Aktualności
39
Nie żyje Milan Kundera. Autor „Nieznośnej lekkości bytu” zmarł w wieku 94 lat
Zmarł czeski i francuski pisarz i eseista Milan Kundera. Jego najważniejszą książką była „Nieznośna lekkość bytu”, opublikowana w 1984...
Popularne wyszukiwania
Święto nieistotności
128 str. 2 godz. 8 min.
- Kategoria:
- literatura piękna
- Format:
- papier
- Tytuł oryginału:
- La fête de l'insignifiance
- Data wydania:
- 2015-05-06
- Data 1. wyd. pol.:
- 2015-05-06
- Liczba stron:
- 128
- Czas czytania
- 2 godz. 8 min.
- Język:
- polski
- ISBN:
- 9788328014459
- Tłumacz:
- Marek Bieńczyk
Milan Kundera w świetnym stylu powraca po pięciu latach nieobecności. Jego najnowsza książka, „Święto nieistotności”, zawiera w sobie wszystko to, na co z niecierpliwością czekali jego czytelnicy.
„Święto nieistotności” to historia czterech przyjaciół, Ramona, Alaina, Charlesa i Calibana, mieszkających w Paryżu. Ramon stawia czoła kolejnym, młodszym od niego, pokoleniom, Alain rozmyśla nad tajemnicą kobiecej seksualności, Charles szuka aniołów, Caliban jest aktorem bez publiczności. Każdy z nich zastanawia się nad własnym życiem i jego błahością. W tle zaś przewija się korowód doskonale napisanych postaci, od przypadkowo spotkanych osób, przez znajomych, żony, matki, aż po samego Stalina i jego świtę, którzy mniej lub bardziej na poważnie wtórują przyjaciołom w ich poszukiwaniach.
Reklama
Szukamy ofert...
Kup Święto nieistotności w ulubionej księgarni
Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl. Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki. Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl. Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki. Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Szukamy ofert...Oficjalne recenzje książki Święto nieistotności
Bo to wszystko przecież błahe jest…
Milan Kundera oddał czytelnikom swój najnowszy tekst. Polscy odbiorcy jego prozy mogą poczuć się dodatkowo ukontentowani, ponieważ „Święto nieistotności” przełożył genialny Marek Bieńczyk, wszystko niestety wskazuje na to, że autor „Nieznośnej lekkości bytu” żegna się ze swoimi czytelnikami. Nie jest to żadna – rzec by – chwytająca za serce elegia na odejście od literatury wielkiego twórcy uwikłanego w polityczne konteksty, doskonale wiemy jakiej natury. Wręcz przeciwnie – „Święto nieistotności” jest to lekka i w swej lekkości niezwykle mądra książka, która daje świadectwo incydentalności, śmieszności i banalności naszej egzystencji. Tak pisać potrafi tylko Milan Kundera. Odnoszę czasem wrażenie, że inni, skądinąd znakomici, pisarze ścigają się, generując obszerne tomiszcza (nie widzę w tym nic złego) mające swą objętością potwierdzić doniosłość literatury, a twórca „Niewiedzy” w skromnej książeczce, czasem jedną błyskotliwą frazą potrafi po mistrzowsku zawrzeć to, co boli w naszej współczesności najbardziej, dając nam swego rodzaju egzystencjalne pouczenie, że aby zachować trzeźwość osądu rzeczywistości nie należy traktować jej nazbyt poważnie.
