Iverson. Życie to nie gra

Po zapowiedzi i tytule oczekiwałem trochę więcej od tej książki. Miało być dużo pikantnych i ciekawych historyjek prosto z szatni. A jest tam raczej mało szczegółów, których nie znali by kibice Byków z tamtych lat. Szkoda, bo był potencjał, skoro autor był tak blisko drużyny pewnie wie o niej dużo więcej. Może jednak tak Miało być, niech szczegóły znają tylko Ci, którzy w nich uczestniczyli.

Książka pokazuje obraz Kobego który z jednej strony był tytanem pracy, a z drugiej że ten pomnik ma wiele rys wynikających z obsesji pracy oraz nieoczywistych powodów jak konflikt z rodziną Warto przeczytać choć ostatnie sezony naznaczone kontuzjami w których Kobe był w słabszej formie są opisane w bardzo dużym skrócie.

Zaskoczony jestem tak wysoką oceną książki. "Dream Team" był dla mnie bardzo... amerykański. Nie oglądam na co dzień NBA, nie interesuję się koszykówką, a podczas lektury odniosłem wrażenie, że to nie jest pozycja dla laików. Cały czas wydawało mi się, że tylko ktoś, kto interesuje się koszykówką i śledzi na co dzień NBA, będzie dobrze się bawił zapoznając się z kolejnymi stronami. Jednak najbardziej irytujący był dla mnie fakt, że książka cały czas trąciła amerykańskim patosem i poczuciem, że USA to najlepsze miejsce na świecie. I generalnie są we wszystkim najlepsi. Oczywiście było trochę interesujących anegdot i historii, ale całość była jednak dość nużąca.

Nie byłem przekonany do tej książki, Magic i Larry to nie moje czasy, ale napisana jest w taki sposób, że można poczuć tą rywalizację na własnej skórze. Dwie ikony sportu, które przez lata rządziły nba, opisane w ciekawy sposób. Polecam każdemu kto lubi sport.

Generalnie książka w porządku. Sporo się z niej dowiedziałem, zwłaszcza o początkowych etapach Lakersów. Czasami jednak gubiłem się w cytatach i odniesieniach do różnych osób. Trochę brakowało mi również głębi klimatu. Być może, ze względu na obszerny czasowo okres, który książka pokrywała i niemożliwość przeniesienia się do wszystkich szczegółów w takim okresie. Generalnie polecam, zwłaszcza dla osób chcących zacząć się zagłębiać w dawniejsze dzieje Lakersów.

Flashback do lat 90, kiedy byłem nastolatkiem i kupowałem magazyn o koszykówce, a tam dużo artykułów o MJ23. Talent i Tytan Pracy, wymagający i trudny dla innych. Książka ma prawie 1000 stron i mam wrażenie, że można byłoby rozwinąć niektóre wątki bardziej. Zdecydowanie pozycja dla fanów koszykówki i sportu, ale i dla ludzi szukających inspiracji w autobiografiach. Polecam.

Książka o piłkarskim magiku z Brazylii, Jego umiejętności techniczne były perfekcyjne, sztukmistrz w swoim fachu, nie dało się go nie lubić. W książce można dowiedzieć się ciekawych anegdot z życia Dinho oraz prześledzić historie wzlotu jak i obniżenia poziomu sportowego po osiągnięciu praktycznie wszystkiego w karierze. Konieczna pozycja dla fanów R10 i nie tylko

Jeśli, tak jak ja, spędzałeś w latach dziewięćdziesiątych noce na oglądaniu finałów NBA komentowanych przez Łabędzia i Szaranowicza ta książka jest lekturą obowiązkową. A jeśli nie, to również polecam, ponieważ pokazuje, jak ważny jest odpowiedni dyrygent, aby wydobyć jak najwięcej z zespołu. Ponieważ to, jak zarządzał zespołami Phil, mogłoby być tematem niejednego wykładu z team building'u :)

Książka kończy się na zakończeniu kariery Shaqa. Czyta się lekko, bardzo przyjemnie. To jeden z moich ulubionych koszykarzy z młodości i lektura tylko to potwierdziła. Pozytywny człowiek, z poczuciem humoru i z ludzkimi słabościami. Dobra pozycja dla fana koszykówki.

