Święto Christie. Część 2

Autor cyklu o detektywie Bobie Burnsie, Peter Kerr, chyba w jakiś cudowny sposób antycypował to, co niedawno napisałam o pierwszej części cyklu: że nie śmieszy aż tak bardzo. Druga część napisała mu się bowiem dużo zabawniejsza i choć przyznać trzeba, że chwilami jest to humor nieco rubaszny, na szczęście ani raz nie zranił mojego poczucia dobrego smaku. Więcej: śmiałam się serdecznie, czytając o kolejnych przypadkach Andy'ego Greena, przekrętach tubylców z Muckle Floggit oraz słownej ekwilibrystyce Franca Contadino. Do tego akcja kryminału jest żywa i całkiem sprytna, dlatego lektura to przyjemność. A jeśli jeszcze pomyśleć o Hebrydach w środku lata... Właściwie zaczynam zazdrościć Bobowi Burnsowi. Poprzednio trafił na Majorkę, teraz na wyspę Muckle Floggit, za każdym razem służbowo i za każdym razem w sezonie urlopowym. No i na co mi było tak całe życie czytać książki? Lepiej było czytać mniej, a więcej chodzić na siłownię, wstąpiłabym do policji, a nuż by mi się też tak poszczęściło? ;)))

Dobrze czytający się kryminał. Rozwiązanie zagadki śmierci staruszki prowadzi aż na wyspy. Pan komisarz przy pomocy Pani doktor od kryminalistyki ruszają za tropem, który prowadzi w przeszłość. Spora dawka humoru, jest również zaskoczenie i zwrotu akcji. Polecam

Kryminał retro z H. Poirot całkiem nieźle wyszedł, choć zarówno zamierzenia donatora i motyw zbrodni były mocno przekombinowane ale przedwojenna atmosfera społeczności została zachowana. No cóż, jeśli się już przeczytało cały dorobek A. Ch. , to trzeba się zadowolić erzacem. 4/6

Mamy tu coś dla miłośników Agathy Christie , którzy chcą sprawdzić swoją wiedzę - opis 25 plakatów przedstawiających wydarzenia z jej książek - rozwiązanie podane jest na końcu drugiego tomu [ bo tę opowieść podzielono na 2 tomy]. Wszystko dzieje się na festiwalu Agathy Christie zorganizowanym przez główną bohaterkę Annie. Ktoś poluje na bezwzględnego krytyka literackiego , który pojawił się tam nieproszony. Mnie bawiły szczegóły , takie jak to że Annie ubiera się w cytrynowożółty sweter i bermudy w czerwono-niebieską kratkę. Nie po raz pierwszy w tej serii opisy ubrań czy wystroju wnętrz wydają mi się nieco upiorne. Zgadza się z tym kolorystyka okładek całego cyklu sugerująca , że będą to prześmieszne komedie kryminalne . Tymczasem to kryminały "kocykowe" z lekkimi elementami humorystycznym , a i to nie we wszystkich tomach serii. Ta opowieść została już wcześniej wydana przez Pruszyńskiego i S-ka pod tytułem " Morderstwo wegług Agathy Christie". Tam z kolei okładka była ponura - też nie adekwatna do treści książki. Pomijając wprowadzające w błąd okładki - czytało się przyjemnie , zwłaszcza jeśli ktoś zdążył polubić bohaterów poprzednich sześciu tomów.

