Kształt miłości

Państwo Alina i Czesław Centkiewiczowie świetnie propagowali kilkadziesiąt lat temu temat Arktyki i Antarktydy pisząc książki przygodowe dla dzieci i młodzieży ("Tumbo") podróżnicze, biograficzne poświęcone odkrywcom i podróżnikom polarnym. Dziś, w zalewie książek zachodnich autorów są chyba już nieco zapomniani. A przecież to bardzo wartościowe i ciekawie napisane powieści. Itaką jest również opowieść o życiu i podróżach Roalda Amundsena. Kojarzymy go oczywiście ze zdobyciem Bieguna Południowego a przecież to tylko fragment jego dorobku. Dlatego warto sięgnąć po tę książkę i poznać inne jego sukcesy i porażki.

Cóż za sympatyczna książka! Otrzymana z okazji ukończenia przedszkola jakieś pięć dekad temu, przeleżała na półce, by teraz stać się miłą niespodzianką. Sięgnęłam po nią bez specjalnego zapału gdyż od zawsze budziła moją nieufność ze względu na czas, w którym została napisana - lata 60-te, pełny PRL. A tu spotkało mnie prawdziwe zaskoczenie! Marian Brandys i jego afrykańska przygoda okazali się lekturą przyjemną, ciekawą, dowcipną i pouczającą. Jego reporterskie przygody w Egipcie, Sudanie i Abisynii, w których towarzyszyli mu: apodyktyczny handlowiec (a zarazem dawny, szkolny kolega) - Paweł oraz wiecznie marudzący, nieznośny i nietaktowny referent ambasady polskiej – komiczny pan Bieganek – to lektura, którą czyta się z uśmiechem na ustach, mimo, że pośród zabawnych i ciekawych perypetii autor poruszył tutaj też tematy bardziej bolesne i poważne jak na przykład angielskie bestialstwa w Sudanie w okresie kolonizacji. Co czyni książkę dla współczesnego czytelnika jeszcze ciekawszą to fakt, że podróż autora miała miejsce dawno temu, gdy realia życia w tamtych krajach wyglądały zupełnie inaczej niż obecnie. Sam sposób podróżowania oraz zwiedzania również – wspomnę tu choćby o rzeczy zupełnie dziś nie do pomyślenia - turysta mógł sobie pościągać ze ściany i poprzymierzać eksponaty w muzeum...:). Jedyną wadą książki jest fakt, że zamieszczone w niej zdjęcia są tragicznej jakości – niestety, w PRL, w latach 70-tych było to zupełnie normalne, co widać również w wydawanych wtedy książkach Arkadego Fidlera. Warto też zaznaczyć, że książka jest całkowicie pozbawiona socjalistycznego bełkotu, w owych czasach wszechobecnego. To po prostu naprawdę świetna lektura! Przewidziana w zasadzie dla młodzieży, według mnie będzie świetna dla czytelnika w każdym wieku – kto znajdzie w bibliotece lub antykwariacie, niech się nie waha:).

Dawno nie miałam tak, że czytając książkę przyspieszało mi bicie serca. Podziwiam wytrzymanie w takich warunkach. Książkę czyta się bardzo lekko i szybko, bo ma krótkie rozdziały i jest naprawdę przyjemnie napisana. Ciekawe było czytanie o rozporządzaniu śmieciami i polowaniach z dzisiejszej, zupełnie innej perspektywy.

Jak żartobliwie, lekko i interesująco napisać o polowaniach, o doskonałej współpracy i o wielkiej przyjaźni myśliwego z psem - dowiecie się z tej niewielkiej książeczki. Nie jestem (wcale!) zwolenniczką polowań i nie podobają mi się fragmenty o truciu kruków i wron (bo zagrażają królikom) ani passus o zabitej hełmiatce (kaczka zagrożona wyginięciem). Autor żył jednak w innych czasach, gdy okrutne lata wojny spychało się już w niepamięć a o zagrożeniu planety nikt jeszcze nie myślał. Poza tym, myślę, ktoś kto przeżył, był uczestnikiem i kogo dotknęły okropności dwóch światowych wojen, z pewnością traktował zabijanie stad cyranek czy jelenia "dwunastaka" z emocjami nie większymi niż te, które towarzyszą dziś kibicom finału Ligi Mistrzów. Widać również, że Autor wie o czym pisze, warto więc również poświęcić czas aby poznać wiele ciekawostek i tajników, dotyczących polowania. Ale prócz tego, "Opowieść..." to zbiór przezabawnych anegdot oraz prosta, wzruszająca i piękna opowieść. Od kiedy odeszli starzy mistrzowie słowa, nikt już tak nie pisze, nie pozując na twardziela i nie bojąc się romantycznych czy lirycznych akapitów; posłuchajcie: "Wysokie ściany starodrzewiu ciemniały dokoła, po drugiej stronie bagna trzy brzozy, jak trzy pionowe krechy narysowane kredą na tablicy, trwały nieruchome, z rozpuszczonymi warkoczami pod zieleniejącą już woalką nabrzmiałych pączków, olszyna kapała rdzawożółtymi sopelkami rozkwitających kotek, a długie witki łozy pochylały się uperlone baziami o aksamitnym, srebrzystoróżowym futerku." Polecam. Będzie się podobać nawet twardzielom.

