Na granicy śmierci

Świat opanowany przez wampiry i tylko jeden dzieciak udający, że jest wampirem, a naprawdę jest człowiekiem. Pierwsza i druga część bardzo dobre, ale oczywiście jak to fabryka słów trzeciej już nie wydali. Jeśli zaczniecie, to nie poznacie zakończenia, bo po polsku nie wydali trzeciej od wielu lat i nie zapowiada się. Ja po angielsku nie czytam, a nawet pewnie nie da się kupić ostatniej części.

To nie jest dzieło wybitne, żadna literatura wyższych lotów... ale czyta się całkiem przyjemnie. Bohaterka sympatyczna, choć spadająca a nią manna z nieba może irytować i to jak w jej życiu cudownie rozwiązują się wszystkie napotkane trudności i problemy. Jednak nie wymagając od książki owej jakiejś głębi - idzie na to wszystko przymknąć oko. Myślę, że chętnie sięgnę przy okazji po kolejny tom.

Powiem szczerze, że nie spodziewałem się, że ta książka naprawdę będzie mi się podobać. Miałem tę pozycję na liście do przeczytania dosyć długo, ale odkładałem, myśląc, że się zanudzę. Z przyjemnością zawiadamiam, że się myliłem. O książce usłyszałem dzięki filmowi, który… był przeciętny. Pomysł ciekawy, ale tylko on zapadł mi w pamięć. Po prostu młodzieżowy romans z udziałem zombie. Ale zaciekawiło mnie podejście do zombie, które skupiało się na tym, że zombie to nadal ludzie, tylko… no… martwi. I że może coś z człowieczeństwa w nich zostaje. W sumie dużo więcej z filmu nie zapamiętałem, więc podczas czytania, nie byłem nawet w stanie ocenić jaką film był ekranizacją. Możliwe, że teraz sięgnę po film ponownie, by móc ocenić go jako ekranizację. Głównym bohaterem i narratorem książki jest R. Tak, to imię, a raczej to co z niego zostało. R jest jednym z niewielu zombie, którzy pamiętają choć pierwszą literę swojego imienia. Nie pamięta on kiedy, ani jak umarł. Właściwie to nie pamięta nic z poprzedniego życia. Wiedzę o tym, kim były za życia, zombie próbują uzyskać ze swojego wyglądu, ubioru czy stanu ciała. Prowadzą na ten temat… eee… dyskusje, choć w ich przypadku nie są zbyt skomplikowane. Zombie potrafią nadal mówić, ale zazwyczaj pojedyncze słowa na raz, które uzupełniają warknięciami, jękami czy gestami. Zatracili także umiejętność czytania. Okazuje się natomiast, że sporo też myślą. Ich przypadłość przypomina trochę człowieka po udarze, którego mózg jeszcze działa, ale reszta ciała za nim nie nadąża. R wygląda na nastolatka lub młodego dorosłego, choć nie wiadomo jak długo już tak wygląda. Jest ubrany w eleganckie ciuchy: eleganckie spodnie, koszulę i krawat. Ma przyjaciela o imieniu M, który z kolei jest postawnym mężczyzną. Mieszkają razem z wieloma setkami, a może i tysiącami, innych nieumarłych na lotnisku. R ma własny samolot, którego używa jako domu. Kolekcjonuje w nim relikty przeszłości. Słucha też muzyki z winyli. Jego ulubionym wykonawcą jest Frank Sinatra. Nikt nie wie, dlaczego zmarli wracają jako nieumarli. Była to magia? Promieniowanie? Nieznany wirus? Może w kolejnych tomach (bo tak, jest ich więcej, mnie też to zaskoczyło) będzie to wyjaśnione. Prawda jest taka, że w tym tomie odpowiedź na to pytanie nie jest istotna. Wiemy na pewno, że większość ludzkości wyginęła i przemieniła się w armię nieumarłych, więc mamy do czynienia ze światem postapokaliptycznym. Zombie nie mają potrzeb fizjologicznych, bo