Manchester United to klub wyjątkowy, jeden z najbardziej utytułowanych na piłkarskiej mapie Anglii. Przez wiele lat przez szatnię przewinęło się mnóstwo legendarnych postaci, jednakże najlepsze czasy to te pod rządami Matta Busby'ego i Alexa Fergusona. Klub, który wcześniej był w cieniu swojego wielkiego rywala, czyli Liverpoolu FC zaczął kolekcjonować masowo tytuły mistrzowskie, oraz Puchary Europy. Historia Manchesteru United jest naznaczona nie tylko wielkimi chwilami. To również historia tragiczna, czyli katastrofa lotnicza pod Monachium w 1958 roku, kiedy to zginęła duża część drużyny, a reszta odniosła poważne obrażenia. Niektórzy wrócili na boisko, inni nie odzyskali pełnej sprawności. Najbardziej niesamowite jest to, że Manchester po dziesięciu latach wrócił na piłkarski szczyt sięgając po Puchar Europy. Fantastyczna historia o jednym z największych klubów na świecie. Siłą rzeczy Alex Ferguson i jego kolejne drużyny zajmują dużą część książki, czyta się to z zapartym tchem.

Autobiografia Stevena Gerrarda, ikony Liverpoolu, rzuca światło na niezwykłą karierę piłkarską i oddanie dla klubu. Choć pełna fascynujących anegdot i refleksji uważam, że narracja miejscami staje się nieco monotonna, co może sprawić, że lektura staje się trudniejsza. Niemniej jednak, dla fanów klubu i samego Gerrarda, książka ta nadal stanowi cenne źródło wglądu w życie i zawodową podróż tej legendarnej postaci.

[...] "Kiedy myślę o Dennisie, przychodzą mi do głowy określenia: lojalny, inteligentny, doskonale przystosowany. Był prawdopodobnie najbardziej swobodnym graczem, jakiego trenowałem. Prawdziwy zwycięzca!" Chuck Daily ᎷᏆᎷᏫ ᎳᏚᏃᎽᏚᎢᏦᏫ ᏢᎪNᏆᎬ ᎡᏫᎠᎷᎪN NᎪᎫᏞᎬᏢᏚᏃᎬᏀᏫ ! Dzisiaj kończy 63 lata. Niezaprzeczalnie i bez cienia wątpliwości Dennis Rodman to najbarwniejsza postać w historii sportu EVER!. Drugiego takiego nie znajdziecie. Pod tą kontrowersyjną osobowością, która stała się jego znakiem rozpoznawczym, kryje się jeszcze bardziej kontrowersyjna postać. To jak gra na uczuciach, łapiąca za serce, wywołująca współczucie, a za chwilę wychodzi jego brak odpowiedzialności i naiwność. Wydaje się, że Dennis doskonale potrafi wcielić się w rolę plotkarskiego dziennikarstwa, by osiągnąć swój cel. ROZGŁOS... Nie wiem, czy komukolwiek jest to potrzebne do szczęścia, bo tutaj nie dowiesz się niczego więcej ponad to co już wiesz. Dlatego nie odradzam, ale też nie polecam 😉 Jeżeli będziecie mieć możliwość to 𝐏𝐎𝐋𝐄𝐂𝐀𝐌 𝐙𝐀 𝐓𝐎 𝐅𝐈𝐋𝐌 𝐃𝐎𝐊𝐔𝐌𝐄𝐍𝐓𝐀𝐋𝐍𝐘 𝐏𝐓. "𝐄𝐊𝐒𝐂𝐄𝐍𝐓𝐑𝐘𝐂𝐙𝐍𝐘 𝐃𝐄𝐍𝐍𝐈𝐒 𝐑𝐎𝐃𝐌𝐀𝐍" / Dennis Rodman: For Better or Worse z serii filmów 30 for 30. ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ 𝐃𝐋𝐀 𝐂𝐈𝐄𝐊𝐀𝐖𝐒𝐊𝐈𝐂𝐇 : Dennis Rodman Siedem razy zdobył tytuł najlepiej zbierającego zawodnika i został włączony do Koszykarskiej Galerii Sław im. Naismitha. W swojej czternastoletniej karierze wywalczył pięć mistrzowskich pierścieni NBA (w roku 1989 i 1990 z Detroit Pistons, a w latach 1996–1998 z Chicago Bulls). Dwukrotnie został wybrany Obrońcą Roku (1990, 1991). Rozegrał ponad 900 spotkań w lidze NBA ze średnią liczbą punktów na mecz wynoszącą 7, a zbiórek 13. Jack Isenhour Ukończył West Point i został odznaczony jako weteran wojny w Wietnamie. Jako student Akademii Wojskowej grał w pierwszym składzie drużyny Boba Knighta. Po opuszczeniu armii zdobył tytuł magistra komunikacji społecznej na Uniwersytecie Tennessee, a później rozpoczął karierę dziennikarza telewizyjnego. Mieszka w Charlotte w Karolinie Północnej.

