POgrobowcy. Po co partii Petru Polska

Bohater? Zdrajca? Twórca kultu? Terrorysta z placu grzybowskiego? Zamachowiec? Socjalista? Zdolny by poświęcić wszystko? To fascynujące i zatrważające, że tak wiele różnych postaci kryje się w jednej osobie Większość dyktatorów ma tak jaskrawe cechy, że ludzie intuicyjnie wiedzą, z jaką osobą mają do czynienia. W przypadku Piłsudskiego nawet zamach stanu, był zamachem w jakiejś części iluzorycznym, zamachem po władzę, by tej władzy nie przejąć. Uratować Polskę, by jej nie uchronić przed potworem własnej partii. Wykorzystać socjalizm, by go porzucić na przystanku niepodległość. Czy my nie potrafimy inaczej? Czy Piłsudski to my? My piłsudczycy? Maurycy Mochnacki "W Polsce nigdy nic się nie kończy, ani nie zaczyna do końca" Czy Piłsudskiego trawiły wyrzuty sumienia, gdy wykonywał akcje sabotażowe? Czy martwił się o rodzinę? O dzieci? O kochankę? Czy widział w siebie konwertytę? Czy analizował swoje działanie przez pryzmat literatury ukochanego Słowackiego? Czy "wybrał zamiast domu gniazdo na skałach orła" Beniowskiego? Czy uważał się w jakiejś części za Króla-Ducha? Czy my Polacy musimy budować zawsze wewnętrzne kręgi? Swoiste kapliczki wpływów? Rozgrywać jeden krąg na drugi, tylko by je balansować? Czy my musimy kochać pieniądze i je jednocześnie nienawidzić? Czy nie możemy ich po prostu zarabiać, wydawać, oszczędzać i inwestować? Czemu ojcem narodu jest abnegat, którego partia była jedną wielką machiną korupcyjną, ale który sam musiał dorabiać w swojej, notabene podarowanej. willi w Sulejówku hodujac jedwabniki? Czy podpisując dekret na miliony samemu żyje się o herbacie i tytoniu? Czemu będąc Polakiem trzeba tworzyć mity? Czemu trzeba mieć swój mit grupy znajomych, grupy w szkole, grupy trzymającej władzę, w końcu mit legionu? Nawet legiony nie były jego, a ich twórcy zostali zapomniani, sam ich zapomniałem. Moja wiedza militarna jest znikoma. Nie wiedziałem, że praktyczny brak lotnictwa w WW2 był efektem niechęci marszałka do samego lotnictwa. Poza tym było ono rozwijane przez wroga Zagórskiego (oczywiście zamordowanego). Rozwadowski obrońca rządu w 1926 był twórcą skutecznej strategii artyleryjskiej w 1915 roku, która pozwoliła Niemcom wygrać wojnę w 1939r. Ponoć po jego śmierci sanatorzy wywoływali duchy i zjawa która się pojawiła miała wyzwać od najgorszych Rydza, według świadków wydarzenia było to najlepsze potwierdzenie sukcesu seansu.

Swietna ksiazka o pierwszym niekomunistycznym prezydencie. Jakze rozna do "przemyslu pogardy", ktorym, jako narod bylismy przez caly okres jego prezydentury katowani. Ksiazka zaczyna sie począwszy od kampanii wyborczej w 2005, idzie przez caly okres prezydentury, poruszajac ozne apskety, tkj.polityka zagraniczna, historyczna, relacje ze wschodem i Rosja. Zupelnie inaczej sie ja czyta w obliczu ukazania sie Rosji, takiej, jaką ona jest

Przeczytałem nowe rozszerzone wydanie z 2025 roku, dzięki czemu został podsumowany także pontyfikat papieża Franciszka. Został i on krytycznie oceniony, za niepotrzebne zbliżanie się do pojednania z islamem, religią wojny. Niestety autor nie ma dobrych wiadomości dla chrześcijan, których masowo ubywa, tak jak i kapłanów. Pokazuje różnice między oboma religiami, jak wiele jest absurdów w religii islamu. Pozostaje żyć nadzieją, że jeszcze chrześcijaństwo odżyje i że tytułowy dżihad nie doprowadzi nie doprowadzi do samozagłady Zachodu jaki był znany przez wieki.

