Ringo

Książka pozwala zrozumieć twórczość i osobowość Paula McCartneya z jego osobistej perspektywy, zawiera wiele ciekawych i nieznanych anegdot dotyczących życia prywatnego, opowiedzianych z pierwszej ręki. Osobiście dzięki tej pozycji poznałem czynniki, które wpłynęły na kształt kariery The Beatles, jak również późniejszej solowej drogi sir McCartneya. Przyznam szczerze, że dopiero po lekturze odkryłem niesamowite przeboje zespołu Wings, które zostaną ze mną na zawsze.

Publikacja Paula Trynki jest bez wątpienia rzetelną biografią, podsumowującą życie i karierę jednego z najbardziej ikonicznych artystów w historii muzyki pop i dogłębną, niesamowicie szczegółową analizą twórczości muzycznej Bowiego z drobiazgowo nakreślonymi kontekstami historycznymi i kulturowymi, w których się rozwijał się muzyk i performer. Nie wiem jednak, czy to nagromadzenie faktów, silnie publicystyczny styl biografa, czy może kwestia stylu tłumaczki, sprawiły, że tę opowieść, w której tak dalece eksploruje się prywatne życie Bowiego, pełne zarówno triumfów, jak i trudności, obfitująca w wiele kontrowersyjnych wątków związanych z relacjami z rodziną, przyjaciółmi i kochankami, okresami uzależnienia od narkotyków, z seksualnością i tożsamością płciową, nie przemówiła do mnie ze spodziewaną siłą i nie dostarczyła emocji - takich, jak czytane wcześniej autobiografie Toma Jonesa, czy Bruce'a Dickinsona. Jakkolwiek, dla fanów twórczości Bowiego i nie tylko, rzecz warta docenienia i przeczytania, dająca szansę zgłębienia nie tylko biografii samego artysty, ale także jego dorobku muzycznego - choćby za sprawą kompilacji recenzji wszystkich albumów, tworzonych przez Bowiego, dołączonej na końcu książki. Polecam!

Zdecydowanie dobra pozycja, ale mnie jako fana czwórki z Liverpoolu trochę jednak męczyła, mało skupienia się na muzyce i powstawaniu piosenek. Ale cała ich twórczość jest podsumowana tak, że nie ma do czego się przyczepić. Wydaje mi się że jest to pozycja dla fanów tej grupy.

Jako fanka Led Zeppelin wiedziałam, że wcześniej czy później przeczytam tę książkę. Nie miałam jednak pojęcia o tym, ile interesujących rzeczy się dowiem na temat Roberta Planta. Wspaniały człowiek, z jednej strony młody gwiazdor u szczytu sławy, korzystający z życia, z drugiej chętny do pomocy, poszukujący, dojrzały człowiek. Tak, to należy podkreślić, Robert im starszy tym pokorniejszy, ale niestrudzony w swojej pasji. Polecam!

Wczoraj wieczorem skończyłam czytać biografię Syda Barretta. Zaczyna się niesamowicie, bo macie wrażenie, że wychodzicie w świat Talkienowskiej trylogii. Zresztą Syd był zafascynowany baśniami( a jak dla mnie, to klasyczna Fantasy ma dużo z baśni, legend i mitów) do końca swych dni . Później poznajemy nieco dzieciństwo i wczesną młodości. By następnie zejść do Podziemia. Bo tak naprawdę opowieść o Sydzie Barrecie jest pretekstem do opowiedzenia o brytyjskim Undergroundzie i o latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku. Ktoś może powiedzieć no OK większość biografii rockowych, jazzowych jest tak napisana. No tak , pełna zgoda. Tylko, że jest mały " myk". Autor tak opisuje ten świat jak by tam był i sam żył życiem tegoż Undergroundu. Smutna jest to opowieść. Bo obserwacja jak Szalony Diament z każdym dniem traci swój piękny blask nie należy do radosnego i przyjemnego zajęcia zwłaszcza, że ów wspomniany Szalony Diament jest jednym z ulubionych, ukochanych muzycznych outsiderów. Książka ma jeszcze dwie zalety. A mianowicie trochę zdjęć i mało stosunkowo opisów sprzętu technicznego,(uff! Zostało jeszcze sporo do czytania. 😉). A z wad brak kalendarium. No i czasami, uporczywie trzymanie się jednego wątku czyli trochę tzw. lanie wody. Ale generalnie biografia spodobała się mi i polecam tę książkę każdemu fanowi rocka, lat sześćdziesiątych, Pink Floyd, A zwłaszcza Syda Barretta.