„Święto nieistotności” poprzez swoją formę dalekie jest od śmiertelnej powagi rozpoznań wpisanych we wczesną prozę Milana Kundery. Choć moglibyśmy oczywiście próbować podważać pewność tego stwierdzenia, bowiem określenia takie, jak żart (tytuł debiutanckiej powieści Czecha),śmieszność („Śmieszne miłości”) czy lekkość (moja ukochana „Nieznośna lekkość bytu”) pojawiały się w formułach tytułów jego książek niemal od początku tak, jak od początku drogi twórczej towarzyszył pisarzowi sowizdrzalski sposób patrzenia na historię. Przypomnijmy, jakie konsekwencje na bohaterów debiutanckiej powieści Kundery sprowadził niewinny z pozoru wygłup. I nie inaczej jest w najnowszej powieści. Historia potraktowana została z przymrużeniem oka. Trwały z pozoru jej monolit narrator rozbija brakiem powagi, bo jak interpretować takie sceny pojawiające się w powieści: Stalin polujący na kuropatwy, Chruszczow wrzeszczący w ubikacji, czy znów Stalin odpytujący towarzyszy z KPZR z fundamentalnych idei Kanta i Schopenhauera. Zatem niezmiennie dla Milana Kundery zanurzenie w przeszłości to swoisty rodzaj żartu. Można z powodzeniem przytoczyć w tym miejscu cytat z „Nieznośnej lekkości bytu”: Historia jest równie lekka jak jednostkowe życie ludzkie, lekka jak puch, jak unoszący się kurz, jak to, czego jutro już nie będzie…
Abstrahując od „historycznej” wykładni wpisanej w najnowszą powieść prozaika przyjrzyjmy się bohaterom jego najnowszego tekstu. Są nimi czterej paryżanie, w różnym wieku, podejrzliwi wobec rzeczywistości, żywiący przeświadczenie, że nie pozostawia ona dla nich złudzeń. Najpierw poznajemy Alaina, który rozmyśla nad istotą kobiecej seksualności oraz jej wymiarem społecznym. Głowi się nad tym, co w praktyce oznacza jeżeli epoka dostrzega kobiecy powab w udach, piersiach czy pośladkach. O ile posiada refleksje dotyczące tych wspomnianych a nacechowanych seksapilem części żeńskiego ciała, o tyle nie wie, co począć z innym, eksponowanym na ulicach Paryża elementem kobiecej płciowości: Jak wszakże zdefiniować erotyzm mężczyzny (albo całej epoki),który dostrzega kobiecy powab upchnięty w pępek na środku ciała? Charles z kolei szuka czegoś efemerycznego, a mianowicie aniołów. Ramon próbuje określić siebie w stosunku do młodszych pokoleń, natomiast ostatni z bohaterów wykreowanych przez Kunderę, Kaliban, usiłuje stworzyć kukiełkowy spektakl na podstawie „Wspomnień” Chruszczowa i wytrwale poszukuje publiki. Każdy z nich jest osobliwie przekonany o błahości swego życia, reprezentuje inny rodzaj nieistotności i podpisałby się pod tezą, że żart to podstawowa kategoria estetyczna ujmująca nasze istnienie.
Warto zaznaczyć, że w „Święcie nieistotności” zyskują dopełnienie podstawowe i od lat rozwijane Kunderowskie tematy. Jak już wspomniałam, trzecioosobowy narrator zaznacza odwieczne problemy bohaterów z ciałem: Wracając powoli do domu, Alain wpatrywał się w dziewczyny, obnażające swój pępek miedzy spodniami opuszczonymi na biodra a bardzo kusą koszulką. Najnowszą prozę Kundery wypełnia również metafizyczny sceptycyzm oraz przeczucie, że każda indywidualność to złudzenie, rozwinięcie zyskuje temat zmierzchu i pożegnania. Pisarz zdaje się także dyskretnie sugerować rzecz dotychczas w jego twórczości niepodważalną, a mianowicie zwątpienie w miłość do sztuki.
Autor „Zasłony” powiada również, że zmiany cywilizacyjne obniżyły rangę życia, spłyciły je, sprawiły, iż stało się nieznośne i głupawe. Pomimo tego pesymizmu myśli, które przekazuje czytelnikom niemłody już Milan Kundera powieść jest – jak słusznie powiada Marek Bieńczyk – wyrazem starczej swobody, humoru i beztroski. Bo przecież nie sposób przewrócić świat na nice czy powstrzymać jego szaleńczy bieg. Odpór obłąkańczej współczesności może dać jedynie brak powagi, tak więc tytułowa nieistotność w najnowszej powieści Kundery w moim mniemaniu urasta do rangi sedna egzystencji. Jest z nami wciąż i wszędzie – nie zapomina zaznaczyć narrator. Tak więc wielka to sztuka, by dostrzec ją w najtragiczniejszych czasem okolicznościach i mieć odwagę stwierdzić, że to ona właśnie.