Pod względem analizy klęski wyborczej Platformy Obywatelskiej z 2015 roku jest to ciekawa pozycja. Mniej podoba mi się natomiast wchodzenie w obszary pewnego rodzaju uprzedzeń redaktora Ziemkiewicza. Po prostu miałem czytając tę książkę nieco mieszane uczucia i uważam jedną z jej części - tę bardziej subiektywną - za mniej wartościową dla odbiorcy. tak czy inaczej, szanuję spostrzeżenia autora, gdyż są w dużej mierze trafne. Pycha bardzo często kroczy przed upadkiem...

„Pozamiatane” to książka godna uwagi dla każdego pasjonata polskiej polityki. W dobie manipulacji w mediach głównego nurtu oraz ciągłej polaryzacji polskiego społeczeństwa jest to pewien głos rozsądku, który pozwala na (w miarę) rzetelne przeanalizowanie polskich dygnitarzy. W tym wypadku pan Gociek na celownik bierze Donalda Tuska oraz jego ekipy z lat 2007-2015. Książka traktuje jednak o Tusku mocniej niż o polskim premierze i wpływowym polityku europejskim. Publikacja rozpoczyna się od upadku „człowieka z zasadami”. Tym hasłem posługiwał się ówczesny kandydat na prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej — Donald Franciszek Tusk. Przegrana zaważyła na dalekosiężnych celach przyszłego premiera i przewodniczącego Rady Europejskiej — zemsta na braciach Kaczyńskich. Książka szczegółowo analizuje poczynania Donalda Tuska oraz jego środowiska w latach 2005-2015. Autor nie unika także odpowiedzi na trudne pytania, przytaczając ciekawe materiały źródłowe. Lektura nie koncentruje się jednak na potencjalnym motywie „zemsty” ani nie przedstawia samych suchych faktów z lat 2005-2015. Jest to swoista opowieść pełna (pozytywnych) niedopowiedzeń czy otwartych pytań. Publikacja jest raczej wyważona i nie jest stronnicza. Dla niektórych może być pozycją zbyt mocną, bo odnosi się krytycznie do popularnego polskiego polityka, którym gros osób wciąż się zachwyca. Nie jest to jednak manifest polityczny funkcjonariusza Prawa i Sprawiedliwości, choć widać momentami niechęć autora do głównego bohatera opowieści, np. w opisie rzekomej kompromitacji już byłego premiera na brukselskich salonach. Dzieło jest napisane ciekawie i obszernie. Podoba mi się sposób prowadzenia narracji oraz otwarta opiniotwórczość, która nie jest jednak nachalną próbą narzucenia swoich ocen odbiorcy. Po lekturze „Pozamiatane” jestem w stanie opowiedzieć Wam o odczuciach autora, jak i o swoich. Jest to wielki plus. Piotr Gociek postawił, moim zdaniem, wiele trafnych tez, a jego oceny w pewnej części odpowiadają rzeczywistości. Powtórzę raz jeszcze: autor odnosi się do wielu źródeł, próbując udowodnić swoje hipotezy czy tezy. Literówek raczej nie ma. Dla bezpieczeństwa — na palcach jednej ręki.

Świetna książka przedstawiająca najnowszą historię Polski polecam ją wszystkim którzy pragną zrozumieć bardzo skomplikowaną sytuację polityczną w Polsce w ostatnich dekadach których konsekwencje odczuwamy do dziś doskonała pozycja dla patriotów którzy niekoniecznie muszą pamiętać te wydarzenia książkę przeczytałem w dwa dni co świadczy o tym że jest to wspaniała literatura dla każdego kto lubi historię i pragnie zrozumieć wydarzenia z ostatnich lat

