Kraków od A do Z

Pozytywna książeczka. Można się dowiedzieć fajnych rzeczy np o pierwszych zegarkach kieszonkowych :D - "były tak ciężkie ,że właściciele - ludzie jak na owe czasy zamożni - musieli wynajmować specjalnych pachołków ,którzy je za nimi nosili" A my narzekamy ,że smartfony duże :D Książka idealna do parku lub jako zabijacz czasu w kolejce do lekarza ... polecam

Autor, jeden z najlepszych polskich historyków- patriotów. W stanie wojennym wydawał w drugim obiegu, między innymi bardzo poczytną książkę o zbrodni katyńskiej (przeczytaj opis) !!! Szykanowany przez władze komunistyczne, przez co nie uzyskał tytułu profesorskiego. Obowiązkowa lektura dla wszystkich osób interesujących się historią. Nieraz zaskakuje kontrowersyjnymi poglądami, spisanymi pięknym polskim językiem. POLECAM wszystkie książki tego autora. Będzie klęską dla polskiej historiografii, jeśli Jerzy Łojek zostanie zapomniany !!!

Wybitna książka znanego archeologa (wòwczas chyba świeżo po dyplomie). Fantastyczny opis piramidy Cheopsa i bezlitosne rozdeptanie teorii spiskowych . Bardzo interesujący fragment o Rawennie i mauzoleum Teodoryka. Wreszcie frapujący opis posągòw Buddy w Bamijan - zniszczonych pòźniej przrz Talibòw. Gorąco polecam!!!

Jest to praca naukowa, dlatego polecam szczególnie. Autor jest badaczem sprawy, a ten krótki raport jest opatrzony w szereg ciekawych przypisów z dokumentami, tłumaczonymi stenogramami i korespondencją pomiędzy decydentami krajów zaangażowanych w walkę z Hitlerem. Dowiesz się o tej drugiej odsłonie dramatu gdy sprawa jest zakłamywana i wykorzystywana do gry przeciw Polsce w trakcie II Wojny Światowej. Doskonałe, zwięzłe uzupełnienie wiedzy o tym momencie naszej historii. Taka wiedza wiele rozjaśnia i poszerza perspektywę patrzenia również na dzień dzisiejszy i sytuację w kraju.