Beatlesi byli dla mnie ważni, gdyż od ich utworów zaczęłam muzyczną "edukację" oraz poszukiwania ulubionych brzmień i muzycznych stylistyk. Przyznam, że z czasem odeszłam bardzo daleko od tego, co zespół mógł mi zaoferować. Jednak faktem jest, że od czwórki z Liverpoolu wszystko się zaczęło w sferze moich muzycznych podróży. Tej biografii nie miałam zamiaru czytać, nawet nie wiedziałam o jej istnieniu. Ale pewnego dnia latorośl przyniosła ją z biblioteki do domu i tak zaczął się powrót do przeszłości ;). Miano "oficjalności", jak również fakt tak odległej w czasie premiery książki ma swe minusy. Autor wspomina o tym w napisanej w 2009 roku przedmowie do kolejnego wydania "The Beatles" liczącej aż 720 stron. Davies nie ukrywa, że pisząc dzieło swojego życia musiał w kilku miejscach dostosować się do woli rodzin głównych uczestników wydarzeń. O ile sami Beatlesi nie mieli podobno większych zastrzeżeń do opisanej historii, to jednak trzeba było na przykład nieco poukrywać informacje o orientacji seksualnej ich managera Briana Epsteina jego masochistycznych skłonnościach i uzależnieniu od substancji psychoaktywnych. Przy okazji obala mity na temat jego śmierci. B. Epstein zmarł w wyniku zażycia zbyt dużej ilości leków, ale nie było to samobójstwo. Po latach, wypłynęło też kilka nieścisłości. Hunter Davies przyznał, że w napisanej przez niego biografii zespołu nieświadomie wykreował nieprawdziwą legendę opierając się na informacjach przekazanych mu przez rodzinę Johna Lenona. Bliscy muzyka twierdzili, że John urodził się w czasie bombardowania Londynu. Dopiero później inny badacz, sprawdził, że to niemożliwe, gdyż akurat w dniu, w którym przyszedł na świat Lennon nie było żadnego nalotu hitlerowców na miasto. Nie da się ukryć, że pierwotna wersja biografii the Beatles to również dość wygładzona opowieść, a o narkotykach czy hamburskich ekscesach zespołu dowiemy się tylko tyle, ile sami bohaterowie zechcieli ujawnić. Publikacja książki w roku 1968 ma jeszcze tę wadę, że późniejsze wydarzenia, i to w wersji mocno skróconej, poznajemy jedynie w posłowiu. W 1968 The Beatles byli u szczytu sławy, mieli przed sobą jeszcze premierę choćby "Abbey Road" i dopiero rozkręcali działalność Apple. Autor pisząc tę biografię nie miał jeszcze świadomości jak istotny będzie 1968 rok. Nie tylko dla fanów grupy The Beatles, ale dla całej kultury. Nie ma to jednak większego znaczenia, gdyż tło obyczajowe na tle którego ukazani zostali muzycy zostało odzwierciedlone niemal z reporterskim zacięciem. Autor nie trudzi się żmudnym prezentowaniem każdego momentu z życia Paula, Johna, George'a czy Ringo ani dokładną analizą ich twórczości, pozwalając na swobodny bieg opowieści o losach zespołu. To, co tę publikację wyróżnia i czego próżno szukać gdzie indziej, to bowiem fragmenty, które autor mógł napisać tylko i wyłącznie dzięki bliskiej relacji z czwórką muzyków. Książka „The Beatles” podzielona została na trzy części. W pierwszej poznajemy głównych bohaterów. Bez Johna, Paula, George’a, Ringo, nie byłoby tej biografii. Hunter Davies nakreślił sylwetki innych ważnych osób. Tych, którzy przyczynili się do powstania grupy The Beatles oraz wpłynęli na rozwój i kształt zespołu. Nie mogło zabraknąć choćby przygody Johna z zespołem The Quarrymen. Pojawia się Stu, czyli Stuart Sutcliff. Członek zespołu, który zmarł przedwcześnie w 1962 roku. Miał zaledwie dwadzieścia jeden lat. Poznamy burzliwe początki zespołu, dowiemy jak powstał skład najsłynniejszej grupy świata. Davies odpowie na pytanie, kto wpłynął na wizerunek The Beatles, taki który pozwolił im się wyróżnić spośród innych grup. Prócz osób, istotne są też miejsca. One w pewnym stopniu stają się bohaterami tej biografii. Dla Beatlesów Liverpool, Hamburg, klub Casbah były niezwykle ważne. Druga część książki opowiada o zespole u szczytu sławy. Dzięki autorowi książki, trasy koncertowe, Beatlemanię, podróże do Stanów Zjednoczonych, Szwecji, oglądamy niemal jak świadkowie wydarzeń. Nie zabraknie opowieści o tym, w jaki sposób Beatlesi korzystali z uroków swej popularności, czy jak dbali o duchowość. Popularność jaką zdobyli miała wysoką cenę. Najbardziej ciążyła ona Lennonowi i Harrisonowi. Obydwaj z przejęciem opowiadali o tym, jakim ciężarem była dla nich sława i w jakim oderwaniu od rzeczywistości żyli przez wiele lat, odcięci od nawet tak prozaicznych czynności, jak wykonywanie telefonów, wyjście na spacer, do kina, czy jazda autobusem. Zwłaszcza opowieści Johna Lennona robią naprawdę duże wrażenie. Ostatnia część z jednej strony jest charakterystyką członków grupy The Beatles, a z drugiej dotyczy ich muzyki. Davies próbuje przyjrzeć się ich warsztatowi pracy. Pisze o kolejnych utworach, ale stara się pokazać, jak Beatlesi tworzyli i współpracowali. Wyjaśnia źródła, motywy i schematy ich działania. Szczegółowo przedstawia m.in. opis powstawania niektórych kompozycji, które znalazły się na "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band". Najczęściej zaczynały się od nieokreślonej bliżej idei, prostego akordu, czy kilku słów, rozwijanych następnie wspólnie w jedną całość. Niektóre utwory zespołu miały być muzycznym żartem np. „Lady Madonna” powstał jako pastisz, a „All You Need Is Love” jako autoparodia. Publikacja wydana w Polsce przez Wydawnictwo SQN posiada jeszcze dodatki ujęte w rozdziale Zakończenie. 🔸Posłowie Huntera Davisa dodane do brytyjskiego wydania książki z 1985 roku. 🔸Memento mori: 2009, czyli noty biograficzne poświęcone osobom związanym z zespołem, które już zmarły. 🔸Dyskografię oryginalnych nagrań Beatlesów. 🔸Dodatek "Na dachu Apple Records", czyli esej Piotra Metza poświęcony Hunterowi Daviesowi. Mimo upływu lat książka Huntera Daviesa nie utraciła statusu najważniejszej publikacji traktującej o The Beatles, a tekst z 1968 roku, pomimo licznych wznowień pozostał bez zmian. Za sukcesem biografii stoi przede wszystkim lekkie pióro autora oraz ogrom pracy włożony w jej powstanie, który widoczny jest na każdej stronie publikacji. Książka posiada jasny, chronologiczny podział, a każdy rozdział płynnie przechodzi w kolejny. Opiekę merytoryczną nad polskim wydaniem sprawował Piotr Metz, a tłumaczenia podjęła się Aleksandra Machura.