Złożona z wielu dawniejszych i nowych tekstów, pogłębiona o szerszą refleksję kulturową i historyczną krytyka Polski, Unii Europejskiej i kultury współczesnej. Że autor nie lubi III RP - wiemy. Gorzej, gdy wiemy z cudzych ust: "bo jest oszołomem z prawicy". Lepiej jednak poznać pełny i mocno uargumentowany przekaz: bo nie jest to nowe państwo polskie, ale zreformowana PRL, bo nie rozliczono komunizmu i nie dokonano lustracji, bo odrzucono etos Solidarności jako podstawę ładu moralnego i republikańskiego pojmowania wspólnoty politycznej, bo fuzja części elit opozycyjnych z nomenklaturą stworzyła korporacyjne, oligarchiczne układy, które chronią swoje interesy, żerują na słabości państwa i gardzą zwykłymi ludźmi, bo nie jest to w efekcie państwo sprawiedliwe, bo jest to państwo blokujące swobodną debatę, gdzie się nie walczy na argumenty, tylko stygmatyzuje i symbolicznie niszczy oponentów jako "gorszych", "zacofanych", "nieeuropejskich", bo w kulturze nastąpiło odrzucenie, potępienie i dekonstrukcja dziedzictwa narodowej historii a jako wzór postawiono ślepą imitację zmitologizowanego Zachodu, bo zaproponowana modernizacja była odgórną, biurokratyczną i zideologizowaną próbą reedukacji i wykorzenienia społeczeństwa, bo ślepa wiara w liberalny "koniec historii" i europropaganda spowodowała zanik wysiłku, by kształtować polską rację stanu i umacniać niepodległość itd. Są tu mocne przekonania w imię chrześcijańskiego ładu moralnego, patriotyzmu, szacunku dla tradycji, więzi wspólnotowych, suwerenności. Dostajemy konkret, myśl, która broni się przed uproszczeniami oraz szerszą wizję człowieka i kultury. Autor powstrzymuje się przed osobistymi wycieczkami i nie daje się tym razem ponosić emocjom. Nie każdy się musi z nimi zgadzać. Ale tego nie da się utrącić łatwymi etykietkami.

Lektura niełatwa, analityczno-rozrachunkowa w odniesieniu do czasów PRL słusznie minionych, ale i czasów niełatwej transformacji i konsekwencji do dziś odczuwanych. Dużo dygresji, odniesień, wspomnień, mnóstwo postaci mniej i bardziej znanych, jakie miały wpływ na politykę i życie Pana Wildsteina. Co prawda tym razem nie dałam rady dokończyć, ale wiem, że będę wracać, choć na pewno nie w autobusie i tramwaju.

