, poczuciu winy, o poezji, namiętności, jazzie i poezji. W pamięć zapada Judith, żona głównego bohatera pisząca pamiętnik w zakładzie psychiatrycznym, m.in. o holokauście, wielkiej tragedii narodu żydowskiego. Czy bohater złamie zasady i odkryje zabronione archiwum? Co się stanie z sześcioma nieznanymi wierszami poety? Powieść robi wrażenie i może przewałkować człowieka, gdy się nieopatrznie zanurzy w odmętach życia wewnętrznego. Powieść, do której można wracać i odkrywać nowe smaki.

Zapraszam: zksiazkawdloni8.blogspot.com "Teraz już sama nie wiem, kim albo czym jestem - jeśli w ogóle jestem - niezależnie od ojca." "Pocałunek" Kathryn Harrison to trudna książka. Historia, którą opisuje autorka jest, mówiąc kolokwialnie, 'nie do ogarnięcia' dla kogoś, kto nie przeżył czegoś podobnego. A jednak główna bohaterka omawianej pozycji i jej twórczyni to ta sama osoba... Kathryn Harrison swoją "spowiedź" przelała na kartki książki. "Pocałunek" to historia chwytająca za serce. Opowiada o zawiłej i trudnej miłości opisywanego trójkąta - matki, ojca i córki. Jednak nie wygląda ona tak, jakby to sugerowało właśnie określenie "trójkąt miłosny" rozumiane w sposób dosłowny. Zależności pomiędzy bohaterami tej książki są bardziej skomplikowane. Wszystko rozpoczęło się od młodzieńczej miłości szybko skonsumowanej, która przyniosła owoc w postaci córki. Związek zaczął się rozpadać, choć młoda matka bardzo kochała swojego partnera. W końcu jej rodzice wygnali chłopaka, który nie potrafił zatroszczyć się o utrzymanie rodziny. Młoda matka zaczęła wówczas obwiniać o rozpad związku ich córkę, która pojawiła się jej zdaniem za wcześnie. Mała nie miała oparcia w żadnym z rodziców. Ojciec odwiedził ją dwa razy - gdy miała 5 i 10 lat. Praktycznie go nie znała. Chcąc, aby matka zwróciła na nią uwagę zaczęła się odchudzać. Jednak najgorsze miało dopiero nadejść. Główna bohaterka nawiązała kontakt z ojcem po 10-ciu latach od ostatniej wizyty. Ojcem-duchownym, który miał nową żonę i dzieci, który zniszczył jej i tak już trudne życie tytułowym pocałunkiem... Chora "miłość", która łączyła bohaterów trwała długo. Raniła matkę cały czas zakochaną w ojcu jej dziecka, domyślającą się wszystkiego. Raniła też córkę uzależnioną od ojca. Straciła ona całe życie, rzuciła studia, zerwała z chłopakiem, aby pokazać zaborczemu rodzicielowi, że jej na nim zależy. Jednak to mu nie wystarczało. Chciał, aby córka była cała jego. Po tym, jak po raz pierwszy ją posiadł dziewczyna zupełnie się załamała. Uciekała w używki, lecz to nic nie dawało. Ojciec miał obsesję na jej punkcie. Zawłaszczył sobie jej uczucia, dumę i osobowość. Młoda kobieta nie potrafiła się wyrwać z tej chorej sytuacji. Dopiero śmierć dziadka i niedługo potem matki, którą od zawsze kochała, a która nie potrafiła jej okazać uczuć były impulsem pozwalającym jej się wyrwać z otępienia i przeciwstawić się ojcu: "Otrzeźwia mnie pocałunek, który składam na jego sztywnym policzku, pomaga mi wrócić do przytomności, inaczej niż tamten usypiający pocałunek ojca na lotnisku. Przechodzę przemianę.". Historia wyzwala wiele emocji w czytającym. Postać ojca budzi natomiast odrazę. Ponadto zadziwia jego osobowość, straszna i na tyle silna, by usidlić matkę, córkę i drugą żonę, które nie potrafiły się uwolnić od wpływu tego mężczyzny. Na szczęście głównej bohaterce w końcu się to udaje i pomimo tak trudnych przeżyć układa sobie w końcu życie. Znajduje wyrozumiałego męża i rodzi dzieci. To niestety chyba jedyny pozytywny wątek w tej książce. Pozycja ta była jednak napisana w sposób chaotyczny. Utrudniało to orientację w całej sytuacji. Zdarzały się duże różnice czasu pomiędzy krótkimi częściami danego rozdziału. Raz bohaterka miała 5 lat, za chwilę 20, a dwie strony dalej znowu 10... Pewne fragmenty musiałam przeczytać dwa razy, żeby być ze wszystkimi informacjami na bieżąco i poukładać je sobie w logiczną całość. Jednak w ten sposób autorka uwydatniła emocje towarzyszące jej podczas tworzenia swojego dzieła. Dzięki temu w pewien sposób opisywana historia wydaje się bardziej wiarygodna. Spowiedź młodej kobiety po przejściach mną wstrząsnęła. Z uwagi, że ta historia zdarzyła się naprawdę, cieszę się, iż mimo demonów przeszłości bohaterka/autorka znalazła wreszcie szczęście.

