Sabaton. Lwy Północy

Muzyka Anthrax'u nigdy nie przemawiała do mnie tak jak dzieła pozostałych członków zacnego grona 'Wielkiej Czwórki', stąd do autobiografii Scott'a Ian'a nie podchodziłem z wielkim zaciekawieniem, nie interesowałem się nigdy wcześniej losami kapeli z NYC, nawet nie kojarzyłem sporej części nazwisk członków zespołu. Przyznam, że lektura skłoniła mnie do spojrzenia na twórczość zespołu z większym zaangażowaniem, na pewno zachęcił do tego łatwy język i moc przygód, które opisuje Scott na kartkach swojej książki. Trzeba przyznać, że ilość porażek, jakie dotknęły Anthrax (głównie w drugiej połowie lat 90 i latach 2000) położyłyby niejedną kapelę do grobu. Panom z Anthraxu udało się jednak siłą woli pokonać przeciwności losu i doczekać znacznie ciekawszych dla nich czasów. Lektura jak najbardziej godna polecenia, nie tylko dla fanów zespołu!

Moja ocena – 8,3/10 Kolejna biografia legendy rocka i kolejna pozycja pióra cenionego w branży Micka Walla. Lemmy Kilmister to nietuzinkowa postać – charakterystyczne bokobrody oraz stylówka. Kolekcjoner nazistowskich (i nie tylko) pamiątek wojennych, założyciel, wokalista, basista, główny autor tekstów i jedyny stały członek brytyjskiego zespołu heavymetalowego Motörhead. W młodości członek ekipy Jimmy’ego Hendriksa jako pracownik techniczny. Jak przystało na rockmana starej daty – człowiek niestroniący od wszelkiego rodzaju używek. Mick Wall opisuje historię Lemmy’ego od urodzenia, poprzez okres dorastania i początek kariery muzycznej – od Hawkwind po Motörhead. Świetna biografia, w której nie brakuje zakulisowych smaczków oraz wielu szczerych wypowiedzi bohatera książki w rozmowach z autorem. Frontman darzy dziennikarza dużą sympatią i szacunkiem, jako jednego z niewielu z branży – znają się od wielu lat. Kolejna bardzo dobra pozycja wydawnictwa In Rock autorstwa Micka Walla. Polecam fanom mocnego brzmienia oraz ciekawskim, pragnącym poznać historię rocka. Lemmy to legenda i jego biografia to pozycja obowiązkowa. Zapraszam na mój bookstagram https://www.instagram.com/libroholic87/

Trochę ponad dwa lata temu czytałam pozycję innego youtubera, J. Dąbrowskiego, po niej myślałam, że ta mi się może nie spodobać - wtedy drażniła mnie liczebność zdjęć twarzy autora, "wszechobecna uroczość", miałam jakieś takie ogólne poczucie braku zaciekawienia, trochę w stronę bezsensu, bo po prostu praktycznie w ogóle do mnie "nie docierał". Jednak różnica jest duża, mimo dość podobnego formatu - tutaj też jest dużo grafik i kolorów, autor opowiada o sobie mega na luzie, bez jakiejkolwiek pompy, mnie dość często rozbawiał + "udźwignął" temat choroby nowotworowej, nie zapewniając czytelnikowi jakichś mega wielkich bólów. Chyba umie być i dobitny, i dyskretny, po prostu dobrze się to czyta. Obstawiam, że w jakimś stopniu chodzi o wiek, do tego koncepcja "kreowania postaci" i rozdzielenia życia prywatnego od pracy dokładały jakiegoś waloru, ogólnie miałam poczucie, że działalność jest przemyślana i widzę w takim podejściu sporo świadomego kreowania, w dużo większym stopniu "kupuję wizję" tego autora, porównując do tego nieszczęsnego pierwszego. Także, fajnie było mieć porównanie, kiedyś trochę chyba oglądałam filmików, ale "nie należę do grona", czy jak zwać xD, nie planuję kariery w sferze youtubowej, ale miałam trochę pozytywnych myśli odnośnie tego, co może umożliwiać np. Jak ktoś ma mrocznawy humor raczej do polecenia, fajnie się czyta, mimo rozdzielenia postaci i osoby, dowiadujemy się też o tej nieznanej osobie "po drugiej stronie", jako całość pozycja relaksująca, ale też dość "życiowa", polecam tak bardziej, chociaż jak na książkę nie jest to arcydzieło.