Książka jest intelektualną prowokacją. Świetna jej część to odniesienia do literatury i statystyk pokazujących w jaki sposób społeczność żydowska uzyskała dominującą pozycję w nauce, finansach czy kinie. To są bezsprzeczne fakty i warto się nad nimi pochylić. Warto wyciągnąć z nich wnioski i pracować nad naszym własnym sukcesem. Ta książka daje kopa do pracy nad sobą. Zupełnie inną sprawą jest, że autor podchodzi wręcz bałwochwalczo do kultury i tradycji żydowskiej. Można podziwiać umiłowanie wiedzy, pęd do innowacyjności i łatwość z jaką podchwytują idee. Jednak twierdzenie, że ich specyficzne podejście do moralności jest wartością samą w sobie pozwalającą przetrwać, bogacić się i świetnie prosperować jest naciągane. Jeżeli spojrzymy na ostatni wielki kryzys finansowy który zachwiał naszym światem w 2008 roku to był on wywołany przez instytucje i mechanizmy budowane od wielu lat przez żydowskie banki i instytucje, co zresztą przyznaje sam autor. Więc jeżeli chciwość i doprowadzenie do ruiny wielu ludzi, bo jesteśmy mądrzejsi i nam się należy jest przejawem tej moralności to ja dziękuję. Tego rodzaju moralność jest dla mnie mocno naciągana i dziurawa jak stare gacie. Autor myli się również powołując się na kulturę judeochrześcijańską. Nie ma czegoś takiego. Jest tradycja i kultura żydowska oraz kultura i tradycja chrześcijańska. Właśnie ze względu na wspomnianą wcześniej moralność jednak inna. Proponuję zapoznać się pamiętnikami Żydów z gett w Warszawie i Łodzi. Gdzie brat brata sprzedawał, gdzie policjant żydowskiej milicji w getcie budził większe przerażenie niż SS. Gdzie elita getta w Łodzi żyła wspaniale, rauty, przyjęcia, a biedota umierała, bo nie stać jej było na chleb, który był horrendalnie drogi właśnie dlatego, że król getta wprowadził własną walutę. Gdzie elita żydowska wydała na śmierć tysiące swoich dzieci i starców ratując siebie. Podkreślam, że są to relacje samych Żydów. W Izraelu obowiązuje prawo, które mówi - jeżeli Żyd stanie przed sądem w Izraelu oskarżony o zbrodnie wojenne, zdradę innych Żydów, posłanie współbraci do gazu i powie, że robił to dla ratowania siebie wychodzi z sądu niewinny. Jeszcze raz podkreślę, to nie jest moralność chrześcijańska i nie ma z nią nic wspólnego. Mam też żal do autora żyjącego tyle lat w Nowym Jorku, a jednak z polskim kompleksem. Nigdy tego nie zrozumiem. Może jako naród mamy IQ niższe niż nasi żydowscy bracia, których ratowaliśmy z pożogi tysiącami. Być może nie stworzyliśmy wielkich banków, być może nie zbudowaliśmy bomby atomowej, nie narzucamy trendów intelektualnych w USA, ale nie zamierzam mieć z tego powodu kompleksów. Jesteśmy jak Żydzi nie do zajechania. Powróciliśmy na mapę po wieku niewoli, wyszliśmy z komunizmu. Przetrwaliśmy potworną wojnę, która zabiła 1/3 naszych rodaków. Przetrwaliśmy czasy stalinowskie, gdzie żydowscy oprawcy mordowali kwiat polskiej inteligencji w świetle prawa. Nie muszę z tego powodu mieć kompleksów i nie dam się wpędzić w myślenie, że w związku z tym jestem gorszy. Śmieszy mnie kiedy autor podaje przykład elity jagiellońskiej, która cytuję z pamięci: "rozumiała swoje podrzędne miejsce i pozycję względem elity zachodu". Autor nie zna historii. W czasach Jagiellonów Polska była potęgą i to nie my patrzyliśmy na zachód, ale to na nas patrzono z zazdrością. Zmiana nastąpiła dużo później, po wielkich odkryciach geograficznych. Ale nie w czasach Jagiellonów! I na koniec jeszcze jedna uwaga. Żydzi i ich zdolności są imponujące. Jednak jest jeden kraj w którym nie powstała diaspora żydowska. Kraj gdzie żydowskość wtapia się w krajobraz, bo trafia nie tyle na równych sobie, co pod wieloma względami lepszych. Ten kraj to Chiny. Potęga, która po wielkim upokorzeniu wraca na arenę międzynarodową jako supermocarstwo i dziś rzuca wyzwanie zachodowi. Zachodowi gdzie dominuje elita żydowska. Jak skończy się to starcie? Mam wątpliwości czy sukcesem dla elit USA. Uczmy się od wszystkich, którzy tworzą ciekawe rozwiązania - od Finów - jak stworzyć nowoczesne, kształcące innowatorów szkolnictwo. Od Żydów jak rozpoznawać trendy w nauce. Od Chińczyków uczmy się cierpliwości, pracowitości i umiejętności wybierania własnej drogi bez oglądania się na innych. I przede wszystkim pozbądźmy się kompleksów!

Zacząłem to czytać nieco z nudów, nie spodziewając się niczego dobrego - dawno się tak nie zaskoczyłem. Nie jest to bardzo wybitne, ale były premier ma naprawdę dobre pióro. Unika wpadnięcia w pułapkę Sokala i jego "Modnych bzdur" - używa języka prostego i bezpośredniego. Szczególnie ciekawie opisane lata młodości na Uniwersytecie Warszawskim, przynajmniej dla mnie jako obecnego studenta - miło było poczytać o autorach legendarnych już podręczników.

