Nutka znajduje przyjaciół

INKA, PORZUCOEN SZCZENIĘ” "Inka, porzucone szczenię" - to książka dla wszystkich, którzy kochają zwierzęta, którzy nie wyobrażają sobie życia bez milusińskich, którzy szanują przyrodę i zawsze zachwycają się pięknem otaczającego świata. Po takie książki sięgam z sentymentu i tęsknoty za literaturą dziecięcą i młodzieżową, która przez lata kształtowała mnie i moje serce, mój sposób myślenia, widzenia i odczuwania świata. Zwierzęta przez lata stanowiły bardzo istotny wpływ na moją wrażliwość, wszystkie książki czy lektury, jak "Łysek z pokładu Idy", "Nasza szkapa", Lassie, wróć!", "O psie, który jeździł koleją", "Był sobie pies", "Hachiko. O psie, który czekał" i wiele, wiele innych wyryły się na zawsze w moim sercu, zatem, gdy gdzieś zobaczę jakąś książkę o pieskach czytam i się wzruszam. Nie inaczej było z historią porzuconych w kartonie trzech szczeniąt, które znalazła Zosia idąca ze swoją ciocią Jolą do pracy do schroniska. Dziewczynka dzielnie pomagała cioci, a tym razem miała okazję zobaczyć, jak trudna jest opieka nad porzucanymi szczeniętami, które ktoś po prostu wywalił na zimną mroźną noc. Zosia bardzo to przeżywała, to ona nadała małym pieskom wdzięczne imiona: Cziko, Riko i Inka - jej ulubienica. Najmniejsza i najbardziej krucha suczka z trojga rodzeństwa ledwo przeżyła, dzięki dużemu zaangażowaniu Zosi, która ogrzewała pieska i karmiła smoczkiem, udało się uratować Inkę. Nikogo nie zdziwił fakt, że Zosia bardzo zżyła się z pieskami, pokochała je, zwłaszcza Inkę ale wiedziała, że jej mama nie zgodzi się na przygarniecie pieska do domu, tym bardziej, że jej starsza siostra gimnazjalistka Kinga boi się psów z uwagi na incydent z przeszłości. Zosia tylko przygląda się jak małe pieski rosną, jak się rozwijają i jak przychodzą do schroniska ludzie zainteresowani zabraniem szczeniąt, między innymi jej przyjaciółka Blanka. Zosia była tak bardzo smutna, że być może jej najbliższa koleżanka zabierze Inkę, aż serce jej pękało. Dziewczynki nie potrafiły nawet rozmawiać. Wszystko jednak, jak to w takich miłych książkach, ma swój szczęśliwy finał. Przeczytajcie i się dowiecie. Książka oczywiście przyciągnęła też moją uwagę swoją przepiękną okładką, ponieważ ten piesio - Inka, wygląda identycznie, jak moja mała "Kropeczka". No musiałam przeczytać tę książkę i jestem z tego powodu bardzo szczęśliwa. Wzruszałam się, podziwiałam ilustracje i przekazałam oczywiście dzieciom do czytania. Książka bardzo pomocna dla dobrego rozwoju dziecka, ma duże litery do samodzielnego czytania. Dzieci przeżyją niesamowite chwile podczas poznawania historii szczeniąt, szczególnie Inki, która też najlepiej poczuła się w obecności Zosi. To historia jakich wiele w życiu, właśnie tak rodzą się najpiękniejsze relacje człowieka ze zwierzętami na całe życie. Jedna z najpiękniejszych przyjaźni, wierności. Serdecznie polecam książkę o porzuconych pieskach. Uczy empatii, wrażliwości, tego jak ważna jest opieka nad psem, czym jest praca w schronisku, że nie należy porzucać zwierząt, że każdy zasługuje na miłość, na swój dom i ciepły kąt i co najważniejsze, że marzenia się spełniają!! Miłej lektury 😊