W moim przypadku, czyli osoby która nigdy nie zgłębiała się w szczegóły życia Romka, książka dostarczyła naprawdę sporo informacji na jego temat. Napisana tak, że czyta się ją całkiem przyjemnie, choć z jakiegoś powodu autor bywa dla mnie irytujący, może to coś w sposobie zadawania niektórych pytań. W każdym razie poleciłabym książkę osobom, które o życiu muzyka Kat nie miały do tej pory zbyt wielkiej wiedzy, bo przypuszczam że dla maniaków większość przedstawionych faktów i opowieści jest już znana.

Książka nie jest taka zła, jak świadczy jej ocena na stronie. Fakt, książka w minimalnym stopniu nawiązuje do życia Jamesa, mijając się z głównym celem tej biografii, autor powierzchownie wspomina o nim analizując głównie losy zespołu od ich początku, idąc linią czasową wydania poszczególnych albumów, komentowania piosenek i nawiązywania do oceny publicznej danego albumu i osób bliskich Jamesowi i zespołu. Jest to bardziej biografia trash metallowej bandy legendy niż samego Jamesa. Mimo wszystko, nie jest to taka zła publikacja a dla miłośników Metalliki będzie to okazja do nabycia podstawowych informacji o rozwoju zespołu i ich twórczości.

Książka jest zredagowaną wersją manuskryptu,który Mohamedou Ould Slahi - od 2001r przetrzymywany przez Amerykanów bez postawienia zarzutow-napisał odręcznie w celi więziennej w Guatánamo. Pokazuje ona, dokąd w swych działaniach - prowadzonych w imię przeciwstawiania się zorganizowanym działaniom terrorystycznym i antyterrorystycznym zorganizowanym na wielką skalę -zaszło CIA,wykorzystując możliwości dane tej rządowej agencji wywiadowczej po zamachu z 11 września 2001r na Amerykę Na podstawie książki powstaje film- prawa do ekranizacji uzyskali producenci filmów "Lot 93" i "Green Żonę" Bardzo bym chciała obejrzeć ten film,jeśli chodzi o książkę daje ona dużo przemyśleń . Czytało się ją trudno ,ponieważ cenzura (zakrycie tekstu czarnym paskiem),dość mocno przeszkadza. Dużym plusem są komentarze redakcyjne ,które pozwalają nam odnaleźć przesłanie autora. Co tu dużo pisać o głównym bohaterze, Slahi pochodzi z Mauretanii,jest dobrze wykształcony ,włada czterema językami(angielskiego nauczył się w więzieniu),poszukującym swojego miejsca na ziemi,tak jak każdy z nas. Kilka lat przebywa w Niemczech ,Kanadzie ,ogólnie przemieszcza się . Zamach potępia każdy z nas zapewne, bo tak powinno być ,ale czy jesteście w stanie potępić kogoś kto przetrzymuje bezprawnie drugiego czlowieka,torturuje,stosuje przemoc fizyczną i psychiczną i co najważniejsze nie nie stawia oskarżenia ,nie ma przeciw niemu żadnych niepodważalnych dowodów? Jak to można nazwać? Zszokowały mnie informacje odnośnie zasięgu wpływów jakie posiadają Amerykanie w poszczególnych państwach,oni są poprostu wszędzie! Napomknąć muszę że nadal przebywa on w tym więzieniu ,nadal nie postawiono mu zarzutów ,nadal nie odbył się żaden proces w jego sprawie,do dnia dzisiejszego . Jak działają służby w Ameryce? Może się przekonać czytając tę książkę.