Kopiuj/wklej, bo nic dodać, nic ująć. Dotyczy Służb, przeczytaj opis książki. Pamiętam, oj pamiętam, ale to był cyrk. Całe środowisko, poczuło się zagrożone. Wszystkie media opisywane w książce rzuciły się do ataku, artykuły w prasie, wywiady, i o co tam jeszcze było możliwe. Groźby procesów itp. O ile mi wiadomo, tylko Jacek Żakowski wygrał jakiś proces. Dlatego na okładce czai się pod pytajnikiem ( dot. I t. ) Wszystko to miało wpływ na reklamę książki. Wydana 11. 12. 2013 r. ( data symboliczna ) w nakładzie 10 tyś., do 21. 01. 2014 r. osiągnęła nakład 140 tyś. egzemplarzy ( dot. I t. ) Zastanawiałem się wtedy, czy opisywane osoby, będą chciały wyrzec się swoich rodziców, czy pójdą w zaparte. Poszły w zaparte. Naturalnie można dyskutować, jaki wpływ na dzieci ma środowisko w jakim zostały wychowane. Przekazywane przez rodziców wartości moralne i ideologiczne ( lub ich brak ). Można też przyjąć, że dla rodziców kariera dzieci, nie była istotna, że nie byliby w stanie wykorzystać wszystkich swoich wpływów, żeby " ustawić " swoje pociechy. Oczywistym wydaje się, że wiązało się to z kontynuacją poglądów ( lub ich braku ) rodziców. .„Resortowe dzieci. Media”, napisana przez autorów „Gazety Polskiej” – Dorotę Kanię, Jerzego Targalskiego i Macieja Marosza. Poza okładkowymi " bohaterami " niezliczona ilość nazwisk " zasłużonych " dla polskiego życia medialnego znanych z TV , prasy i innych. Teza wyłożona we wstępie: właściwie wszyscy szefowie i „luminarze” najbardziej opiniotwórczych i niepisowskich mediów – TVN, Polsatu, TVP, POLITYKI, „Gazety Wyborczej”, radiowej Trójki – „wywodzą się z tego samego komunistycznego środowiska”. Dowody przedstawione w książce to wybór rozmaitych materiałów peerelowskich służb specjalnych z kilkudziesięciu lat, udostępnionych autorom przez IPN. Książka, pomimo ogromnego materiału faktograficznego i dużej ilości opisywanych nazwisk, napisana przystępnie, powinna być obowiązkową lekturą dla wszystkich, którzy chcą się dowiedzieć kto tworzył i tworzy nasza wolną ( ? ? ? ) Ojczyznę. Z tego też powodu BARDZO POLECAM !!!

Książka opisuje historię ruchu narodowego od zaborów do około 2014 roku. Wiele wątków jest bardzo ciekawych, szczególnie barwnie opisano okres międzywojenny, nuda wkrada się pod koniec PRL-u, gdy opisywane są liczne małe grupy i organizacje. Książka nastawiona lekko politycznie,jednak broni racji grupy w sposób elegancki i nie przesadzony. Książka z pewnością może znacząco wzbogacić wiedzę historyczną którą można śmiało wykorzystywać w rozmowach i dyskusjach.

Tajne akta S” to nie jest kolejna powieść szpiegowska – to chłodny, momentami przerażający zapis faktów, zeznań i dokumentów z czasów katastrofy smoleńskiej, rzucających cień na fundamenty współczesnych państw demokratycznych. Głównym tematem publikacji są niejasne powiązania między rosyjskimi oligarchami, tajnymi służbami a elitami politycznymi Europy Zachodniej i Środkowej. Roth analizuje mechanizmy prania brudnych pieniędzy na masową skalę,wpływ rosyjskich interesów energetycznych na decyzje rządów europejskich oraz sieci powiązań korupcyjnych, które sprawiają, że granica między legalnym biznesem a mafią zaciera się. Rot nie boi się wymieniać nazwisk z pierwszych stron gazet. Jego ustalenia wielokrotnie kończyły się procesami sądowymi, co tylko potwierdza, że zadawał niewygodne pytania. Dla polskiego czytelnika książka może być szczególnie interesująca, ponieważ autor poświęca sporo miejsca Europie Wschodniej, analizując, jak postkomunistyczne powiązania wpłynęły na kształtowanie się nowych elit władzy. „Tajne akta S” to lektura obowiązkowa dla każdego, kto chce zrozumieć, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami gabinetów, do których dostęp mają tylko nieliczni. To książka niewygodna, miejscami trudna, ale otwierająca oczy. Roth udowadnia, że informacja jest najpotężniejszą bronią, a milczenie elit bywa opłacone bardzo wysoką ceną.

