W literaturze science fiction i cyberpunk nie ma nazwiska bardziej wpływowego od Williama Gibsona. Autor ten jest uważany za jednego z prekursorów gatunku i nieprzerwanie dostarcza czytelnikom opowieści, które przenoszą ich w mroczne, futurystyczne światy, pełne zaawansowanej technologii, moralnych dylematów i zaskakujących zwrotów akcji. W tej recenzji skupimy się na dziesięciu fascynujących opowiadaniach Gibsona, które pozostawiają niezatarte wrażenie i skłaniają do refleksji nad przyszłością i kondycją ludzką w erze technologicznego postępu.
Pierwszym opowiadaniem jest swego rodzaju esencja cyberpunkowego świata. Fabuła toczy się futurystycznym świecie pełnym zaawansowanej technologii, gdzie bohater, Johnny, pełni rolę kuriera danych z implantem w mózgu. Gibson doskonale tworzy akcję z lekkim napięciem, tworząc historię, która naprawdę wciąga. Świat jest mroczny, pełen cybernetycznych implantów. Gibson jest mistrzem tego typu kreacji, a Johnny Mnemonic to doskonały przykład jego zdolności w tej tematyce. Opowiadanie doskonale oddaje atmosferę przyszłości, bliskiej przyszłości, z ukrytym podtekstem związanym z zagrożeniem uzależnienia się od technologii.
Kolejnym, równie ciekawym opowiadaniem w tym zbiorze jest Kontinuum Gernsbacka. Gibson tym razem zabiera nas w surrealistyczny świat wizji przyszłości z okresu lat 30-tych dwudziestego wieku. Eksperymentuje tutaj z kontrastem między wyidealizowaną wizją przyszłości, a rzeczywistością. Opowiadanie ukazuje, że wizje przyszłości ewoluują i wpływają na naszą rzeczywistość. To swego rodzaju refleksja nad tym, ze współczesna wizja przyszłości różni się od tych, które były kształtowane w przeszłości. Nasze marzenia i lęki odnośnie przyszłości wciąż wpływają na nasze podejście do technologii i ogólnego postępu.
Trzecim z kolei opowiadaniem jest Kawałki holograficznej róży, które jest pełne subtelności i melancholii. Gibson skupia sie na technologii holograficznych róż. Zręcznie łączy elementy osobistej historii z technologicznym postępem, co sugeruje, że technologia służyć może do przechowywania wspomnieć i emocji. To kolejne opowiadanie w którym Gibson jest mistrzem eksploracji relacji między technologią a ludzkimi uczuciami. Pozostawia w czytelniku silne wrażenie i skłania do refleksji nad naszą zależnością od technologii.
Pasujący gatunek to 4 z kolei opowiadanie, które eksploruje temat obcości i potrzeby przynależności. Gibson pokusił się o przedstawienie nam mrocznego obrazu obcych istot, które przybierają ludzką formę, aby znaleźć swoje miejsce w naszym społeczeństwie. Są tu elementy przerażające, ale równie fascynujące, ponieważ, co oznacza bycie obcym i jakie kompromisy gotowi jesteśmy podjąć, aby pasować do otaczającego nas świata. Gibson zachęca nas zatem nad głębszym zastanowieniem się nad własnym stosunkiem do obcości i inności.
Kolejnym opowiadaniem jest W głębi lądu., które przenosi czytelnika w odległe rejony kosmosu i eksploruje temat kontaktu z obcymi formami życia. Doskonale zbudowane napięcie i atmosfera grozy, ukazuje, że nieznane może być bardzo przerażające. Izolacja i brak zrozumienia w obliczu kosmicznych tajemnic, stają się tutaj głównym źródłem lęku. Gibson przypomina nam, że eksploracja kosmosu niesie ze sobą nie tylko fascynację z samego odkrywania, ale także stanowi potencjalne zagrożenie dla całego gatunku ludzkiego.
Czerwona gwiazda to dość fajne i zarazem dobrze przemyślane opowiadanie, w którym mamy elementy nauki, wiary w kosmiczną eksplorację. Konfrontacja księdza z naukowcem. Gibson prowokuje czytelnika i skupia uwagę na fundamentalnych kwestiach ludzkiego istnienia. Zachęca do rozważań na temat naszych przekonań i naszego miejsca w kosmosie.
Hotel New Rose to spisek, moralne dylematy i technologia, ja kto u Gibsona. Opowiadanie skupia sie na dwóch mężczyznach, którzy biorą udział w spisku przeciwko korporacji. W miarę rozwijającej fabuły, dochodzimy do refleksji nad tematami takimi jak poświęcenie, lojalność czy moralne wybory. Gibson tutaj doskonale adaptuje kwestię moralności w futurystycznym świecie.