Maraton po Watykanie O książce Tadeusza Brezy „Spiżowa brama”, wydanej w 1960 roku, słyszałam już w szkole średniej, zatem przed potopem to było. Chyba nawet znałam ludzi, którzy ją czytali lub próbowali czytać. Na studiach gdzieś mi mignęła, by wreszcie w XXI wieku trafić do moich rąk. Książka w wersji „kieszonkowej” z 1968 liczy sobie ponad 700 stron małej czcionki. Jestem szczęśliwa, że dobrnęłam do końca. To był istny maraton, z punktami spożywczymi na trasie. Tu człek się zatrzymał, tu uzupełnił płyny, zjadł batona energetyzującego (tak to się nazywa?),przyśpieszył i metę osiągnął. Ale powoli… wszystko powoli. Zacznijmy od formy. Podtytuł książki „Notatnik rzymski”, prolog „Od autora” i pierwsza data „6 czerwca 56” od razu sugeruje, że nie będziemy mieć do czynienia z tradycyjną powieścią. To rzeczywiście zbiór różnego typu tekstów. Mamy więc klasyczne notatki jak w klasycznym „dzienniku” dzień po dniu, krótkie, bez komentarzy albo same komentarze na określony temat (np. relacje z pobytu w Fiuggi). Są też reportaże, obszerne opisy wydarzeń minionych i w miarę współczesnych (np. historia krwi św. Januarego w Neapolu),powroty do historii (np. dzieje obrazu „Uczta w domu Leviego” Veronese’a),liczne rozważania filozoficzne, ale przede wszystkim mamy tu obraz Watykanu z ostatnich lat panowania papieża Piusa XII, który „sprzyjał Hitlerowi i potępiał komunistów”, ale sporo dobrego też zrobił. Nie, o religii, wierze, Bogu niczego w tej książce nie znajdziecie. Przespacerujecie się natomiast po siedzibach papieży, bo do Castel Gandolfo też zajrzycie. Poznacie schemat zależności patriarchalnej, kto komu podlega i dlaczego. Poznacie wielu ówczesnych duchownych na różnych stopniach owej zależności. Pojawi się też kardynał Wyszyński, ale… uwaga… niewiele o nim. Po wypuszczeniu z internowania dogadał się przecież z komunistami, a komunizm w ujęciu watykańskim, był złem najgorszym. Jednym słowem – ziemski świat katolickiego państwa. Narrator wydaje się być nim nawet zafascynowany. Spotyka się z księżmi, bierze udział w wielu uroczystościach, zwiedza zakony. I notuje. Każdy swój krok, każdą znaczniejszą rozmowę. Bardzo stara się być obiektywny, ale nie do końca mu to wychodzi. Liczne dygresje w trakcie snucia opowieści np. o małżeństwie Bellandii powodują, iż książka rozrasta się do dużych rozmiarów i chwilami czytelnika nuży… Ale wyobraźmy sobie początek lat sześćdziesiątych, kiedy ukazuje się na rynku czytelniczym…. Zapewne jest wielkim wydarzeniem. Opisuje niedostępny dla przeciętnego Polaka Watykan. Wprowadza w tajniki zarządzania, mianowania, ba, opisuje cały przebieg czynności związanych ze śmiercią papieża, z balsamowaniem na czele, które praktycznie jest jedynym skandalem w całej opowieści. Nie spodziewajcie się zatem rewelacji, jak to bywa we współczesnych książkach o Kościele Katolickim. Nie spodziewajcie się udokumentowanych przypisami drastycznych sytuacji, opinii czy słów. To nie dokument. To epicka relacja o tym, co się komuś zdarzyło, co ktoś pomyślał, zapisał. I przygotujcie się na trudne czytanie….