Książka Petera Hooka współtwórcy sukcesu Joy Division to zbiór anegdot z okresu młodości, początków powstania zespołu oraz jego rozwoju.Pokazuje 16-letnich chłopaków uwielbiających wybryki o charakterze wręcz chuligańskich, zafascynowanych ideologią punków marzących by żyć z muzyki a nie przeciętnej pracy.Ciekawym jest poznać Anglię z lat 70, w której policjanci młodocianym złodziejom sprawidliwość wymierzają pałkami w bramach.Peterk Hook ma talent do snucia opowieści i poznając historię Joy Division ma się wrażenie, że jest się wraz z nimi w brudnych salach koncertowych, gdzie szkło tłukło się kilogramami i można było stracić . Książka Hooka pokazuje również jak można żyć razem a być obok siebie. Pokazuje z jaką obojętnością członkowie grupy podchodzili do choroby Iana Curtisa , jak byli skupieni na samych sobie nie widząc tragedii jaka działa się obok. Jest swoistą odpowiedzią na pytanie jak to jest, że młodzi ludzie popełniają samobójstwo a nikt z ich otoczenia nie widzi wcześniej symptomów, które ich na tę drogę prowadzą. Strasznym się zdaje opis dnia w którym Hook dowiaduje się o śmierci przyjaciela- telefon przerwał mu obiad, ten po usłyszeniu wiadomości dalej kontynuował jedzenie i jak przyznał dopiero po latach uświadomił sobie jak on i pozostali członkowie grupy przeszli obojętnie wobec tej tragedii...