Powoli dochodzimy do końca, trzecim od końca opowiadaniem jest Zimowy Targ. W opowiadaniu eksplorujemy sztukę i technologię, oczami artysty, który wykorzystuje zaawansowane technologię do tworzenia dzieł sztuki. Myślę, że to dość ciekawe opowiadanie, w kontekście ostatniego rozwoju różnych SI udostępnionych ludziom. Niektórzy to bardzo krytykują, ale podobnie jak Gibson, uważam, że jednak pomimo wszechobecnej technologii ludzkie emocje i wyrażanie artystycznego geniuszu nadal ma swoje miejsce. Zatem to opowiadanie jest dość mocno aktualne i może skłaniać do refleksji, że nawet w świecie przesyconym technologią, sztuka nadal jest źródłem inspiracji i piękna, nieważne jakie narzędzia wykorzystujesz do jej tworzenia.
Przedostatnim opowiadaniem jest Pojedynek. Mroczne i brudne, trochę ciężko, pokazuje pewną dehumanizacje i brutalność, okrutne rozrywki. To swego rodzaju ostry bez ogródek komentarz na temat ludzkiej natury i tendencji do dehumanizacji. To trochę takie wyzwanie rzucone czytelnikowi, że będzie musiał zmierzyć się z brutalnością, w kontekście nadchodzącego futurystycznego świata.
No i ostatnim opowiadaniem jest absolutny klasyk - Wypalić Chrome. Klasyka cyberpunka, na poziomie Neuromancera. Świat hakerów, technologia, zdrady, włamania. To historia o podejmowaniu ryzyka i poświeceniu, o dwóch hakerach, którzy próbują włamać się do korporacyjnej bazy. W opowiadaniu mamy typowy cybernetyczny świat, estetyka, emocje, korporacje - główne elementy. To też kolejny przykład konkretnego definiowania podgatunku, jakim jest Cyberpunk.
Uważam, że wszystkie opowiadania Williama GIbsona są pomysłowe, i głębokie, są swego rodzaju odważnym eksperymentem. Widać w nich, że Gibson nie boi się poruszania dogłębnych tematów na temat ludzkości, dehumanizacji, technologii, obcości czy moralności. Opowiadania prowokują a czytelnik po ich przeczytaniu z pewnością pozostaje z rozważaniami na temat bliskiej i nie tak odległej przyszłości oraz naszego miejsca w świecie technologicznych cudów i równocześnie wyzwań.
William Gibson to z pewnością wizjoner literatury sci-fi, który ciągle przekracza granice, prowokuję. Każdy pasjonat tego typu gatunku powinien wynieść z jego twórczości dużo dobrego. I osobiście polecam każdemu. :)
Szukamy ofert...
839 
839 
OPINIE i DYSKUSJE o książce Raport mniejszości
Niestety dałem się nabrać na opis z okładki- i nagle zaskoczenie, że inspiracją do świetnego filmu sci-fi o tym samym tytule jest nie powieść, a jedynie 30-stronicowe opowiadanie, i to tylko jedno z wielu w tej książce...
Choć trzeba oddać, że to opowiadanie wyróżniające się najmocniej na plus - wartka akcja już od pierwszych zdań, pomysł na funkcjonowanie świata przyszłości całkiem ciekawy, finał zaskakujący ale też całkiem zmyślny i zmuszający do refleksji. Poza tym opowiadaniem, mamy sporo innych nowel, wśród których są i całkiem ciekawe (o detektywie i robocie-zbrodniarzu),kompletnie absurdalne ("Beztroska Pat" - niesamowite, że stanowi ona wstęp do większego dzieła, a "Raport Mniejszosci" nie...),jak i te bardziej skomplikowane i niejednoznaczne (o podwójnych szpiegach w powojennych czasach). Ogółem, bardzo nierówny zbiór opowiadań.
Philip Dick plasuje się w moim prywatnym rankingu klasyków sci-fi wciąż nieco wyżej od Asimova - choć chyba najbliżej mi do Clarke'a i jego Odysei Kosmicznych.
Niestety dałem się nabrać na opis z okładki- i nagle zaskoczenie, że inspiracją do świetnego filmu sci-fi o tym samym tytule jest nie powieść, a jedynie 30-stronicowe opowiadanie, i to tylko jedno z wielu w tej książce...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toChoć trzeba oddać, że to opowiadanie wyróżniające się najmocniej na plus - wartka akcja już od pierwszych zdań, pomysł na funkcjonowanie świata...
Zdecydowanie najlepszy zbiór opowiadań autora okraszony tytułowym opowiadaniem, które mogłoby figurować jako oddzielna książka. Na pewno jest to zbiór najbardziej jednorodny tematycznie, gdzie przewodnimi motywami są: postapo, technologia i walka o władzę.