ich organizmy już nie działają tak jak kiedyś. Tylko uszkodzenie mózgu lub czas je zabijają. Odczuwają one jednak głód na ludzkie mięso, a w szczególności mózgi, ale nie jest to głód konwencjonalny. Ich układ trawienny nie działa jak za życia. Można powiedzieć, że w pewien sposób karmią się one życiem ofiar. A pożerając mózgi, mają wizje z życia umarłego. Niektórzy nieumarli są wręcz od tego uzależnieni, bo, na co jest wiele przykładów, nieumarli tęsknią do życia, które zapomnieli. R żyje sobie w swojej rozkładającej się społeczności w spokoju, ale i nudzie. Ciekawym jest też to, że próbując imitując żyjących, zombie mają swój kościół i szkołę dla nieumarłych dzieci. Zawierają też śluby i adoptują dzieci. Za kapłanów robią szkielety, które R przedstawia jako najstarszych nieumarłych. Nawet jego, trochę go oni przerażają. Wszystko zmienia się, gdy wraz z M i grupką bezimiennych truposzy atakują grupę nastolatków i R poznaje Julie. Nikt się nie spodziewał, że niecodzienny romans, może tak namieszać w tym już dosyć popapranym świecie. Dość o fabule, choć mógłbym jeszcze długo pisać o świecie i wydarzeniach. Warto na pewno wspomnieć, że relacja R i Julie, gdzie ich imiona nie są przypadkowe, jest luźno inspirowana pewną dobrze znaną historią kochanków z Werony. Myślę, że imię M też lekko do tej historii nawiązuje. Choć mam poczucie, że to takie trochę puszczenie oczka do czytelnika, u którego ma to odniesienie wywołać uśmiech. Przyznajcie, że Romeo i Julia w świecie zombie to całkiem zabawny pomysł, szczególnie, gdy się pomyśli jak ta para oryginalnie skończyła. Książka ta to typowa młodzieżówka. Lekko się ją czyta. Napisana jest niespecjalnie skomplikowanym językiem. Historia bywa makabryczna, ale raczej nie przeraża. Częściej bawi, absurdalnością niektórych scen czy sytuacji. Ale jest w niej też sporo przemyśleń, dotyczących pamięci, wartości życia, miłości czy otwartości umysłu na zmianę czy inny punkt widzenia. Bawiłem się przy niej nad wyraz dobrze i chętnie sięgnąłbym po kolejne tomy z serii. Niestety z tego co sprawdzałem, tylko tomy I i II zostały przetłumaczone na język polski, mimo że od wydania ostatniej pozycji z tej serii minęło już 6 lat. Obawiam się, że nie ma co liczyć na to, że tłumaczenia tomów 0.5 i 3. się jeszcze pojawią. Mimo wszystko, czuję, że “Wiecznie Żywy” jest dziełem pełnym i warto po nie sięgnąć. Uważam je za powiew świeżości w temacie zombie, mimo że zostało wydane już 14 lat temu. Serial “iZombie” wydaje się korzystać z pomysłów autora.

Bardzo klimatyczna historia w starym, brytyjskim stylu. Mamy małą, zamkniętą społeczność, w którą wkracza, wydawałoby się całkiem nieszkodliwa, wracająca z Afryki nauczycielka. Jej przybycie burzy całkowicie utarte przez lata schematy i odkrywa mroczne oblicze angielskiej wsi. Oczywiście musimy mieć świadomość, że książka pisana była wiele lat temu, toteż ani język, ani tempo akcji nie do końca spełnia obecne standardy. Ale dla miłośników starannego stylu pisania i nieśpiesznej akcji, obfitującej nie tyle w krwawe obrazy następujące w zawrotnym tempie, co raczej w klimat grozy powoli osaczający ze strony na stronę coraz ciaśniej, ta lektura będzie bardzo smakowitym kąskiem. Proszę nie sugerować się okładką - ona zupełnie nie oddaje tego co jest w środku.