Are you experienced? - pytasz Jimy. Ano nie. Nie te czasy, a przede wszystkim nie ta wrażliwość. Bo wiesz mi mama jadąca karawaną na grzbiecie wielbłąda z kładącymi się cieniami liści na twarzy, nie śniła. Ale pamiętam jak krzyczałam: "Mamo, Dżoł śpiewa". To byłeś Ty. A potem w prezencie dostałam Twoje zdjęcie. I choć idoli przez życie przewinęło się wielu, zdjęcie było tylko jedno. A przyodziany byłeś oczywiście w białą koszulę z wielkimi falbanami, zapewne tę, którą Little Richard zabronił Ci nosić, co nie zmieniło oczywiście faktu, że ją ubierałeś regularnie. Podobnie zresztą było z marynarką wojskową. Tej z kolei zakazali Ci nosić policjanci. Ale co tam, na zdjęciu jest, a piękne falbany wypływają na jej klapy. Pewnie się zastanawiasz, po jakiego ta baba tak się garderoby uczepiła? Ano, bo wiesz, cała reszta dalej pozostaje dla mnie tajemnicą. Wiem, że starałeś się przybliżyć swoje teksty, ale padło na zupełnie nieurodzajny grunt. Są niesamowite, nie z tej ziemi, ale dobrze, że nikt nie każe mi tłumaczyć ich "na nasze". Wiele dostałeś listów od fanek, a tak właśnie brzmiałby mój. P.S. Dodam ze współczesności - Paul McCartney ma się dobrze ( dzięki Tobie spojrzałam na Niego zupełnie innym okiem),a Jagger, nie uwierzysz, dalej się toczy razem ze Stonsami i wydali podobno genialna płytę.

To jedna z najbardziej obszernych monografii muzycznych, jakie było dane mi przeczytać. Jednocześnie niezwykle poczytna i rzetelna. Na każdej stronie widać jak wiele pracy Autor włożył w stworzenie możliwie najpełniejszego kompendium wiedzy o Republice oraz pobocznych projektach związanych z tym zespołem. I nie jest to wyłącznie kwestia przygotowania kompletnej dyskografii (łącznie z singlami, wydawnictwami kompilacyjnymi, płytami solowymi, przy których powstaniu brali udział członkowie grupy),czy szczegółowego kalendarium wydarzeń, wybiegającego daleko poza datę wyznaczoną śmiercią lidera zespołu. To przede wszystkim pasjonująca wyprawa przez lata 80-te i 90-te, rzecz o poszukiwaniu własnego stylu, konfliktach między muzykami, zmieniających się gustach i pomysłach muzycznych – i nie jest to spojrzenie wyłącznie przez pryzmat Republiki. Z Republiką nie zawsze było mi po drodze; początkowo drażnił mnie ich ascetyczny, chłodny styl, nie przemawiały do mnie wczesne teksty Grzegorza Ciechowskiego. Z kolei reaktywacja w latach 90-tych XX wieku wydawała mi się niezbyt udanym eksperymentem, poza interesującym albumem „Masakra”. Natomiast doskonale pamiętam przechodzące po plecach ciarki, gdy usłyszałem singlową „Moją krew”, a potem w całości winylowe „Nieustanne tango” – niewątpliwie to jedna z tych płyt, na której nie ma niepotrzebnych dźwięków, a muzyczne perełki są skrzętnie ukryte: „Hibernatus”, „Psy Pawłowa”, „Zróbmy to (teraz)”. Równie świetnie brzmiały dokonania solowe Obywatela G.C., nie wspominając o Jego eksperymentach z muzyką filmową czy folklorem. Nie będąc zatem bezkrytycznym admiratorem Republiki przeczytałem monografię autorstwa Pana Leszka Gnoińskiego z ogromnym ukontentowaniem i zaciekawieniem. Bardzo szeroko potraktowany temat, wykraczający znacznie poza ramy dziejów zespołu, z wyczuciem dotykający sfery prywatnej członków grupy. Paradoksalnie najbardziej zajmujące okazały się dla mnie partie obrazujące lata 90-te; może dlatego, że przypadały na czasy mojej młodości i pamiętam je znacznie lepiej, w bardziej intensywnych barwach ? Dla fanów Republiki – pozycja obowiązkowa, dla pozostałych czytelników rzecz godna polecenia. Zasłużona 10-ka