Opowiadania mają wydźwięk bardzo pesymistyczny. Przedstawiają społeczeństwo po kataklizmie po wojnie termojądrowej, która pozostawiła po sobie piętno, które widać na każdym kroku, mutacje, brak terenów pod uprawy, brak perspektyw, pesymizm. Społeczeństwo próbuje temu zaradzić stawiając na wszelkiego rodzaje technologii (SI, roboty, drony) oraz poprzez kolonizacje Układu Słonecznego. Aczkolwiek technologia jest też wykorzystywana o walkę o władzę. Wszelaka kontrola społeczeństwa z jednej strony poprzez kreowanie rzeczywistości za pomocą środków przekazu nadzorowanych prze SI z drugiej wykorzystywanie robotów czy mutantów (prekognitów) do eliminacji przeciwników.
Dodatkowym smaczkiem jest opowiadanie będące prekursorem powieści Trzy stygmaty Palmera Eldrichta.
Zdecydowanie najlepszy zbiór opowiadań autora okraszony tytułowym opowiadaniem, które mogłoby figurować jako oddzielna książka. Na pewno jest to zbiór najbardziej jednorodny tematycznie, gdzie przewodnimi motywami są: postapo, technologia i walka o władzę.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toOpowiadania mają wydźwięk bardzo pesymistyczny. Przedstawiają społeczeństwo po kataklizmie po wojnie termojądrowej,...
- część opowiadań (szczególnie pierwsza 1/3) świetnie napisana - bardzo lekko się czytało, przypominało mi to lekturę niektórych książek Stephena Kinga
- pomysłowe, dowcipne, niektóre opowiadania bardziej dosadne, niektóre płytsze
- czuć klimat zagrożenia nuklearną apokalipsą i ambicji podboju kosmosu z czasów zimnowojennych
Autofab 8/10
Serwisant 9/10
Monopolistka 8/10
Na modłę Yancy'ego 9/10
Raport mniejszości 9/10
Mechanizm pamięci 8/10
Niepoprawna M 7/10
My, odkrywcy 7/10
Gra wojenna 6/10
Gdyby nie istniał Benny Cemoli 7/10
Coś nowego dla Nicole 6/10
Pająk wodny 8/10
Co mówią umarli 5/10
Orfeusz na glinianych nogach 8/10
Czas Wesołej Pat 6/10
Rezerwowy 6/10
Co zrobimy z Raglandem Parkiem 7/10
Bloblem być (albo nie być) 8/10
- część opowiadań (szczególnie pierwsza 1/3) świetnie napisana - bardzo lekko się czytało, przypominało mi to lekturę niektórych książek Stephena Kinga
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to- pomysłowe, dowcipne, niektóre opowiadania bardziej dosadne, niektóre płytsze
- czuć klimat zagrożenia nuklearną apokalipsą i ambicji podboju kosmosu z czasów zimnowojennych
Autofab 8/10
Serwisant 9/10
Monopolistka...
Chyba łatwiej byłoby oceniać każde opowiadanie z osobna, zbyt różnorodna tematyka i ich jakość, żeby sprawiedliwie ocenić całość.
Ale lektura zajęła mi sporo czasu i jakoś nie mam ochoty wracać do każdego opowiadania z osobna.
Za ten zbiór opowiadań brałem się przez ładnych parę, jak nie naście lat. Zaczęło się od filmu o tym samym tytule, film jest świetny i dalej taki zostaje choć minęło 12 lat. Więc chciałem przeczytać opowiadanie na podstawie, którego został stworzony scenariusz. Dobrnąłem do niego. Lipa. Zawiodłem się, jedno ze słabszych opowiadań. I tutaj książka poszła w odstawkę. Dokończyłem.
I warto. Lubię styl Dicka, może chaotyczny i nie do końca dopracowany, ale opowiadania pisał do gazet, które i tak grosze płaciły, swoje co nie co wtrącały bez konsultacji z autorem. ale mniejsza z tym. Podoba mi się zwykły Kowalski jako główny bohater. Nawet wiceprezydentem zostaje zwykły działacz związkowy (skąd ja to znam). Szary Obywatel i sprawy które go przerastają.
Klimat antywojenny, antyglobalistyczny, anty polityczny. Czysta wręcz anarchia ;-)
I zgodzę się z autorem, że nie ma co się bać wielkiego jak wieżowiec robota niszczącego nasz dom, to bajka. Ale tego, że kuchenka zamknie nas w domu tak. Jeśli autor już w latach 50 się tego bał, to co by powiedział na obecne czasy. Jakoś bez problemu wyobrażam sobie lodówkę, która nie chce się otworzyć, bo na liście zakupów wpisałem sobie piwo ;-)
"Bestroska Pat", przecież już tak jest i już w czasach autora było. Lalka Barbie w każdym domu, wydatki na tą lalkę większe niż na własną garderobę. Teraz włączamy telewizje (jak w latach 50 w Stanach) kupujemy kolejną "inteligentną" zabawkę, która za nas ma wychować dzieci. A za lat kolejnych 50? Przecież są kanały tv dla niemowlaków, o zgrozo.