Książka nie tylko o piłkarzu, bardziej o człowieku. Ronaldo jest to postać nietuzinkowa w świecie sportu ale i ogólnie w tzw show-biznes. Ma za sobą rzeszę fanów ale i również "przeciwników" Książkę dedykuje jednym i drugim. Drugim, żeby przekonali się co to jest za człowiek.

Jest to książka napisana sprawnym językiem, jednakże im dalej do przodu, tym samym staje się mniej interesująca. Trochę mało wykopałem z niej dla siebie. Moje największe odkrycie to Giuseppe Furino, defensywny pomocnik, który przez lata dzielił i rządził na środku pola. Niestety, mało jest takich kwiatków.

Mimo, że książka momentami jest chaotyczna i napisana dość prostym językiem (prawdopodobnie Lary Sloman po prostu spisał i tylko wygładził nieco literacko opowieść Tyson'a),to ma w sobie głęboki wgląd w ludzką naturę. Sam bohater jest pełen skrajności i przeciwieństw. Ma w sobie zło i dobro, okrucieństwo i empatię, próżność i pokorę, miłość i nienawiść. Życie Mike'a Tyson'a było szaleńczą jazdą bez trzymanki, a on sam opowiada o wszystkim z dziecięcą niemal szczerością i niebywałą samoświadomością. Warto przeczytać.

Prawie do samego końca byłem przekonany, że jest dużo słabiej niż w pierwszej części, ale ostatni rozdział i epilog zwaliły mnie z nóg. Mistrzowskie. A cytat "futbol naprawdę mnie po**ał" zostanie mi na długo w pamięci. Jest w tym wiele pokory, troski o innych, autorefleksji, a nawet przyznania się do wielkiej porażki człowieka, który kocha wygrywać. A co do całej reszty rozdziałów, to dużo technikaliów futbolu (co akurat lubię),sporo imprezowych anegdot (to już niekoniecznie) i omawiania mniej ciekawej strony piłki nożnej - funkcji w klubach, spraw medyczny itd. Trochę się wynudziłem, ale całość na plus!

Anonimowy angielski agent piłkarski opowiada o kulisach swojej pracy i środowiska, do którego trafił. Sam w pewnym momencie mówi, że wszystkie przytoczone w książce historie mogą być równie dobrze prawdziwe, jak i zmyślone - i ciężko nie odnieść wrażenia, że prawda jest tu dość bezczelnie naciągana. Mimo tego - oraz ciągłego narzekania - czyta się tę książkę całkiem nieźle. Dobra rzecz dla ludzi, którzy chcieliby się bardziej zagłębić w brudny świat agentów piłkarskich.