Obecnie inaczej patrzy się na biografię muzyka stanowiącego podporę Depeche Mode, z perspektywy grupy zredukowanej do duetu. Ze zdjęć umieszczonych w książeczce do płyty „Memento Mori” spoglądają poważne, nieco postarzałe twarze, w niczym nie przypominające uśmiechniętych chłopaków z początków istnienia synthpopowej grupy. A jednak istnieją… choć szczerze powiedziawszy po płycie „Ultra” nie nagrali płyty w pełni doskonałej. Nigdy nie zaliczałem się do fanatycznych wielbicieli tego zespołu, nie śledziłem ich losów, choć doceniam przynajmniej cztery krążki z ich dorobku. Może dlatego z pewnym zdziwieniem odebrałem informację, że to Martin Gore był głównym filarem Depeche Mode, choć na scenie zwykle występował w cieniu głównego wokalisty. Skryty, małomówny, a jednak to jego kompozycje i teksty zdominowały właściwie każdy album studyjny. Po prostu osobowość. Książka ma charakter popularyzatorski, mimo to dość ciekawie pokazuje rozwój zespołu z perspektywy momentami dość ekscentrycznego w ubiorze i zachowaniu Martina. I co najważniejsze ukazuje nie tylko sferę muzyczną, ale sporo miejsca poświęcono na sferę prywatną artysty – choć w tym aspekcie najczęściej autorzy bazują na wywiadach i doniesieniach prasowych. Ocena albumów raczej wyrywkowa momentami dyskusyjna, ale każdy ma prawo do własnych ocen; miło że na końcu umieszczono dyskografię (doprowadzoną do roku 2010). Czyta się zupełnie przyzwoicie, pomimo kilku przypadków niezbyt zręcznego tłumaczenia.

To chyba może być najbardziej osobista moja recenzja... Tomek Beksiński zawsze był gdzieś w tle, w muzyce, którą kochałam w latach 80-tych i kocham nadal, w tym smutnym, refleksyjnym głosie, którego się słuchało. W tyle głowy. Ale też to samo tournee Marillion w 87, które dla niego było dziejowo ważne, i to spotkanie z nim w gronie innych fanów w Zamku w Poznaniu z muzyką, puszczał The Forest Cure'ów. Potem ten felieton, ostatni, w "Tylko rocku", zakończony cytatem, który miałam w głowie od czasu, gdy pierwszy raz obejrzałam "Łowcę androidów" w klubie Eskulap w Poznaniu.... Potem umarł. Lata później "Portret podwójny" Grzebałkowskiej i wydawało mi się wtedy, że to kawał dobrej roboty. Otóż nie, dopiero Weiss pokazał mrówczą benedyktyńską pracą odgrzebywania listów, audycji, relacji - CZŁOWIEKA. Wielowymiarowego. Prawdziwego. Kruchego, cierpiącego, bezkompromisowego, odważnego, ambitnego. Zaczęłam słuchać Lacrimosy, dopiero teraz :-)

Philip Norman zyskał zaufanie członków zespołu oraz osób, które na przestrzeni lat były związane ze Stonesami. Dzięki nim ta biografia jest bardzo dokładna, aktualna i kultowa. Opowiada między innymi o ucieczce Stonesów przed podatkami, licznych romansach, konfliktach z prawem we wcześniejszych latach i wiele, wiele innych informacji. Rolling Stones to jeden z moich ulubionych zespołów. Przez wielu uważany za najlepszy rockowy zespół wszech czasów. Opowiedziana od początku dokładnie jak powstał zespół, na kim wzorowali się młodzi muzycy, jakie przeżywali wzloty i upadki podczas całej swojej działalności. Sir Mick Jagger, Keith Richards i Brian Jones (nieżyjący),o tych 3 postaciach możemy dowiedzieć się zdecydowanie najwięcej. O Charliem Wattsie jest bardzo mało informacji. Być może dlatego, że jest uważany za najspokojniejszego członka zespołu. Co mnie zachwyciło i zdumiało jest żonaty od 1964 roku, to wielkie osiągnięcie, dla mnie piękne. Tamten klimat, zdjęcia, muzyka mają w sobie coś urzekającego. W książce było wiele historii, które zachwycały i chciałoby się je przeżyć, ale są też bardzo tragiczne jak na przykład historia Briana Jonesa. Dla fanów tamtych czasów, tamtej muzyki pozycja obowiązkowa. :)