Automaty sterujące życiem ludzi (fabryki, wydawnictwa gazet) u Dicka, u nas systemy sterujące bankowością i giełda. Nie trzeba mieć paranoi żeby zauważyć, że jak wymknie się to spod kontroli będzie źle.
Chyba łatwiej byłoby oceniać każde opowiadanie z osobna, zbyt różnorodna tematyka i ich jakość, żeby sprawiedliwie ocenić całość.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toAle lektura zajęła mi sporo czasu i jakoś nie mam ochoty wracać do każdego opowiadania z osobna.
Za ten zbiór opowiadań brałem się przez ładnych parę, jak nie naście lat. Zaczęło się od filmu o tym samym tytule, film jest świetny i dalej taki...
Jak to ze zbiorem opowiadań, jedne lepsze, inne słabsze. Najlepsze wg mnie - tytułowe, Wzór Yancy'ego, My, odkrywcy, Gra wojenna, Gdyby nie Benny Cemoli oraz pełne nawiązań do innych autorów SF - Projekt i Orfeusz kulawy. Najsłabszy - Zastępca oraz Występ. Myślę że większość (jeśli nie wszystkie) obroniłyby się, gdyby były rozwinięte (oczywiście z sensem) do 100-150 stron. Jedyna wada opowiadań zbyt często za szybko się kończą. Dobre opowiadania na 10-20 stron pozostawiają niedosyt... ale z drugiej strony lepszy niedosyt niż słabe rozciąganie go na siłe.
Jak to ze zbiorem opowiadań, jedne lepsze, inne słabsze. Najlepsze wg mnie - tytułowe, Wzór Yancy'ego, My, odkrywcy, Gra wojenna, Gdyby nie Benny Cemoli oraz pełne nawiązań do innych autorów SF - Projekt i Orfeusz kulawy. Najsłabszy - Zastępca oraz Występ. Myślę że większość (jeśli nie wszystkie) obroniłyby się, gdyby były rozwinięte (oczywiście z sensem) do 100-150 stron....
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toŚwietne opowiadania. Rzadko sięgam po takie książki, bo kilka razy się zawiodłem, ale tutaj jestem bardzo zadowolony.
Świetne opowiadania. Rzadko sięgam po takie książki, bo kilka razy się zawiodłem, ale tutaj jestem bardzo zadowolony.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toZbiór opowiadań. Niektóre świetne i genialne, niektóre zwyczajne. Moim zdaniem część zasługiwałaby na dłuższe rozwiązanie w formie całej powieści
Zbiór opowiadań. Niektóre świetne i genialne, niektóre zwyczajne. Moim zdaniem część zasługiwałaby na dłuższe rozwiązanie w formie całej powieści
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPo prostu świetne, dające do myślenia opowiadania, wysoki poziom utrzymywany cały czas, bez spadków choćby na chwilę.
Po prostu świetne, dające do myślenia opowiadania, wysoki poziom utrzymywany cały czas, bez spadków choćby na chwilę.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toBardzo długo czytałem tę książke. Zacząłem kilka lat temu na czytniku, który potem mi się zawieruszył. Wróciłem do niej po długim czasie i stwierdzam, że jest po prostu bardzo dobra i przyjemna. Oczywiście jak to zbiór opowiadań - są nierówne. Czasem lepsze, niektóre chciałoby się pominąć. Potrafi jednak zainteresować i wciągnąć, roztaczając przed czytelnikiem alternatywne wizje przyszłości. Takie, które nigdy się nie sprawdzą, ale fajnie jest o nich pomarzyć i wyobrazić sobie proponowane przez Dicka światy równoległe.
Bardzo długo czytałem tę książke. Zacząłem kilka lat temu na czytniku, który potem mi się zawieruszył. Wróciłem do niej po długim czasie i stwierdzam, że jest po prostu bardzo dobra i przyjemna. Oczywiście jak to zbiór opowiadań - są nierówne. Czasem lepsze, niektóre chciałoby się pominąć. Potrafi jednak zainteresować i wciągnąć, roztaczając przed czytelnikiem alternatywne...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toRewelacyjny zbiór opowiadań, większość uważam za bardzo udane. Nie trafiły do mnie opowiadanie z Prezydronem. Jednak reszta prezentuje świetny poziom, co gorsza jest całkiem ponadczasowa i zmusza to zastanowienia się (np Yancy)
Rewelacyjny zbiór opowiadań, większość uważam za bardzo udane. Nie trafiły do mnie opowiadanie z Prezydronem. Jednak reszta prezentuje świetny poziom, co gorsza jest całkiem ponadczasowa i zmusza to zastanowienia się (np Yancy)
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to