Samantha Moon tropi szefa organizacji przestępczej i bierze pod opiekę niewinną kobietę, prześladowań ą przez eks-męża sadystę. W życiu kobiety pojawia się dwóch mężczyzn. Obaj chcą zdobyć jej serce. Tą część podobnie jak pierwszą czyta się bardzo szybko. I o ile wątek romantyczny nie jest jakoś specjalnie rozbudowany, by można było zaliczyć tą książkę do gatunku paranormalromance, to już wątek kryminalny jest bardziej interesujący. Tym bardziej, że autor zanim zajął się powieściopisarstwem, pracował jako prywatny detektyw.

Pierwszy tom serii Wampir do wynajęcia. Kim jest Luna? Matką, żoną, a do tego prywatnym detektywem. Pewnego dnia Samantha Moon została napadnięta przez wampira, a jej dotychczasowe zmieniło się diametralnie. Co zrobić, gdy wieczność nie jest już ograniczona naszą śmiertelnością? Interesująca seria, od której nie mogłam się oderwać z wątkami kryminalnym w tle.

Dawno temu demony zamieszkiwały Ziemię, zabijały i pożerały istoty ludzkie. Pojawiły się też istoty, które w powietrzu utworzyły więzienie składające się z warstw, okręgów i barier. Umieściły w nim demony, rozdzielając je według siły, przewrotności i inteligencji, a potem zaplombowały je na wieki. Tyle tylko, że wszystko ma swój kres, a plomby zaczynają się kruszyć i pojawiają się szczeliny. Do obrony świata przed demonami zostali powołani Strażnicy, mężczyźni i kobiety na tyle potężni, że mogą walczyć z potworami. Lecz Strażnicy nie przeżyli... Została tylko ona – ostatnia… To historia demonicznej strażniczki ludzkości,Maxine Kiss, której ciało pokryte jest żyjącymi tatuażami. Po zachodzie słońca z malunków na jej skórze powstają chłopcy, jej mała armia. Mają oni pomóc w walce ze złem, które sączy się do rzeczywistego świata. Pięć lat temu została zamordowana matka Strażniczki i od tego czasu stara się ona zapomnieć, że jest inna. Żyje z chłopakiem, Grantem Cooperonem, spędzając czas w schronisku dla bezdomnych i dopiero zbrodnia dokonana w pobliżu jej dzielnicy przypomina jej o przeznaczeniu. Ofiarą był Brian Badelt, prywatny detektyw, który w kieszeni miał gazetkę z jej imieniem i nazwiskiem. Czego chciał Badelt od Maxine i skąd znał jej tożsamość? Kto go wynajął? Co wspólnego ma artykuł traktujący o otwarciu objazdowej wystawy azjatyckich starożytności z dziewczyną? Główna bohaterka jest silna, niezależna, waleczna i pełna wigoru, ale ma także słabe strony i stara się z nimi walczyć. Ma też przyjaciół, albo raczej współtowarzyszy, których początkowo nie trawi, ale ostatecznie są jej bardzo pomocni.