Z zaskakującą dla siebie przyjemnością przeczytałem „Resortowe dziecko”. Nie pamiętam za dobrze audycji Pana Grzegorza i nie byłem zwolennikiem periodyku „Machina”. Ale wspomnienia Autora z czasów pobytu w Jugosławii, o organizowaniu koncertów w latach 80-tych, wywiad z Pamelą Anderson, pomysł na prezentację dokonań Yugotonu, rzecz o współpracy z Goranem Bregoviciem,– czytało mi się naprawdę dobrze. Autor nie pomija też konfliktów z Kazikiem czy Wojciechem Cejrowskim. Taka nietypowa biografia, okraszona osobistymi perypetiami i przeplatana dobrą muzyką. A że opisywane czasy były i są mi bliskie – obiektywny nie jestem. Po przeczytaniu od razu wrzuciłem odtwarzacza CD soundtrack z filmu „Arizona Dream”. In the deathcar, we’re alive…

Dużo lepsza biografia Grohla niż "kopiuj-wklej" w wykonaniu pana Micka Walla (chodzi o książkę "Foo Fighters" - radzę omijać szerokim łukiem!). Zdecydowanie jednak za dużo o Nirvanie (w sumie połowa książki!),a za mało o Foo Fighters.

7/10, bo tak: za skrupulatność i ilość przedstawionego materiału należy się 9/10, ale za brak obiektywizmu w odniesieniu do poszczególnych płyt i w szczególności do tych paru, które ja mocno cenię (a już najbardziej chodzi mi o „Atom Heart Mother”) – 5/10. Jednak mam z tej książki kolosalną liczbę notatek, wystarczy na długo. No i jakoś im bliżej końca, tym stawała się lepsza – może to kwestia coraz większej refleksyjności samych bohaterów? Może coraz większe sentyment do tego, co było, a co nie wróci i takie tam? Ale być może jest tak, że to mi jako czytelnikowi należy się co najwyżej 4/10, bo nie mogę pogodzić się z tym, że to po prostu biografia zespołu rockowego, a nie analiza twórczości wybitnych ludzi, którzy - przy wszystkich swoich ludzkich przywarach – stworzyli coś wyjątkowego w muzyce popularnej.

Biografia napisana przez Chrisa Salewicza to bogate źródło wiedzy na temat życia Micka Jaggera i Keitha Richardsa w głównej mierze skupiające się na karierze muzycznej postaci. To wspaniałe uczucie móc prześledzić etapami karierę Rolling Stonesów, poczuć klimat tamtych lat i na chwilę przenieść się w przeszłości. To doświadczenie jest tym cenniejsze dla osób, które nie miały okazji zasmakować ani rockandrollowego życia, ani tego z lat sześćdziesiątych, na które przypada największy rozwój zespołu. Lektura tej biografii wciąga ze względu na barwne życie jej głównych bohaterów, komunikatywny język i drzemiącą w nas ciekawość, która zostaje w pełni zaspokojona. Więcej: http://recenzjeoptymisty.blogspot.com/2017/03/historia-byszczacych-blizniakow.html#more

Bardzo ciekawy wywiad, świetny do słuchania jako audiobook. Jednak sadziłem, że dowiem się więcej o Brando. Nie wiem czy jego odpowiedzi są z zasady na przekór czy naprawdę tak myśli. Ciekawa postać co wywiad potwierdza. Warto przeczytać ale raczej dla fanów filmu i samego Brando.