Ronnie ,,Osa” O’Sullivan, legenda snookera, dziedzictwa i kultury sportu w ogóle. Jeden z największych snookerzystów w dziejach, mistrz dziedziny, która mimo iż uważana często za zbyt bierną, od blisko dekady staje się w naszych polskich, rodzimych stronach, coraz popularniejsza. Kto chociaż raz oglądał cokolwiek na kanałach telewizyjnych takich jak: Eurosport bądź Eurosport 2, czy zagranicą słynne na Wyspach Brytyjskich, Sky, i ma do czynienia z tymi programami, które te stacje realizują, ten na pewno wie o czym mowa. Transmitowane na jej ,,obszarze” snookerowe rozgrywki (ostatnimi czasy bardzo, ale to bardzo często),na pewno zwróciły uwagę niejednego entuzjasty sportu. Bo jest to królewska, iście dostojna dyscyplina, okraszona wykwintną grą, która jakby nie patrzeć, mimo iż jest pochodną billarda, z billardem nie ma nic wspólnego. A powiedzieć, że wygląda na zbyt dziwną i specyficzną, to zdecydowanie za mało. Historie pewnych snookerzystów, tuz tych rozgrywek - a o jednym z nich w dalszej części deliberacji będzie mowa - ich niezwykłe osobowości, doświadczenia, rozpoznawalność, wszystko to prosto i wyraźnie mówi nam, że warto odłożyć niektóre klasyczne dyscypliny, choć na chwilę, i zainteresować się właśnie Snookerem. I pierwsze, co się rzuca w oczy, gdy pierwszy raz włączymy dowolny snookerowy pojedynek, to sama jego fizyczność: niezwykłe jest to, że panowie i panie ubrani są w eleganckie stroje wyjściowe, stojąc przy specjalnym stole, czy jakkolwiek się przy nim poruszając, uderzając na przemian w trybie meczowego pojedynku specjalnym kijem w bile, które mają wpaść do sześciu otworów w odpowiedniej regulaminowej kolejności. Snookerowy stół ma odpowiednie wymiary, a gra dość skomplikowane reguły; sami zawodnicy nie mają łatwo: mogą oni wykonywać czynności dostosowane do regulaminu gry. Sama mechanika relacji w tej rozgrywce, na linii zawodnik-kij-bila: sposób wyprowadzania kija, kąty uderzenia, rodzaje uderzeń etc., to już czysta bajka; piszę o tym z punktu widzenia widza, a nie profesjonalisty (komentatora, dziennikarza, czy byłego zawodnika) – kogoś, kto spędził wiele godzin przed ekranem telewizora, śledząc wydarzenia z któregoś z kanałów Eurosportu, oglądając niejedno zmaganie danej dwójki graczy, i wiele się w ten sposób o Snookerze dowiadując. Dlatego też, to krótkie ,,smagnięcie” treścią wielu informacji o tej dziedzinie wykwintnego i dystyngowanego sportu, stanowi jedynie część małego wstępu – a właściwie to drobną wzmiankę do wstępu – tego czym, dlaczego i jak jest ,,Snooker”. ,,Osa”, w zgodnej opinii wielu fachowców, to jeden z najbardziej utalentowanych Snookerzystów w historii tej dyscypliny. Zawodowcem został w wieku 16 lat, a rok później, cóż, jak na taki geniusz przystało: Ronald Antonio O’Sullivan wygrywa swój pierwszy profesjonalny turniej snookerowy. Umysł zainteresowanego Snookerem laika staje w płomieniach, wręcz pęcznieje z niedowierzania, gdy wpatruje się w tablicę osiągnięć Ronniego: sześciokrotny mistrz świata, autor najszybszego maksymalnego brejka (wbite 147 punktów z najwyższego rozstawienia),którego zaliczył w 5 minut i 20 sekund! Poza tym to rzeźnik w zaliczeniach tego rodzaju brejków tudzież wbić: ma on ich na koncie 15. Naprawdę to dopiero początek jego osiągnięć, nie wspominając o tytułach rankingowych, które ,,wpadły" na jego konto: wygranych turniejach, w których większość odznaczała się określonym prestiżem i wagą – Ronnie ma na koncie 37 takowych wiktorii, co jest astronomicznym wynikiem w historii zawodniczych osiągnięć tej dyscypliny. O'Sullivan to swego rodzaju indywiduum. Z perspektywy nieznającego go fana Snookera, widzącego jego całego jedynie wśród telewizyjnych kamer podczas transmisji zmagań na Eurosporcie, czy innej stacji sportowej, ,,Osa” wygląda na człowieka skromnego, na swój sposób skoncentrowanego, poświęcającego się swej snookerowej pasji całym sercem; niekiedy przejawia on cechy showmana, a nie raz introwertyka skupionego tylko na grze przy stole. Obserwując zmagania ,,Osy” podczas niejednego spotkania (ranga meczu nie ma znaczenia),przypatrując się mowie jego ciała, nie sposób nie wspomnieć o tym, że Ronnie grą niewerbalną, specyficznymi oznakami i przyruchami rąk, barków, twarzy etc., zdarza się zdradza oznaki znudzenia tudzież rozgoryczenia snookerowym spotkaniem – tak, jakby miejscami był gdzie indziej, jakby to, co dzieje się na stole obecnie i wokół niego nie miało już żadnego znaczenia: bez spolaryzowania swoich umiejętności tu i teraz, tak aby pokazać się z jak najlepszej strony i wygrać dany mecz. Bo przecież snooker to jego życie, czyż nie? I tu natrafiamy na pewien problem: złożoność ,,niematerialnego Ja” O’Sullivana. Tego typu cechy przejawiające to, jak złożoną osobą Ronnie jest, są wskazówką do tego, że jest to obsesyjny perfekcjonista mający swoje wady – bo przecież nikt nie jest nieomylny, ani idealny jak wzór olimpijskiego bóstwa. Dlatego też, same gesty, mowa ciała Ronniego, ta niedająca się zapomnieć aparycja jego osoby: obgryzanie paznokcie i wargi, tiki na twarzy, i wiele, wiele innych oznak ,,rozstrojenia” koncentracji i skupienia podczas meczów (o czym wspominałem nieco