Phyrne Fisher nieustraszona pani detektyw jedzie pociągiem odwiedzić krewnych. W pewnym momencie budzi się z przerażeniem, ponieważ ktoś odurzył pasażerów chloroformem. Udaje jej się zawiadomić obsługę pociągu i wszystkich uratować. Prawie wszystkich, ponieważ okazuje się, że zaginęła starsza dama podróżująca z córką. Jej zmasakrowane ciało zostaje znalezione na torach. Phyrne podejmuje się rozwiązania zagadki. Jednak czeka ją nie tylko jedno dochodzenie - w pociągu przebywała dziewczynka, która na skutek traumy doznała zaniku pamięci. Czyżby była świadkiem morderstwa? Morderca wydaje się być bardzo sprytny, ponieważ tylko sobie znanym sposobem wydostał ofiarę z pociągu, a pasażerów odurzył, żeby nie było świadków. Jednak panna Fisher nie boi się wyzwań i zawsze zmierza prosto do celu. Ten morderca musi się więc mieć na baczności. Przyjemny kryminał, nie tylko dla fanów serialu "Zagadki kryminalne panny Fisher", do których się zaliczam. Świetny pomysł z uśpieniem wszystkich pasażerów i z wydostaniem ofiary z pociągu. Uwielbiam pannę Fisher, ponieważ jak na swoje czasy totalnie wymyka się schematom i nie jest kobietą uzależnioną od mężczyzn, ale silną i przebojową. Mała ryska na fabule, że różni się w najważniejszym wątku od serialu, ale to moje prywatne odczucie, czysto emocjonalne. Ponad to liczyłam na trochę bardziej spektakularne zakończenie, ale nie jest ono złe. Także serdecznie polecam. Jeśli macie ochotę na podróż tajemniczymi pociągami zapraszam: http://www.kryminalgrozatajemnica.com.pl/2021/11/pociag-do-tajemnicy-czesc-ii.html

Cosy crime. Bohaterowie [ Annie i Max ] mieszkają Karolinie Południowej w kompleksie 6-ciu domów otoczonym przez lasy i bagna, przy lagunie , w której żyje krokodyl. Oni są zadowoleni - mnie by się nie podobało , zwłaszcza że ktoś morduje ich sąsiadkę. Miły akcent - szopy przychodzą na taras domu , a nawet wchodzą do środka -umieją otwierać puszki , kradną jedzenie , podobno słuchają muzyki i lubią oglądać telewizję . Autorka wspomina o pięciu kryminałach ze sztuką w tle [ mój ulubiony rodzaj rozrywki] , niestety żaden z nich nie wyszedł w Polsce. Książka wydana przed 9-ciu laty [ napisana przed ok. 40 -stu] to już staroć , którego prawie nikt nie czyta , ale mogę ją polecić fanom relaksujących kryminałów.

6 gwiazdek tylko dlatego że uwielbiam ten serial. Pierwszy tom przygód nieustraszonej Pani detektyw Phryne Fisher. Książkę czytałam ponad rok temu i z tego co pamiętam nie zrobiła na mnie jakiegoś dużego wrażenia. Wydaje się chaotyczna. Mimo lekkości w czytaniu nie porwała mnie ta powieść, choć oczywiście fajnie było się spotkać z jedną z moich ulubionych serialowych bohaterek.