Roddy Doyle, irlandzki pisarz, dramaturg i scenarzysta, za wydaną w 1993 roku powieść „Paddy Clark Ha! Ha! Ha!” otrzymał Nagrodę Bookera. Był już wówczas pisarzem znanym i rozpoznawalnym, jego debiutancki cykl The Commitments, wszystkie jego trzy tomy, zostały sfilmowane i cieszyły się sporą popularnością, zdobywając wiele nagród filmowych a nawet nominację do Oskara. Roddy Doyle opowiada w niej historię rodziny Rabbittów z robotniczej dzielnicy Dublina, o ich wzlotach i upadkach, lepszych i gorszych dniach. Pełna ciepła i humoru sytuacyjnego opowieść a jednocześnie bardzo realistyczna. „Paddy Clark Ha! Ha! Ha!” to historia opowiadana przez dziesięcioletniego Patricka, mieszkającego z rodzicami, młodszym bratem i całkiem małymi siostrami na przedmieściach Dublina, w roku 1968. Miejscami naiwna, miejscami okrutna opowieść z dzieciństwa wypełnionego walkami, przyjaźniami, które do końca nigdy nie były szczere, a raczej stanowiły potrzebę akceptacji. Dzieciństwo łączące niewinność, okrucieństwo, ukrytą przemoc i ból, czyli biorąc pod uwagę czas dorastania Paddy’ego – całkiem szczęśliwe. Tylko gdzieś czasami wkrada się nerwowość, gdy nie rozumiejąc w pełni świata dorosłych, odgadując gesty czy intonację głosu rodziców, budzi się w nim lęk przed porzuceniem. Wzruszająca i zabawna opowieść o dzieciństwie, które możemy obserwować niemal dzień po dniu. Życie dziesięciolatka, które czasami jest zupełnie nonsensowne. Czasami pełen przemocy wobec rówieśników a czasami czuły, ujmujący i błyskotliwy. Język jaki zaproponował Roddy Doyle idealnie odpowiada klimatowi powieści. Miejscami jest po prostu urzekający. Dziecięca radość i zachwyt z odkrycia słowa, którego jak wie, nie powinien używać a mimo wszystko go używa to przecież najlepsza zabawa. Smutna i genialna. Ciekawe i zabawne przedstawienie dziecięcych doświadczeń w literaturze, pytanie tylko jak wiele swoich doświadczeń wykorzystał Roddy Doyle do jej napisania, bo w roku 1968 autor miał właśnie 10 lat. Zdecydowanie warto.