wyżej),którą trzeba mieć – wszystko to, co zaobserwowałem podczas godzin śledzenia meczów z jego udziałem, nakłoniło mnie do bliższego poznania tego sportowca. Tak naprawdę, dowiedzieć się o Ronniem można tyle ile pozwolą na to media: telewizja, internet, wywiady udzielane prasie etc. O dorwaniu co nieco faktów zakulisowego życia angielskiej gwiazdy snookera, raczej należy zapomnieć, zwłaszcza jeśli polegamy tylko i wyłącznie na łatwych telewizyjno-internetowych informacjach. Co innego w tym względzie stanowi autobiografia w formie książki, spisana przez O’Sullivana we współpracą z Simonem Hattenstone’em, ze skromnym podtytułem "Running", którą to niniejszym omawiam i recenzuję. I bez żadnych wylewności, cukierkowania i przejaskrawiania tematu, dodam przede wszystkim: nie ma to jak prawdziwe, szczere słowa – jeśli rzeczywiście taki jest dany sportowiec, czy osoba publiczna, pisząca o sobie w dziele biograficznym – wydane nie w celu zarobkowym, ale w celu ukazania historii bez ogródek, z całego bardziej przekichanego, cierpkiego lub nie swojego życia, życia profesjonalisty sportu, która to ma dotrzeć do wszystkich ty u których oglądanie zawodnika w zmaganiach swojej rozgrywki sportowej to za mało. Autobiografia to najbardziej intymne poznanie, zbliżenie do sportowca, którego podziwiamy – jeśli nie możemy ścisnąć temu komuś ręki, zamienić z nim kilka słów, pobyć z nią/nim choćby jeden wieczór. Tego typu publikacją jest książka, nad której specyfiką postanowiłem ,,się pochylić”, pisząc małe recenzenckie ,,co nieco” w tym względzie. W Polsce "Autobiografia mistrza snookera" została wydana za pośrednictwem firmy SQN. Omawiać w niniejszej deliberacji wszystkiego o tej pozycja nie można: ani o każdej drobnej zasłudze O’Sullivana w tej grze, ani o jego wszystkich prywatnych demonach narkotykowo-alkoholowo-rodzinnych go gnębiących, ani o tym, od deski do deski: czym jest sam Snooker. Pierwsze istotne coś, co pozycja ta wykłada nam dlaczego ,,Osa” jest po prostu geniuszem, i tym bardziej należy go z perspektywy tej najsłynniejszej królewskiej modyfikacji billarda doceniać, to to, jak rozbudowaną i skomplikowaną ma on osobowość, ile elementów z jego życia złożyło się na to, że został snookerzystą klasy światowej, ba!, galaktycznej – w końcu 6 tytułów mistrza świata w tej introwertycznej i trudnej dyscyplinie sportu same się nie zdobędą, czyż nie? ,,Osa" to człowiek odważny, nie żyjący w cieniu własnych lęków, lecz przezwyciężający własne słabości: Ronnie, gdy był całkowicie dorosły, na pewnym etapie swojej kariery sportowej nie bał się sięgnąć po pomoc psychologa, Steve’a Petersa, który, jak sam Ronnie przyznaje, uratował jego miłość do snookera, a także szacunek do samego siebie, tak, że mógł połączyć tą pasję, jak i swój zawód, z powinnościami rodzinnymi (Ronnie Jr. był dla niego oczkiem w głowie; rozpad małżeństwa, tyrady sądowe, alimenty, ojciec za kratkami, który trafił tam za głupi błąd, do którego nie mógł przyznać się przed własnym synem, genialnym snookerzystą ,,Osą” O’Sullivanem, i wiele, wiele innych). I za to, za wiele innych zasług, cech, naturalności - w 2012 roku postanowił pracować jak wolontariusz w wiejskim gospodarstwie w Hainault; miał to być odpoczynek po zdobytym tytule Mistrza Świata, jak i dobry czas na refleksję i poukładanie sobie tego i owego w głowie - powinien należeć się szacunek angielskiemu zawodnikowi snookera. Nie zapominajmy o jednym: to ktoś do szaleństwa zakochany w bieganiu, zakochany w sportowej rutynie, pokazujący, że atleta – nieważne jaką dziedzinę by prezentował – jest ulepiony z tej samej gliny co ,,zwykły śmiertelnik”. Że sportowiec (tym bardziej Snookerzysta) swą kategorią zmagań sportowych, które uprawia, i które podziwia świat tak samo kocha, jak i nienawidzi. Sullivan nie zatyka sobie ust, nie siedzi skulony pod stołem. Nie boi się mówić, że snooker wyniszcza psychicznie, że tłumi emocje i nie pozwala na większą interakcję między zawodnikami; że z zamkniętą na cztery spusty jadaczką przy potężnym stole, o napiętym równo rozłożonym suknie, snookerzyści, potrafią tak godzinami trwać, grać, snuć się jak zombie i nie wypowiedzieć żadnego słowa. W swej autobiografii ,,Osa" zachowuje się naturalnie; to, jak opisał siebie, sprawia, że staje się on jednym z moich sportowych idoli, za którego determinacją będę starał się podążać w mym sportowym życiu. Zawodnik pokazuje, że nie boi się przeciętności; nie obawia się sławy, ani jej braku. Kocha bieganie – to ten sport, samo zerwanie z nałogiem, pogodzenie się jako tako z żoną, również pomoc psychoterapeuty, wzorowanie się na sportowych idolach, jak Haile Gebrselassie, Tiger Woods, Roger Federer, Ray Reardon (który nauczył ,,Osę” wydobycia z kunsztu technicznego snookera wszystkiego, co się da, w tym stabilizacji gry, nowych psychologicznych umiejętności i intuicji – w końcu przewidywanie ruchów przeciwnika w Snookerze jest nader ważne) sprawiły, że Ronnie jest tym kim jest obecnie, że dotrwał do sześciu tytułów mistrzowskich, że właśnie nie zważa na nic, mknie przed siebie, kochając życie i wciąż biegając, zmierzając tym samym po kolejne siódme trofeum Mistrza Świata w Snookerze.