Autor to znany felietonista tygodnika ''Sieci". Celna opis ludzi, którzy w Polsce wpływają na kształtowanie opinii. Zarysowano 80 sylwetek: aktorów, reżyserów, publicystów, rysowników, naukowców. Wybór naturalnie stricte subiektywny:D Padają takie nazwiska jak: Lis, Czubaszek, Kraśko, Mleczko, Gugała, Środa. ''Alfabet salonu" ma cechy satyry, posiada zapis kompromitujących wydarzeń, rozmów, zależności i wpływów. Pajęczyna powiązań i dziwnych układów. https://ladymakbet33.blogspot.com/2020/02/satyra-w-najlepszym-wydaniu.html

Jest scena w "Psach", gdzie Franz i cała reszta palą teczki. Nagle jedna z aktówek ucieka od ogniska. Znajdują się tam raporty o księdzu i skradzionych naczyniach liturgicznych. Autor opisuje głównie zabójstwa księży, jak i innych, wysoko postawionych osób. Wątek generała "Waltera" również się przewinął, mimo że głównie opisywane są lata 80 i 90. Z racji źródeł, które jeszcze się ostały (czytaj: nie zostały spalone) i nowych procesów sądowych, np. IPN. To, co jest dość niepokojące to, że część tych morderstw była całkiem niedawno, jakieś 30, czy tam 25 lat temu. To nie wiele. Cześć z nich została wykonana profesjonalnie, np. bito tak, żeby nie było śladów. Ludzie, którzy to robili, jeszcze żyją i na skutek polityki, mają się dobrze.

Kopiuj/wklej, bo nic dodać nic ująć. Dotyczy polityków, przeczytaj opis książki. Pamiętam, oj pamiętam, ale to był cyrk. Całe środowisko, poczuło się zagrożone. Wszystkie media opisywane w książce rzuciły się do ataku, artykuły w prasie, wywiady, i o co tam jeszcze było możliwe. Groźby procesów itp. O ile mi wiadomo, tylko Jacek Żakowski wygrał jakiś proces. Dlatego na okładce czai się pod pytajnikiem ( dot. I t. ) Wszystko to miało wpływ na reklamę książki. Wydana 11. 12. 2013 r. ( data symboliczna ) w nakładzie 10 tyś., do 21. 01. 2014 r. osiągnęła nakład 140 tyś. egzemplarzy ( dot. I t. ) Zastanawiałem się wtedy, czy opisywane osoby, będą chciały wyrzec się swoich rodziców, czy pójdą w zaparte. Poszły w zaparte. Naturalnie można dyskutować, jaki wpływ na dzieci ma środowisko w jakim zostały wychowane. Przekazywane przez rodziców wartości moralne i ideologiczne ( lub ich brak ). Można też przyjąć, że dla rodziców kariera dzieci, nie była istotna, że nie byliby w stanie wykorzystać wszystkich swoich wpływów, żeby " ustawić " swoje pociechy. Oczywistym wydaje się, że wiązało się to z kontynuacją poglądów ( lub ich braku ) rodziców. .„Resortowe dzieci. Media”, napisana przez autorów „Gazety Polskiej” – Dorotę Kanię, Jerzego Targalskiego i Macieja Marosza. Poza okładkowymi " bohaterami " niezliczona ilość nazwisk " zasłużonych " dla polskiego życia medialnego znanych z TV , prasy i innych. Teza wyłożona we wstępie: właściwie wszyscy szefowie i „luminarze” najbardziej opiniotwórczych i niepisowskich mediów – TVN, Polsatu, TVP, POLITYKI, „Gazety Wyborczej”, radiowej Trójki – „wywodzą się z tego samego komunistycznego środowiska”. Dowody przedstawione w książce to wybór rozmaitych materiałów peerelowskich służb specjalnych z kilkudziesięciu lat, udostępnionych autorom przez IPN. Książka, pomimo ogromnego materiału faktograficznego i dużej ilości opisywanych nazwisk, napisana przystępnie, powinna być obowiązkową lekturą dla wszystkich, którzy chcą się dowiedzieć kto tworzył i tworzy nasza wolną ( ? ? ? ) Ojczyznę. Z tego też powodu BARDZO POLECAM !!!