Książka nie jest w formie powieści, a raczej w formie dokumentu, przez co czyta się ją trochę żmudnie. Niemniej jednak jest bardzo ciekawa. Książka opisuje dużo rzeczy oraz zagadnień, które nas nurtują. Na przykład tłumaczy dlaczego duch który "zamieszkuje" jakiś dom pokazuje się i nawiedza tych domowników, a nie domowników mieszkających w tym domu wcześniej, pokazuje różnice pomiędzy duchem a zjawą itd. Nie wiem natomiast czemu na okładce książki jest informacja, że na jej podstawie powstały filmy "obecność" i "obecność 2" ponieważ nie ma w tej książce opisanej historii z tych dwóch filmów. Więc jeśli ktoś sięga po tę książkę ze względu na wcześniej obejrzane filmy, zawiedzie się.

Heinrich Himmler - jeden z największych zbrodniarzy wszechczasów. Odpowiedzialny za eksterminację Żydów w Europie. Bliski współpracownik Adolfa Hitlera. Mąż i ojciec. W publikacji „Himmler. Listy ludobójcy” znajdziemy listy Himmlera odnalezione po latach w Izraelu. Jest to dość rozbudowana korespondencja pomiędzy Himmlerem a jego żoną Margą z okresu od 1927 do 1945 roku. ……………...... Niestety same listy są dość schematyczne, momentami bardzo nudne i infantylne. Zawierają zazwyczaj krótki opis z wydarzeń dnia codziennego. Momentami odnosi się wrażenie, że brakuje pomysłu na kolejny „list”, do tego dochodzą różnego rodzaju dopowiedzenia autorów – bardziej historyczne wyjaśnienie danego momentu, w którym znajdował się obecnie Himmler. ………………… Jak to możliwe, że każdy list zaczynał się od „moja najdroższa, ukochana…”, zawierała dość dużą dawkę sympatii, być może nawet miłości a w tym samym czasie, ten sam czuły i kochający człowiek decydował o wymordowaniu milionów ludzi. W tym również kobiet i dzieci. ………………… Niestety miałam dość duże oczekiwania co do publikacji, ale to nie jest TO. Pozycja dość obszerna, ale nie wnosi niczego ciekawego, głównie z perspektywy psychologii i psychiki Himmlera.

Książka jest zapisem wspomnień czołgisty - późniejszego generała, a co za tym idzie troszkę oficjalna. Spodziewałem się innego podejścia do wspomnień z frontu wschodniego. Jednak nie można narzekać, gdy się czyta i odpowiednio segreguje informacje można naprawdę całkiem interesujące rzeczy odnaleźć w tej książce. Mogłoby być lepiej, ale nie ma tragedii, zresztą - osądźcie sami :) Dla fanów czołgów i broni pancernej - lektura obowiązkowa ;)

W 2013 roku miałem okazję przeczytać inną monografię poświęconą Metallice, której autorem był Mick Wall. I chyba tamta książka wydała mi się ciekawsza. „Bez przebaczenia” jest równie obszerna, choć mniej efektownie wydana. I niestety tym razem lektura mi się dłużyła. Zachodzę w głowę dlaczego tak się stało i dochodzę do wniosku, że Joel McIver zbyt wiele miejsca poświęcił wypowiedziom muzyków z innych zespołów: co myślą o Metallice, o ich osiągnięciach, jaki był wpływ grupy na historię metalu. Dotyczy to zwłaszcza początków istnienia tego niezwykle medialnego bandu. Zabrało to zdecydowanie zbyt dużo miejsca, choć poszerza wiedzę o trash metalu. Czasami drażniło zbyt duża ilość zacytowanych wywiadów z członkami zespołu. Ale trzeba też oddać, że widoczny jest wkład autorski: rozprawianie się z „mitami o grupie”, próby recenzowania płyt i oceny poszczególnych utworów. To nieważne, że bywają czasem mocno krytyczne, bo pozwalają wyrobić swoje własne zdanie i zwracają uwagę na nieraz drobne szczegóły. Cieszy, że poświęcono więcej miejsca basistom: nieodżałowany Cliff Burton i niedoceniany Jason Newsted. Ze smutkiem jednak stwierdzam, że Metallica nie tworzy utworów na jakie czekam. Ostatnie dwa albumy przesłuchałem może po trzy razy… i wystarczy. Bodaj ostatnią płytą jaką wysłuchałem z zaciekawieniem był tak krytykowany przez Autora „St. Anger”. Może dlatego, że był zaskoczeniem, że taki odmienny, ta agresja w głosie Hetfielda, ten specyficzny dźwięk bębnów Ulricha. Być może rację ma Autor, że Metallica stała się bardzo sprawnie zarządzanym przedsiębiorstwem ? Z drugiej strony wydanie pięciu epokowych płyt to znakomite osiągnięcie. W tym roku pojawiło się wznowienie tej książki, chyba do niego nie sięgnę, poprzestając na pierwszym polskim wydaniu (w wersji oryginalnej doprowadzone do albumu „Magnetic Death”, uzupełnione posłowiem Pana Roberta Filipowskiego doprowadzającym historię do roku 2014).