„Widzicie przed sobą starą kobietę oszukaną przez bliźnich, krewnych i przez nich oskarżoną o władzę nadziemską. Mnie nawet ludzkiej mocy brakowało, by przeciwko niesprawiedliwości krewnych moich na majątek dybiących stanąć”. W tym argumencie Sydonii wobec oskarżeń o czary przed sądem można zobaczyć całą prawdę o życiu kobiety i powód jego przedwczesnego zakończenia. Przez jej współczesnych uznana za czarownicę, bo „rzucała na swoich wrogów przekleństwa, zaklinała i złośliwie przyzywała na nich choroby i śmierć”, a najstraszliwszą klątwę rzuciła na ród Gryfitów – „nie minie 50 lat, a ród Gryfitów wyginie”. Czas pokazał, że na nieszczęście Sydonii – się spełniająca. W efekcie 19 sierpnia 1620 roku uznana za winną zarzucanych jej czynów najpierw ścięto jej głowę toporem („przywilej” wysoko urodzonych),a potem spalono na „placu zgrozy” w Szczecinie („mniej więcej tam, gdzie dziś kończy się przy Muzeum Narodowym ulica Staromłyńska”),na którym wykonywano wyroki śmierci. A jak było naprawdę? Tego zadania podjął się autor w tym niewielkim objętościowo opracowaniu historycznym ilustrowanym niepokojącymi rysunkami Jacka Tabora, próbując odtworzyć tragiczne losy Sydonii. Córki z rycerskiego, słowiańskiego rodu Borków później zniemczonych na Borcków. Najmłodszej córki z czwórki dzieci Ottona i Anny władających na zamku w Strzmielu od XIII wieku. Z jednej strony nie miał łatwo w poszukiwaniach źródeł, bo kobieta była jedną z „około 750 tysięcy” ofiar „wiedźmomanii”, jak nazwał autor polowanie na czarownice spowodowane dosłowną interpretacją słów „Chrystusa z ewangelii św. Jana: „Ten, kto we mnie nie trwa, zostanie wyrzucony jak winna latorośl i uschnie. I zbiera się ją i wrzuca do ognia, i płonie”.” Stąd wiele faktów w jej życiorysie do dzisiaj nie jest jednoznaczna jak rok urodzenia (1540 czy 1548?) czy niedotrzymana obietnica małżeństwa (przez ojca Filipa I czy jego syna Ernesta Ludwika?) zakończona nieszczęsną klątwą wypowiedzianą w afekcie afrontu doznanego przez pokrzywdzoną dziewczynę. Z drugiej strony miał ułatwione zadanie, ponieważ zachowały się dokumenty licznych spraw sądowych o spadek oraz w procesach o czary z odnotowanymi miejscami jej pobytu. To na ich podstawie, często cytując, (niestety bez podania bibliografii źródeł) autor zbudował obiektywny obraz kontrowersyjnej kobiety, ukazując ją od strony rodzinnej, osobistej, a także społecznej, a nawet politycznej. To spojrzenie na nią z wielu perspektyw pozwoliło na pokazanie kobiety nieprzeciętnej na tle swoich brutalnych czasów – inteligentnej, samodzielnej, niezależnej, świadomej swej urody (uchodziła za najpiękniejszą na Pomorzu) i tożsamości, a przez to z wysokim poczuciem własnej wartości. Silnej osobowości, która nie pozwalała na odebranie sobie tego, co jej się należało z racji urodzenia. „Znakomicie prowadziła swoje książki rachunkowe, była dociekliwa, umiała korzystać z aparatu destylacyjnego, podczas rozpraw sądowych lotnością umysłu górowała nad sędziami. Miała język ostry, myślała logicznie, trzeźwo. Upór, z jakim walczyła z argumentami oskarżycieli, zasługuje na najwyższy podziw”. Złamały ją dopiero tortury. Właściwie całe jej życie po śmierci rodziców to była nieustanna walka o dziedziczny majątek i odzyskanie pozycji społecznej, najpierw z bratem, a potem z dalszymi krewnymi. Jak sama mówiła – „Moja renta wciąż była trwoniona przez krewnych, majątek rozkradany”. Była samotną kobietą z wyboru, odtrącając „co najmniej piętnastu narzeczonych” w patriarchalnym systemie społecznym. Bez opieki i wsparcie męskiego, jakie dawało ówcześnie małżeństwo, była łatwym łupem chciwości, a nieustanna i wyczerpująca walka o każdego florena uczyniła ją z czasem podejrzliwą, zgorzkniałą, zawziętą, odgrażającą się, nieustępliwą i kłótliwą, zyskując opinię „żmijowatej Sydonii” i coraz większą liczbę wrogów wokół, a „jej pozwy do sądu przeciwko szkalowaniu i ustawiczne groźby tylko zaostrzają konflikt między nią a środowiskiem, w którym żyła”. W efekcie „zaczęło się banalnie, od jakichś nieporozumień w klasztorze, od szkalowania, od irracjonalnych zarzutów. Lecz każdy kolejny dzień procesu wzbogacał akt oskarżenia”. Machina intryg dworskich, pogrążająca kobietę i wykorzystująca powszechność oraz łatwość oskarżeń o czary, ruszyła. Każdy z oskarżających i świadkujących miał własny interes, by niewygodnej i uciążliwej niewiasty się pozbyć. Wyrok znamy z dokumentu notariusza nr 155, którego brzmienie autor przytoczył w całości, a ja tylko jego fragment – „Rada zaprzysiężonych w Szczecinie skazała na śmierć przez spalenie, po uprzednim przewleczeniu jej na plac sądowy i czterokrotnym trzymaniu w kleszczach”. Sydonia miała wtedy co najmniej 80 lat. Dramaturgia jej tragicznie zakończonego życia przysporzyła jej sławy po śmierci, stając się inspiracją dla pisarzy i malarzy. Wpisała na stałe w dzieje Pomorza, a zachowane „dokumenty z procesu stanowią odbicie specyficznego charakteru epoki, w której wypadło jej żyć”. Dla mnie stała się przykładem człowieka, który rzucił wyzwanie swoim czasom, a także przestrogi – „Jednostka jest bezsilna wobec wiary, obyczajów, świadomości społecznej, wobec instytucji, jakie funkcjonują. Niebezpiecznie jest drwić z wiary epoki. Niebezpiecznie jest pddawać w wątpliwość wierzenia swego świata”. Zwłaszcza w XVI wieku. Zwłaszcza w pojedynkę. A szczególnie przez kobietę. naostrzuksiazki.pl

Dziwna pozycja. Czyta się ją świetnie i w bardzo udany sposób ukazuje związek Napoleona i Józefiny, a także zgrabnie wprowadza w temat rewolucji francuskiej. Jednocześnie autorka bardzo tendencyjnie traktuje cesarza i okres jego panowania. Mieszane uczucia, nie polecam bez wcześniejszego researchu.