„Córka czarownicy na huśtawce” to pierwszy z dziewięciu tomów autobiograficznego cyklu Izabeli Stachowicz, opisujący jej dzieciństwo. Czajka była jedną z barwniejszych postaci dwudziestolecia międzywojennego. Jest pierwowzorem Beli Hertz z „Pożegnania jesieni” Witkacego. Jej postać pojawia się w filmie „Leśmian” z 1990 roku. Często występowała w parze z równie barwną postacią międzywojnia – filozofem i bywalcem warszawskich lokali – Franzem Fiszerem. Czajka miała fantazję i lubiła koloryzować, ile więc w tych książkach prawdy, nie wiadomo. Ale ileż tu smaczków i szczególików, dzięki którym można się przenieść w czasie do początków XX wieku. https://czytamiogladam.home.blog/2026/02/05/corka-czarownicy-na-hustawce/

Książka „Chwalipięta czyli rozmowy z tatą” to pozycja absolutnie unikatowa na mapie polskiej literatury biograficznej i wspomnieniowej. Jest to zapis rozmów, jakie z wybitnym polskim fraszkopisarzem, Janem Izydorem Sztaudyngerem, przeprowadziła jego córka, Anna Sztaudynger-Kaliszewicz. To dzieło niezwykle intymne, mądre i – jak na patrona polskiej fraszki przystało – skrzące się humorem, nawet wtedy, gdy dotyka spraw ostatecznych. Struktura książki opiera się na dialogu, co nadaje jej niezwykłej dynamiki. Nie mamy tu do czynienia z pomnikową biografią pisaną z perspektywy czasu, lecz z żywym procesem wspominania. Anna Sztaudynger-Kaliszewicz występuje tu w podwójnej roli: kochającej córki oraz dociekliwego biografa, który stara się uchwycić ulotność geniuszu swojego ojca. Dzięki takiemu podejściu „Chwalipięta” staje się portretem wielowymiarowym – poznajemy Sztaudyngera nie tylko jako literata, ale przede wszystkim jako człowieka: męża, ojca, przyjaciela i, co on sam z dumą podkreślał, niepoprawnego wielbiciela życia i kobiecego piękna. Portret mistrza małej formy Jan Izydor Sztaudynger jawi się w tych rozmowach jako postać fascynująca i pełna sprzeczności. Z jednej strony to tytan pracy, który z matematyczną precyzją szlifował swoje fraszki, z drugiej – człowiek o duszy wiecznego chłopca, dla którego zabawa słowem była sposobem na przetrwanie dziejowych burz. Tytułowa „chwalipięta” to autookreślenie poety, który nie wstydzi się swoich sukcesów, ale też z ogromnym dystansem i autoironią potrafi opowiadać o swoich porażkach i słabościach. Rozmowy prowadzone są w cieniu zbliżającej się śmierci poety, co nadaje im szczególnego, egzystencjalnego ciężaru. Sztaudynger, będąc świadomym upływającego czasu, dokonuje tu swoistego rachunku sumienia. Wspomina lata młodości, fascynację teatrem lalkowym, trudny okres wojenny oraz powojenną walkę o niezależność artystyczną. Wszystko to podane jest w charakterystycznym dla niego stylu – zwięźle, trafnie i z nieodłączną puentą. Relacja ojciec-córka Niezwykle poruszającym wątkiem książki jest sama relacja między rozmówcami. Anna Sztaudynger-Kaliszewicz wykazuje się ogromnym taktem. Potrafi sprowokować ojca do szczerości, nie naruszając przy tym jego godności. W ich dialogach czuć głębokie porozumienie dusz i wspólną pasję do języka polskiego. Córka nie boi się zadawać trudnych pytań o romanse ojca, o jego egocentryzm czy trudne wybory życiowe. Dzięki temu czytelnik otrzymuje obraz człowieka z krwi i kości, a nie wyidealizowany wizerunek z podręcznika literatury. Dla fanów twórczości Sztaudyngera książka jest kopalnią wiedzy o genezie najsłynniejszych fraszek. Dowiadujemy się, jakie sytuacje z życia codziennego stały się inspiracją dla tych genialnych dwuwierszy. „Chwalipięta” udowadnia, że dla Sztaudyngera poezja nie była czymś odświętnym, lecz integralną częścią oddychania. Fraszki sypią się z jego rękawa w trakcie rozmowy, komentując bieżące wydarzenia lub dawne animozje środowiskowe. Tło historyczne i środowiskowe Książka stanowi także doskonały dokument epoki. Sztaudynger wspomina spotkania z Julianem Tuwimem, Kornelem Makuszyńskim czy Konstantym Ildefonsem Gałczyńskim. Jego anegdoty o życiu literackim przedwojennego Poznania czy powojennego Krakowa i Łodzi są bezcenne. Pozwalają poczuć atmosferę tamtych lat, zrozumieć dylematy twórców uwikłanych w historię i zobaczyć kulisy powstawania najważniejszych dzieł polskiej literatury XX wieku. Szczególnie interesujące są fragmenty poświęcone pasji Sztaudyngera do teatru lalek i jego pracy teoretycznej w tej dziedzinie. Autor „Piórek” pokazuje się tu jako reformator i znawca przedmiotu, który o lalkach potrafił mówić z taką samą pasją jak o poezji. Podsumowanie „Chwalipięta czyli rozmowy z tatą” to lektura obowiązkowa dla każdego, kto ceni inteligencję, dowcip i życiową mądrość. To książka, która uczy, jak starzeć się z klasą i jak do samego końca zachować ciekawość świata. Jan Izydor Sztaudynger w interpretacji swojej córki staje się nam bliski jak nigdy wcześniej. To literacki testament człowieka, który wierzył, że „fraszki to nie igraszki”, ale sposób na oswojenie świata. Po przeczytaniu tej książki inaczej patrzy się na słynne dwuwiersze mistrza. Nabierają one głębi i ludzkiego kontekstu. To hołd złożony ojcu, ale także piękna lekcja tego, jak słuchać drugiego człowieka, póki jeszcze ma nam coś do powiedzenia. „Chwalipięta” to pochwała życia w każdym jego przejawie – od miłości, przez ból, aż po ostateczne pożegnanie, które w ustach Sztaudyngera brzmi nie jak koniec, lecz jak ostatnia, doskonale spuentowana fraszka.