Powstało wiele książek na temat gestapo, jednakże opracowanie, które tu widzicie w całości przedstawia losy tej zbrodniczej organizacji na terenie Niemiec. Jest to świetne uzupełnienie tematu działań zbrodniczych III Rzeszy, które przeważnie koncentrują się po za granicami państwa Hitlera. Zapraszam na mój Podcast Wojenne Recenzje na YouTube.

Nigdy nie byłam wielką fanką Motörhead, więc i ich historią się szczególnie nie interesowałam. Pod tym względem „Ochlejmordy i zadymiarze” była dla mnie nowością. Chociaż miałam nadzieję na więcej anegdot. Sięgając po tę książkę liczyłam na coś bardziej w stylu „Ja, Ozzy” , niż kronikę działalności zespołu w latach 1976-1982 uzupełnioną komentarzami Lemmy’ego i spółki.

Wczoraj wieczorem skończyłam czytać biografię Syda Barretta. Zaczyna się niesamowicie, bo macie wrażenie, że wychodzicie w świat Talkienowskiej trylogii. Zresztą Syd był zafascynowany baśniami( a jak dla mnie, to klasyczna Fantasy ma dużo z baśni, legend i mitów) do końca swych dni . Później poznajemy nieco dzieciństwo i wczesną młodości. By następnie zejść do Podziemia. Bo tak naprawdę opowieść o Sydzie Barrecie jest pretekstem do opowiedzenia o brytyjskim Undergroundzie i o latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku. Ktoś może powiedzieć no OK większość biografii rockowych, jazzowych jest tak napisana. No tak , pełna zgoda. Tylko, że jest mały " myk". Autor tak opisuje ten świat jak by tam był i sam żył życiem tegoż Undergroundu. Smutna jest to opowieść. Bo obserwacja jak Szalony Diament z każdym dniem traci swój piękny blask nie należy do radosnego i przyjemnego zajęcia zwłaszcza, że ów wspomniany Szalony Diament jest jednym z ulubionych, ukochanych muzycznych outsiderów. Książka ma jeszcze dwie zalety. A mianowicie trochę zdjęć i mało stosunkowo opisów sprzętu technicznego,(uff! Zostało jeszcze sporo do czytania. 😉). A z wad brak kalendarium. No i czasami, uporczywie trzymanie się jednego wątku czyli trochę tzw. lanie wody. Ale generalnie biografia spodobała się mi i polecam tę książkę każdemu fanowi rocka, lat sześćdziesiątych, Pink Floyd, A zwłaszcza Syda Barretta.