Początek bardzo fajny, potem słabiej. Książka podzielona jest na krókie rozdziały przez co czyta się ją łatwo. pozycja napisana w tonie zdecydowanie pozytywnym, obawiam się że gdyby miała być napisana dzisiaj, jej ton byłby zdecydowanie inny ;) tak czy owak, pozycja godna polecenia, choć przydałoby się jej odświeżenie

Zaskoczyła mnie tak niska ocena tej książki na lubimyczytac, w mojej subiektywnej opinii zasługuje ona na lepszą ocenę. Być może cieszy się tak słabą opinią z uwagi na fakt, że dotyczy francuskich służb wywiadowczych, ale tym większą jej zasługą jest, że porusza temat tak mało popularny w literaturze, a przy tym jej treść jest bardzo merytoryczna i rzetelnie opracowana. Książka, za co jestem jej wdzięczny, odsłania wiele mało znanych faktów i ujawnia mocno kontrowersyjne karty historii francuskich służb w kwestii ich zaangażowania w politykę innych państw. Przy czym karty te są raczej mroczne. Moim zdaniem jest to świetna pozycja, szczególnie pośród wielu książek traktujących o służbach amerykańskich oraz brytyjskich, wypełnia pewną lukę w tej kategorii i robi to może nie tyle z gracją, co rzetelnie i uczciwie.