Trzy opowieści o kotach łączy chwilowy pobyt w Przytulisku Marty Zakrzewskiej, której pomaga nastoletnia Aneta. Pełne ciepła miejsce dla zwierząt daje im nadzieję na spokojną teraźniejszość, odpowiednią opiekę lekarską, troskę ludzi i nadzieję na prawdziwy dom. Pierwsza opowieść pokazuje nam koteczkę trafiającą w ręce bogatego, rozkapryszonego chłopca, którego rodzice zajęci swoimi sprawami nie mają ani siły, ani czasu, ani ochoty na zajęcie się własnym dzieckiem, a tym bardziej zwierzakiem. Kiedy mała, puchata pupilka nudzi się chłopcu zapomina ją nakarmić, sprzątać po niej, a przed wyjazdem na wakacje porzuca ją. Koteczka poznaje przedstawicielkę swojego gatunku i jej niezwykły dom: antykwariat. Niestety miłość do chłopca sprawia, że opuszcza Safonę i wędruje w poszukiwaniu swojego właściciela i przypadkowo trafia do prowadzonego przez małżeństwo emerytów domowego schroniska, które ma pomóc przepełnionemu schronisku. Wakacje są czasem, kiedy wiele zwierzaków traci domy, dlatego kotów bardzo szybko przybywa i tu. Na szczęście znajdują się dobrzy ludzie marzący i potrzebujący kociaki. Drobinka staje się kotka terapeutką dla innego kota i sprawia, że w domu znowu jest radośnie. Przypadek sprawia, że ma ona okazję jeszcze raz spotkać Safonę mieszkającą w antykwariacie i opowiedzieć jej swoje losy. Grafit jest bohaterem kolejnej opowieści. Przeprowadzka jego rodziny kończy się dla niego niechcianym rozstaniem i to wcale nie dlatego, że zostaje porzucony, ale przez swój popłoch wywołany zamieszaniem. Długa wędrówka zimą sprawia, że trafia do fabryki bombek skąd wyrusza ciężarówką do miasta, co którego przeprowadziła się rodzina, tam włóczy się po ulicach, trafia pod opiekę rudego kocura i przez przypadek do schroniska, dzięki czemu może stać się najwspanialszym prezentem Gwiazdkowym dla… swojego ukochanego właściciela. Rudy, dziki bohater też zyskuje nowy dom i rodzinę. Historia Bezy jest nieco odmienna. Kotka nigdy nie miała ludzkiej rodziny. Mama urodziła ją w piwnicy i dobrze chowała się przed ludźmi Wędrując po mieście gubi swoją kocią rodzinę i trafia do schroniska. Przypadek sprawia, że schorowana kotka zostaje wybrana przez dziewczynkę marzącą o swoim kotku. Niestety musza czekać na wspólne zamieszkanie, ponieważ zwierzak jest chory. Po zamieszkaniu ze swoją panią Beza czasami ucieka. Pewnego dnia znika na dłużej. Poszukiwania dziewczynki są długie i wytrwałe, a do tego kończą się nie tylko znalezieniem kota, ale i nowej przyjaciółki jeżdżącej na wózku. Proste, piękne opowieści pełne serca, dobroci, sprawiają, że mali czytelnicy stają się wrażliwsi na otoczenie. Pokazane wzorce współpracy, empatii sprawiają, że dzieci otrzymują wielką lekcję, z której mogą wyciągnąć wnioski sprawiające, że będą lepsi nie tylko dla zwierząt. Konieczność pomagania słabszym uczy, że nie wolno nikogo traktować przedmiotowo, że każdy jest interesujący taki jaki jest, z bagażem wad i zalet. Kolejny ważny wniosek to podbudowanie wiary w siebie i swoje możliwości. Dzieci odkryją, że wcale nie są tak słabe i mogą pomagać innych, a przez to uczyć się samodzielności i otwartości. Całość oprawiono w grubą okładkę, wzbogacono interesującymi szkicami. Niedługie rozdziały wydrukowano dużymi literami, dzięki czemu czytanie staje się przyjemniejsze. Pozornie bardzo gruba książka dzięki połączeniu trzech opowieści staje się doskonałym ćwiczeniem pamięci małych czytelników. Wielkim plusem jest prosty język i strona czynna zdań, przez co czytanie sprawia przyjemność. „Kto mnie przytuli?” to świetna lektura do słuchania dla przedszkolaków oraz bardzo interesująca książka dla dzieci w wieku szkolnym.