Jeśli postawić tę książkę obok takich pozycji jak "Wyznanie" Roba Halforda, "Do czego służy ten przycisk?" Bruce'a Dickinsona czy nawet bliżej, z naszego podwórka "Głos z ciemności" Romana Kostrzewskiego, czuć różnicę od pierwszego rozdziału. To trochę jak ze sceną. Wyżej wymienione postaci byli, są tymi z pierwszej linii. To właśnie oni przełamują barierę pomiędzy zespołem a publicznością. To często oni piszą teksty swoich numerów, spajają zespół i rzucani są na pierwszy ogień do wywiadów czy kontraktowych negocjacji. I to się czuje, już dawno chciałem napisać „wokaliści potrafią pisać”. Adrian Smith jest jednym z trzech gitarzystów brytyjskiej grupy metalowej Iron Maiden. Jak każdy ceniący się muzyk, ma za sobą kilka projektów muzycznych, które na przestrzeni kilku dekad, w mniejszym lub większym stopniu ujrzały światło dzienne. Jest utalentowanym instrumentalistą, a ja nawet mam gdzieś pośród sterty zapomnianych płyt jego video z lekcjami gry na gitarze. Nigdy nie miałem cierpliwości i czasu by wejść na ten poziom. „Giganci wód i rocka” to opowieść muzyka, choć patrząc na początek tej historii, raczej młodego chłopaka, który wpadając w sidła muzyki metalowej chciał być jak tamci. Stać na scenie przed wielotysięcznym tłumem i być w centrum przez niemal dwie godziny występu. Pić alkohol, bawić się do białego rana itd., itd. Z takim nastawieniem również przystąpiłem do tej książki. „To będzie opowieść z drugiego rzędu sceny” – pomyślałem. Połykając treść jak ryba haczyk prułem rozdział za rozdziałem z myślą „zaraz się zacznie, jeszcze momencik”. Przelatywały mi po drodze wzmianki o trasach koncertowych, sesjach nagraniowych, które potrafiłem umieścić sobie w czasie i przywołać stan zasobów płytowych zespołu na tę chwilę. Ale gdzie sensacje, wołałem!? Pojawiały się, owszem, ale to głównie bardzo krótkie akcenty, niczym solówka grana podczas numeru, która na moment skupia się na sobie czujne oko kamery, by już za chwilę zostać w tle, wyparta przez kolejny kadr. To zdumiewające jak łatwo przypisać komuś łatkę. Adrian Smith – gitarzysta Iron Maiden. Koniec. Zatem nie, bo ta książka pokazała mi zupełnie inny punkt widzenia. Dla mnie, jak pewnie dla wielu chwytających się gitary, koncerty, imprezy, płyty, tysiące fanów byłyby szczytem marzeń, sposobem na życie. Tu jednak ten obraz został przedstawiony zupełnie inaczej. Ale jak? Czego chcieć więcej? – pomyślałem. Długo trwało, zanim zrozumiałem, że ktoś może to traktować jako pracę i po takim koncercie czy sesji nagraniowej pragnie oddać się swojej pasji. To ciągle nie przychodzi mi łatwo. Pasja w takim układzie to przecież muzyka, zatem gdzie miejsce na kolejną i przede wszystkim jaką? Jak się okazuje Adrian Smith jest pasjonatem wędkarstwa i już nie będę dalej zwodził. To książka głównie o czasie spędzanym na połowach ryb, wszelakich. W tle oczywiście skaczemy po różnych etapach zespołu, ale głównym napędem pozostaje i tak wędka, żyłka, przynęta i branie! Te opisy są o wiele barwniej przedstawione niż etapy zespołów. Tu znajdziemy więcej spokoju, rozważań autora jak i fachowego podejścia względem kolejnego połowu. Zanim zacząłem rzeźbić dźwięki na gitarze, mój Tato próbował wciągnąć mnie w wędkarstwo, zatem czytając tę książkę, rozumiałem jaki autor zakłada haczyk, przypon i dlaczego wybiera taką grubość żyłki czy rodzaj wędki. Na końcu autor zadbał również o czytelnikach bardziej zielonych w temacie i w postaci słowniczka wyjaśnia stosowane określenia. Czy się zawiodłem? Oczywiście, że tak. Chciałem, żeby ta opowieść była niczym „spod lady”. Żeby pokazywała inny punkt widzenia zespołu jakim żyję od ponad dwóch dekad. I co? I nic. Dostałem w zamian ciekawą pozycję o człowieku, który ma do dyspozycji tyle środków, że może wędkować gdziekolwiek mu się spodoba. Co najważniejsze, sprawia mu to mega frajdę. Bo to już nie etap mojego wędkowania z Tatą, na jednej karcie członkowskiej z PZW umożliwiającej do połowów ryb na wybranych akwenach. To podróż przez rzeki, jeziora, czy nawet morza niemal całego świata, bo tak właśnie koncertuje Iron Maiden. Gdziekolwiek się zatrzymują podczas trasy koncertowej, czy sesji nagraniowej – Adrian Smith, poza gitarami, ma ze sobą sprzęt do wędkowania. Niesamowite. „Giganci wód i rocka” to bardzo dobra pozycja. Nie do końca dla mnie, choć zrozumiałem jej wartość. Czułem przede wszystkim moment zmiany nastroju. Z hałaśliwego, pełnego fleszy, pogoni z numeru na numer, płytę za płytą do zupełnie innego świata. To mnie uderzyło najbardziej. Jak można zniknąć w naturalnym, najlepiej nieskalanym przez ludzkość miejscu. Wejść do wody i poczuć prąd rzeki. Obserwować ptaki i gałęzie drzew uginające się pod wiatrem. Dojrzeć przez ułamek sekundy płetwę przepływającej ryby. A potem już spokojnie, rozstawić sprzęt, zanęcić, zarzucić przynętę i czekać. Cicho, żeby nic nie rozproszyło uwagi. On, wędka i potencjalna zdobycz, ale nie jako ofiara, raczej przeciwnik. Tak rodzą się legendy i historie przekazywane w środowiskach wędkarzy. Tak jak zmieniają się taktyki i rekordy udanych połowów, tak również zmieniło się moje podejście do tej książki.