Kupiłam ją za 3 zł (+opłata serwisowa i dostawa) na Vinted, tylko dlatego, że była tania i była o wampirach. Nie spodziewałam się niczego wysokich lotów, ale okazała się udana. Początkiem byłam zachwycona. Zaintrygował mnie motyw z tajemniczymi podziemiami, urwaną nogą i zniknięciami, można powiedzieć, że było w tym trochę z kryminału — reporterka próbująca odkryć prawdę. Co prawda długo szukać nie musiała, bo prawa sama przyszła do niej. Wiele razy się zaśmiałam, podczas czytania, szczególnie gdy do akcji wkroczył egzorcysta wątpliwego pochodzenia — Wróż Mariusz z jego dziwacznymi metodami. Nawiązanie zapewne do Wróżbity Macieja. Przezabawna groteska. Kolejną zaletą jest także przepiękne wydanie, okładka, a także oprawa graficzna. Co mi najbardziej przeszkadzało, to że 🇰​​🇦​ż​🇩​​🇦 męska postać chciała główną bohaterkę przelecieć. Jest to wyjaśnione w drugim tomie tym, że wampirzyce świeżo po przemianie wydzielają intensywniejsze feromony, ale ludzie trzymajcie mnie! Nie lubię takich motywów w książkach, cechujących erotyki średniej jakości. Główna bohaterka miała więc kilku kandydatów, a niespodziewanie [🇸​​🇵​​🇴​​🇮​​🇱​​🇪​​🇷​!] do współżycia wybrała pierwszego lepszego brudasa wampira z podziemi — który był tam jakiś strażnikiem — bo ona wcześniej wypiła krew jego ukochanej i mieli oboje zwidy, że ona ma jej duszę w sobie. Ledwo chłopa znała, on nic kompletnie nie miał w sobie, a jakby w transie poszła do łóżka z nim. Zapewne ta krew jego ukochanej spowodowała takie decyzje, ale mi się ten pomysł nie spodobał. To było bardzo niespodziewane i nie było wyjaśnione. Wiele innych wątków również jest niewyjaśnionych. Co z Inez i tym kolegą z redakcji? Jak zareagowała Małgorzata, gdy dowiedziała się, że Dariusz zgłosił się na policję? Jest druga część tej powieści i już ją czytam. Mimo swoich głupotek i stulejarstwa do głównej bohaterki to świat przedstawiony i jego mechanika mnie bardzo zaintrygowały. Błędy: - nie rozumiem, dlaczego nie przetłumaczono wszystkich niemieckich/rosyjskich słówek w przypisach, a tylko wybrane? Nie zastosowano zasady ujednolicenia; - najbardziej problematycznym przypisem okazał się ten ze strony 273. Jest zdanie „Familianci byli najbliżej Stworzycieli”. Do Familiantów jest przypis o treści „Członkowie rodziny, należący do rodziny”. Gdy to zobaczyłam pierwszy raz, chyba z 5 razy przeczytałam to na głos, by upewnić się, że to ja czegoś źle nie zrozumiałam. „​🇨​​🇿​ł​🇴​​🇳​​🇰​​🇴​​🇼​​🇮​​🇪​ ​🇷​​🇴​​🇩​​🇿​​🇮​​🇳​​🇾​, ​🇳​​🇦​​🇱​​🇪​żą​🇨​​🇾​ ​🇩​​🇴​ ​🇷​​🇴​​🇩​​🇿​​🇮​​🇳​​🇾” tautologia; masło maślane, które nic nie znaczy; - „trzy postaci” użycie nieprawidłowej formy, ponieważ wraz z liczebnikami poprawne jest zastosowanie tylko 𝘱𝘰𝘴𝘵𝘢𝘤𝘪𝘦 (źródło: pwsz.chelm.pl/poradnia_jezykowa). 7,5/10

Kristin Cast w swojej solowej serii odchodzi nieco od schematów znanych z Domu Nocy, stawiając na mroczniejszy, bardziej duszny klimat i inspiracje mitologią grecką. To opowieść o ucieczce z Tartaru, przeznaczeniu i poszukiwaniu własnej tożsamości. Plusy: Świeży pomysł na mitologię: Wykorzystanie motywu Tartaru i ucieczki mrocznych dusz do świata śmiertelników jest intrygujące. Autorka stworzyła ciekawą wizję "zbieraczy" dusz, co daje serii duży potencjał. Główna bohaterka: Eva jest postacią twardą i konkretną. Podoba mi się jej determinacja i to, że nie czeka na ratunek, ale sama stara się zrozumieć swoją rolę w nadchodzącym chaosie. Klimat: Książka ma w sobie pewną surowość i tajemniczość, która dobrze współgra z wątkami paranormalnymi. Minusy: Powolne tempo: Fabuła rozkręca się dość długo. Dużo czasu poświęcono na monologi wewnętrzne i budowanie tła, co momentami osłabia dynamikę akcji. Wątek romantyczny: Podobnie jak w książkach pisanych z matką, romans bywa tutaj przewidywalny i oparty na nagłym, silnym przyciąganiu, co nie każdemu czytelnikowi przypadnie do gustu. Podsumowując: „Bursztynowy dym” to solidny start serii dla fanów urban fantasy. Choć akcja nie pędzi na złamanie karku, ciekawy system magiczny i mroczne tło mitologiczne sprawiają, że chce się sprawdzić, co wydarzy się w kolejnym tomie.