Szczęść Boże! Wstyd przyznać, ale grube książki (650 stron) potrafią mnie zniechęcić nawet do tytułów, które koniec końców bardzo chcę znać. Nie chodzi tylko o to, że gruba książka jakoś od razu kojarzy się z męczącym czytaniem, ale samo noszenie ją przy sobie potrafi być niewygodne i uciążliwe. Jednak przy „Stałych wariantach gry" Grzegorza Brauna, o tej niewygodzie można szybko zapomnieć, bowiem lektura jest wciągająca, a jej specyficzny charakter — zbiór wcześniej opublikowanych tekstów w formie a to wywiadów, a to felietonów, czy nawet krótszych komentarzy — idealnie burzy monotonię. Każdy kto zna pana Grzegorza Brauna z krasomówczych wystąpień w mediach, powinien wiedzieć, że jego myśli czyta się lepiej na papierze — zresztą zauważyłem to na przykładzie innych autorów, takich jak Bronisław Wildstein, Stanisław Michalkiewicz albo Rafał Ziemkiewicz — mimo wszystko, lepiej się ich czyta, niż ogląda albo słucha. W ogóle tekst pisany ma tę moc, że trafia do nas dosadniej, a poza tym szybko możemy do niego wrócić. Właśnie przy tej książce złamałem swoją zasadę niemazania ołówkiem po tekście. Jest tu tak wiele linijek, akapitów, a nawet całych stron i rozdziałów, które chciałbym znać na pamięć — jednocześnie zazdroszcząc autorowi umiejętności wyrażania swoich myśli w tak kolorowy sposób — że ostatecznie pomazałem całą książkę ołówkiem. Mam ostatnio szczęście do książek. Wybieram tak dobre, że bardziej niż o czytaniu ich, mogę mówić o delektowaniu się nimi. Krótkie rozdziały, ich urozmaicony styl, tylko pomagały mi w czytaniu całości na raty ale systematycznie, przez co całość skończyłem relatywnie szybko. Po zakończeniu miałem wrażenie, że to mogłaby być lektura na każdy tydzień. W sumie taka książka mogłaby się nie kończyć, bowiem każdy rozdział czegoś uczy, a większość lub wszystkie mówią o rzeczach, które ostatecznie wpisują się w tytułowe "stałe warianty gry", czyli zazwyczaj te same sztuczki ogólnie pojętego systemu, który zazwyczaj trzyma nas za przysłowiową mordę oraz mocarstw, które rządzą nami naprzemiennie od setek lat. Jak to z Grzegorzem Braunem bywa, czasem straszy nas niepotrzebnie, czasem prorokuje na zapas i nie trafia, ale jak sam się tu w książce usprawiedliwia — nie chodzi o zakłady, czyja przepowiednia się spełni, bo nigdy się nie przewidzi wszystkiego, jako że zmiennych jest zbyt wiele, ale o świadomość Polaków na temat zagrożeń, których zazwyczaj mogą nie zauważać. Te zagrożenia autor podkreśla przytaczając wydarzenia minione i dowodzi ich analogii z sytuacją teraźniejszą. Są to według mnie wspaniałe porównania. Ta trafność i moc owych analogii jest wynikiem stosowania prostych (chyba katolickich) zasad opisywania prawdy jako prawdy, a nie tylko punktu widzenia. Innymi słowy — "Niech wasza mowa będzie: Tak, tak; nie, nie. A co nadto jest, od Złego pochodzi". Właśnie to powoduje, że nieraz zatrzymywałem się i podkreślałem całe zdania i akapity, bo nasłuchawszy się przez lata medialnych bredni, gdzieś tam nawet niechcący przyswoiwszy sobie niektóre z nich niczym jakieś naukowe albo religijne dogmaty, byłem zszokowany prostym, jakby czarno-białym sformułowaniem, trafnym porównaniem, zmuszającym mnie do wybrania zła lub dobra — no bo niczego pomiędzy jednak nie ma. W takich autorach cenię sobie przede wszystkim szacunek do inteligencji czytelnika. Nie interesują mnie rzeczy, które starają się być na niskim poziomie, aby dopasować się do poziomu percepcji czytelnika, albo ze względu na ułomności samego autora, inne być po prostu nie mogą. Dobrze, zdarza mi się przeczytać i posiadać książki o bardziej felietonowym charakterze, polemicznym, które nieraz dopasowane są miejscami do niskiego poziomu pyskówek z wrogami patriotów, ale na dłuższą metę, to jest męczące, bo niczego się przy tym człowiek nie uczy. Dostaje co najwyżej chwilę ulgi, kiedy ktoś wykrzyczy się i wypluje za niego. Długie, złożone zdania Grzegorza Brauna zmuszają do skupienia, a jego bogate słownictwo mocno uprzyjemnia lekturę. Wierzę, że czytanie dobrze napisanych książek uczy nas samych wysławiania się. Mamy więc przyjemne z pożytecznym. Już to kiedyś napisałem przy okazji recenzji innej książki pana Grzegorza, w przeciwieństwie do innych — jak na przykład Wojciecha Cejrowskiego, który twierdzi, że taki człowiek jak Grzegorz Braun, który tak dobrze mówi i się nie zacina, albo jest geniuszem, albo wariatem — uważam, że to nie Grzegorz Braun jest jakimś geniuszem, tylko nasza klasa polityczna (także ludzie kultury) tak bardzo się zdegenerowała, że jak w komedii science-fiction pt. "Idiocracy", przeciętnie inteligentnego człowieka z przeszłości może uznać za geniusza albo ostatecznie za wariata i wydać na niego wyrok śmierci ze względu na brak zrozumienia jego słów. Miałem jeszcze zacytować jeden albo kilka akapitów z książki, ale wertując strony, widzę że pozaznaczałem tego tak wiele, że nie jestem w stanie wybrać rozsądnej ilości, która byłaby reprezentatywna. Niedowiarkom radzę otworzyć książkę albo e-booka na którejkolwiek stronie i prawie na pewno trafią na któryś z moim ulubionych momentów.

Bardzo dobra biografia ojca polskiej niepodległości. A dodatek na końcu książki, autorstwa samego Dmowskiego, czyli broszura (80 stron ponad) na temat rosyjskich gimnazjów w Polsce to majstersztyk. I jedno ale, dlaczego nie dałem 10. Według mnie trzeba młodzież zachęcać do czytania takich książek, a książka jest napisana takim językiem, jak to nazywam technicznym, już dla znawców tematu, że zwykły czytelnik się zniechęci, bo książka go zacznie nudzić. Ostatnio na kanale Zero, oglądałem filmik, gdzie profesor Andrzej Nowak, zwykłym prostym językiem, zrozumiałym dla każdego w godzinę z hakiem, opowiedział historię życia Dmowskiego. Oczywiście w książce profesora Kawalca, jest ona rozszerzona i pogłębiona, ale właśnie mnie chodzi o ten prosty przekaz językowy. Jeżeli profesorowie zaczną go używać, chwytając za pióra, zdobędą na pewno większe grono swoich czytelników.