Dla mnie rewelacyjna, zwłaszcza pamiętniki pisane przez autora na bieżąco przedstawiające życie żołnierskie "od kuchni". Są w książce bitwy, nazwy miejscowości a nawet nazwiska ale, w przeciwieństwie do opracowań historycznych, czyta się dobrze a treść wręcz odkrywcza. Nie tak wyobrażałam sobie wojsko polskie w początkach państwowości. Warto przeczytać.

Zaskoczyła mnie tak niska ocena tej książki na lubimyczytac, w mojej subiektywnej opinii zasługuje ona na lepszą ocenę. Być może cieszy się tak słabą opinią z uwagi na fakt, że dotyczy francuskich służb wywiadowczych, ale tym większą jej zasługą jest, że porusza temat tak mało popularny w literaturze, a przy tym jej treść jest bardzo merytoryczna i rzetelnie opracowana. Książka, za co jestem jej wdzięczny, odsłania wiele mało znanych faktów i ujawnia mocno kontrowersyjne karty historii francuskich służb w kwestii ich zaangażowania w politykę innych państw. Przy czym karty te są raczej mroczne. Moim zdaniem jest to świetna pozycja, szczególnie pośród wielu książek traktujących o służbach amerykańskich oraz brytyjskich, wypełnia pewną lukę w tej kategorii i robi to może nie tyle z gracją, co rzetelnie i uczciwie.

Książka opowiada o japońskim okrucieństwie ukrytym pod hasłami rozwoju medycyny i nauki, o którym przez lata mówiło się zaskakująco mało. Być może dlatego, że ofiarami Jednostki 731 nie były miliony, lecz tysiące ludzi. Być może także dlatego, że nie ocalała ANI JEDNA ofiara, która mógłaby dać osobiste świadectwo. Eksperymenty z bronią biologiczną, badania nad hipotermią i traktowanie ludzi jak materiału do testów to coś, co trudno sobie poukładać w głowie. To wciąż słabo rozliczona i niewygodna część historii Japonii, o której powinno mówić się znacznie więcej. Jednostka 731 była azjatyckim odpowiednikiem Auschwitz. Przez długi czas nawet sami Japończycy wiedzieli o niej bardzo niewiele. Ta książka pokazuje, jak łatwo pewne tematy zepchnąć na margines i jak ważne jest, by do nich wracać.