Drugi tom Wampirów z Hollywoodu, czyli kontynuacja przygód Ovsanny i Petera. Po przygodzie w Palm Springs i po załatwieniu Lilith, wywiadowca King i Ovsanna zaczynają się ze sobą spotykać. Jego rodzina uważa, że Ovsanna jest za stara dla niego (albo w zasadzie tak twierdzi jego matka),która chce dla niego jak najlepiej. Niestety zakochanym nie dane jest cieszyć się spokojem zbyt długo, gdyż kolejne istoty rodem z filmowych produkcji aktakują ponownie. Ta wyjątkowa para ponownie zawrze szyki, by dopaść istotę odpowiedzialną za chaos. Wszystko zaczyna się od morderstwa dilerki narkotykowej. Później jest napad na Ovsannę przez wilkołaka. Następnie Maral, przyjaciółka Ovsanny, udziela koledze bratu noclegu w hotelu opłacanym przez studio. I na koniec: co mają z tym wspólnego paparazzo? Jak bardzo są w to wmieszani? Kolega brata Maral jest zamieszany w śledztwo. Ponadto Maral, staje się dziwna; wypowiada zaklęcia, pali świeczkę na cmentarzu, ma kotewkę. Ovsanna orientuje się, że jest coś nie tak i zasięga rady u pewnej znajomej. Ovsanna i Peter, nie mają jeszcze pojęcia z czym przyjdzie im się zmierzyć, kiedy odkryją sprawcę, który bynajmniej nie jest ludzką istotą... Kiedy dowiedzą się, kto nastaje na życie Petera... Autorka mnie nie zawiodła ani odrobinę. Książkę szybko się czyta, trzyma w napięciu i niechętnie się ją odkłada. Przyznam, że Maral mnie strasznie wkurzała w tym tomie i dobrze się stało, że Ovsanna się w końcu jej pozbyła. Książka zaliczona na 10/10.

Z początku miałem ochotę po paru stronach wyrzucić książkę w kąt, ponieważ opornie się ją czytało. Miałem czasem po dwa dni przestoju od tej lektury, ale z czasem akcja się rozwija i było już mi trudniej odejść od powieści. Jest coraz lepsza. Powieść oprócz fantasy przypomina mi kryminał, w końcu bohaterka bardzo lubi kryminały co świadczą filmy i książki jakie ogląda i czyta. Ogólnie Cesca przypominała ludzi, których często brakuje w naszym świecie, czyli wszystko zaplanowane, jednak znajduje czas na swoje przyjemności. Pomimo wydarzeń znajduje czas na swoje zajęcia i stara się żyć normalnie jak człowiek. Nie traci głowy nawet w trudnych chwilach. Jest nietypowym wampirem co jest oryginalne i delikatnie zabawne. Związek, który się rozwija jest bardzo niedobrany do siebie zabójca i wampir, na ale jak to w książkach się dzieje zawsze powstają dziwne połączenia. Fabuła jest przedstawiony w dobry sposób, może trochę kuło w oczy, że to wampirzyca bardziej starała rozwiązać śledztwo, a nie Saber, który jest policjantem śledczym. Nie jestem jakimś wielkim znawcą kryminałów, ale ten mi w wersji fantasy się spodobał. Autorka już w pierwszej części budowała fabułę pod kolejne. W kliku rozdziałach pojawiała się tajemnicza kotka i czarodziej, którzy dbali o bezpieczeństwo nieświadomej o tym Franceski i starali się bezpiecznie sprowadzić do domu jej przyjaciela z dzieciństwa. Niestety mało dowiadujemy się o nim w pierwszym tomie. Dzięki temu pisarka zachęca nas po sięgnięcie do kolejnych część, problemem może być fakt, że nie dostaniemy w Polsce kolejnych tomów. Postanowiłem jednak znaleźć w wersji angielskiej i myślę, że jak znajdę czas to przeczytam takie wersje.