Czy wracacie do książek, które czytaliście już raz, a potem... jeszcze raz i jeszcze raz? „Śmierć w posiadłości Wentwaterów” Caroli Dunn to właśnie jedna z tych powieści, do których wracam od lat. Kupiłam ją dawno temu, przy okazji, dołączoną do czasopisma i od tamtej pory przeczytałam ją wiele razy. To jedna z moich sprawdzonych literackich przystani. Jeśli lubicie kryminały osadzone na styku epok, z jednej strony flirtujące z nowoczesnością, z drugiej wciąż zanurzone w świecie tytułów, konwenansów i szlacheckich rezydencji, to Wentwaterowie od razu trafią w Wasz gust. Wiktoriańska posiadłość, rodzinne napięcia, plotki, niedopowiedzenia i trup znaleziony w najmniej odpowiednim momencie — wszystko tu gra już od pierwszych stron. Ogromnym atutem tej powieści jest język. Nie jest przesadnie archaiczny, ale daleko mu też do współczesnej potoczności. Carola Dunn bardzo trafnie wyczuła ton epoki i znalazła złoty środek, dzięki czemu książkę czyta się płynnie, a jednocześnie z poczuciem obcowania z „innymi czasami”. Na uwagę zasługują również bohaterowie — liczni, różnorodni i na tyle wyraziści, że długo nie wiadomo, komu można zaufać. Daisy, choć formalnie nie prowadzi śledztwa, okazuje się kluczową postacią całej intrygi. Jej intuicja, uważność i umiejętność łączenia pozornie nieistotnych faktów sprawiają, że to właśnie ona — nie Scotland Yard — dociera do prawdy. Tempo akcji jest bardzo dobrze wyważone. Na niespełna trzystu stronach autorka zmieściła wszystko, co potrzebne do solidnego kryminału: klimat, zagadkę, napięcie i satysfakcjonujące rozwiązanie. Choć kilka wątków mogłoby zostać rozwiniętych nieco szerzej, po lekturze zawsze czuję przyjemne „nasycenie” historią. To kryminał z duszą klasyki, idealny dla fanów Sherlocka Holmesa, Agathy Christie i wszystkich tych, którzy cenią zagadki osadzone w eleganckiej, nieco staroświeckiej scenerii. Jeśli lubicie takie historie, przy tej książce będziecie się bawić naprawdę świetnie.

Uwielbiam kryminały, które nie tylko opisują zbrodnię, ale które są zarazem opisem rzeczywistości: miejsca i czasu. W tej książce poznajemy niezwykle sympatycznych bohaterów poczynając od komisarza Bordelliego a kończąc na przyjaciółce tegoż - Rosie. Rzeczywiście, jak ktoś wcześniej zauważył, książka przypomina w klimacie powieści dotyczące komisarza Montalbano Andrea Camilleri`ego. To tylko brzmi jak komplement. Czytanie obu autorów jset wielką przyjemnością. Jednak niech Ci, którzy oczekują krwi, pościgów i okrucieństwa nie sięgają po tę książkę. To nie dla nich!

Chyba więcej tu rozgrzanej letnią porą Florencji i jej mieszkańców, niż samego morderstwa. Ale to właśnie dodaje uroku tej powieści - ludzie, których komisarz Bordelli zna i którzy się przeplatają przez kartki. Pięknie opisane charaktery ludzkie, każdy inny, z własną osobowością, choć nie dominuje nad głównym bohaterem. Zaś otoczenie i gorąc sierpnia opisany przez autora tak, że prawie się go czuje - rewelacja.

Szwagier Daisy od pewnego czasu dostaje wulgarne anonimy, poprosił ją, aby pomogła mu odnaleźć autora. Daisy wyjeżdża na wieś i zabiera ze sobą Belindę, córkę inspektora Fletchera. Na miejscu okazuje się, że cała okolica jest szykanowana przez pastorową i jej komitet stowarzyszający okoliczne plotkary. Daisy próbuje dociec, kto jeszcze dostaje anonimy. Akcja powieści znacznie przyspiesza, gdy dziennikarka odkrywa na cmentarzu ciało brata pastora przygniecione figurą anioła. Kolejna powieść z cyklu "Kryminalne przypadki Daisy D." wiernie przedstawia atmosferę angielskiej prowincji okresu międzywojennego. Książka jest ciekawa, akcja jest szybka i dowcipna. Cały cykl sprawdzi się w deszczowe dni wakacji.

Kocham serial i tak samo pokochałam książkę. Głównym bohaterem jest ksiądz katolicki detektyw amator, ale ma on szczególny talent do rozwiązywania trudnych zagadek kryminalistycznych. W każdym rozdziale mamy inną sprawę, którą zajmuję się ksiądz. Książka bardzo wciąga, aż nie można przestać czytać.