W Rammsteinie zakochałam się w wieku lat czternastu. Muzyka pochłonęła mnie całkowicie, więc szybko chciałam dowiedzieć się nieco więcej o samych członkach zespołu, jak i o ich piosenkach. Tak właśnie natrafiłam na “Rammstein: Die Band”. Jak autor sam zaznacza, nie jest to żadna oficjalna biografia napisana we współpracy z zespołem. Nazwałabym to bardziej rzetelnym zbiorem dostępnych na tamten okres informacji. Biografia zaczyna się od opisania młodości i krótkiego scharakteryzowania każdego z sześciu członków zespołu. Autor stwierdził, że tego fragmentu zdecydowanie nie można pominąć, gdyż Rammstein jest swojego rodzaju ewenementem na muzycznej arenie. Mało która grupa może poszczycić się niezmiennym składem od początku istnienia. A panowie z Rammsteina tkwią razem w, jak sami nazywają swój zespół i relacje w nim panujące, małżeństwie już dwadzieścia sześć lat. W tymże wcale nie tak krótkim wstępie oprócz podstawowych informacji o każdym członku (a są to: wokalista Till Lindemann, klawiszowiec Christian "Flake" Lorenz, perkusista Christoph "Doom" Schneider, basista Oliver Riedel oraz gitarzyści Paul Landers i Richard Zven Kruspe) autor przybliża nieco ich młodzieńcze lata, które wszyscy panowie spędzili w NRD. Realia życie we wschodniej stronie Niemiec są ukazane w rzeczywisty, szarobury sposób. Bycie punkiem w tamtych latach nie było najlepszą z możliwych życiowych dróg, a właśnie na nią zdecydowała się większość zespołu. Tym oto sposobem dowiedziałam się nieco o życiu bez dowodu osobistego w NRD, o służbie wojskowej, upadku muru berlińskiego i przesłuchaniach policji, o trudnościach z graniem muzyki, jaka grała w duszy, o sile kreatywności kiedy temat tyczył się zarabiania pieniędzy, ale również o trudnościach związanych z handlem. Książka przybliżyła mi nie tylko realia życia w NRD i bycia punkiem, ale odkryła szeroką scenę muzyczną, o której wcześniej nie miałam pojęcia, a która miała wpływ na wiele zespołów. Warto tu wspomnieć choćby o elektronicznym Kraftwerku. W wypadku Rammsteina nie można pominąć także mniej znanego Laibacha, któremu niemiecki zespół zawdzięcza po części swój sukces. W biografii można znaleźć wiele krótszych i dłuższych opisów mniej i bardziej znanych grup, które królowały w piwnicach, stodołach oraz nielegalnych klubach w tamtych latach, ale i o tych, które porywały większe ilości słuchaczy: legalnie lub nie. Dalsze części książki skupiają się na nagrywanych przez Rammsteina albumach, odbytych trasach, historiach stojących za tekstami utworów, sporach, uzależnieniach oraz zapierających dech w piersiach sukcesach. Rammstein odmienił metalową scenę muzyczną, nie tylko wnosząc do niej zupełnie nowe brzmienie, które przez niemieckich dziennikarzy zostało ochrzczone: Neue Deutsche Härte, ale także z powodu niezwykłych koncertów do dzisiaj wzbudzających kontrowersje i płomienne emocje. Słowo "płomienne" świetnie się tu wpisuje, gdyż Rammstein to zapaleni piromani, a na scenie słuchacze nieraz mogli zobaczyć ogień w najróżniejszej postaci. Jedynym zespołem, który wcześniej zrobił ze swoich koncertów show na taką skalę jest Kiss, któremu Rammstein również niemało zawdzięcza. Biografia napisana przez Łukasza Dunaja pozwoliła mi uporządkować wszystkie te informacje, poznać genezę wielu elementów scenicznych oraz tekstów piosenek. Rammstein jest historycznym zespołem dla muzyki, wybranym najbardziej rozpoznawalnym artystą niemieckim na świecie, a jakby tego było mało, cytując Christiana Flaka Lorenza: "kiedy byłem po raz pierwszy z rodziną w Egipcie, mówiąc, że jesteśmy z Niemiec, wszyscy wokół powtarzali:" Heil Hitler", "Mercedes-Benz" i "Sauerkraut". Kiedy przyjeżdżaliśmy tam kilka lat później, gdy Rammstein stał się już znanym zespołem, mówili "Heil Hitler", "Mercedes-Benz" i "Rammstein". Zastąpiliśmy więc kiszoną kapustę. Uważam to za nasz wielki sukces". W takim świetle nie można odmówić im sukcesu. Biografia napisana przez Łukasza Dunaja kończy się po wydaniu szóstego albumu Rammsteina, pozostawiając niejako otwarte zakończenie. Nikt bowiem nie wiedział czy od niemieckich gigantów można spodziewać się jeszcze jakiegoś wydawnictwa. Na nowy krążek fani musieli czekać aż dziesięć lat. Nowy, nigdy nienazwany album Rammsteina bądź też potocznie zwany "Zapałką" ukazał się w 2019 roku, a jego ukoronowaniem była pierwsza stadionowa trasa Rammsteina (na której miałam szansę być),potwierdzająca niemiecką jakość. "Rammstein: Die Band" czytam regularnie. W czasie lockdownu przypadł czas na odświeżenie tej lektury, która zawsze wywołuje uśmiech na mojej twarzy, mimo że wiele fragmentów znam już na pamięć. Jest napisana w przewrotny sposób, pełna humoru ale i brutalnej i nieco groteskowej rzeczywistości z domieszką ogromnej wrażliwości, co tworzy przepiękną i prawdziwą definicję Rammsteina. Mogę z czystym sumieniem powiedzieć, że muzyka tego zespołu odmieniła moje życie. Wiem, że wszystkie ich piosenki zostaną ze mną do końca życia, jako nośnik moich przemian, decyzji oraz wspomnień. Muzyka Rammsteina to moja bezpieczna przestrzeń, niekończąca się inspiracja, ale także źródło siły i motywacji. A gdybym miała określić twórczość tego niemieckiego zespołu jednym słowem, powiedziałabym: wrażliwość. Pozycja obowiązkowa dla prawdziwych fanów, ale i tych, którzy chcieliby odkryć Rammsteina w zupełnie innej odsłonie niż widzieli ich dotychczas.