W drugiej części dzieje się zdecydowanie więcej. Temperatura zostaje podkręcona! Wojna jest tuż tuż! Czy dadzą radę? Czy wątpliwości i strach okażą się zgubą? Czy nieodwzajemniona miłość poprowadzi do zdrady grupy? Czy będąc okruchem po spuściźnie greckiej bogini, Percy uratuje świat? Czytajcie, póki nie dopadnie Was Mrok..

Po kilku latach nie pamiętałam już niczego z fabuły, więc z nadmiaru wolnego czasu przeczytałam "Uwięzioną" jeszcze raz. Interesująca, wciągająca, przyjemna w odbiorze i takie miałam wrażenia aż do rozdziału, kiedy Winsloe urządza polowanie na Lake'a - ten nie może dokończyć Przemiany w wilkołaka, zawieszając się pomiędzy postacią człowieka a wilka i Elena poleca skrócić mu cierpienie. Ta scena była taka dołująca i poruszająca, doprawdy było mi autentycznie żal tej postaci i na długo udzielił mi się ponury nastrój tej chwili. Potem kolejna ofiara Winslowa - Armen Haig, sojusznik Eleny i Bauer w wilkołaczym wcieleniu, która rozrywa na strzępy lekarkę... nie czuję się komfortowo mając przed oczami takie krwawe sceny, oj nie, a także w dalszej części ich nie brakuje. Tak już mam, że w książkach razi mnie szczególnie, jakby to ująć... brak konsekwencji i logiki. I tutaj też pojawiły się zgrzyty, od których książka aż kipi od momentu planowania ucieczki : 1. Brak podsłuchu w celach, tym bardziej że to więźniowie o nadnaturalnych mocach, także magicznych i mogą się ze sobą spotykać - a więc starsza czarownica potajemnie szkoli młodszą, a Elena planuje ucieczkę, porozumiewając się z Bauer przez otwór wybity w ścianie łączący ich cele, o którym wiedział każdy... Brawo! 2. Jest mowa o tym, że kompleks posiada najnowocześniejsze zabezpieczenia, a jednocześnie kamera nie obejmuje zasięgiem całego korytarza, gdzie mieszczą się cele i brak jest urządzenia tak prozaicznego jak generator prądu. Do tego ani śladu strażnika - jest ich ponad 30-stu, a więźniów nie pilnuje żaden... Jak to w ogóle możliwe? 3. Pracownik, który staje się więźniem (Bauer) nadal ma uprawnienia do otwierania wejść za pomocą skanu siatkówki oka i linii papilarnych, bo... niemożliwe jest usunięcie takich danych z systemu bezpieczeństwa (no naprawdę???) 4. Kiedy Elena, Bauer i Savannah próbują wydostać się z budynku, Elena zamierza sama rozprawić się ze strażnikami - nawet nie w wilczej, a w ludzkiej postaci. Zero wsparcia w mocach magicznych!!! Pomijam, że każdy jest uzbrojony - nic nie wiadomo o ich aktualnym położeniu - powodzenia, jeśli zza rogu wyskoczy piętnastu! A kiedy jednak uznaje, że trzeba się wycofać i wracać do cel, wpada na pomysł, że może trzeba skontaktować się ze strażnikami i wyjaśnić im, co się stało. Ale, że o co chodzi, się pytam?! Co wyjaśnić? Czy tylko mi ta cała sytuacja wydaje się totalnie niedorzeczna? Nie chce mi się wymieniać każdego przykładu niespójności, bo wyszedłby elaborat... Mimo wszystko daję 6 * - 'dobra', bo wiem, że jednak nie wszystkich bolą niedociągnięcia (a raczej naciągnięcia),które wypisałam...