Szczerość to jeden z największych atutów tej książki. O ironię pomimo autocenzury jest to jedna z najszczerszych pozycji jakie czytałem w swoim życiu. Niesamowite prywatne spojrzenie na Józefa Piłsudskiego, II Rzeczpospolitą oraz samego siebie. Cudowny wgląd w to jak wygląda w tamten okres oraz to jaki był Piłsudski wobec bliskich współpracowników. Pewna monotonność nie zmienia tego faktu. Książka godna polecenia wszystkim zainteresowanych tematem.

II Wojna Światowa zazwyczaj kojarzy się ludziom głównie z cierpieniem, bólem, śmiercią lub po prostu działaniami militarnymi i statystykami. Zapominamy o codzienności. A przecież świat się nie zatrzymał, ludzie wciąż żyli, starali się, by to życie utrzymywało się na odpowiednim poziomie mimo wszystko. To książka także o ludzkiej kreatywności. W Polsce często utrwala się opinię, że Francja w czasie wojny była słaba, zdradziła nasz kraj, sama również się poddała. Białą flagę uznajemy za symbol Francji, choć zapominamy przy tym, że istniał Ruch Oporu. To wszystko w tym momencie jest nieważne, bo jednego nie możemy im odmówić. Paryż to stolica mody, a Francja jest matką projektantów. Ten kraj nie osiągnąłby tego, gdyby zatrzymał się w miejscu, dlatego nawet w czasie wojny kreatywność Francuzów nie zawodziła. Muszę przyznać, iż w trakcie lektury, momentami podziwiałam ich pomysłowość, a czasem byłam zszokowana niektórymi projektami. Wcześniej militarny styl kojarzył mi się z khaki lub innymi kolorami, a także krojami mundurów. Po lekturze tej książki zrozumiałam, że moda potrafi wyjść znacznie dalej, inspirując się np. różnymi modelami samolotów. Mam wrażenie, że ta aktywność Francuzów w sferze mody, odnalezienie się w trudnych, wojennych okolicznościach było pewnym przejawem walki z wrogiem. Nie pozwolili sobie odebrać w ten sposób tożsamości. Ta książka to nie tylko pozycja dla miłośników świata mody, lecz również dla amatorów, zwykłych czytelników zainteresowanych innym krajem, przeszłością oraz po prostu życiem ludzi. Autor pisze o projektach modowych z tamtych lat, ale też o ludzkiej codzienności. Sądzę, że to ciekawa książka, ponieważ pokazuje naszą psychikę. U człowieka aktywuje się układ nagrody w mózgu, nie bacząc na okoliczności i wojenną zawieruchę. Każdy z nas chce być atrakcyjny. Ta książka pokazuje, jaki wpływ na społeczeństwo mają trendy. Nie będę zdradzać Wam szczegółów, reszty dowiecie się sami, gdy sięgniecie po "Modę w okupowanej Francji i jej polskie echa" ;) Dodam, że nie zawiodą Was również wrażenia estetyczne, ponieważ w tej publikacji znajduje się wiele pięknych zdjęć.

Lubicie „Sensacje XX wieku”? To znajdźcie tę książkę i przeczytajcie. Z tym że tu akurat „sensacje” będą dotyczyły XII, XIV, XV i innych, nieco odleglejszych stuleci. Rojek, swoim pięknym piórem prowadzi nas do cel klasztornych, gdzie swoją historię Polski pisał Gal Anonim, na pola bitewne i nawet do sypialni władcy się zajrzy :) „XIII tajemnic historii” to książka o historii, ale raczej nie dla historyka. Można się czepiać i błędów metodologicznych i zbytniego koncertowania się na spekulacjach, a zbyt małego na merytorycznym objaśnieniu sprawy i kilu innych rzeczy, ale moim zdaniem naprawdę nie o to tu chodzi. Książka oczarowuje czytelnika, lecz jeśli ten zapragnie poważnych rozpraw wyczerpujących jakiś temat – nie ma sprawy, biblioteki akademickie są ich pełne.