Urzekła dzieci oraz mnie. Tą przeczytaliśmy jako pierwszą z tej serii. Tuptuś nas porwał w przepiękny świat pełen serca, miłości i empatii. Świat ludzi opiekujących się opuszczonymi zwierzętami. Polecam. P.S. Nas, tj: dwójka dzieci w wieku 5 i 7 lat oraz ich mama.

Trzy opowieści o kotach łączy chwilowy pobyt w Przytulisku Marty Zakrzewskiej, której pomaga nastoletnia Aneta. Pełne ciepła miejsce dla zwierząt daje im nadzieję na spokojną teraźniejszość, odpowiednią opiekę lekarską, troskę ludzi i nadzieję na prawdziwy dom. Pierwsza opowieść pokazuje nam koteczkę trafiającą w ręce bogatego, rozkapryszonego chłopca, którego rodzice zajęci swoimi sprawami nie mają ani siły, ani czasu, ani ochoty na zajęcie się własnym dzieckiem, a tym bardziej zwierzakiem. Kiedy mała, puchata pupilka nudzi się chłopcu zapomina ją nakarmić, sprzątać po niej, a przed wyjazdem na wakacje porzuca ją. Koteczka poznaje przedstawicielkę swojego gatunku i jej niezwykły dom: antykwariat. Niestety miłość do chłopca sprawia, że opuszcza Safonę i wędruje w poszukiwaniu swojego właściciela i przypadkowo trafia do prowadzonego przez małżeństwo emerytów domowego schroniska, które ma pomóc przepełnionemu schronisku. Wakacje są czasem, kiedy wiele zwierzaków traci domy, dlatego kotów bardzo szybko przybywa i tu. Na szczęście znajdują się dobrzy ludzie marzący i potrzebujący kociaki. Drobinka staje się kotka terapeutką dla innego kota i sprawia, że w domu znowu jest radośnie. Przypadek sprawia, że ma ona okazję jeszcze raz spotkać Safonę mieszkającą w antykwariacie i opowiedzieć jej swoje losy. Grafit jest bohaterem kolejnej opowieści. Przeprowadzka jego rodziny kończy się dla niego niechcianym rozstaniem i to wcale nie dlatego, że zostaje porzucony, ale przez swój popłoch wywołany zamieszaniem. Długa wędrówka zimą sprawia, że trafia do fabryki bombek skąd wyrusza ciężarówką do miasta, co którego przeprowadziła się rodzina, tam włóczy się po ulicach, trafia pod opiekę rudego kocura i przez przypadek do schroniska, dzięki czemu może stać się najwspanialszym prezentem Gwiazdkowym dla… swojego ukochanego właściciela. Rudy, dziki bohater też zyskuje nowy dom i rodzinę. Historia Bezy jest nieco odmienna. Kotka nigdy nie miała ludzkiej rodziny. Mama urodziła ją w piwnicy i dobrze chowała się przed ludźmi Wędrując po mieście gubi swoją kocią rodzinę i trafia do schroniska. Przypadek sprawia, że schorowana kotka zostaje wybrana przez dziewczynkę marzącą o swoim kotku. Niestety musza czekać na wspólne zamieszkanie, ponieważ zwierzak jest chory. Po zamieszkaniu ze swoją panią Beza czasami ucieka. Pewnego dnia znika na dłużej. Poszukiwania dziewczynki są długie i wytrwałe, a do tego kończą się nie tylko znalezieniem kota, ale i nowej przyjaciółki jeżdżącej na wózku. Proste, piękne opowieści pełne serca, dobroci, sprawiają, że mali czytelnicy stają się wrażliwsi na otoczenie. Pokazane wzorce współpracy, empatii sprawiają, że dzieci otrzymują wielką lekcję, z której mogą wyciągnąć wnioski sprawiające, że będą lepsi nie tylko dla zwierząt. Konieczność pomagania słabszym uczy, że nie wolno nikogo traktować przedmiotowo, że każdy jest interesujący taki jaki jest, z bagażem wad i zalet. Kolejny ważny wniosek to podbudowanie wiary w siebie i swoje możliwości. Dzieci odkryją, że wcale nie są tak słabe i mogą pomagać innych, a przez to uczyć się samodzielności i otwartości. Całość oprawiono w grubą okładkę, wzbogacono interesującymi szkicami. Niedługie rozdziały wydrukowano dużymi literami, dzięki czemu czytanie staje się przyjemniejsze. Pozornie bardzo gruba książka dzięki połączeniu trzech opowieści staje się doskonałym ćwiczeniem pamięci małych czytelników. Wielkim plusem jest prosty język i strona czynna zdań, przez co czytanie sprawia przyjemność. „Kto mnie przytuli?” to świetna lektura do słuchania dla przedszkolaków oraz bardzo interesująca książka dla dzieci w wieku szkolnym.