Wayward Pines meets Twilight ;) Nie jest to literatura najwyższych lotów, ale chyba też do takiej nie aspiruje. Dobrze napisana i wciągająca fantastyczna historia. Mam alergię na pretensjonalne romanse (a może nawet na wszelkie romanse),a tu zaskakująco wątek damsko-męski mnie nie odrzucił. Autor - chłop jak się patrzy, dobrze wszedł w psychikę doświadczonej młodej kobitki szarpanej przeróżnymi emocjami. A co tam, polecam na oderwanie się od codzienności, na te szare jesienne wieczory jak znalazł....

Piękna, magiczna książka o tańcu, poświęceniu z nutką horroru i romansu w tle. Wciągnęła mnie ta historia totalnie, całkowicie się w niej zagłębiłam. Z początku myślałam, że to nie książka dla dorosłych, w końcu bohaterami są nastolatkowie, ale myliłam się. To był bardzo wciągający thriller, a fabuła była spójna i naprawdę ciekawa.

Pierwszy raz przeczytałam tą książkę, gdy miałam około trzynaście lat i od razu się zakochałam. Typowa historia zaczynająca się od nienawiści do miłości. Wracałam do tej książki później wiele razy i za każdym razem moja opinia się lekko zmieniała. Gdy dorosłam zauważyłam wiele toksycznych zachowań, których wcześniej nie zauważałam. Kaspar, którego uważałam za cud natury, okazał się być tego przeciwieństwem. Ogólnie rzecz biorąc nie jest to zła książka w moim mniemaniu, ale na pewno też nie najlepsza. Mam do niej pewny sentyment i może gdybym przeczytała ją teraz poraz pierwszy dałabym niższą ocenę.

Książka pisana w takim samym stylu co część pierwsza. Tym razem z przeciwnikiem bohaterki spotykamy się już wcześniej, co oceniam na plus. Chciałabym żeby było w niej więcej wątków z porucznikiem Lukiem, chodź i tak jest zdecydowanie więcej niż w pierwszej części. A mimo, że zdaje sobie sprawę iż nie ma to być kolejna lektura to miłości to myślę, że jest to bardzo ciekawy wątek, bo może akurat nie trafiałam na takie książki, ale nie spotkałam się jeszcze z miłością ducha z śmiertelniczką i zastanawia mnie jak to się dalej rozwinie. Czekam na kolejną część.

Książka pochłonęła mnie dość szybko, czyli od samego początku. Nie potrafiłam się od niej oderwać i żałowałam, że tak szybko się skończyła. Bea tym razem próbuje znaleźć morderce, do tego spadł jej na głowę romans jednego z rodziców, (który mną bardzo wstrząsnął, gdyż jestem na tym punkcie przeczulona) i oczywiście młody sierżant, który ... Po prostu trzeba przeczytać tę książkę! Momentami zabawna, smutna, trzymająca w napięciu i romantyczna. Już się nie mogę doczekać kolejnej części! Gorąco polecam!

Genialna książka! Nie mogłam się od niej oderwać nawet na chwilę! Pokochałam tę serię całym sercem. Tak się cieszę, że na nią trafiłam. Charley jest świetna! Zabawna, silna, odważna. Także wyszczekana i lekkomyślna, ale ma dobre serce! Co do Reysa. Jest postać jest bardzo tajemnicza i intrygująca. Nie mogę się doczekać co wydarzy się dalej! Lecę po kolejną część!