Cosy crime z wyjątkową ilością spektakularnie dramatycznych wydarzeń , łącznie z dekapitacją i wystrzeleniem ofiary przez okno dachowe. Posterunkowy Hamish Macbeth jak zwylke poradzi sobie z tym wszystkim , mimo specyficznego charakteru. To on twierdzi że " bycie naprawdę leniwym to talent. Czasami wymaga to strasznie dużo wysiłku". Zgadzam się.

Na razie dość dramatów , teraz chcę się trochę powygłupiać- taka mniej więcej jest treść wiersza Thomasa Hoode'a , dziewietnastowiecznego poety i satyryka. Autorka wybrała ten wiersz na motto książki. I rzeczywiście - mimo , że trup ściele się gęsto - to "kocykowy" kryminał. Sierżant ze szkockiej wioski , Hamish Macbeth zajmuje się morderstwem pięknej dziewczyny , a sam staje się obiektem "polowania" zakochanej w nim policjantki. Z ciekawostek : miejscowi jadają pizzę smażoną na głębokim tłuszczu z frytkami i batoniki Mars smażone na głębokim tłuszczu z frytkami - już któryś raz o tym czytam więc to chyba popularne danie. Autorka i tym razem nie uniknęła schematów jakie stosuje w całej serii , ale czyta się dobrze.

"Morderstwo przed teatrem" Josephiny Tey jest pierwszą z jej serii z inspektorem Allanem Grantem w roli głównej. Ponieważ jako pierwszą powieść J.Tey przeczytałem przewspaniałą "Córkę czasu", to moje oczekiwania były wysokie. "Morderstwo przed teatrem" nie mogło im sprostać, dlatego że "Corka czasu" jest powieścią wyjątkową a "Morderstwo przed teatrem" zaledwie poprawną powieścią kryminalną napisaną osiemdziesiat lat temu. Oczywiście, większość nawet dzisiaj piszących autorów kryminałów, nie dorównuje Josephinie Tey jakością, ale też - przyznajmy najłagodniej i z wielką wyrozumiałością dla współczesnych - nie jest to szczególnie wygórowany poziom. Zatem - powieść jak powieść. Warto przeczytać z powodu konstrukcji i języka.

Gdybym musiała określić tę książkę tylko jednym przymiotnikiem, użyłabym tego: urocza. Do tego mam wydanie z oryginalną retro okładką, znacznie moim zdaniem lepszą niż w drugiej wersji, jaką wydawca dla niej wybrał, gdyż znakomicie oddającą klimat tego staroświeckiego angielskiego kryminału. Jak pisze we wstępie polski wydawca (Zysk),dziesięć lat temu wydawnictwo British Library postanowiło przypomnieć niektóre powieści kryminalne z okresu tzw. Złotego Wieku, tj. czasu między I a II wojną światową. Jedną z nich była właśnie ta książka, która w krótkim czasie osiągnęła status bestsellera. I wcale się temu nie dziwię. Jest tu wszystko za co kochamy Agathę Christie (przepraszam wszystkich lepiej ode mnie oczytanych w angielskim kryminale, ale mi nasunęło się to właśnie proste skojarzenie): lekkość pióra, brytyjski (czyli raczej nieoczywisty) dowcip oraz klimat, przede wszystkim klimat. Akcja zaczyna się w przedziale pewnego pociągu zmierzającego (w każdym razie w założeniu) do Manchesteru, w dniu Wigilii, gdy od kilku dni śnieg sypie tak gęsto, że kończy się to utknięciem pociągu na jednej ze stacji. Każdy z bohaterów ma swoje plany, jednak wszystkie one staną się tak samo nieaktualne w obliczu pogodowego kataklizmu. Po dość spontanicznie podjętej decyzji o opuszczeniu pociągu, wszyscy trafiają do pustego domiszcza, w którym jednak płonie ogień w kominkach a na stole czeka świeżo zaparzona herbata. Tymczasem śnieg za oknem sypie coraz mocniej, jakby starając się nadążyć za tempem w jakim gęstnieje atmosfera wewnątrz dworu. Tak, pojawią się w tej historii morderstwa. Będą jednak bardzo wyważone i estetyczne, jak to w brytyjskim kryminale retro. Akcja, rozciągnięta raptem na kilkanaście godzin, będzie toczyć się z brytyjską flegmą, co jednak nie oznacza braku napięcia. Tego dostarczą relacje między poszczególnymi bohaterami – postaciami bardzo różnymi i całkiem niekiedy barwnymi, jak niejaki Smith (człowiek „z gminu”) czy sześćdziesięcioletni „starzec” Edward Maltby, członek Królewskiego Towarzystwa Parapsychologicznego. Przeurocze i przesympatyczne. Przeczytałam w jeden wieczór, pragnąc więcej, w tym również śniegu, nawet i w nadmiarowej ilości. Po świętach (i przedświętach oraz poświętach) z typowo szczecińską zimową pogodą (czyli plus sześć, mgła i mżawka, szlag by to trafił) z radością przyjęłabym każdą malutką zaspę, choćby miała kryć (brytyjsko estetyczne, nie zapominajmy o detalach!) zwłoki.