Co napisać by nie powtarzać za innymi.... Trudno, bo wiele ocen i uwag jest zbieżnych z moją ocenę . Na pewno należy przebrnąć przez początek, tak jedną trzecią by dalej dobrze się bawić a po zakończeniu pokiwać głową nad trafnością kilku zdarzeń i się uśmiechnąć. Polecam

Czasami tak bywa. Czasami napotykamy na swojej drodze istotę wyjątkową, tak piękną, że aż stajemy w miejscu i odwracamy za nią głowę. Kompletnie nam w niej zawróciła. Ale później, kiedy zaczynamy ją lepiej poznawać, okazuje się, że poza atrakcyjną powłoką ma też wady. I to takie, które sprawiają, że przestaje nam się tak bardzo podobać. Choć wizualnie wciąż jest piękna, zwyczajnie już nas nie interesuje. Czasami tak bywa. Tak właśnie stało się z tą książką. Skusiła mnie tytułem, opisem z przodu („Opowieść o kobietach obdarzonych szczyptą szaleństwa”) oraz treścią na tylnej okładce. Być może moje rozczarowanie jest tak duże, bo nastawiałam się na historię odważnych, niezależnych kobiet, które nie boją się sięgać po swoje mimo trudności, kłód rzucanych pod nogi przez czasy, patriarchat etc. A wyszło... No, nie do końca tak, jak sobie wyobrażałam. Fabuła „Wariatek” jest prowadzona niespiesznie. Czuć dystans, jakby była pokryta kurzem. Trochę mi się przez to kojarzy z japońskimi dziełami, z którymi miałam kontakt, ale nie chciałabym nikogo wprowadzać w błąd tą sugestią. Po prostu... tak mi się kojarzy. Ale nie dziwne, wszak to opowieść o życiu kilku kobiet z jednej rodziny. Zaczyna się w czasach okołowojennych, od prababki. A nawet praprababki, gdyby się uprzeć. Na początku byłam zachwycona. Urzekła mnie postać Julii, która powoli, spokojnie, w bardzo przemyślany sposób wydzierała swoje życie z ram ustalonych przez rodzinę. Robiła to skutecznie, na tyle, na ile mogła. Nawet w dojrzałym wieku musiała pogodzić się z tym, że jako (tylko) kobieta ciągle jest na gorszej pozycji. Przykład? Nie mogła dostać rodzinnego obrazu w ramach spadku, bo tego typu pamiątki dziedziczą wyłącznie mężczyźni. A ona, pomimo upływu lat, wciąż była na cenzurowanym za to, że odważyła się kiedyś żyć inaczej. Początek poświęcony Julii mnie oczarował (i zasmucił, ale takie były czasy). Za to kolejne bohaterki budziły coraz większy grymas na mojej twarzy. Albo ustępowały miejsca mniej zdolnym i bardzo zakompleksionym przez to mężom, albo zwracały uwagę na osobniki, które powinny mieć nad głową wielki czerwony neon „Uciekaj od niego!” Najbardziej drażniły mnie chyba te, którym nie zależało. Na swoim szczęściu, na swoim talencie, na niczym. Kompletnie ich nie rozumiałam. Męscy bohaterowie, którzy przewinęli się przez „Wariatki”, byli za mało albo za bardzo. Wpisani (wręcz wdrukowani) w konwenanse, żywcem wyjęci z szablonu albo rozedrgani, uciekający przed życiem, niedostosowani. Nawet jeśli kochali, to z daleka – bo proza życia zabija namiętność. Zaczynałam urzeczona, a kończyłam, żeby doczytać. Jednocześnie chcę podkreślić, że cały czas uważam dzieło Chantal Delsol za kawał dobrej literatury. Jest pięknie pisane, choć trochę niedzisiejszo, więc nie każdemu będzie odpowiadać. Po prostu... to przystojny mężczyzna, który zawrócił mi w głowie, a później zniechęcił charakterem.

Bardzo dobra książka francuskiej autorki. Opowiada historię 20letniej Dominiki ,która zakochuje się w dużo starszym od siebie mężczyzna Łukaszem. Dominika ma chłopaka Bertranda jednakże nie jest z nim szczęśliwa. Nie odczuwa przy nim takiej wielkiej namiętności jak z Łukaszem. Łukasz ma żonę(Franicizke) jednak zdradza ją z Dominika. Piękna historia miłości młodej dziewczyny do starszego mężczyzny. Uwielbiam książki ,w których występuje duża różnica wieku. Jest w tym coś takiego zakazanego, zniewalającego, niedostepnego przez to tak pożądanego i pięknego.