Nie wiem dlaczego dopiero teraz sięgnęłam po tę cieniutką książeczkę, wydaną tak dawno. Ot, stała sobie na półce od dziesiątków lat nie zaszczycona uwagą... A jest to przecież historia jednego z najsławniejszych chyba sądowych mordów okresu powojennego dokonanego w majestacie prawa - na osobie generała Augusta Fieldorfa - "Nila". Na zaledwie 120 stronach zawarto bogactwo treści. Akta z przesłuchań, zeznania samego oskarżonego oraz świadków (wraz z opisem ich stanu po przesłuchaniach),wyroki oraz ich uzasadnienia (przerażające),liczne rozkazy, biuletyny oraz inne dokumenty związane z działalnością Kedywu, droga życiowa generała (tu wręcz ciśnie się na usta: tylko w tak nieludzkim systemie człowiek odznaczony Virtuti Militari, 4-krotnie Krzyżem Walecznych, Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Niepodległości oraz odznaczeniem Polonia Restituta mógł zostać skazany na karę śmierci jako "zbrodniarz faszystowsko-hitlerowski") - to wszystko czyni tę niewielką książeczkę ciekawą lekcją historii. W dodatku wymienione są tu nazwiska i imiona wszystkich uczestników tego mordu (przewija się nawet, tym razem jako postać drugoplanowa,"bohaterka" okrzyczanego i nagrodzonego knota pt. "Ida" - prokurator Helena Wolińska),oraz dziesiątki innych osób. I być może to właśnie jest przyczyna, dla której książka nigdy już po roku 1989 nie została wznowiona. Przecież dzieci i wnuki tej zbrodniczej zgrai dalej obsiadają liczne stanowiska w podobno wolnej i niekomunistycznej Polsce...

Całkowicie zgadzam się z przedstawioną już opinią: 'Książkę tę idealnie opisuje jej oryginalny tytuł: „The Romance of Archeology”'. Polski tytuł może trochę mylić i nie wpisuje się nijak w treść tej pozycji. Lekko, łatwo, przyjemnie autor przebywa z nami drogę pierwszych archeologów przywracających pamięć / wiedzę o dawnych cywilizacjach. Skoncentrowanie się najbardziej znanych odkryciach pozwalają na sprawne przejście przez lekturę bez uczucia przeciążenia. Może to nie jest szczegółowy opis - ale na pewno: opis porywający, przy pomocy którego można sobie przypomnieć podstawy pasji obecnych archeologicznych freak'ów ;)

Czytana wiele lat temu na studiach, ta książka była wprowadzeniem w libertynizm w literaturze. Rzecz świetnie osadzona w kontekście epoki przez wybitnego historyka. Wielka szkoda, że już od tak dawna nie ma go z nami. Pozostały jego prace, z których najbardziej lubię "Agresję 17 września". Łojek wymierza w niej należną sprawiedliwość ówczesnej ekipie rządzącej. Już schodząc z historycznej sceny, popełniła po 17 września o kilka tysięcy błędów za dużo (jak by powiedział klasyk) - poczynając od niestwierdzenia wojny z ZSRR przez osobę pełniącą najwyższy urząd RP… Memento dla każdej nieudolnej, a tromtadrackiej władzy

Napiszę krótko: całkiem nieźle się czytało, ale głowy nie urwało. Spora dawka różnych ciekawostek o postaciach mniej lub bardziej znanych z historii, ale całość nastawiona głównie na "sensacje rewelacje". Momentami dostrzegałam dość słaby komentarz autora do opisywanych przez niego wydarzeń, co sprawiało, że miałam wrażenie, jakbym czytała historyczne ploteczki. Niezbyt rozumiem też motyw Hekate w tym wszystkim. Trochę czytałam o tej postaci i nijak mi się jej postać ma do skandali czy głośnych procesów (może o czary albo magię, ale proces takiej Marii Antoniny ciężko nazwać procesem o domniemane czary, prędzej Anna Boleyn albo Joanna D'Arc). Ogólnie książka mi się podobała, szału nie było, ale mogłabym ją polecić na zimowy wieczór do czytania przy herbacie.

Książka ciekawa, jest wiele faktów, na pewno daje dużo do myślenia i do zastanowienia się nad pewnymi rzeczami z historii Polski. Ja nadal się jednak zastanawiam, po co w tej książce jest opisana śmierć Bonaparte? Jest co przeczytać, esej do którego nie powinno się podchodzić za poważnie, sam zresztą autor na to zwraca uwagę.