Kryminał napisany w stylu Królowej kryminału, główny bohater swoim analitycznym umysłem przypomina Poirota. Jeśli kochacie kryminały Agathy Christie, koniecznie sięgnijcie po te, które napisał J.B. Livingstone, w właściwie Christian Jacq. Bo tak naprawdę brzmi nazwisko autora tych książek, a którego ja uwielbiam za hisoryczne książki obyczajowo-kryminalne osadzone w starożytnym Egipcie. Aby czytelnik biorąc książkę z półki nie mylił się co do kanwy historycznej, Christian Jacq wydaje swoje kryminały pod ww. pseudonimem. A ja polecam i jedne i drugie :)

Kolejny przyzwoity kryminał spod szyldu Molly Murphy, tym razem nowojorska detektyw rodem z Irlandii musi poradzić sobie z bardzo osobistą sprawą - do więzienia trafił jej ukochany, kapitan policji Daniel Sullivan. Czy ta część spełnia moje subiektywne założenia serii? Dużo przypadkowego szczęścia - jest. Bezinteresowna życzliwość nowo poznanych ludzi - odhaczone. Umiarkowanie realna intryga - obecna. Zagrożenie życia i cudowne uratowanie w ostatniej chwili - jak najbardziej, jeszcze jak. Niby rzeczy, których można się spodziewać po tego typu literaturze, ale w tej serii wybrzmiewają szczególnie mocno. Magią natomiast jest to, że w niczym to nie przeszkadza. Czyta się z prawdziwą przyjemnością.

W sumie fajnie sie czytało, ale sama nie bardzo wiedziałam czy to treść humorystyczna czy tragiczna czy dramatyczna czy kulinarna.....trochę tak jakby autor sam się zagalopował i w rezultacie wygrała w nim dusza kucharza. Odkładam bez większych refleksji, tomu drugiego szukać nie będę.

To już druga książka z tej serii, którą miałem okazję przeczytać. Intryga nie jest szczególnie skomplikowana (poprzednia część była pod tym względem nieco ciekawsza). Główną bohaterkę można polubić. Dlaczego sięgnąłem po tę powieść? To przede wszystkim zachwycające opisy Wschodniej Fryzji z pierwszej części, które wyraźnie stanowią fundament całej serii. I tutaj się nie zawiodłem — takich detali nie brakuje. Ogólnie to bardzo dobra książka na wieczór: lekka, przyjemna, choć bez efektu „wow”. Można ją spokojnie przeczytać bez większego zaangażowania, idealna na zakończenie dnia. Poleciłbym tę serię szczególnie osobom szukającym czegoś niezobowiązującego na wieczorny relaks, zwłaszcza jeśli lubią odkrywać nowe miejsca dzięki literaturze.