„Lwy mojego podwórka” to opowieść o latach dzieciństwa autora, przed wybuchem II wojny światowej, oraz jego wspomnienia z lat troszkę późniejszych, relacja o wydarzeniach, które pamięta. We wspomnieniach tych przewija się znaczna ilość postaci, autor wspomina wujków, ciocie, przybliża nam sylwetki przyjaciół rodziców. Poznajemy jego sąsiadów, ich rodziny. Jarosław Abramow-Newerly mieszkał wówczas w Warszawie na Żoliborzu, i wśród osób, które tam spotykał w dzieciństwie były postacie wybitne, które wówczas lub w latach powojennych znacząco wpływały na kulturę, czy naukę. Spora część książki to wspomnienia z czasów wojny, ciekawie opisane Powstanie Warszawskie i udział w nim jego towarzyszy zabaw z podwórka. Ta książka to taka ciepła, klimatyczna opowieść, autor wspomina swoich rodziców z uczuciem pozytywnych emocji, poznajemy matkę aktorkę i ojca, który później stał się sławnym pisarzem. Czytając te wspomnienia czuje się sympatię do tych ludzi. Książka zawiera wiele zdjęć przedstawiających jego samego z lat dzieciństwa, jego rodzinę, jak i przyjaciół rodziny.

Czy znajdziesz obecnie taką książkę dla młodzieży ??? Napisaną ślicznym, przystępnym językiem, bez teraz wszechobecnych bluzgów, pełną humoru, zapadającą w pomięć na całe życie ? Temat, ponadczasowy !!! Moim zdaniem, to kultowa i obowiązkowa pozycja dla młodzieży, na pewno nigdy nie zostanie zapomniana !!! Och... tutaj mogę się mylić. Dużo wskazuje na to, że w przyszłości młodzieży mogą wystarczyć tylko obrazki !!! Skoro nie jesteśmy jeszcze tak daleko, to ... POLECAM !!!

„Drugi kot w worku” to nie jest książka, którą czyta się jeden raz i odkłada na półkę. Nie czyta się jej również ciągiem. To książka, gdzie czytając wielokrotnie wracamy, zatrzymujemy się, zastanawiamy. Tutaj nie ma zbędnego zdania, wszystko jest interesujące i ważne dla tematu. Ach, jakżeby chciało się te wiadomości zapamiętać, a potem błyszczeć w towarzystwie erudycją.