Justyna Anna Zanik
3324 
113 
66 Opinia społeczności książki Święto nieistotności
Ostatnia książka Kundery. Pożegnalna? Hm... to nieistotne. A co jest istotne? No cóż, o tym właśnie jest ta książka. Istotnie. Dla mnie to Kundera w charakterystycznym dla siebie stylu, może odrobinę mniej ciekawie niż w innych swoich powieściach, ale jednak typowo egzystencjalnie. To lubię. Czytało się króciutko, szybciutko, leciutko, przyjemnie. Bez rozdzierania duszy. Czysty relaks.
3842 1041 Oceny książki Święto nieistotności
Poznaj innych czytelników
1266 użytkowników ma tytuł Święto nieistotności na półkach głównych- Przeczytane 787
- Chcę przeczytać 460
- Teraz czytam 19
- Posiadam 175
- Literatura czeska 15
- 2019 14
- Chcę w prezencie 8
- 2020 7
- 2018 6
- Literatura francuska 6
OPINIE i DYSKUSJE o książce Święto nieistotności
7.5
7.5
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKundera to wyzwala we mnie hipserkę, czytając jego książkę czułam jak w tych niedopowiedzianych zdaniach przebudzają się we mnie wszystkie te emocje niewypowiedziane ale wplecione w tekst. Ja się po prostu świetnie bawiłam i ta książka zrobiła mi to czego od książki oczekuję, szczególnie od literatury pięknej.
Kundera to wyzwala we mnie hipserkę, czytając jego książkę czułam jak w tych niedopowiedzianych zdaniach przebudzają się we mnie wszystkie te emocje niewypowiedziane ale wplecione w tekst. Ja się po prostu świetnie bawiłam i ta książka zrobiła mi to czego od książki oczekuję, szczególnie od literatury pięknej.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNie wiem czemu tak źle oceniana ale dla mnie najlepsza tego autora
Nie wiem czemu tak źle oceniana ale dla mnie najlepsza tego autora
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCzytałem dawno temu i była dla mnie trudna do zrozumienia w porównaniu z innymi książkami Kundery. Na pewno jeszcze kiedyś do niej wrócę.
Czytałem dawno temu i była dla mnie trudna do zrozumienia w porównaniu z innymi książkami Kundery. Na pewno jeszcze kiedyś do niej wrócę.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to„Święto nieistotności” oceniam jako wypadek przy pracy, który każdemu może się przytrafić. Problemem książki jest jej przeintelektualizowanie w formie i treści. Czterech heteronormatywnych mężczyzn stawia pytanie o sens istnienia, dywagują nad istotą życia, choć ich zapatrywania wydają się mało przekonujące, a kierunek rozważań dość osobliwy. Milan Kundera przeplata kobiecą seksualność z postaciami Chruszczowa, Stalina, Kanta, co w połączeniu z prostą fabułą czyni „Święto nieistotności” zlepkiem niepasujących do siebie fragmentów. Uprawianie filozofii jest sztuką, czego w ogóle nie mogę napisać o tej nieudanej pozycji. Rozważaniom nad egzystencją nie sprzyja paryskie otoczenie, które wyzuto z resztek melancholijności. Być może Milan Kundera chciał przypomnieć czytelnikom o swojej rezolutności w kreowaniu pozycji nieoczywistych. W tym wypadku nie odniósł zamierzonego rezultatu. Całość jest miałka, przekombinowana, a nosiciele tej opowieści i ich smutny żywot godne pożałowania.