Autor bardzo lubi piłkę nożną i na siłę zrobił z Fergusona jakiegoś wielkiego mentora-lidera... No Manager z niego dobry, kilka mądrych rzeczy do powiedzenia ma, ciekawe są fragmenty gdy mówił o błędach (i to takich podstawowych jak udzielanie "opierd*lu" na forum, gdzie każdy początkujący w zarządzaniu chyba już wie, że tak się nie robi),ale generalnie to w MU osiągał sukcesy, bo miał Szefa który nie panikował po kiepskim sezonie a w dodatku miał hajs na transfery. W tamtym czasie w tamtym klubie wielu innych trenerów też by mogło osiągnąć to samo co Ferguson - więc bez przesady z tą "aurą boskości" jaką próbuje autor kreować :) Natomiast jak ktoś lubi piłkę nożną, to warto poczytać - jest wiele lepszych książek o piłce ale całościowo ta też jest całkiem OK.

Autobiografia piłkarza nietuzinkowego, z jednej strony grał w Arsenalu Londyn, oraz reprezentacji Anglii, czyli było nie było, dużych drużynach. Z drugiej strony, trudno nie odnieść wrażenia, że mógł osiągnąć więcej sukcesów, których nie osiągnął z powodu uzależnienia od alkoholu. W najgorszych czasach zdarzało mu się grać po kilku piwach. Tony Adams twierdził, że 10-15 piw w jeden wieczór to był standard. Na liście jego ekscesów był wypadek spowodowany prowadzeniem samochodu po alkoholu, kiedy to jakimś cudem jedynym poszkodowanym był on sam. W wyniku tego występku trafił do więzienia, po czym o dziwo wrócił jeszcze do grania na całkiem wysokim poziomie. Ta książka to nie jest jednak tylko opowieść o uzależnieniu, ale jednak całkiem sporo informacji z życia drużyny, chociażby proces przejmowania jej i kształtowania przez Arsene'a Wengera, który przychodził do Anglii jako człowiek mało znany, a śmiało można powiedzieć, że odcisnął na niej piętno i sprofesjonalizował życie piłkarzy. Mocna pozycja, warto przeczytać.