Wysłuchałam tylko "Ziela na kraterze" Po raz kolejny zachwyca mnie arcydzieło Wańkowicza. Jego język - jako jedynego polskiego autora - można porównać do warsztatu Nabokova - niesamowite! Tylko wielka szkoda, że ta niezwykle inspirująca powieść to w głównej mierze owoc fantazji autora: losy tej rodziny były o wiele bardziej skomplikowane, gorzkie, smutne niż te opisane w książce. Nie chciałabym mieć takiego ojca jak Wańkowicz. Czasami współczuję tym dziewczynom.

"Przygoda, przygoda, każdej chwili szkoda (...)" Moje doświadczenie w kwestii korzystania z jednostek pływających ogranicza się do spływu kajakiem Biebrzą i Narwią w wieku lat nastu oraz kilku przypadków kręcenia pedałami na rowerze wodnym, dlatego też książkę oceniam jako zwykły szczur lądowy. Było lekko, łatwo i przyjemnie, i nawet zabawnie, akcja toczyła się wartko, przygoda goniła przygodę; było trochę historii i trochę geografii. Jedno małe ale, w każdym rozdziale mamy do czynienia z opisami częstych awarii sprzętu, co w rezultacie stawało się nużące; no cóż, ale co innego czytać o przygodach, a co innego samemu ich doświadczać. Ogólnie lektura niewymagająca od czytelnika specjalnego wysiłku intelektualnego, do poczytania w tramwaju, autobusie czy kolejce do lekarza. (Wykorzystano fragment utworu Przygoda -Zespół Wiślanie 69)

W kilku już książkach natrafiłem na jakieś informacje o Czajce. Do tego - nie pamiętam już skąd - wiedziałem, że ostatnio ukazały się przynajmniej dwie książki biograficzne o niej. Więc kiedy w szpitalnym booksharingu zobaczyłem jej książkę to nie mogłem jej nie zabrać i nie przeczytać. No i chociaż nie jest to gruba książka to jednak to, że przeczytałem ją w niecałe 48 godzin, przy czym jeszcze tym czasie pracowałem i spałem to znaczy, że mnie wciągnęła jak mało co w ostatnich latach. No nie wiem co powiedzieć poza tym, że to jest bardzo zabawne, z takim wsobnym poczuciem humoru - Czajka śmieje się przede wszystkim z siebie sprzed 40 lat. Do tego jest to bardzo lekkie ale napisane ze smakiem. No i daje interesujący obraz Warszawy (i nie tylko) z końca Pierwszej Wojny i początku Niepodległości, ze szczególnym uwzględnieniem stanu świadomości ówczesnych panienek z dobrych domów. To jest szalona jazda! Szczególnie, że sama Czajka była szalona i to chyba do końca życia. Była do tego, choć nieco później niż w okresie, o którym pisze w tej książce, chyba najbardziej znaną warszawską celebrytką Dwudziestolecia, takim Fransiszkiem Fiszerem w spódnicy, tyle że Franc Fiszer o wiele rzadziej wywoływał skandale erotyczne. Zresztą z Francem Fiszerem dobrze się znali i łączyło ich coś więcej niż zwykła znajomość. Okazuje się do tego, że Czajka napisała całą serię książek tworzących siedmio- czy ośmiotomową biografię. No to chyba nie mogę nie przeczytać pozostałych!

Mamert Stankiewicz - człowiek i wzór do naśladowania, z takimi ludźmi powinni zapoznawać się młodzi ludzie i z takich ludzi powinni brać przykład, takim bohaterom powinno stawiać się pomniki. Polecam książkę, szkoda jedynie iż taka postać wypełniła tak niewiele kartek między okładkami. Jednak zawsze można sięgnąć po niezapomniane książki Karola Olgierd Borcharda.

Kolejny Wielki Artysta, którego życie przypomina wyreżysowany film. Pan Edward to kwintesencja dobrego humoru, ironii, błyskotliwych myśli, pięknego języka i starych manier, iście szlacheckich. Książkę czytało się świetnie. Polecam wszystkim nostalgicznym duszom :)

Piękna, wzruszająca opowieść, w której kapitan Borchardt zabiera nas w podróż do lat swojego dzieciństwa, swej młodości. Zabawne sytuacje, trudne decyzje, pierwsze miłości. Mężczyzna z zasadami, oczytany, inteligentny, z humorem. Historia uzupełniona om wspomnienia jego asystentki, która towarzyszyła mu do ostatnich chwil.