„Święto nieistotności” oceniam jako wypadek przy pracy, który każdemu może się przytrafić. Problemem książki jest jej przeintelektualizowanie w formie i treści. Czterech heteronormatywnych mężczyzn stawia pytanie o sens istnienia, dywagują nad istotą życia, choć ich zapatrywania wydają się mało przekonujące, a kierunek rozważań dość osobliwy. Milan Kundera przeplata kobiecą...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDawno nie czytałem takiej słabej książki. Historia o niczym..... Szkoda.
Dawno nie czytałem takiej słabej książki. Historia o niczym..... Szkoda.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toChoć treści historiozoficzne jak zwykle nie zawodzą, sama powieść już trochę tak. Chciałoby się zaryzykować tezę, że Kundera z przekorą i pewną dozą cynizmu nadał taki, a nie inny tytuł swojemu najpewniej ostatniemu utworowi. "Święto nieistotności" wydaje się, w porównaniu do innych dzieł w dorobku literackim czeskiego pisarza, powieścią rzeczywiście dość nieistotną. Nadal odnajdziemy tu typową dla Kundery intertektualność, czy przeplatanie historii kilku różnych bohaterów (jak np. w "Walcu pożegnalnym"),jednak na pewno nie jest to książka, która zapadła mi głęboko w pamięć.
Choć treści historiozoficzne jak zwykle nie zawodzą, sama powieść już trochę tak. Chciałoby się zaryzykować tezę, że Kundera z przekorą i pewną dozą cynizmu nadał taki, a nie inny tytuł swojemu najpewniej ostatniemu utworowi. "Święto nieistotności" wydaje się, w porównaniu do innych dzieł w dorobku literackim czeskiego pisarza, powieścią rzeczywiście dość nieistotną. Nadal...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKrótka i na pewno treściwa. Ciekawe treści historiozoficzne i przeplatanie się wielu płaszczyzn powieści.
Krótka i na pewno treściwa. Ciekawe treści historiozoficzne i przeplatanie się wielu płaszczyzn powieści.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKrotka, ale dosc lekka, choc moze to pozory, w odbiorze, powiastka. Bardzo ciekawa, zgrabnie napisana, choc mialam wrazenie, ze chyba cos mnie ominelo. A moze trzeba by przeczytac ponownie, aby nic nie umknelo? No moze, moze kiedys wroce do lektury. Tymczasem Chcialabym nadrobic Kundere, bo dawno temu "Zar" mnie zauroczyl. Ciekawe jak bedzie, oboje sie przeciez zmienilismy, choc w przypadku "Zaru" to jedynie ja. Polecam bo to mikroskopijne jest a zabawa calkiem, calkiem. Czytajcie!
Krotka, ale dosc lekka, choc moze to pozory, w odbiorze, powiastka. Bardzo ciekawa, zgrabnie napisana, choc mialam wrazenie, ze chyba cos mnie ominelo. A moze trzeba by przeczytac ponownie, aby nic nie umknelo? No moze, moze kiedys wroce do lektury. Tymczasem Chcialabym nadrobic Kundere, bo dawno temu "Zar" mnie zauroczyl. Ciekawe jak bedzie, oboje sie przeciez...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCzterej bohaterowie - mimo różnic, każdy z nich dąży do tego samego; starają się pojąć co jest w życiu istotne, a także czy ich życie jest istotne. Rozmyślanie nad własną egzystencją oraz codzienne problemy nieustannie towarzyszące opisanym ludziom nasuwają czytelnikowi pewne refleksje na temat tego, co tak właściwie jest ważne. Mimo to, jest to dość "luźna", niewymagająca pozycja. Książka mnie nie zachwyciła, jednak muszę przyznać, że jest bardzo dobra.
Czterej bohaterowie - mimo różnic, każdy z nich dąży do tego samego; starają się pojąć co jest w życiu istotne, a także czy ich życie jest istotne. Rozmyślanie nad własną egzystencją oraz codzienne problemy nieustannie towarzyszące opisanym ludziom nasuwają czytelnikowi pewne refleksje na temat tego, co tak właściwie jest ważne. Mimo to, jest to dość "luźna", niewymagająca...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to