Książka mnie zachwyciła! Lena spędza wakacje u cioci i kuzynów, Róży i Kamila. Kamil zachowuje się bardzo dziwnie po przyjeździe Leny. Dziewczynka widząc jasne światło w pokoju cioci, odsłania kłębki wełny i widzi rudo-białego kotka. Książka pełna akcji i wciągająca, zachęcam do czytania i zapaewniam, że się nie zawiedziecie czytając ją, bo ja się nie zawiodłam wcale :3.

"Burzowy smok" to dziecięca książka, która bardzo miło mnie zaskoczyła. Przygody Uli, dziewczynki, która była służącą na zamki i Chmurzynka bardzo mnie wciągnęły. Książka przeznaczona dla dzieci od 6 lat, ale nasza prawie 4 latka też dała się oczarować małemu smokowi. Bardzo polecam tę pozycję.

Tina Nolan to autorka, jak na razie 11-tomowej serii, w której głównymi bohaterami są różne zwierzęta - koty, psy, konie, kaczka, królik, lis. Ewa i Karol Mareccy wraz ze swoimi dziećmi Ewą i Karolem prowadzili schronisko ,,Cichy kąt", gdzie oferowali pomoc i opiekę wszystkim potrzebującym zwierzętom. Kolejnym psem, który potrzebował ich pomocy była Łatka, którą ktoś zostawił przed ich domem w kartonie. Byli pewni, że ktoś po prostu ją porzucił, jednak postanowili to sprawdzić. Cenię sobie i uwielbiam wszelkiego rodzaju książki o zwierzętach. Najbardziej lubię te o kotach, jednak nie mogę wciąż o nich czytać. Zdecydowałam się na zakup serii ,,Na pomoc zwierzakom", gdyż spodobała mi się różnorodność bohaterów oraz przepiękne wydanie. Cena także nie jest zbyt wygórowana, więc zakupiłam. Minęło sporo czasu zanim zabrałam się za lekturę, jednak zaręczam, że było warto to zmienić. Nie zawsze wszystko układa się tak, jakbyśmy chcieli. Nie wszystkie zwierzęta mogą mieć dobrych właścicieli, ciepły kąt i miskę strawy, gdy tego zapragną. Seria ukazuje, że warto przygarniać zwierzęta ze schronisk, dbać o nie, będąc np. wolontariuszem. Tak niewiele potrzeba, by komuś pomóc. Przyznam szczerze, że nie czuję się na siłach, by chodzić do schroniska, pewnie chciałabym przygarnąć stamtąd wszystkie kotki :) Można jednak pomóc także w inny sposób, wpłacając pieniądze na dane miejsce. ,,Łatka - niechciany szczeniak" to pierwszy tom serii, warte uwagi młodych czytelników oraz miłośników zwierząt. Dość duża czcionka oraz ilustracje dość znacznie przyśpieszają czytanie. Ja taką książeczkę czytam raptem pół godziny. Odnośnie ilustracji są one trochę inne, niż w książkach z innych serii. Wyraźnie widać, jakby zostały narysowane pociągnięciem ołówka, nie są jakieś wyidealizowane. Ja przeczytałam już 4 tomiki, o których będę pisała na dniach, a w planach mam pozostałe 7. Już nie mogę się doczekać ich lektury! Moja ocena: 5,5/6