Tego zespołu chyba nikomu nie trzeba przedstawiać. Mówi się, że to jedna z ostatnich „wielkich” rockowych kapel. Kurt Cobain przez fanów czczony niczym bóstwo, przez mieszkańców rodzinnego Aberdeen nazywany był zwykłym ćpunem. Nie można mu jednak odmówić talentu, który pozwolił powołać do życia jeden z najbardziej wpływowych zespołów lat dziewięćdziesiątych, a może i w ogóle. Do dziś jest też jedną z najbardziej enigmatycznych postaci na scenie rockowej. Czy Gillian G. Gaar odkryła tajemnice Nirvany? Na temat Nirvany powstała cała masa książek i filmów. Jedne skupiają się bardziej na muzyce, inne na skandalach z życia prywatnego, szczególnie państwa Cobainów. Z racji tego, że Kurt miał skłonność do konfabulacji, istnieje wiele sprzeczności na temat historii zespołu, genezy powstania utworów czy życia prywatnego muzyków. Książka Gillian G. Gaar, choć ma wiele obiecujący tytuł, nie odkrywa żadnej tajemnicy Nirvany. Myślę, że trzeba pogodzić się z tym, że na niektóre pytania nigdy nie uzyskamy odpowiedzi, ponieważ zostały pochowane wraz z liderem zespołu. „Nirvana bez tajemnic” zawiera niemal same znane z wcześniejszych publikacji fakty i to podane w bardzo zwięzłej, wręcz encyklopedycznej formie. Lepszym tytułem byłaby „Nirvana w pigułce”. Na dodatek autorka czasem się powtarza. Kiedyś czytałam książkę Everetta True, na którą kilkakrotnie autorka się powołuje i tamta pozycja wypada przy tej zdecydowanie lepiej. Choć trzeba przyznać, że jedzie od niej subiektywizmem na kilometr. Ciekawym pomysłem jest wplecenie w jednolity tekst ramek z tekstem pobocznym. Przywodzi to na myśl didaskalia w dramacie. W ramkach znaleźć można wyjaśnienie niektórych terminów, opisy zjawisk socjologicznych zachodzących na tle historii Nirvany lub krótkie biogramy zaprzyjaźnionych zespołów. Sporą część książki stanowi też szczegółowy opis dyskografii. Choć pewnie każdy, kto czyta tę pozycję zna na pamięć albumy studyjne, to niekoniecznie orientuje się we wszystkich oficjalnie wydanych singlach czy kompilacjach niedostępnych w Polsce lub trudno dostępnych w ogóle. Fajny jest też ten krótki opis kariery Grohla i Novoselica po śmierci Kurta Cobaina. Dla nich po Nirvanie przecież życie się nie skończyło. Mam mieszane uczucia co do tej pozycji. Nie wzbogaci ona wiedzy zagorzałego fana. Wszystkie opisane tu fakty znałam wcześniej. Pewnie sama nawet mogłabym dopisać kilka stron. Ta książka nie sprawi też, że ktoś, kto nie zna Nirvany z miejsca ją pokocha. Na to jest zdecydowanie za „sucha”. „Nirvana bez tajemnic” dobra jest jednak jako przypominajka o zespole, którego słuchało się kiedyś maniakalnie, ale z czasem się przestało. Na mnie to zadziałało doskonale. Dzięki tej książce po bardzo długim czasie znów odpaliłam „Nevermind” i zachodzę w głowę jak mogłam pozwolić tej płycie porastać kurzem na półce.

Obszerna biografia, którą bardzo dobrze się czyta, nie zanudza. Jedynym minusem jest stosunek autora do Paula McCartney'a, którego ewidentnie nie darzy sympatią (jednak jest to powiedziane wprost na początku książki, przez co można mieć to na uwadze przez całą lekturę).

Jest to biografia legendarnej brytyjskiej grupy rockowej do A. D. 2012 a więc wydania albumu "Now what". Wtedy wydawało się, że "dziadki" już raczej nic więcej nie nagrają, a tu mamy A. D. 2022 i powstały jeszcze trzy albumy. Co do samej książki to jak dla mnie czytało się to dobrze (całkiem dobre tłumaczenie na język polski),bo autorem jest Brytyjczyk. Komuś się może nie podobać zastosowane przez autora odbieganie od pnia (Deep Purple),a od pnia się rozgałęzia (krótkie historie muzyków Deep Purple, którzy tworzyli inne kapele oraz nagrywali solowe albumy itp.). Dla mnie to akurat była zaleta, ponieważ dzięki temu ma się większą wiedzę o swojej ukochanej grupie. Generalnie jest w porządku i z pewnością jest to pozycja obowiązkowa nawet i dla tych co to o tej świetnej kapeli "wiedzą wszystko". O małolatach nawet nie wspominam.