https://www.instagram.com/p/CNvEloFh3MG/?utm_source=ig_web_copy_link Zastanawiałam się wcześniej, jak daleko odchodzę od fantastyki w trakcie drobnego detoksu od tego gatunku - #ozzyosbourne słynie bowiem z dość niekonwencjonalnych pomysłów i dawnych ekscesów ze wszelkimi używkami, jakie tylko mogły przyjść mu na myśl. A to i tak wierzchołek góry lodowej. Postanowiłam zaryzykować z tytułem, który w gruncie rzeczy kojarzyłam z wydania anglojęzycznego czytanego kiedyś we fragmentach. Rockman, który stał się fenomenem, bo przetrwał wspomniane wcześniej przeboje, udziela rad czytelnikom #sundaytimes i #rollingstonemagazine jako #drozzy mimo że #rockman wykształcenia medycznego nie posiada. Co by tu nie mówić - doradza z dość charakterystyczną dla siebie gracją, ale nie jest szkodliwy. Gdy czytelnicy zwracają się z poważną sprawą, doradza pójście do lekarza zamiast... chociażby wyczyszczenia zębów środkiem do odkamieniania czajnika (a że śledzę pewne grupki na Fejsie, to doskonale zdaję sobie sprawę z pomysłów pacjentów. Sama też 👼nie jestem, ale taktycznie milczę).

Autobiografia żołnierza Hitlera z Wiednia, który był miszlingiem (jego matka z arystokratycznej rodziny austriackiej była córką żydówki i goja). Straszne, co przeszedł w czasie walk i potem w sowieckiej niewoli. Inna odsłona niesprawiedliwej wojny Hitlera. Jakże aktualna w obliczu rosyjskiej agresji na Ukrainę, trwającej rok z hakiem.