Czy nie chcielibyście wiedzieć, co zwierzęta żyjące w naszym otoczeniu mają nam do powiedzenia? Zdolność słyszenia tych stworzeń posiada Zosia, główna bohaterka tej serii. Dziadek Horacy co jakiś czas przywoził do ZOO nowe zwierzęta, które w nowym miejscu mogły znaleźć opiekę, pomoc i zrozumienie. Dość długo nie wracał ze swojej wyprawy, przez co Zosia oraz jej mama bardzo martwiły się o krewnego. Pewnego dnia jednak w górze zobaczyli balon, a w nim dziadka Horacego. Nowym zwierzątkiem, które przywiózł być lewek, Leoś. Seria ,,Zosia i jej ZOO" składa się jak na razie z trzech tomów. Od lektury pierwszej części minęło już 7 miesięcy, jednak nie przeszkodziło mi to w odbiorze książeczki o lwiątku. Każdą opowieść można czytać oddzielnie, jednak przyjemnie jest zapoznać się z wszystkimi trzema historiami. W tej o lwiątku mamy do czynienia z prawdziwą determinacją, siłą ducha. Razem z bohaterami odczuwamy strach, ale także radość. Momentami bywa wzruszająco. Jeden tomik czyta się niezwykle szybko, ok. 30 minut. Duża czcionka zdecydowanie ułatwia szybkie czytanie. Na końcu znajdują się dwie karty z lwiątkiem. Jedną z nich można odesłać i gdy zbierzemy odpowiednią ilość kart zdobędziemy jakąś nagrodę. Ja myślę jednak, że dobrze nadadzą się też do gry w memory. W chwili, gdy mamy dużą ilość książeczek z kartami gra może trwać naprawdę długo. ,,Zosia i jej ZOO. Samotne lwiątko" to seria, której bohaterami są egzotyczne zwierzęta, które możemy zobaczyć tylko w ZOO. To jedyna seria, którą kolekcjonuję o istotach, których nie można zobaczyć na terenie Polski na wolności. Jeżeli lubicie zwierzęta, powinna Wam się spodobać. Moja ocena: 5,5/6

I przyszedl na to czas by poczytac bajke. To ksiazka nie byle jaka.. Naprawde godna polecenia dla mlodych czytelników ktorzy rozpoczynają przygode ze zwierzatkami. W tym odcinku mamy doczynienia z Gabi ktora chciala miec psa a dostaje świnkę morska o nazwie Gucio. Dziewczynka wyjezdza na wakacje i zostawia Gucia pod okiem kolezanki gdzie miedzy czasie Gucio gubi sierść? Czy to przerwie przyjaźń dziewczynek? Dlaczego Gucio trafi do szpitala Bolilapki? Jaka bedzie diagnoza? O tym wszystkim dowiecie sie w srodku pieknie zilustrowanej ksiazce z bogatatym słownictwem i nauka obyczajów zwierzątek.. Normalnie idealna ksiazkaby spedzic czas z pociechami Polecam!!!

Książka opowiada o przygodach chyba siedmioletniej (?) dziewczynki, która mieszka w zoo i uwielbia opiekować się zwierzątkami i pomagać im, a do tego rozumie ich mowę. Dużo przygód, które myślę są w sam raz aby zainteresować i jednocześnie nie zasmucić, ani nie wystraszyć ich powagą dziecka w wieku przedszkolnym. Nasza prawie sześciolatka była bardzo zainteresowana, sama uwielbia zwierzątka, więc podobało się tym bardziej. Myślę, że sięgniemy po kolejnej tomy. Nie mam tylko pojęcia czy wszystkie te fakty o pingwinach są prawdziwe, ale jeśli tak, to tym bardziej plus bo można się czegoś nauczyć. :)