Historia krąży wokół relacji rodzinnych, skrywanych tajemnic i emocjonalnych zależności. Centralną postacią jest tytułowa ciotka Dee – charyzmatyczna, ekscentryczna kobieta, która pozornie scala rodzinę, a w rzeczywistości ma ogromny wpływ na losy innych. Jej „delicje” są czymś więcej niż kulinarną metaforą: symbolizują uwodzenie, kontrolę i grę pozorów.

Trzecia część wspomnień Jarosława Abramowa-Newerly'ego okazała się równie ciekawa jak dwa poprzednie tomy. Tym razem autor skupia się na studenckich czasach, zwłaszcza na swoich związkach z teatrem i kabaretem. Mamy tu mnóstwo artystycznych anegdot z udziałem znanych postaci świata literatury i sztuki (m.in. Andrzeja Drawicza, Andrzeja Jareckiego, Agnieszki Osieckiej, Zbigniewa Zapasiewicza). Poznajemy nie tylko gwiazdy Studenckiego Teatru Satyryków, ale i twórców innych podobnych inicjatyw, np. Piwnicy pod Baranami z nieodżałowanym Piotrem Skrzyneckim czy gdańskiego teatru Bim-Bom z takimi gwiazdami jak Bogusław Kobiela czy Jacek Fedorowicz. Autor sporo miejsca poświęca sposobom na obejście peerelowskiej cenzury, genezie najbardziej znanych skeczy oraz licznym przyjaźniom, jakie zawarł w czasach działalności w STS-ie. Są tu również fragmenty o pierwszych poważnych związkach uczuciowych, o przelotnych znajomościach i o takich, które wciąż trwają. Wspomnienia te świetnie oddają ducha epoki - z jej absurdami, ale i przerażającymi faktami. Jest i śmieszno, i straszno, ale przede wszystkim jest bardzo interesująco dzięki lekkiemu i błyskotliwemu stylowi. Lektura tej książki była dla mnie porywającą podróżą w przeszłość, pełną różnych niespodzianek i zabawnych opowieści. Polecam z czystym sumieniem, nie tylko fanom pisarza.

Co tu dużo pisać ? Rekomendacja LC wprowadzi cię w tematykę książki. Mój ulubiony autor z okresu adolescencji. Przeczytałem wszystkie jego książki. Gdyby nie ta sterta nieprzeczytanych jeszcze książek, chętnie bym do nich wrócił Zrób to za mnie !!! POLECAM !!!

Powojenne dzienniki Marii Dąbrowskiej to nie tylko zapis jej osobistych przeżyć. To również wnikliwe spojrzenie na rzeczywistość lat 1945-1950, z perspektywy pisarki, kobiety, Polki. Autorka dużo miejsca poświęca swoim kontaktom z innymi twórcami, nieraz dzieli się wrażeniami z przeczytanych lektur, co i dla dzisiejszego odbiorcy może być ciekawe (właśnie dzięki tym refleksjom dowiedziałam się o zapomnianej powieści "Mieszkamy na Puławskiej" Marii Maliszewskiej - i teraz poszukuję tej książki od kilku dni, na razie bezskutecznie). Interesujące są przemyślenia Dąbrowskiej na temat powojennej prozy, zwłaszcza jej krytyczny stosunek do socrealizmu. Przy tej okazji pisarka nie zostawia suchej nitki na niektórych kolegach po piórze, m.in. na Tadeuszu Borowskim i Wiktorze Woroszylskim. Nie mniej ciekawe okazują się obserwacje dotyczące polityki i problemów społecznych - tu Dąbrowska daje się poznać jako mistrzyni riposty, inteligentnych docinków oraz sarkazmu. Książka ta to nie tylko materiał dla fanów pisarki. Na pewno jest to jedyny w swoim rodzaju dokument na temat polskiej rzeczywistości powojennej, pełnej przerażających absurdów, budzących grozę i śmiech przez łzy. Oczywiście, jest to spojrzenie subiektywne, wszak to osobiste, dziennikarskie zapiski, więc nawet nie mogą być w pełni obiektywne. I na tym właśnie polega ich urok.