2 tom z serii. Mimo, że w serii jest zachowana chronologia, poszczególne tomy można czytać osobno. Łączy je zawsze wspólny motyw pani weterynarz oraz jej dzieci. Główni bohaterowie ludzcy i zwierzęcy zmieniają się. Na szczęście panuje tu równouprawnienie i w serii występują zarówno chłopcy jak i dziewczynki. W tym tomie główną bohaterką jest dziewczynka i kucyj Pierrot. Rodzice dziewczynki mają problemy finansowe, więc pasję konną realizuje pomaganiem w stajni. Wg mnie jest to element edukacyjny wprowadzający dodatkowy realizm do książki. W książce jest podejmowana kwestia rozwodu (pani weterynarz) i jej potencjalnego nowego związku (rozmowa dzieci). Całość jest dosyć delikatna i wyważona. Mojego 5 letniego syna nie zraziła. Książka mu się bardzo podobała, a i mi się przyjemnie czytało.

Sue Mongredien to autorka dwóch serii - o Klubie Kociaków Słodziaków oraz o chłopcu, który uczył się magii. Na razie jednak postanowiłam zapoznać się z tą pierwszą. Głównym bohaterem tej książeczki został Zygzaczek, kotek Róży. Był on kotkiem ciekawym świata i bardzo lubił się bawić. Nie mógł jednak jeszcze wychodzić na dwór, a gdy już była taka możliwość okazało się, że kotek nie ma na to ochoty. Biedna Róża nie wiedziała, jak temu zaradzić. Ta krótka opowieść o Zygzaczku jest już trzecim tomem z serii o Klubie Kociaków Słodziaków. Został on założony spontanicznie, gdy w pierwszym tomie każda z sześciu dziewczynek wybrała sobie po jednym kotku. Od tamtej pory postanowiły stworzyć swój tajny Klub. Jakie atrakcje czekały na dziewczynki po tym postanowieniu? Od małego uwielbiam koty, więc nic dziwnego w tym, że postanowiłam także skusić się na tę serię. Aż przez 10 książeczek mogę rozkoszować się opisem moich ulubieńców i to zupełnie bezkarnie. W planach mam dokończenie tej serii, jednak nie zamierzam poprzestać na czytaniu książek o zwierzętach. Są to zdecydowanie moje ulubione pozycje w ostatnim czasie. Pozycja liczy sobie niecałe 100 stron, jednak czytania nie ma tutaj za wiele. Bardzo się z tego cieszę, gdyż czasem dobrze jest poczytać takie krótkie historie. Seria przeznaczona jest raczej dla młodszego grona czytelników, jednak mi również się bardzo podobała. Bardzo się cieszę, że ją wyszukałam spośród tylu innych książek i mogę zapoznawać się z losami sześciu milusińskich. ,,Wielka przygoda Zygzaczka" to opowieść o pokonywaniu własnych lęków, niekonwencjonalnych metodach i niespodziewanych zdarzeniach, które spotkały Zygzaczka. Z pewnością nigdy nie domyślicie się, czy udało mu się wyjść do ogrodu, a jeśli tak to co było dla niego impulsem do działania. Moja ocena: 5/6

Książkę próbowałam przeczytać kilka razy - bez żadnych rezultatów. Sięgnęłam po nią jeszcze raz i nie żałuję. Książka jest przyjemna i lekka, a opis świata w niej przedstawionego, jest baśniowy i magiczny. Przyznam również, że zakończenie troszkę mnie zaskoczyło (oczywiście pozytywnie). Więc, jest to lektura, którą warto przeczytać w wolnym czasie, by przenieść się do świata baśnioceum :)

Książki z serii „Przyjaciele zwierząt” to ciepłe opowieści o dzieciach pomagających zwierzętom potrzebującym pomocy. Mali czytelnicy dowiedzą się jak bardzo ważna jest opieka nad słabszymi, dlaczego to zajęcie to bardzo odpowiedzialna praca. Żyjący blisko przyrody (w leśnej leśniczówce) bohaterowie pięknie współgrają z naturalnym otoczeniem. W ich życiu nie ma pośpiechu, ale spokój, czułość. Dorośli są troskliwi, dbają o własne pociechy i pozwalają im na dość dużo swobody oraz zachęcają do samodzielności. Dużym plusem opowieści jest prosty, żywy (strona czynna) język wciągający dzieci w wir akcji i przeżywania dylematów razem z Amelką i Wojtkiem. Dzięki temu książkę możemy czytać już przedszkolakom, a w szkole nasza pociecha sama chętnie sięgnie po lekturę. Szczęśliwe zakończenie sprawia, że mali czytelnicy sami chętnie zaczną działać, uczyć się obserwować i pomagać zwierzętom. Takie spojrzenie pozwoli dzieci nauczyć empatii dla ludzi i zwierząt. Kolejnym plusem są piękne ilustracje Anety Kryszak, której szkice wzbogacają całą serię. Realistyczne, estetyczne, bardzo dobrze dopracowane obrazki sprawiają, że młodsze i starsze dzieci chętnie zerkają do książki. Duża czcionka zachęca do samodzielnego czytania. Na końcu książki dzieci znajdą informację o zajączkach napisaną przez Marzenę Kwietniewską – Talarczyk. Całość jest przemyślana i dostarcza czytelnikom sporej dawki wiedzy.

Świetna książka. Dziewczynki znowu przeżyły niesamowitą przygodę w Nibylandii we mgle. Katty ze swoim nowym przyjacielem koniem, którego nazwała Chmurka, wyruszyły razem w podróż po Nibylandii. Jej przyjaciółki bardzo się o nią martwią i wyruszają z wróżką wodną (Mgiełką) na poszukiwania.

Książka opowiada o dziewczynce Małgosi i o jej kotku Trufelku. Razem mają wiele przygód. Więc .. jak kotek zniknął Małgosia była zawiedziona i starała się odzyskać kotka. Małgosia ma też klub który nazywa się "Klub kociaków słodziaków" Ten klub założyła Lila, przyjaciółka Małgosi. W klubie występują przyjaciółki Małgosi Lila, Ania, Maja, Ela, Róża. Nie chciałabym Wam zdradzić niczego ,ale mogłabym podpowiedzieć,że na końcu bajki Trufelek się odnalazł ♥! Myślę, że może kiedyś znowu wypożyczę tę książkę i znowu powspominam!

Aaaa! Moja dusza psiary jest w pełni usatysfakcjonowana tą książką! Dobrze, że nie dojrzałam na fotografii okładki dopisku „Polscy pisarze/psiarze dzieciom”, bo pewnie bym jako osoba w wieku mocno dojrzałym nie kupiła, ale zapewniam, że i osoby dorosłe mogą te 15 opowiadań bez ujmy dla intelektu przeczytać. Piękna polszczyzna (np. określenie psa jako „biało-złota zamieć czystej radości”),piękny styl, ładne kolorowe ilustracje, twarda oprawa – słowem piękne wydanie. Treść opowiadań - większość autentyczna, o własnych lub obserwowanych psach, o ich niezwykłej intuicji, uczuciowości i radości - ogrzewa serce. Opowiadania na zamówienie wydawcy napisali nastepujący autorzy: Agnieszka Frączek, Zuzanna Orlińska, Paweł Wakuła, Renata Piątkowska, Barbara Kosmowska, Katarzyna Terechowicz, Wojciech Cesarz, Grażyna Bąkiewicz, Marcin Pałasz, Joanna Papuzińska, Anna Czerwińska-Rydel, Kalina Jerzykowska, Katarzyna Ryrych, Barbara Gawryluk, Grzegorz Gortat, Barbara Stenka. Bardzo polecam, nie tylko psiarzom!

Pierwsza część książki dla dzieci tak od 1 klasy podstawówki. Tomów tej książki jest bardzo dużo. Cztery dziewczynki, które trafiają do Nibylandii i poznają wróżki. Nie chcę zdradzić zbyt wiele. Powiem tyle, że poprzez mrugnięcie tam trafiają. Dla dziewczynek książka idealna. Polubią bohaterki książki.